Porno en DSM-5: is seksuele politiek in het spel? (2012)

UPDATES:

  1. Porno / seksverslaving? Deze pagina geeft een lijst weer 55 neurowetenschappen gebaseerde studies (MRI, fMRI, EEG, neuropsychologisch, hormonaal). Ze bieden een sterke ondersteuning voor het verslavingsmodel, aangezien hun bevindingen een weerspiegeling zijn van de neurologische bevindingen die zijn gemeld in studies naar verslaving aan de stof.
  2. De mening van de echte experts over porno / seksverslaving? Deze lijst bevat 30 recente literatuurrecensies en commentaren door enkele van de beste neurowetenschappers ter wereld. Alle ondersteunen het verslavingsmodel.
  3. Tekenen van verslaving en escalatie naar extremer materiaal? Meer dan 55 studies rapporteren bevindingen consistent met escalatie van porno gebruik (tolerantie), gewenning aan porno, en zelfs ontwenningsverschijnselen (alle tekenen en symptomen geassocieerd met verslaving).
  4. Een officiële diagnose? 'S Werelds meest gebruikte medische diagnosehandboek, De internationale classificatie van ziekten (ICD-11) bevat een nieuwe diagnose geschikt voor pornoverslaving: "Dwangmatige seksuele gedragsstoornis. '

ARTIKEL: Wil je verslaafd zijn aan verslaving aan internetporno / cyberseks?

Psychiatrie's nieuwste diagnostische en statistische handleiding (DSM-5) staat op het punt in steen te worden gezet. De derde en laatste ronde van opmerkingen eindigt op 15 juni 2012. Het is ieders plicht om deze handleiding aandachtig te lezen. Hoewel veel zorgverleners opgewekt de uitspraken van DSM negeren bij het beoordelen en behandelen van hun cliënten en patiënten, zijn journalisten en verzekeringsmaatschappijen beschouw het als de bijbel van de psychiatrie.

Bizar, de DSM-5 heeft nu beide aandoeningen die internetverslaving aanpakken, uitgebannen naar de appendix - eufemistisch omgedoopt tot "Sectie III" (items die verder onderzoek vereisen). De twee aandoeningen zijn Internetgebruiksstoornis en Hyperseksuele stoornis (overtollige cyberseks en pornografie). Deze stap betekent dat dit geen officiële voorwaarden zijn voor zover het de artsen van de DSM betreft.

Ja, dat lees je goed. Highspeed Internet is een van de belangrijkste fenomenen die het menselijk brein ooit heeft getroffen. Tientallen hard-science studies die in de afgelopen paar jaar zijn gepubliceerd, tonen aan dat internetverslaving een is Fysiek verslaving. Toch hebben diegenen die verantwoordelijk zijn voor het begeleiden van zorgprofessionals bij het diagnosticeren van verslavingsstoornissen gekozen voor zes die alle relevante delen van de DSM gebruiken.

Verwarrend zijn de twee stoornissen niet onder de reikwijdte van dezelfde werkgroep, of zelfs te vinden in hetzelfde hoofdstuk. De titels van beide zijn ook enigszins misleidend. Internetgebruiksstoornis logenstraft de naam en beperkt zich zorgvuldig tot internet gaming in plaats van het omvatten van pornoverslaving op internet, verslaving aan sociale media, enz. Voorafgaand aan verbanning was dit in het hoofdstuk Stofgebruik en verslavende aandoeningen. Hyperseksuele stoornis, dat cyberseks en pornografie opsomt, noemt het woord "verslaving" helemaal nooit, waardoor elke beoefenaar of journalist die vertrouwt op de nieuwe DSM de indruk krijgt dat pornoverslaving op internet niet kan bestaan. Het was voorheen in de seksuele disfuncties hoofdstuk.

Kortom, de verslavingswerkgroep van de DSM is bereid om internetverslaving in overweging te nemen (maar uit te stellen) zolang er alleen sprake is van ‘gamen’. Waarom is gokverslaving op internet niet, met tientallen verhelderende onderzoeksstudies het definiëren, in de handleiding zelf? Waarom zijn mensen met andere internetverslavingen (Facebook, dwangmatig browsen) buitengesloten ondanks een groeiend aantal Internetverslaving studies met verslaving gerelateerde hersenveranderingen?

En waarom, wanneer die internetverslavingsonderzoeken over het algemeen pornagebruik omvatten, omzeilt de werkgroep seksuele en genderidentiteitsstoornissen de term 'verslaving'? Is het mogelijk dat de werkgroep een hoger bewijsniveau eist voor pornoverslaving op internet dan nodig was om veel van de aandoeningen die al voorkomen te legitimeren? het DSM-5's seksuele disfuncties hoofdstuk?

