Instrumenty diagnostyczne dla uzależnienia behawioralnego: przegląd (2007)

Idź do:

Abstrakcyjny

W uzależnieniach nie związanych z substancjami, tak zwane uzależnienie behawioralne, nie są spożywane żadne zewnętrzne substancje psychotropowe. Efekt psychotropowy składa się z własnych procesów biochemicznych organizmu wywołanych jedynie nadmierną aktywnością. Do niedawna wiedza była ograniczona w odniesieniu do klinicznie istotnych nadmiernie pożądanych zachowań, takich jak patologiczny hazard, nadmierne zakupy i praca, które spełniają kryteria diagnostyczne zachowania zależnego. Do tej pory nie ma spójnej koncepcji diagnozowania i leczenia zachowań polegających na poszukiwaniu nagrody, a jej klasyfikacja jest niepewna. Dlatego też bardzo ważna jest jasna konceptualizacja tzw. Uzależnień behawioralnych. Użycie odpowiednich instrumentów diagnostycznych jest konieczne dla pomyślnych konsekwencji terapeutycznych.

Ten artykuł zawiera przegląd aktualnych popularnych narzędzi diagnostycznych oceniających różne formy uzależnienia behawioralnego. Szczególnie w niektórych obszarach dostępnych jest tylko kilka ważnych i wiarygodnych instrumentów do oceny nadmiernych zachowań nagradzających, które spełniają kryteria uzależnienia.

Słowa kluczowe: uzależnienie behawioralne, diagnozy, instrumenty psychometryczne

Wprowadzenie

Pod koniec 19th wieku uzależnienie od hazardu jako uzależnienie nie związane z substancjami lub behawioralne było już dobrze znane ekspertom. Oprócz kilku form uzależnienia od substancji, takich jak alkohol, morfina i kokaina, uzależnienie od hazardu zostało opisane w literaturze tego okresu [1]. Ostatnio ożywiła się dyskusja na temat odpowiedniej nozologii i klasyfikacji uzależnień behawioralnych.

Do tej pory nie ma spójnej koncepcji diagnozowania i leczenia nadmiernych zachowań poszukujących nagrody, a jej klasyfikacja jest niepewna. Dlatego też wyraźna konceptualizacja tych tak zwanych uzależnień behawioralnych ma ogromne znaczenie, a stosowanie odpowiednich narzędzi diagnostycznych jest konieczne dla pomyślnych implikacji terapeutycznych. Nie każde nadmiernie prowadzone zachowanie jest uzależniające. Badani musieli spełniać kryteria uzależnienia dotyczące ich nadmiernego zachowania przez co najmniej dwanaście miesięcy. Tylko dokładna diagnoza pozwala na rozróżnienie między zachowaniem uzależniającym, niepatologicznym nadmiernym zachowaniem i nadmiernym zachowaniem spowodowanym przez inne choroby psychiczne.

Do niedawna „uzależnienie behawioralne niezwiązane z substancją” nie było wymienione w dwóch międzynarodowych podręcznikach diagnostycznych zaburzeń psychicznych, ani w DSM-IV-TR (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) [2] ani w ICD-10 (Międzynarodowa klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania) [3]. Od 1980, patologiczny hazard został włączony do Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders. Hazard patologiczny jest wymieniony w kategorii „zaburzenia kontroli impulsów, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Te nadmierne zachowania można jedynie zaklasyfikować jako „zaburzenia kontroli impulsów”. W związku z tym odpowiednia klasyfikacja i jasna diagnoza w odniesieniu do obecnego stanu wiedzy jest wymagana do ustanowienia skutecznych strategii zapobiegania i interwencji w przypadku tych zaburzeń psychicznych.

Z neurobiologicznego punktu widzenia tylko strategie behawioralne pośrednio wpływają na układy neuroprzekaźnikowe mózgu, mogą służyć jako wzmacniacze porównywalne z substancjami farmakologicznymi bezpośrednio wpływają na te systemy (np. układ dopaminergiczny, [4], [5], [6]). Ostatnie odkrycia potwierdzają założenie wspólnych mechanizmów, które leżą u podstaw rozwoju i utrzymania zarówno uzależnienia behawioralnego, jak i uzależnienia od substancji (por. [7], [8]). Prowadzi to do założenia, że ​​nadmiernie prowadzone strategie behawioralne (np. Nadmierne zakupy / sport, patologiczny hazard / gra komputerowa), które wywołują specyficzny efekt nagrody we własnych procesach biochemicznych organizmu, również mają potencjał uzależniający. To założenie jest również poparte kilkoma doświadczeniami klinicznymi i badaniami naukowymi. Dlatego kilku autorów postuluje, że kryteria uzależnienia behawioralnego są porównywalne z kryteriami uzależnienia od substancji (np. [9], [5], [10], [6], [11]). Pacjenci cierpiący na uzależnienie behawioralne opisują zjawiska specyficzne dla uzależnienia i kryteria diagnostyczne, takie jak pragnienie nadmiernego zachowania, psychiczne i fizyczne objawy abstynencyjne, utrata kontroli, rozwój tolerancji (zwiększone zachowanie) w celu wywołania i postrzegania oczekiwanego efektu psychotropowego ( np. patologiczni hazardziści uprawiają hazard na kilku automatach jednocześnie. Ponadto wysoka współzależność między uzależnieniem behawioralnym a uzależnieniem od substancji sugeruje porównywalne mechanizmy etiologiczne ich rozwoju. Ogólnie rzecz biorąc, wydaje się właściwe skategoryzowanie nadmiernie przeprowadzonych zachowań, które prowadzą do cierpienia jako uzależnienia behawioralne.

