Biol Psychiatry. 2009 apr 15; 65 (8): 710-3. Epub 2009 Jan 1.
Bjork JM, Momenan R, Hommer DW.
Bron
Afdeling Klinische Neurowetenschappen en Gedragsonderzoek, Nationaal Instituut voor Drugsmisbruik, Nationale Instituten voor Gezondheid, Bethesda, Maryland 20892, VS. [email protected]
Abstract
ACHTERGROND:
Functionele neuroimaging-experimenten bij gezonde controlepersonen hebben aangetoond dat het kiezen tussen kleine en directe beloningen versus grotere maar uitgestelde beloningen in DDC-taken recruteert mesofrontale en laterale frontale cortex. Kunnen individuele verschillen in de morfologie van de frontocortale grijze stof worden gerelateerd aan de voorkeur voor onmiddellijke beloning?
Methode:
We hebben DD in een laboratoriumbeslisstaak gerelateerd aan proportionele volumes van de frontocortale grijsstof (GM) berekend op basis van gesegmenteerde magnetische resonantiebeelden bij gezonde 29-volwassenen.
RESULTATEN:
De volumes grijze stof in de dorsolaterale en inferolaterale frontale cortex (gecorrigeerd als een proportie van het totale hersenvolume) correleerden elk omgekeerd met de voorkeur voor onmiddellijke bevrediging tijdens het nemen van beslissingen , zoals geïndexeerd door de DD-constante k. Omgekeerd correleerden noch het proportionele volume grijze stof in de orbitofrontale of mesofrontale cortex, noch het hersenvolume (CBV) of het totale intracraniële volume (ICV; een maat voor maximale hersengroei) significant met de ernst van DD.
Conclusies:
De ernst van het uitstellen van beloningen hangt samen met de proportionele morfologie van de laterale frontocorticale grijze stof, maar niet met metingen van de gehele hersenen . Gezien het bewijs voor frontocorticale afwijkingen bij middelenafhankelijkheid en sociopathie, kunnen toekomstige studies onderzoeken of een verminderd frontocorticaal volume op zich een morfologische marker of risicofactor is voor het onvermogen om behoeftebevrediging uit te stellen bij psychiatrische stoornissen.