Verplaats ze - verlies ze niet

Hoe zit het met dit idee in plaats daarvan? Verplaats alles naar internetversies (gaming, cyberseks, sociale media en pornografie) naar Stofgebruik en verslavende aandoeningen en plaats het onder de jurisdictie van een werkgroep van verslavingsspecialisten die begrijpen dat verslaving fundamenteel één voorwaarde is. Sterker nog, misschien enkele artsen van de American Society of Addiction Medicine zou kunnen helpen met de taak.

Gokverslaving is nu al verplaatst naar Stofgebruik en verslavende aandoeningen. Idealiter zouden alle gedragsverslavingen worden verplaatst naar dit hoofdstuk en dienovereenkomstig worden gediagnosticeerd. Op zijn minst moeten echter alle internetverslavingen worden geconsolideerd, verplaatst en uit de vergetelheid van sectie III worden gered.

Hoewel op het eerste gezicht internetporno en cyberseksverslaving lijken op seksverslavingen, zijn ze vooral Internet verslavingen voor de meeste patiënten. Ze komen voort uit de constante nieuwheid geboden door het unieke fenomeen van highspeed internet, dat overconsumptie veroorzaakt, leidend tot verslavingsgerelateerde hersenveranderingen. Of internetverslaafden nu games spelen, chatten, browsen of overdaad bekijken, hun verslaving is vooral nieuw pixels, zelfs als het wordt versterkt met een climax.

De blinde vlek van internetverslaving schaadt jonge kijkers

Als het verleden een leidraad is, voor de volgende 15-20-jaren zal onze samenleving worden opgezadeld DSM-5en met journalisten en verzekeringsmaatschappijen die er blindelings op vertrouwen. Op dit moment is de DSM-5Het gebrek aan erkenning van de risico's van het gebruik van internetporno creëert een grote blinde vlek bij onderwijzers, zorgverleners, gebruikers en journalisten. Zonder gedegen begeleiding gaan jongens ervan uit dat, omdat masturbatie gezond is, geen enkele hoeveelheid internetporno ongezond is. Velen realiseren zich niet dat hun symptomen verband houden met jarenlang continu highspeed pornagebruik tot nadat ze stoppen.

Het feit dat adolescente hersenen zijn meer vatbaar voor verslaving dan volwassen hersenen maakt erkenning van internetverslaving in de DSM-5 des te meer noodzakelijk. Veel van de jonge pornogebruikers van vandaag kunnen het zich niet veroorloven te wachten tot een volgende DSM eindelijk hun verslavingsgerelateerde ellende aanpakt. Voor sommigen is de situatie nijpend.

Vorige week kwamen bijvoorbeeld de volgende artikelen naar buiten waarin werd gewaarschuwd voor door porno veroorzaakte seksuele disfunctie bij jonge mannen. (Het komt vrijwel zeker voort uit desensibilisatie van het beloningscircuit van de hersenen, een verslavingsgerelateerde verandering.) Al deze stukken zijn ofwel door experts of rapporteren de observaties van experts:

Kort gezegd: het is onverantwoord om een ​​nieuwe DSM uit te brengen zonder voorgestelde diagnostische criteria voor internetverslavingen. Studies hebben al vastgesteld dat internetverslaving varieert van 3% tot zo hoog als 25% (bij universitaire mannen).

Seksuele politiek en historische fouten

Hyperseksuele stoornis is het geesteskind van de seksuologen in de werkgroep Seksuele en genderidentiteitsstoornissen. Seksuologen zijn misschien experts op het gebied van porno, omdat het masturbatie kan inhouden, maar veel seksuologen geloven dat ook vast "Seksverslavingen" bestaan ​​niet- behalve misschien bij mensen met eerdere psychische aandoeningen. Ze erkennen ook niet dat de levering van internetporno en de gewoonten van de gebruikers (bijvoorbeeld kijken op eerdere leeftijden) het radicaal anders maken dan porno uit het verleden in termen van mogelijke effecten op de hersenen.

Dientengevolge, de stroom DSM-5 brengt verslaafden in gevaar. Laten we zeggen dat je geestelijk gezond bent en alleen maar verslaafd bent aan internetpornografie. U wordt verwezen naar een seksuoloog die zich houdt aan de DSM-5. U staat voor de keuze van een Hobson in termen van diagnose / beoordeling: u heeft ‘geen probleem’ en moet de aandrang van het overbelaste limbische systeem van uw hersenen blijven volgen totdat u hebben een stoornis, of u hebt een psychische aandoening, waarvoor u psychofarmaca en counseling nodig heeft. Hoe dan ook, uw zorgverlener richt zich niet op uw werkelijke aandoening: internetverslaving. Als u daarentegen een gokverslaving had, zou u als verslaafde worden gediagnosticeerd onder de DSM-5 en bood herstelstrategieën aan.