Ponadto częste występowanie chorób współistniejących, takich jak osobowość i zaburzenia afektywne, jak opisano dla uzależnienia od substancji, obserwuje się również u pacjentów z uzależnieniem behawioralnym, ale nie u pacjentów z zaburzeniami impulsywno-kompulsywnymi (np. [12]). Ponadto często opisywana impulsywność jako cecha osobowości jest obserwowana nie tylko u osób uzależnionych od zachowania, ale także w kilku innych zaburzeniach psychicznych (np. [13]). Opierając się na najnowszych odkryciach, nie wydaje się być wystarczające, aby zakwalifikować uzależnienie behawioralne jako zaburzenie kontroli impulsów z powodu implikacji terapeutycznych i skutecznych metod interwencji [8]. Analogia charakterystyki klinicznej między uzależnieniem od substancji a uzależnieniem behawioralnym również sprzyja klasyfikacji uzależnienia behawioralnego jako zachowania uzależniającego, a zatem jako zaburzenia kontroli impulsów (np. [14], [15], [16], [7]). Najbardziej widoczna cecha uzależnienia, tj. Ciągłe przyjmowanie substancji (zachowanie uzależniające) pomimo negatywnych konsekwencji, które wiąże się z głodem i brakiem kontroli, jest również dominujące u pacjentów z uzależnieniem behawioralnym.

Ze względu na brak przewodnika diagnostycznego kilku autorów opracowało instrumenty psychometryczne do oceny różnych form uzależnienia behawioralnego. Użycie znormalizowanego instrumentu do oceny kryteriów diagnostycznych ma ogromne znaczenie dla przeciwdziałania inflacyjnemu wykorzystaniu pojęcia uzależnienia behawioralnego i dla odróżnienia zachowań patologicznych od normalnego (niepatologicznego) nadmiernego zachowania.

Opublikowane instrumenty uzależnienia behawioralnego składają się z nowo opracowanych lub zmodyfikowanych instrumentów, które istniały wcześniej, a następnie zostały udoskonalone. Ze względu na brak walidacji statystycznej wyrazistość większości prezentowanych tutaj instrumentów jest ograniczona. Dlatego prezentacja statystycznych kryteriów jakości większości tych instrumentów nie została jeszcze zrealizowana.

Często brakuje stwierdzeń dotyczących jakości statystycznej (np. Walidacja i niezawodność), a także selektywności. Dlatego dokładna diagnoza często nie jest możliwa. Siłą większości przedstawionych tutaj instrumentów jest ich zdolność do dostarczania obszernych i istotnych informacji do procesu diagnostycznego i terapeutycznego. Dalsze badania są niezbędne do scharakteryzowania i właściwej diagnozy różnych form uzależnienia behawioralnego.

Poniżej zostanie przedstawiony przegląd najpopularniejszych i najczęściej opisywanych narzędzi diagnostycznych uzależnienia behawioralnego w kilku obszarach (hazard, zakupy, sport, praca, komputer, internet i seks).

Jako podstawowe założenie, biorąc pod uwagę wciąż ograniczone praktyczne zastosowanie różnych narzędzi oceny, dane dotyczące trafności i wiarygodności powinny być co najmniej zadowalające dla wszystkich instrumentów stosowanych w ocenie diagnostycznej „uzależnienia behawioralnego”.

Większość prezentowanych instrumentów ma na celu przede wszystkim postawienie diagnozy. Co więcej, kilka narzędzi jest również odpowiednich do sekwencyjnej oceny procesów terapeutycznych, takich jak np. „Kwestionariusz wiary hazardzisty” (GBQ) [17], która ocenia przekonania związane z hazardem, lub „Skala obsesyjno-kompulsywna Yale-Brown – wersja zakupowa” (Y-BOCS-SV) [18].

Ocena hazardu patologicznego

Nadmierny hazard jest najczęściej opisywaną formą uzależnienia behawioralnego. Dlatego ilość i różnorodność istniejących psychometrii jest ogromna. Wiele narzędzi diagnostycznych do oceny nadmiernego hazardu pochodzi z istniejących kryteriów diagnostycznych klasyfikacji zaburzeń psychicznych (ICD-10 [3]; DSM-IV-TR [2]), w którym „patologiczny hazard” jest rzeczywiście klasyfikowany jako zaburzenie kontroli impulsów, ale zoperacjonalizowany jako uzależnienie. Nowe wyniki badań w coraz większym stopniu doprowadziły do ​​integracji dalszych modeli rozwoju i utrzymania hazardu patologicznego w jego diagnostyce. Dlatego też, ze względu na nowe empiryczne dowody z podstawowych badań psychobiologicznych, pojęcie uzależnienia jest szeroko dyskutowane (np. [19], [20], [21]; do przeglądu por. [22], [9]). Ponadto znaczenie irracjonalnych przekonań, odpowiednio zakłóceń w rozwoju i utrzymaniu patologicznego hazardu (np. [23], [24]), jest powszechnie akceptowany i uwzględniany w jego diagnostyce. Kluczowym zadaniem w diagnostyce nadmiernego hazardu jest precyzyjna ocena różnych, istotnych klinicznie stopni ryzykownego, problematycznego i patologicznego hazardu.

