نظرات: اگرچه این مقاله فقط یک جمع‌بندی مختصر است، اما شامل چند مشاهده کلیدی در مورد علم نوظهور است. به عنوان مثال، بیان می‌کند که هم Prause و همکاران، ۲۰۱۵ و هم Kuhn & Gallinat ، ۲۰۱۴ یافته مشابهی را گزارش می‌دهند: استفاده بیشتر از پورنوگرافی با عادت بیشتر به پورنوگرافی مرتبط است. هر دو مطالعه، فعال‌سازی کمتر مغز را در پاسخ به قرار گرفتن کوتاه مدت در معرض عکس‌های پورن وانیلی گزارش کرده‌اند. در گزیده زیر، «پتانسیل مثبت دیررس کمتر» به یافته‌های EEG Prause و همکاران اشاره دارد :
«در مقابل، مطالعات انجام شده روی افراد سالم، نقش افزایش عادت‌پذیری با استفاده بیش از حد از پورنوگرافی را نشان می‌دهد . در مردان سالم، افزایش زمان صرف شده برای تماشای پورنوگرافی با فعالیت قشر تحتانی چپ مغز در برابر تصاویر مستهجن مرتبط بود (Kühn and Gallinat, 2014). فعالیت پتانسیل مثبت دیررس کمتر در برابر تصاویر مستهجن در افرادی که از پورنوگرافی مشکل‌ساز استفاده می‌کردند، مشاهده شد.»
چرا این مهم است؟ نویسنده اصلی، نیکول پراوس، ادعا کرد که مطالعه EEG او «اعتیاد به پورن» را رد کرده است. این دومین مقاله داوری شده توسط همتا است که تفاسیر پراوس را رد می‌کند. در اینجا اولین مقاله آمده است.
توجه - بسیاری از مقالات دیگر که توسط همسالان بررسی شده‌اند، موافقند که Prause و همکاران، 2015 از مدل اعتیاد به پورنوگرافی پشتیبانی می‌کند: انتقادات بررسی‌شده توسط همسالان Prause و همکاران ، 2015
Neuropsychopharmacology 41، 385-386 (ژانویه 2016) | مقاله: 10.1038 / npp.2015.300
شین وراوس 1، 2، والری Voon 3، و مارک N Potenza 2، 4
1 VISN 1 مرکز تحقیقات آموزش و پرورش و مراکز بالینی بیماری های روانی، VA Connecticut Healthcare System، West Haven، CT، USA؛ گروه روانپزشکی 2، دانشکده پزشکی دانشگاه ییل، نیوهیون، CT، USA؛
3 گروه روانپزشکی، دانشگاه کمبریج، کمبریج، انگلستان؛
4 گروه بیماریهای نوروبیولوژی، مرکز مطالعات کودک و CASA کلمبیا، دانشکده پزشکی دانشگاه ییل، نیوهیون، CT، ایالات متحده آمریکا
ایمیل: [email protected]
رفتار جنسی اجباری (CSB) با اشتیاق، تکانشگری، اختلال اجتماعی / شغلی و همراهی روانپزشکی مشخص می شود. شیوع CSB در حدود 3-6٪ تخمین زده شده است. اگر چه در DSM-5 گنجانده نشده است، CSB را می توان در ICD-10 به عنوان یک اختلال کنترل ضربه ای تشخیص داد. با این حال، بحث در مورد طبقه بندی CSB وجود دارد (به عنوان مثال به عنوان یک اختلال تحریک کننده، اجباری، ویژگی اختلال بیش فعالی، اعتیاد، و یا در طول دنباله ای از رفتار جنسی هنجاری).
شواهد اولیه نشان می دهد که دوپامین ممکن است به CSB کمک کند. در بیماری پارکینسون (PD)، درمان های جایگزین دوپامین (Legon-dopa، آگونیست های دوپامین) با CSB و سایر اختلالات کنترل ضربه (Weintraub et al، 2010) همراه بوده است. تعداد کمی از مطالعات موردی با استفاده از naltrexone از اثربخشی آن در کاهش فشارها و رفتارهای مرتبط با CSB (Raymond et al.، 2010)، مطابق با امکان تغییر تریوئیدرژیک ممکن است از عملکرد دوپامین مازولیمبیک در کاهش CSB، حمایت کند. در حال حاضر، مطالعات بزرگتر، به اندازه کافی قوی، تحقیقات عصبی و آزمایشات دارویی مورد نیاز برای درک بیشتر CSB است.