Overigens is de primaire verantwoordelijkheid van de werkgroep Seksuele en genderidentiteitsstoornissen om richtlijnen te produceren voor het behandelen van dergelijke zaken als pedofilie en een verscheidenheid aan kleurrijke fetisjen, vertraagde ejaculatieen kinderen proberen erachter te komen welk geslacht ze zijn. Een snelle blik op de artsen die op de Seksuele en genderidentiteitsstoornissen werkgroep onthult een indrukwekkende diepte in de studie van zedendelinquenten, vrouwelijk orgasme, transseksuele zaken, enzovoort, maar geen enkele arts lijkt een sterke achtergrond te hebben in de neurowetenschap van verslaving.

Deze artsen kunnen geestelijke ziektes opsporen, maar verslaving is niet op hun radar. Deze dode hoek dateert minstens 20 jaar - wanneer een er is een fout gemaakt op het gebied van de geneeskunde. Toen de American Medical Association de specialiteit van de verslavingsgeneeskunde goedkeurde, sneed het willekeurig seksueel gedrag uit de lijst met mogelijke verslavingen.

Seks werd om politieke redenen uitgesloten, ondanks het bewijs dat het had moeten worden opgenomen, en een gebrek aan wetenschappelijke rechtvaardiging om dit weg te laten. (Hetzelfde schakelingen van de hersenen regeert zowel seks als verslavingen. Alle verslavingen, gedragsmatig en chemisch, ontregeld deze schakeling-Dus inclusief seks was vrijwel een no-brainer.)

In die tijd waren internetporno en cyberseks echter nog in de toekomst van de mensheid en waren er maar weinig echte seksverslaafden, dus het compromis leek redelijk. Helaas wordt het vanuit verslavingswetenschappelijk perspectief steeds duidelijker dat dit compromis een vergissing was. Met de komst van highspeed internet is de blunder weer teruggekomen bijt een hele generatie…moeilijk.

Nu staan ​​we voor een onhoudbare situatie: de DSM-5's seksuologen hebben de plicht geërfd om cyberseks en pornografische stoornissen op het internet te onderzoeken, maar lijken toch de overtuiging te behouden - gebaseerd op een historisch overzicht - dat seksueel kan niet verslavingen worden (tenzij de patiënt een reeds bestaande psychische aandoening heeft). Zelfs als hun paradigma van psychische aandoeningen zou kunnen gelden voor frotteurs en exhibitionisten, is er geen reden om aan te nemen dat dit geldt voor de jonge internetverslaafden van vandaag.

Heeft de werkgroep de lat gelegd om het bestaan ​​van pornoverslaving op internet te hoog te bewijzen? Wat is het bewijs dat nodig is om te valideren dat je een voyeur bent (een stoornis in de handleiding)? Een onvermogen om te stoppen met het binnendringen van andermans privacy ondanks negatieve gevolgen, toch? Maar wanneer een pornoverslaafde op internet niet kan stoppen ondanks de negatieve gevolgen, en decennia van hersenscans en diagnostische tests worden gecombineerd om uit te leggen waarom, wordt zijn toestand gedegradeerd tot de sectie verder onderzoek.

Vraag sexologen naar de mogelijk schadelijke effecten van internet-erotica, vergelijkbaar met het vragen aan wetenschappers van tabaksondernemingen om sigarettenverslaving te onderzoeken?

"Waarom eenhoorns bestuderen?"

Het is mogelijk dat de werkgroep seksuele en genderidentiteitsstoornissen nog steeds aanneemt dat bewijzen van verslaving, zowel wetenschappelijk als anderszins, grotendeels irrelevant zijn. "Waarom eenhoorns bestuderen?" vroeg een academische seksuoloog toen zijn aandacht op de Ernstige symptomen en veelbetekenende tekenen van verslaving dat melden de jonge internetverslaafden van vandaag.

Werkgroeplid Martin P. Kafka, MD wijdt minder dan een pagina aan de mogelijke relevantie van verslavingsneurowetenschappen in zijn uitgebreide 2009-bespreking Hyperseksuele stoornis: een voorgestelde diagnose voor DSM-V. Ter verdediging van Kafka is er sinds zijn bespreking veel nieuw onderzoek naar voren gekomen dat de rol van het beloningscircuit in zowel de menselijke seksualiteit als de verslaving verduidelijkt - evenals tientallen onderzoeken naar verschillende soorten internetverslavingen. Gelukkig heeft de DSM-5 nog een jaar om op de hoogte te zijn van dit belangrijke onderzoek voordat de nieuwe handleiding wordt uitgebracht.