Poniżej przedstawiono kilka wybranych, powszechnie stosowanych instrumentów samooceny i ustrukturyzowanych wywiadów klinicznych w ocenie patologicznego hazardu, a następnie instrumentów, które oceniają przekonania i założenia dotyczące patologicznego hazardu.

Najczęściej stosowanymi i dokładnie ocenianymi instrumentami przesiewowymi w ocenie patologicznego hazardu jest „South Oaks Gambling Screen” (SOGS) [25], który został opracowany dwadzieścia lat temu do wykorzystania w próbkach klinicznych w kontekście samooceny lub wywiadów klinicznych. Kryteria podstawowe stosowane przez SOGS pochodzą z kryteriów diagnostycznych hazardu patologicznego stosowanego przez DSM-III-R (APA) [26]. W krytycznej uwadze chcielibyśmy zwrócić uwagę, że zmiany kryteriów diagnostycznych (np. W DSM-IV [27]) nie zostały włączone do SOGS. Ponadto należy wziąć pod uwagę, że jego zastosowanie w próbkach nieklinicznych prowadzi do zmniejszenia jego dokładności w rozróżnianiu między patologicznymi i niepatologicznymi hazardzistami. Ocena jego wiarygodności i trafności zaowocowała dobrą spójnością i zbieżnością ważności w odniesieniu do innych instrumentów stosowanych w ocenie patologicznego hazardu, szczególnie w porównaniu z kryteriami diagnostycznymi DSM-IV.

„Canadian Problem Gambling Index” (CPGI) [28] został opracowany jako nowy instrument do oceny problematycznego hazardu w społeczeństwie. Ten kwestionariusz jest podzielony na trzy sekcje. Pierwsza część to „Zaangażowanie w hazard”, która obejmuje elementy dotyczące częstotliwości zaangażowania, wydatków i czasu trwania zaangażowania w długą listę działań hazardowych. Druga sekcja, „Ocena hazardu problemowego”, składa się z elementów opartych na kryteriach patologicznego hazardu zgodnie z DSM-IV (APA) [27] i przedmioty SOGS [25], odpowiednio. Trzecia część, „Korelacje z hazardem patologicznym”, miała na celu ocenę postaw związanych z hazardem, oczekiwań dotyczących wygranej i zawodu poznawczego z hazardem, a także rodzinnej historii problematycznego hazardu. Zgodnie z ogólną oceną, każdy respondent może być sklasyfikowany w pięciu kategoriach zachowania hazardowego (od hazardu do problematycznego hazardu). Dotychczasowa ocena wykazała zadowalającą wiarygodność i trafność.

Inny instrument przesiewowy do oceny patologicznego hazardu, również odnoszący się do kryteriów DSM-IV (APA) [27], to „Ekran hazardu Massachusetts” (MAGS) [29]. MAGS ocenia biologiczne (tolerancja, objawy odstawienia), psychologiczne (zaburzenia kontroli impulsów, poczucie winy) i towarzyszące im społeczne objawy towarzyszące hazardowi patologicznemu, wykorzystując dwie podskale, jedną opartą na elementach z „Krótkiego testu przesiewowego alkoholizmu w Michigan” (SMAST) [30] i drugi na temat kryteriów DSM-IV (APA) [27]. MAGS wykazuje dobrą trafność odnośnie kryteriów DSM-IV i zadowalającej spójności.

Prostszym i bardziej ekonomicznym instrumentem do zastosowań klinicznych jest adaptacja ogólnej „Skali obsesyjno-kompulsywnej Yale-Brown” (Y-BOCS, [31]; por. „Ocena kompulsywnego kupowania” poniżej) na patologiczny hazard (PG-Y-BOCS) [32]. Ta specyficzna wersja Y-BOCS wykazuje wysoką jednoczesną ważność z SOGS i zadowalającymi właściwościami psychometrycznymi.

„Krajowe Centrum Badań Opinii DSM-IV Ekran dla problemów z hazardem“ (NODS) [33], która również opiera się na kryteriach hazardu patologicznego DSM-IV, zawiera dwie skale oceniające hazard problemowy w życiu i w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Indywidualna klasyfikacja na hazard nieproblemowy, problemowy i patologiczny jest możliwa dzięki zastosowaniu wyniku ogólnego. Według wstępnych ustaleń NODS wykazuje dobrą wiarygodność testu/powtórnego testu, a także rozsądną czułość i swoistość w rozpoznawaniu patologicznych hazardzistów.

Zwięzły instrument samooceny o wysokiej czułości i specyficzności to „Kwestionariusz kłamstwa / zakładu” [34], [35]. Składa się tylko z dwóch elementów: „Czy kiedykolwiek czułeś potrzebę stawiania więcej i więcej pieniędzy?” I „Czy kiedykolwiek musiałeś kłamać ludziom, którzy są dla ciebie ważni, o tym, ile grałeś?”.