فرایندهای انگیزشی انگیزشی مربوط به واکنش پذیری جنس جنسی است. CSB در مقابل مردان غیر CSB دارای فعال شدن جنس بیشتر از سینگوال قدام، استریاتوم شکمی و آمیگدال (Voon et al، 2014) بود. در موضوعات CSB، قابلیت کاربردی این شبکه مرتبط با میل جنسی مرتبط با نشانه، در نتیجه با یافته های در مواد مخدر (Voon et al، 2014) رونق یافت. مردان CSB بیشتر نشان می دهد که توجه توجه به نشانه های پورنوگرافی افزایش یافته است، و پاسخ های زودرس توجه توجه را به عنوان اعتیاد نشان می دهد (Mechelmans et al، 2014). در CSB در مقابل بیماران غیر CSB PD، قرار گرفتن در معرض نشانه های پورنوگرافی، فعال شدن در striatum شکمی، cingulate و cortex orbitofrontal، همچنین به میل جنسی (Politis و همکاران، 2013) افزایش یافته است. یک مطالعه تصویربرداری کوچک تهاجمی منتشر، به نظر می رسد اختلالات پیش از افترا در CSB در مقابل مردان غیر CSB (Miner و همکاران، 2009).
در مقابل، مطالعات انجام شده در افراد سالم، نقش افزایش عادت‌پذیری با استفاده بیش از حد از پورنوگرافی را نشان می‌دهد. در مردان سالم، افزایش زمان صرف شده برای تماشای پورنوگرافی با فعالیت پوتامن چپ پایین به تصاویر پورنوگرافی مرتبط است (Kühn and Gallinat, 2014). فعالیت پتانسیل مثبت دیررس کمتر به تصاویر پورنوگرافی در افرادی که از پورنوگرافی مشکل‌ساز استفاده می‌کنند، مشاهده شد . این یافته‌ها، اگرچه متضاد هستند، اما ناسازگار نیستند. عادت‌پذیری به نشانه‌های تصویری نسبت به نشانه‌های ویدیویی ممکن است در افراد سالم با استفاده بیش از حد افزایش یابد. در حالی که، افراد مبتلا به CSB با استفاده شدیدتر/پاتولوژیک ممکن است واکنش‌پذیری نشانه‌ها را افزایش داده باشند.
اگر چه مطالعات جدید نشان داده شده در زمینه نوروپاتی برخی از مکانیسم های احتمال عصبی را پیشنهاد کرده اند، اما این نتایج باید به عنوان پیش فرض محدودیت های روش شناختی (به عنوان مثال، اندازه نمونه های کوچک، طرح های مقطعی، تنها افراد مردانه و غیره) مورد استفاده قرار گیرد. شکاف های کنونی در تحقیقات، تعیین دقیق را درک می کنند که آیا بهتر است به عنوان یک معتاد در نظر گرفته شود یا نه. تحقیقات بیشتری در مورد اینکه چگونه ویژگی های عصبی بینایی مربوط به اقدامات بالینی مرتبط مانند نتایج درمان برای CSB است مورد نیاز است. طبقه بندی CSB به عنوان "اعتیاد رفتاری" پیامدهای قابل توجهی برای تلاش های سیاسی، پیشگیری و درمان دارد؛ با این حال، در این زمان، پژوهش در دوران کودکی است. با توجه به برخی از شباهت های CSB و معتادین به مواد مخدر، مداخلات مؤثر برای اعتیاد ممکن است برای CSB وعده داده شود، در نتیجه، بینش به مسیرهای تحقیقاتی آینده را به طور مستقیم برای بررسی این امکان ارائه می دهد.
- Kühn S، Gallinat J (2014). ساختار مغز و اتصال به عملکرد مرتبط با مصرف پورنوگرافی: مغز در پورنو. جما روانپزشکی 71: 827-834.
- Mechelmans DJ، Irvine M، Banca P، Porter L، Mitchell S، Mol TB و همکاران (2014). انعطاف پذیری توجهی به نشانه های صریح جنسی در افراد با و بدون رفتارهای جنسی اجباری افزایش یافته است. PloS One 9: e105476.
- معدنچی MH، ریموند N، مولر BA، Lloyd M، Lim KO (2009). بررسی های اولیه از ویژگی های تحرک و نوروپاتیکی رفتار جنسی اجباری. روانپزشکی Res 174: 146-151.
- Politis M، Loane C، Wu K، O'Sullivan SS، Woodhead Z، Kiferle L و همکاران (2013). پاسخ عصبی به نشانه های جنسی بصری در هیپرپرسیونیکی مرتبط با درمان دوپامین در بیماری پارکینسون. مغز 136: 400-411.
- ریموند NC، گرانت JE، Coleman E (2010). تقویت با نالترکسون برای درمان رفتار اجباری جنسی: یک سری موارد. Ann Clin روانپزشکی 22: 55-62.
- Voon V، Mole TB، Banca P، Porter L، Morris L، Mitchell S و همکاران (2014). همبستگی عصبی از واکنش جنسی ژن در افراد با و بدون رفتار اجباری جنس. PloS One 9: e102419.
- Weintraub D، Koester J، Potenza MN، Siderow AD، Stacy M، Voon V و همکاران (2010). اختلالات کنترل ایمنی در بیماری پارکینسون: یک مطالعه مقطعی از بیماران 3090. قوس Neurol 67: 589-595. بررسی Neuropsychopharmacology (2016) 41، 385-386؛ doi: 10.1038 / npp.2015.300