Het huidige niveau van verslavingskennis van de werkgroep blijkt duidelijk uit het onproductieve debat dat ze voert over wat 'hyperseksueel' zou kunnen zijn.

Er lijkt grote bezorgdheid te bestaan ​​dat elke suggestie dat een gedrag dat een seksuele climax mogelijk maakt tot verslaving kan leiden, zal resulteren in een ongerechtvaardigde controle en etikettering van de seksuele gewoonten van de promiscue. Zo'n angst zou misplaatst zijn. Het label "verslaafde" brandt niet dat iemand een morele tekortkoming heeft or een geestesziekte. Het betekent dat de persoon hulp nodig heeft om zijn gedrag te veranderen dat hij niet langer nodig heeft om een ​​aantal hinderlijke plastic hersenveranderingen ongedaan te maken.

Dit zijn de hersenveranderingen die de jonge internetgebruiker van vandaag moet ondergaan leren herkennen lang voordat ze tot een volledige verslaving uitgroeien. Als deze signalen algemeen bekend waren, zouden veel jonge internetgebruikers ze kunnen omkeren zonder ooit behandeling nodig te hebben. Waarom is de DSM-5 aanmoedigen van deze essentiële educatieve inspanning? Waarom wordt er niet ingegaan op hoe internetverslaafden hun gedrag kunnen veranderen? verontrustend hen en hun seksuele prestaties nadelig beïnvloeden?

Zou de DSM-5 onbedoeld een politieke agenda kunnen bevorderen die handhaving van de status quo verplicht stelt? Er is zeker geen reden voor "verdere studie" om door te gaan met het definiëren van "hyperseksualiteit". Hyperseksualiteit is immers vaak niet pathologisch; verslaving is dat altijd. De beslissing om de onderwerpen cyberseks en pornografie uit de handleiding te verplaatsen naar de vorige bijlage (sectie III), houdt de hele zaak effectief in het ongewisse, en de focus weg van de meest veelbelovende manier van analyse: verslaving.

Deze stap is vooral moeilijk te verdedigen, aangezien de fundamentele historische fout (waardoor 'seks' uit de verslavingsspecialiteit werd gehaald) nu is gecorrigeerd door de 3000 artsen van de American Society of Addiction Medicine (ASAM). In 2011 verklaarde ASAM verslaving a primair ziekte (geen reeds bestaande psychische aandoening nodig), en verklaarde specifiek dat seksueel gedrag en voedselverslavingen echt zijn, en gedefinieerd door veranderingen in de hersenen, niet door gedrag. De openbare verklaring is gebaseerd op decennia van neurowetenschappelijk onderzoek.

De werkgroepleden van de DSM op het gebied van seksuele en genderidentiteitsstoornissen hebben de verslavingsspecialisten van ASAM genegeerd. Als gevolg hiervan is de officiële stem van de AMA (de DSM-5) weerspiegelt niet de huidige verslavingswetenschap. Ironisch genoeg zijn internetverslavingen niet eens seksverslavingen, zoals hierboven uitgelegd. Internetpornografie en cyberseksverslavingen zijn schermverslavingen. Haal het scherm weg en het gedrag is verdwenen, analoog aan videogames.

Verslaving is een van de meest diagnosticeerbare aandoeningen

De ultieme ironie van het blokkeren van alle aspecten van internetverslaving in de kerker met behoeften-meer-studie (Sectie III), is dat de doel van het oorspronkelijke DSM was om de diagnostische betrouwbaarheid te verbeteren, zodat professionals in de geestelijke gezondheidszorg consistente, repliceerbare, wetenschappelijk geldige resultaten konden produceren. Zelden in de geschiedenis van de psychiatrische geneeskunde heeft de etiologie van elke aandoening werd net zo goed begrepen als verslaving. Als diagnostische betrouwbaarheid is de DSM-5's missie, zou het welkom moeten zijn om alle internetverslavingen te verhuizen Stofgebruik en verslavende aandoeningen als een kwestie van wetenschap.

Als je tot nu toe hebt gelezen, zou je een korte samenvatting van recente neurowetenschappelijke ontdekkingen op het gebied van verslaving kunnen waarderen: jarenlang hebben onderzoekers naar believen verslaving in diermodellen kunnen veroorzaken en hun hersenen grondig kunnen bestuderen. Veel van de markers zijn goed begrepen en sommige kunnen al bij mensen worden waargenomen en gemeten.

Vervolgens veroorzaakten onderzoekers gedragsproblemen verslavingen bij dieren, gebruikmakend van wielrennen en voedselverslaving. (Sorry pornogebruikers, wetenschappers kunnen ratten er niet toe brengen om pixels op te halen, maar ze kunnen ratten gebruiken om het verband tussen seks en verslaving te begrijpen. Zie hieronder.)