Ustrukturyzowane wywiady kliniczne do diagnozowania patologicznego hazardu są rzadkie. Z kilku wywiadów (wciąż w fazie pilotażowej) „Zorganizowany wywiad kliniczny na temat patologicznego hazardu” (SCI-PG) [36] jest tu przedstawiony jako przykład. SCI-PG składa się z elementów 10, które oceniają kryteria DSM-IV (APA) [27] dla hazardu patologicznego (pozycje 10 oceniające włączenie i jeden element oceniający kryteria wykluczenia). Jeśli chodzi o diagnozę hazardu patologicznego w DSM-IV, uczestnicy muszą spełnić pięć lub więcej kryteriów dotyczących kryteriów włączenia, a jeden dotyczący kryterium wykluczenia („nie jest lepiej uwzględniony w epizodzie maniakalnym”), aby zdiagnozowano u niego patologiczny hazard. W próbkach klinicznych patologów hazardzistów SCI-PG jest wysoce czuły, specyficzny i ma dobrą trafność prognostyczną.

Powszechnie wiadomo, że zniekształcenia poznawcze, takie jak poznania związane z hazardem i oczekiwane skutki, odgrywają ważną rolę w rozwoju i utrzymaniu patologicznego hazardu (np. [23], [24]). Te specyficzne zniekształcenia poznawcze, które są istotne dla leczenia, są najczęściej oceniane za pomocą instrumentów samooceny. Niektóre z nich zostaną przedstawione poniżej.

„Skala postaw hazardowych” (GAS) [37] ocenia postawy (afektywne, poznawcze i związane z zachowaniem) dotyczące hazardu w ogóle, aw szczególności w kasynach, zakładach i loteriach konnych, które mogą sprzyjać rozwojowi patologicznego hazardu.

Mimo że nie przeprowadzono jeszcze szeroko zakrojonych ocen dotyczących jego ważności, wewnętrzna spójność i niezawodność testów / powtórzeń skal GAS są dobre.

„Ankieta dotycząca hazardu i przekonań” (GABS) [38] ocenia zniekształcenia poznawcze, irracjonalne założenia i pozytywne nastawienie do hazardu. Ponadto uzyskuje się stopień podniecenia podczas hazardu. Gracze, którzy generują wysoki ogólny wynik, doświadczają hazardu jako ekscytującego, znaczącego społecznie i skupiają się na szczęściu i strategiach wygrywania. GABS wykazuje dobrą spójność wewnętrzną i wysoką zbieżność ważności z SOGS.

„Kwestionariusz przekonań hazardzisty” (GBQ) [17] ocenia zniekształcenia poznawcze, zwłaszcza dotyczące szans na wygraną (np. założenia dotyczące szczęścia i utraty pasm). GBQ wykazuje wysoką spójność wewnętrzną, odpowiednią niezawodność testu / powtórzenia oraz dobrą zbieżność i jednoczesną ważność, np. Z SOGS i MAGS.

„Skala informacji informacyjnych” (IBS) [39], który wykazuje dobrą wewnętrzną spójność, może być podawany przy szacowaniu określonych zniekształceń poznawczych u graczy, którzy używają głównie tak zwanych loterii wideo. W celu oceny nieodpartego pragnienia uzależniającego środka, który jest uważany za istotną specyfikę zarówno dla utrzymania, jak i nawrotu (np. [40], [15]) w uzależnionych od hazardu „Gambling Urge Questionnaire” (GUS) [41] został opracowany. Może być podawany zarówno populacji klinicznej, jak i nieklinicznej. GUS wykazuje zadowalającą spójność wewnętrzną i dobrą charakterystykę zbieżności, predyktywności i ważności kryteriów.

W sposób „Situational Confidence Questionnaire-39” (SCQ-39) [42] „Gambling Self-Efficacy Questionnaire” (GESQ) [43] ocenia poczucie własnej skuteczności odnoszące się do subiektywnego poziomu kontroli nad zachowaniem hazardowym w różnych sytuacjach ryzyka. Elementy GESQ opisują konkretne sytuacje odpowiadające ośmiu tak zwanym „sytuacjom wysokiego ryzyka” (negatywny i pozytywny stan emocjonalny, negatywny stan fizyczny, doświadczanie popędów i pokus, kontrola testów, konflikt interpersonalny, presja społeczna i przyjemne czasy z innymi) [44]. To sprawia, że ​​GESQ jest szczególnie cenny w zapobieganiu nawrotom. GESQ wykazuje zadowalającą spójność wewnętrzną i posiada wysoki współczynnik niezawodności test / retest.

Ocena kompulsywnego zakupu

Jednym z pierwszych instrumentów mających na celu diagnozowanie nadmiernego zakupu była „Skala pomiaru kompulsywnego kupowania” [45]. Według autorów, jego elementy odzwierciedlają cztery wymiary patologicznego kupowania: skłonność do wydawania, odczuwanie chęci kupowania lub kupowania, poczucie winy po zakupie i środowisko rodzinne. Podczas gdy jego ocena wykazała dobrą rzetelność i trafność, zauważono, że wysokie wyniki odpowiadały także podwyższonemu poziomowi lęku i częstemu występowaniu chorób współistniejących, takich jak bulimia, depresja lub alkoholizm w rodzinie.

„Hohenheimer Kaufsuchttest [Hohenheim Shopping Addiction Test]„ [46] to zmodyfikowana niemiecka wersja „Compulsive Buying Measurement Scale” [45] i dlatego rozróżnia kupujących normalnych i patologicznych za pomocą tego samego tokenu. „Hohenheimer Kaufsuchttest” wykazuje wysoką wiarygodność i trafność konstrukcji.