Meer recent ontdekten onderzoekers dat gedragsverslavingen (voedselverslaving, pathologisch gokken, video spelen en internet verslaving) en verslavende verslavingen hebben allemaal betrekking op de dezelfde fundamentele mechanismen, en leiden tot een verzameling van gedeelde wijzigingen in de anatomie en scheikunde van de hersenen. (Houd er rekening mee dat verslavende medicijnen alleen verslaving veroorzaken omdat ze mechanismen versterken of remmen al op zijn plaats voor natuurlijke beloningen zoals seksuele opwinding.)

De hoofdschakelaar die veel van deze verslavingsgerelateerde veranderingen in gang zet, is het eiwit DeltaFosB. Aanhoudende overconsumptie van natuurlijke beloningen (geslacht, suiker, Veel vet, aërobe oefening) of chronische toediening van vrijwel elk drugsmisbruik zorgt ervoor dat DeltaFosB zich ophoopt in de beloningscircuits. In feite, zoals hierboven wordt gesuggereerd, hebben onderzoekers dat aangetoond seksuele activiteit veroorzaakt de ophoping van DeltaFosB, waardoor de "seksuele efficiëntie" van ratten wordt verbeterd.

Welke andere DSM-stoornis kan worden gereproduceerd in diermodellen of gediagnosticeerd met evenveel betrouwbaarheid als gedragsverslaving? Zeker niet de vele fetisjstoornissen die de werkgroep Seksuele en Genderidentiteitsstoornissen nog verifieerbaar acht in de DSM-5: frotteurisme, sadomasochisme, exhibitionisme, travestie, enzovoort. Er is meer harde wetenschap over gedragsverslavingen en hun beoordeling (inclusief internetverslaving), en meer zelfidentificerende pornoverslaafden klagen over ernstige gevolgen.

Niet nodig om verder onderzoek af te wachten

De huidige DSM-5 legt een harde straf op aan de jonge internetverslaafden van vandaag die geen psychische aandoening hebben maar hulp nodig hebben. De wetenschap is solide dat gedragsverslavingen de primaire en fundamenteel één voorwaarde zijn. Gokverslaving zit al in de DSM-5; Internetverslaving hoort daar ook bij. Er is geen overtuigende reden om verder onderzoek naar internetverslavingen af ​​te wachten.

Door te verzenden Hyperseksuele stoornis en Internetgebruiksstoornis naar de vergetelheid, de stroom DSM-5 is:

  • Het negeren van klinisch, anekdotisch en experimenteel bewijs dat wijst op internetverslaving als een echte verslaving.
  • Het negeren van meerdere hersenstudies over internetverslavingsstoornissen, die pornogebruik omvatten.
  • De fictie aanmoedigen dat de verslavingsachtige tekenen, symptomen en gedragingen die worden gerapporteerd door pornoverslaafden op internet en hun verzorgers noodzakelijkerwijs voortkomen uit een aantal niet-geïdentificeerde mechanismen anders dan verslavingsgerelateerde hersenveranderingen (bijv. "Psychische aandoeningen").
  • Ontkenning van de verslavingsanalyse van medische specialisten (ASAM).
  • Weigeren te erkennen dat internet-erotica in tegenstelling tot erotica van het verleden is in termen van levering en de manier waarop het wordt gebruikt.

Als u even geduld hebt, moedig dan de DSM-5 aan om alle internetversies in te voeren Stofgebruik en verslavende aandoeningen: [e-mail beveiligd]


ADDENDUM

De DSM krijgt verslavingsrecht, juni 6, 2012

06 / 07/ 2012

De DSM krijgt verslaving goed - NY Times

Van HOWARD MARKEL

Ann Arbor, Mich.

WANNEER we zeggen dat iemand "verslaafd" is aan een gedrag als het gokken of eten of videogames spelen, wat betekent dat? Zijn dergelijke dwanghandelingen eigenlijk verwant aan afhankelijkheden zoals drugs- en alcoholverslaving - of is dat gewoon losse praat?

Deze vraag ontstond pas nadat de commissie die de nieuwste editie schreef van het diagnostisch en statistisch handboek voor psychische stoornissen (DSM), het standaard naslagwerk voor psychiatrische aandoeningen, bijgewerkte definities van alcohol-en drugsmisbruik en verslavingen, waaronder een nieuwe categorie van 'gedragsverslavingen'. Momenteel is de enige stoornis in deze nieuwe categorie pathologisch gokken, maar de suggestie is dat er te zijner tijd andere gedragsstoornissen zullen worden toegevoegd. Internetverslaving, bijvoorbeeld, werd aanvankelijk overwogen voor opname maar werd verbannen naar een appendix (zoals seksverslaving) in afwachting van nader onderzoek.

Sceptici vrezen dat dergelijke brede criteria voor verslaving normaal (als slecht) gedrag pathologiseren en leiden tot overdiagnose en overbehandeling. Allen J. Frances, een professor van psychiatrie en gedragswetenschappen aan de Duke University die aan de DSM hebben gewerkt, hebben gezegd dat de nieuwe definities neerkomen op "de medicalisering van alledaags gedrag" en "valse epidemieën" zullen creëren. Ziektekostenverzekering bedrijven maken zich zorgen dat de nieuwe diagnostische criteria het zorgstelsel jaarlijks honderden miljoenen dollars kosten, omdat verslavingsdiagnoses zich vermenigvuldigen.

Er is altijd potentieel voor misbruik wanneer diagnostische criteria worden uitgebreid. Maar op het belangrijke wetenschappelijke punt hebben de critici van DSM het bij het verkeerde eind. Zoals iedereen die bekend is met de geschiedenis van de diagnose van verslaving, kan vertellen, weerspiegelen de veranderingen van DSM nauwkeurig ons evoluerend begrip van wat het betekent verslaafd te zijn.

Het concept van verslaving is al eeuwen aan het veranderen en uitbreiden. Aanvankelijk was het niet eens een medisch begrip. In het oude Rome noemde "verslaving" een legale afhankelijkheid: de band van de slavernij die geldschieters oplegden aan delinquente schuldenaren. Vanaf de tweede eeuw na Christus tot diep in de 1800s, beschreef "verslaving" een aanleg voor een willekeurig aantal obsessieve gedragingen, zoals overdreven lezen en schrijven of slaafse toewijding aan een hobby. De term impliceerde vaak een zwakte van karakter of een morele tekortkoming.

'Verslaving' kwam pas aan het einde van de 19-eeuw in het medische lexicon, als gevolg van het overaanbod van opium en morfine door artsen. Hier ging het concept van verslaving gepaard met het idee van een exogene substantie die in het lichaam werd opgenomen. Vanaf de vroege 20-eeuw was een andere belangrijke factor bij het diagnosticeren van verslaving het optreden van fysieke ontwenningsverschijnselen bij het stoppen met de stof in kwestie.

Deze definitie van verslaving werd niet altijd zorgvuldig toegepast (het duurde jaren voor alcohol en nicotine om geclassificeerd te worden als verslavend, ondanks dat ze de rekening passen), en het bleek ook niet accuraat te zijn. Overwegen marihuana: in de 1980s, toen ik aan het trainen was om dokter te worden, werd marihuana als niet verslavend beschouwd omdat de roker zelden fysieke symptomen kreeg bij het stoppen. We weten nu dat marihuana voor sommige gebruikers vreselijk verslavend kan zijn, maar omdat de klaring van het medicijn uit de vetcellen van het lichaam weken duurt (in plaats van uren of dagen), komt fysieke terugtrekking zelden voor, hoewel psychische terugtrekking zeker kan.

Dienovereenkomstig hebben de meeste artsen wijzigingen in de definitie van verslaving aanvaard, maar veel mensen beweren nog steeds dat alleen die mensen die dwangmatig een exogene stof consumeren, verslaafden kunnen worden genoemd. In de afgelopen decennia heeft echter een ontluikende hoeveelheid wetenschappelijk bewijs aangetoond dat een exogene stof minder belangrijk is voor verslaving dan het ziekteproces dat de stof in de hersenen veroorzaakt - een proces dat de anatomische structuur van de hersenen, het chemische berichtensysteem, verstoort en andere mechanismen die verantwoordelijk zijn voor het besturen van gedachten en acties.

Sinds de vroege 1990s hebben de neuropsychologen Kent C. Berridge en Terry E. Robinson aan de Universiteit van Michigan de neurotransmitter bestudeerd dopamine, wat gevoelens van verlangen teweegbrengt. Ze hebben ontdekt dat wanneer je herhaaldelijk een stof als cocaïne neemt, je dopamine-systeem hyperreactief wordt, waardoor het medicijn extreem moeilijk is voor de verslaafde hersenen om te negeren. Hoewel het medicijn zelf een cruciale rol speelt bij het starten van dit proces, blijven de veranderingen in het brein bestaan ​​lang nadat een verslaafde door de ontwenningskuur heengaat: drugsgebruikende signalen en herinneringen blijven de hunkering opwekken, zelfs bij verslaafden die zich jarenlang hebben onthouden.