Nowszym instrumentem przesiewowym jest „Erhebung von kompensatorischem und süchtigem Kaufverhalten [Ankieta na temat zachowań związanych z zakupami kompensacyjnymi i uzależniającymi]” (SKSK) [47]. Jest to narzędzie do samooceny, które rejestruje potencjalną tendencję i ryzyko kompulsywnych zakupów. SKSK opiera się również na „Skali pomiaru Compulsive Buying” [45] i zawiera elementy 16, które oceniają tendencję do niekontrolowanych, nieprzystosowawczych i nadmiernych zakupów. Instrument jest jednowymiarowy i stanowi kontinuum, sięgające od niepozornego i kompensacyjnego do kompulsywnego kupowania. Postuluje, że kompulsywne kupowanie jest skrajną formą zakupu kompensacyjnego (co oznacza, że ​​odwrócone zachowanie jest narzędziem do rozwiązywania problemów). Instrument charakteryzuje się wysoką niezawodnością i trafnością konstrukcji.

Inny instrument przesiewowy, „Compulsive Buying Scale” [48] został wkrótce wprowadzony. Jego elementy zostały uzyskane z wcześniejszych badań i raportów od dotkniętych osób. Celem było uzyskanie wiedzy o konkretnych uczuciach, motywacjach i aspektach zachowań dotyczących kompulsywnego kupowania. Ocena skali wykazała, że ​​„Compulsive Buying Scale” jest ważnym i wiarygodnym instrumentem.

Ustrukturyzowany „wywiad na temat impulsu zaburzeń w Minnesocie” (MIDI) [49] ocenia kilka kompleksów objawów psychopatologicznych, które według autorów mogą być uważane za odzwierciedlające zaburzenia kontroli impulsów, w tym tkankę mięśniową, trichotillomanię, sporadyczne zaburzenia wybuchowe, patologiczny hazard, nadmierne zaangażowanie w seks i sport oraz kompulsywne kupowanie. Jedną z części MIDI jest ekran kompulsywnego kupowania. Składa się z czterech pytań, z których każde prowadzi do pięciu podsekcji. Ekran MIDI podmiotu jest pozytywny w przypadku kompulsywnego kupowania, jeśli odpowiedzi na wszystkie powiązane pytania są twierdzące. W takim przypadku zaleca się podanie innych przedmiotów 82 w celu dokładniejszej diagnozy. Do tej pory nie opublikowano żadnych danych dotyczących jego ważności i wiarygodności.

W 1996 „Yale Brown Obsessive-Compulsive Scale” (Y-BOCS) [50], [32] został zmodyfikowany w celu opracowania „Yale-Brown Obsesive Compulsive Scale - Wersja na zakupy” (Y-BOCS-SV) [18] ocenić poznania i zachowania związane z kompulsywnym kupowaniem. Ta skala 10 ocenia czas, interferencję, dystres, opór i stopień kontroli zarówno dla poznań, jak i zachowań. Przyrząd jest zaprojektowany do pomiaru nasilenia i zmiany podczas badań klinicznych. Y-BOCS-SV wykazuje wysoką spójność wewnętrzną i dobrą niezawodność między operatorami.

Christo i współpracownicy (2003) opracowali krótką formę „Kwestionariusza uzależnienia od PROMISU” (PROMIS) [51], „Shorter PROMIS Questionnaire” (SPQ) [52], które podobnie jak „Kwestionariusz uzależnienia od PROMISU” ocenia uzależnienia związane z substancjami, a także kilka form uzależnienia behawioralnego (praca, jedzenie, sport, seks i zakupy) w skrócie. Ocena dotycząca jego właściwości psychometrycznych nie została jeszcze przeprowadzona.

Ocena kompulsywnych ćwiczeń

Zadaniem narzędzi diagnostycznych stosowanych do oceny uzależnienia od ćwiczeń był wywiad zorientowany psychoanalitycznie [53] i „Zobowiązanie do biegania” (CR) [54]. Niektórzy autorzy [55] skrytykował podstawową koncepcję CR, twierdząc, że „uzależnienie” i „zaangażowanie w aktywność fizyczną” to dwie odrębne konstrukcje. Podczas gdy kompulsywne ćwiczenia są procesem zmuszającym jednostki do angażowania się w ćwiczenia pomimo wszelkich przeszkód lub wykazywania objawów odstawienia w przypadku, gdy ćwiczenia nie mogą być wykonywane („uzależnienie”), zaangażowanie stanowi zaangażowanie w aktywność fizyczną z przyjemności i oczekiwanej satysfakcji. Zgodnie z założeniami, że uzależnienia można podzielić na pozytywne i negatywne (np. nadmierne bieganie jest pozytywne, narkotyki są negatywne) [56] wywiad przeprowadzony przez Sachsa i Pargmana oraz instrumenty przesiewowe CR uważają kompulsywne ćwiczenia za uzależnienie pozytywne. CR ma dobrą lub bardzo dobrą niezawodność i wewnętrzną spójność. Natomiast „Skala negatywnego uzależnienia” (NAS) [57] konceptualizuje kompulsywne ćwiczenia, zwłaszcza bieganie, jako negatywne uzależnienie [56]. Jego elementy skupiają się na psychologicznych, a nie fizjologicznych aspektach kompulsywnego biegania. Ze względu na brak jakichkolwiek cech psychometrycznych nie można dokonać ostatecznych oszacowań, które wyniki określają osobę jako uzależnioną od biegania.

„Kwestionariusz ćwiczeń fizycznych” [58] ocenia indywidualne założenia dotyczące ćwiczeń w oparciu o cztery czynniki: „pożądanie społeczne”, „wygląd fizyczny”, „psychiczne i emocjonalne funkcjonowanie” oraz „podatność na choroby i starzenie się”. Posiada dobrą lub zadowalającą niezawodność, odpowiednio.