Bovendien heeft een team van wetenschappers onder leiding van Nora Volkow van het National Institute on Drug Abuse met behulp van positron emissie tomografie (PET) scans aangetoond dat, zelfs wanneer cocaïneverslaafden alleen maar video's bekijken van mensen die cocaïne gebruiken, dopamine niveaus toenemen in het deel van hun hersenen. geassocieerd met gewoonte en leren. De groep van Dr. Volkow en andere wetenschappers hebben PET-scans gebruikt en functioneel MRI om vergelijkbare dopaminereceptorverstoringen in de hersenen van drugsverslaafden, dwangmatige gokkers en overeten die duidelijk zwaarlijvig zijn te demonstreren.

De conclusie die hier getrokken moet worden is dat hoewel drugs zoals cocaïne zeer effectief zijn in het teweegbrengen van veranderingen in de hersenen die tot verslavend gedrag en drang leiden, ze niet de enige mogelijke triggers zijn: zowat elke diep plezierige activiteit - seks, eten, internetgebruik - heeft het potentieel om verslavend en destructief te worden.

Ziektedefinities veranderen in de loop van de tijd vanwege nieuw wetenschappelijk bewijs. Dit is wat er is gebeurd met verslaving. We moeten de nieuwe DSM-criteria omarmen en alle stoffen en gedragingen die tot verslaving leiden, aanvallen met effectieve therapieën en ondersteuning.

Howard Markel, een arts en een professor in de geschiedenis van de geneeskunde aan de Universiteit van Michigan, is de auteur van "An Anatomy of Addiction: Sigmund Freud, William Halsted, and the Miracle Drug Cocaine."


Interessante ontwikkeling die uiteindelijk DSM en zijn politiek zou kunnen overschaduwen, terwijl het betere zorg voor patiënten biedt - en vooral een beter begrip van de fysiologie van mentale stoornissen ... vermoedelijk inclusief gedragsverslaving.

05 / 05/ 2013

Thomas Insel, directeur van het NIMH, heeft onlangs deze verklaring met betrekking tot DSM5 vrijgegeven: http://www.nimh.nih.gov/about/director/2013/transforming-diagnosis.shtml.

Hier is de tekst:

Transformatie van de diagnose

By Thomas Insel april 29, 2013

Over een paar weken zal de American Psychiatric Association haar nieuwe editie van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5) uitbrengen. Dit volume zal verschillende huidige diagnostische categorieën aanpassen, van autismespectrumstoornissen tot stemmingsstoornissen. Hoewel veel van deze veranderingen omstreden waren, omvat het eindproduct meestal bescheiden wijzigingen van de vorige editie, gebaseerd op nieuwe inzichten die voortkomen uit onderzoek sinds 1990 toen DSM-IV werd gepubliceerd. Soms adviseerde dit onderzoek nieuwe categorieën (bijv. Stemmingsstoornis) of dat eerdere categorieën konden worden weggelaten (bijv. Het Asperger-syndroom).1

Het doel van deze nieuwe handleiding, net als bij alle voorgaande edities, is om een ​​gemeenschappelijke taal te bieden voor het beschrijven van psychopathologie. Hoewel DSM is beschreven als een 'bijbel' voor het veld, is het op zijn best een woordenboek, maakt een reeks labels en definieert elk afzonderlijk. De kracht van elk van de edities van DSM is "betrouwbaarheid" - elke editie heeft ervoor gezorgd dat clinici dezelfde termen op dezelfde manier gebruiken. De zwakte is het gebrek aan validiteit. In tegenstelling tot onze definities van ischemische hartaandoeningen, lymfomen of AIDS, zijn de DSM-diagnoses gebaseerd op een consensus over clusters van klinische symptomen, niet een objectieve laboratoriummaatstaf. In de rest van de geneeskunde zou dit hetzelfde zijn als het maken van diagnostische systemen op basis van de aard van pijn op de borst of de kwaliteit van koorts. Inderdaad, symptoom-gebaseerde diagnose, eens gebruikelijk in andere gebieden van de geneeskunde, is grotendeels vervangen in de afgelopen halve eeuw, omdat we begrepen hebben dat symptomen alleen zelden wijzen op de beste behandelingskeuze.

Patiënten met psychische stoornissen verdienen beter. NIMH heeft de Criteria voor onderzoeksdomeinen (RDoC) project om de diagnose te transformeren door genetica, beeldvorming, cognitieve wetenschap en andere informatieniveaus op te nemen om de basis te leggen voor een nieuw classificatiesysteem. Via een reeks workshops in de afgelopen 18-maanden hebben we geprobeerd een aantal belangrijke categorieën voor een nieuwe nosologie te definiëren (zie hieronder). Deze aanpak begon met verschillende aannames:

  • Een diagnostische benadering op basis van zowel de biologie als de symptomen mag niet worden belemmerd door de huidige DSM-categorieën,
  • Psychische stoornissen zijn biologische stoornissen waarbij hersencircuits betrokken zijn die specifieke domeinen van cognitie, emotie of gedrag impliceren,
  • Elk niveau van analyse moet worden begrepen over een dimensie van functie,
  • Het in kaart brengen van de cognitieve, circuit- en genetische aspecten van psychische stoornissen zal nieuwe en betere doelen opleveren voor de behandeling.