„Kwestionariusz zależności od ćwiczeń” (EDQ) [59] ocenia kompulsywne ćwiczenia jako wielowymiarowy konstrukt. Może być stosowany w ocenie przymusu dotyczącego różnorodnych zajęć sportowych. Uwzględnione skale to „ingerencja w życie społeczne / rodzinne / praca”, „pozytywna nagroda”, „objawy wycofania”, „ćwiczenie na kontrolę wagi”, „wgląd w problem”, „ćwiczenie ze względów społecznych”, „ćwiczenie ze względów zdrowotnych „I„ stereotypowe zachowanie ”. Według autorów, EDQ jest wiarygodnym i ważnym instrumentem.

„Skala zależności kulturystycznych” (BDS) [60] został opracowany specjalnie do oceny kulturystyki kompulsywnej i posiada zadowalającą rzetelność. Trzy podskale to: „zależność społeczna” (potrzeba jednostki przebywania w środowisku podnoszenia ciężarów), „zależność od treningu” (przymus jednostki do podnoszenia ciężarów) i „zależność od mistrzostwa” (potrzeba jednostki do sprawowania kontroli nad swoim planem treningowym).

„Wywiad uzależnienia od ćwiczeń” (EXDI) [61] ocenia kompulsywne ćwiczenia fizyczne oraz zaburzenia odżywiania. EXDI ocenia nadmierne zaangażowanie w zajęcia sportowe w ciągu ostatnich trzech miesięcy, związane z nimi myśli, jego wpływ na zachowania żywieniowe i związki z nimi, samoocenę uzależnienia od ćwiczeń oraz dalsze dane historyczne. Jak dotąd nie przeprowadzono oceny jego cech psychometrycznych.

„Zaangażowanie w skalę ćwiczeń” (CES) [62] obejmuje patologiczne aspekty aktywności fizycznej (np. ciągłe ćwiczenia pomimo urazów), jak również czynności obowiązkowe (np. poczucie winy po pominięciu ćwiczenia). CES wykazuje zadowalający poziom niezawodności.

„Skala zależności ćwiczeń” (EDS) [63] operacjonalizuje kompulsywne ćwiczenia oparte na kryteriach DSM-IV dotyczących uzależnienia od substancji lub uzależnienia (APA) [27] i racjonalnie niezawodnie rozróżnia między sportowcami z grup ryzyka, uzależnionymi i nie zależnymi, jak również między uzależnieniem fizjologicznym i niefizjologicznym.

„Wykaz uzależnień od ćwiczeń” (EAI) [64], [65] to krótki instrument przesiewowy mający na celu identyfikację kompulsywnych ćwiczeń. EAI ocenia charakterystyczne elementy zachowania uzależniającego: istotność, modyfikację nastroju, tolerancję, objawy odstawienia, konflikt społeczny i nawrót [66]. EAI charakteryzuje się wysoką spójnością wewnętrzną i zbieżnością ważności z EDS.

„Kwestionariusz orientacji na ćwiczenia” [67] rzetelnie ocenia postawy wobec ćwiczeń, a także związanych z nimi zachowań. Składa się z sześciu czynników: „samokontrola”, „orientacja na ćwiczenia”, „obrzydzenie do siebie”, „redukcja wagi”, „konkurencja” i „tożsamość”.

Ocena pracoholizmu

Ponieważ istnieją różne definicje pracoholizmu, ich operacjonalizacje również się różnią. Odpowiednio, odpowiednie listy kontrolne i kwestionariusze mają bardzo różne podejścia. Ponadto bardzo niewiele z tych instrumentów posiada minimalnie zalecane cechy dotyczące oceny skali w celu oszacowania odrębnych aspektów zachowania.

Ponadto większość tych instrumentów nie opiera się na teorii i proponuje różne wymiary. Ogólnie rzecz biorąc, brakuje oceny właściwości psychometrycznych i analizy empirycznej [68], [69]. Mentzel [70] utożsamia pracoholizm z alkoholizmem i wykorzystuje kryteria diagnostyczne Jellinka dla alkoholizmu [71]. Narzędzie Mentzela jest jedynie listą elementów mających na celu zachęcenie osoby dotkniętej chorobą do zastanowienia się nad swoim zachowaniem (por.72]). W związku z tym nie oceniono żadnych właściwości psychometrycznych.

„Kwestionariusz postawy pracy” (WAQ) [73] zawiera dwie skale obejmujące „zobowiązanie do pracy” oraz zakres postaw zdrowych i niezdrowych oraz wzorców zachowań dotyczących pracy. Według autorów pracoholizm nie wynika z zakresu jakościowego i ilościowego subiektywnego skupienia na pracy, ale z postaw i zachowań dotyczących zdrowia psychicznego. Skala „zaangażowanie w pracę” ocenia postawy wobec pracy i związanych z nią zachowań. Został zaprojektowany, aby podzielić rozmówców na osoby o niskim lub wysokim zaangażowaniu w pracę. Druga tak zwana „skala zdrowia” ma na celu ustalenie zdrowego lub niezdrowego stosunku do pracy. Ogólny wynik uzyskuje się przez dodanie wyników dwóch skal. WAQ umożliwia dyskryminację osób, które są bardzo zaangażowane w pracę i pracoholików. Wysokie zaangażowanie w połączeniu z dobrymi postawami i zachowaniem w zakresie zdrowia wskazuje, że respondent jest kwestionowany, stymulowany i zadowolony z pracy. Natomiast połączenie wysokiego zaangażowania z niezdrowymi postawami i wzorcami zachowań jest charakterystyczne dla pracowników wykazujących problemy emocjonalne, interpersonalne i zdrowotne, którzy mogą być nieskuteczni w swoich zadaniach. W związku z tym autorzy rozróżniają zdrowych i niezdrowych pracoholików. Do tej pory nie opublikowano żadnych szczegółów dotyczących wiarygodności i ważności tego instrumentu.

„Bateria pracoholizmu” (WorkBAT) [74] składa się z trzech skal: „zaangażowanie w pracę”, „napęd” oraz „przyjemność z pracy”. WorkBat wykazuje zadowalającą niezawodność, odpowiednią spójność wewnętrzną i rozsądną zbieżną trafność ze zmiennymi organizacyjnymi i osobistymi. „WorkBAT-R” [75] to poprawiona wersja „Baterii pracoholizmu” [74]. Podczas gdy jego autorzy zidentyfikowali trzy podstawowe czynniki w swoim instrumencie, inni autorzy [74] mógł jedynie ustalić istnienie dwóch czynników: „zabawy” (w pracy), która ma bardzo dobrą niezawodność i „napędu” (do pracy), która wydaje się mieć dobrą niezawodność.

Opierając się na obserwacji, że ananasowe zaburzenie osobowości i pracoholizm są ze sobą powiązane, „Harmonogram nieadaptacyjnej skali pracoholizmu osobowości” (SNAP-Work) [76] został opracowany, który odpowiednio ocenia zdeterminowane osobowości nieprzystosowawcze, kompulsywne nawyki pracy. Stwierdzono, że SNAP-Work wykazuje wysoką wewnętrzną spójność i dobrą niezawodność połówkową.

Mudrack i Naughton [77] opracował instrument, który szacuje „tendencję do angażowania się w nie wymagające pracy czynności” (zazwyczaj poświęcając czas na zastanawianie się nad sposobami lepszego wykonywania pracy) i „wtrącanie się aktywnie w pracę innych” (zazwyczaj czas i energia wydawane na wzięciu odpowiedzialności za innych). Może być dostosowany do specyficznej sytuacji pracy respondenta. Korelacje między pozycjami są zadowalające.

Ocena uzależnienia od komputera

Istniejące instrumenty stosowane do oceny uzależnienia komputerowego opierają się głównie na kryteriach diagnostycznych uzależnienia od hazardu i uzależnień związanych z substancjami. Ponieważ zespół objawów uzależnienia od komputera był początkowo zgłaszany u dzieci i nastolatków, którzy nadmiernie grali w gry wideo, większość instrumentów koncentruje się na zachowaniach związanych z grami wideo w okresie dojrzewania. Ze względu na rosnące znaczenie i publiczną dyskusję na temat „nadmiernego korzystania z komputera w okresie dojrzewania”, w ciągu ostatnich kilku lat opracowano kilka instrumentów związanych z nadmierną grą komputerową. Kilka z nich zostało tutaj wprowadzonych.

Griffith [78] opracował kwestionariusz dotyczący nadmiernego grania w gry wideo w odniesieniu do uzależnienia od automatów w okresie dojrzewania, stosując dostosowane kryteria DSM-III-R dla patologicznego hazardu (APA) [26]. Zachowanie jest diagnozowane jako uzależnienie, jeśli spełnione są co najmniej cztery kryteria. Ocena skali nie została jeszcze przeprowadzona.

DSM-IV-JV (J = Juvenile, V = Arcarde gra wideo) [79] jest niezawodnym narzędziem do diagnozowania patologicznych zastosowań gier wideo w okresie dojrzewania. Jest oparty na DSM-IV (APA) [27] kryteria patologicznego hazardu. Rozpoznanie patologicznych gier komputerowych można postawić, jeśli spełnione są przynajmniej cztery z jego kryteriów.

„Problemowa gra wideo w skali” (PVB) [80] ocenia problematyczną grę wideo w wieku dojrzewania (13 do 18 lat) z zadowalającą niezawodnością.

Aby ocenić uzależnienie od gier komputerowych dzieci w wieku szkolnym, Chiu, Lee i Huang [81] opracował „Game Addiction Scale”, która rozróżnia „uzależnienie od gry” i „obawy związane z grą”. Nie ustalono jeszcze cech psychometrycznych.

Modyfikacja „Testu Internetowego Dodatku” dla dorosłych [82], „Inwentarz uzależniających zachowań związanych z komputerami” (CRABI) [83] został opracowany w celu rejestrowania uzależniających zachowań związanych z komputerem. Niezawodność CRABI jest zadowalająca.