Het werd meteen duidelijk dat we geen systeem op basis van biomarkers of cognitieve prestaties kunnen ontwerpen omdat we de gegevens missen. In die zin is RDoC een raamwerk voor het verzamelen van de gegevens die nodig zijn voor een nieuwe nosologie. Maar het is cruciaal om te beseffen dat we niet kunnen slagen als we DSM-categorieën gebruiken als de 'gouden standaard'.2 Het diagnostische systeem moet gebaseerd zijn op de opkomende onderzoeksgegevens, niet op de huidige op symptomen gebaseerde categorieën. Stel je voor dat EKG's niet bruikbaar waren omdat veel patiënten met pijn op de borst geen ECG-veranderingen hadden. Dat is wat we al tientallen jaren doen wanneer we een biomarker afwijzen omdat het geen DSM-categorie detecteert. We moeten beginnen met het verzamelen van de genetische, beeldvormende, fysiologische en cognitieve gegevens om te zien hoe alle gegevens - niet alleen de symptomen - zich verhouden en hoe deze clusters zich verhouden tot de behandelingsrespons.

Dat is de reden waarom het NIMH zijn onderzoek zal heroriënteren van DSM-categorieën. In de toekomst zullen we onderzoeksprojecten ondersteunen die in de huidige categorieën kijken - of de huidige categorieën onderverdelen - om een ​​beter systeem te ontwikkelen. Wat betekent dit voor aanvragers? Klinische studies zouden alle patiënten in een stemmingskliniek kunnen bestuderen in plaats van die aan strikte criteria voor depressieve stoornissen. Studies van biomarkers voor "depressie" kunnen beginnen door vele stoornissen met anhedonie of emotionele beoordelingsvooroordeel of psychomotorische vertraging te doorlopen om het circuit dat aan deze symptomen ten grondslag ligt te begrijpen. Wat betekent dit voor patiënten? We zijn toegewijd aan nieuwe en betere behandelingen, maar we denken dat dit alleen zal gebeuren door een nauwkeuriger diagnosesysteem te ontwikkelen. De beste reden om RDoC te ontwikkelen is om betere resultaten te behalen.

RDoC is voorlopig een onderzoekskader, geen klinische tool. Dit is een project van tien jaar dat nog maar net is begonnen. Veel NIMH-onderzoekers, die al gestrest zijn door bezuinigingen en zware concurrentie om onderzoeksfinanciering, zullen deze verandering niet verwelkomen. Sommigen zullen RDoC zien als een academische oefening die los staat van de klinische praktijk. Maar patiënten en families zouden deze verandering moeten verwelkomen als een eerste stap op weg naar “Precisie geneeskunde, "De beweging die de diagnose en behandeling van kanker heeft getransformeerd. RDoC is niets minder dan een plan om de klinische praktijk te transformeren door een nieuwe generatie onderzoek te introduceren om te informeren hoe we mentale stoornissen diagnosticeren en behandelen. Twee eminente psychiatrische genetici concludeerden onlangs: "Aan het einde van de 19-eeuw was het logisch om een ​​eenvoudige diagnostische benadering te gebruiken die een redelijke prognostische validiteit bood. Aan het begin van de 21ST-eeuw moeten we ons hogerop zetten. "3

De belangrijkste RDoC-onderzoeksdomeinen:

Negatieve Valence-systemen
Positive Valence Systems
Cognitieve systemen
Systemen voor sociale processen
Opwinding / modulerende systemen

Referenties

1Geestelijke gezondheid: over het spectrum. Adam D. Nature. 2013 apr 25; 496 (7446): 416-8. doi: 10.1038 / 496416a. Geen abstract beschikbaar. PMID: 23619674

2Waarom heeft het zo lang geduurd voor de biologische psychiatrie om klinische tests te ontwikkelen en wat te doen? Kapur S, Phillips AG, Insel TR. Mol Psychiatry. 2012 dec; 17 (12): 1174-9. doi: 10.1038 / mp.2012.105. Epub 2012 Aug 7.PMID: 22869033

3De Kraepeliniaanse dichotomie - gaan, gaan ... maar nog steeds niet weg. Craddock N, Owen MJ. Br J Psychiatry. 2010 feb; 196 (2): 92-5. doi: 10.1192 / bjp.bp.109.073429. PMID: 20118450