Kompleksowym narzędziem oceny zachowania dzieci w grach komputerowych jest „Fragebogen zum Computerspielverhalten bei Kindern [Kwestionariusz Zachowania Dzieci w Grach Komputerowych]” (CSVK) [84]. CSVK został opracowany dla obszaru niemieckojęzycznego w odniesieniu do kryteriów diagnostycznych hazardu patologicznego oraz uzależnień związanych z substancjami zgodnie z międzynarodowymi klasyfikacjami zaburzeń psychicznych (DSM-IV [2] i ICD-10 [3]). Jest to narzędzie do samooceny, które umożliwia diagnozę „nadmiernych gier komputerowych”, a także ankietę dotyczącą różnych powiązanych dziedzin, takich jak „rodzina i życie”, „czas wolny i przyjaciele”, „szkoła” i „konsumpcja telewizyjna”. Dostarcza również informacji na temat stanu emocjonalnego, poczucia własnej wartości, akceptacji społecznej i preferowanych technik rozwiązywania problemów. Wcześniejsza analiza wykazała, że ​​wszystkie siedem elementów skali „kryteria diagnostyczne” można zredukować do jednego czynnika, a przyrząd wykazuje dobrą specyficzność, wewnętrzną spójność oraz rozsądną niezawodność. Dalsza ocena elementów CSVK powinna obejmować analizę ich treści psychologicznych.

Ocena uzależnienia od internetu

W oparciu o rosnącą popularność Internetu we wszystkich częściach społeczeństwa w ciągu ostatniej dekady opracowano szereg instrumentów oceniających uzależnienie od Internetu. Większość z nich opiera się na kryteriach DSM-IV dotyczących zaburzeń związanych z substancjami (APA) [27]. Ponieważ w praktyce powszechnym doświadczeniem jest to, że uzależnienie od komputera i Internetu jest trudne do rozróżnienia, odpowiednia diagnostyka powinna obejmować rozważenie dwóch kompleksów objawów, a zatem zastosowanie instrumentów oceniających zarówno uzależnienie od Internetu, jak i komputera.

Kilka wybranych instrumentów zostanie przedstawionych poniżej.

Egger i Rauterberg [85] opracował „Online-Internetsucht-Fragebogen” [Online Internet Addiction Questionnaire] oparty na kryteriach DSM-IV oceniających choroby związane z substancjami (APA) [27]. Jej ważność i niezawodność nie zostały jeszcze ustalone.

W oparciu o te same kryteria opracowano ostatnio inny instrument składający się z elementów 32 do szacowania nadmiernego korzystania z Internetu. Ten instrument, „uzależniająca inwentaryzacja zachowań związanych z Internetem” (IRABI) [86] wykazuje zadowalający poziom niezawodności.

Ponadto „Internetsuchtskalen [Skale uzależnienia od Internetu]” (ISS) [87], niemiecki instrument przeznaczony do uzyskiwania informacji o cechach uzależniających związanych z uzależnieniem od Internetu (np. utrata kontroli, objawy odstawienia, rozwój tolerancji, ciągłe wykonywanie nadmiernego zachowania pomimo negatywnych konsekwencji dotyczących pracy i wydajności, a także relacji społecznych) okazał się zarówno niezawodny, jak i ważny w diagnostyce.

Inni autorzy skupiają się na kryteriach diagnostycznych hazardu patologicznego DSM-IV w celu oceny skali. „Kwestionariusz diagnostyczny” (YDQ) [82] – w zmienionej wersji – rozróżnia „bezproblemowe korzystanie z internetu”, „częste problemy związane z korzystaniem z internetu” oraz „poważne problemy związane z korzystaniem z internetu”, posługując się 20 pozycjami. W ewaluacji psychometrycznej można wyodrębnić sześć ważnych i wiarygodnych czynników: „zadowolenie”, „zaniedbywanie pracy”, „zaniedbywanie życia społecznego”, „nadmierne używanie”, „przewidywanie” i „brak kontroli”.

Ostatnio pojawiły się dodatkowe wszechstronne i wielowymiarowe instrumenty do diagnozy uzależnienia od Internetu. Jeden z nich [88] opiera się na czterech czynnikach: „problemowe zachowanie / trudny użytkownik Internetu”, „wykorzystanie technologii komputerowej”, „korzystanie z Internetu do zaspokojenia seksualnego / nieśmiałość / introwersja”, a także „brak troski”.

„Uogólniona problematyczna skala korzystania z Internetu” (GPIUS) [89] opiera się na teoretycznej koncepcji „uogólnionego problematycznego korzystania z Internetu” [90]. Skala składa się z siedmiu podskal: „zmiany nastroju”, „postrzegane korzyści społeczne dostępne online”, „negatywne wyniki związane z korzystaniem z Internetu”, „kompulsywne korzystanie z Internetu”, „nadmierne ilości czasu spędzanego w Internecie”, „objawy odstawienia, gdy nie ma internet ”, a także„ postrzegana kontrola społeczna dostępna online ”. Podskale GPIUS korelują pozytywnie z depresją, samotnością, a także nieśmiałością i negatywnie z poczuciem własnej wartości. Według autorów GPIUS jest wiarygodnym i ważnym instrumentem.

„Skala poznania online” (OCS) [91] koncentruje się na poznaniach związanych z Internetem i zawiera cztery wymiary: „zmniejszona kontrola impulsów”, „samotność / depresja”, „komfort społeczny” i „rozproszenie uwagi”. OCS wydaje się być niezawodny.

„Przykładowe pytania do wywiadu przesiewowego oceniającego problematyczne korzystanie z Internetu” [92] stanowią w połowie znormalizowany instrument do oceny problematycznego korzystania z Internetu. Pięć głównych sekcji wywiadów (przedstawiających problem; odpowiednio obszary biologiczne, psychologiczne i społeczne; zapobieganie nawrotom) wywodzi się z podejścia biopsychospołecznego [93]. Jego niezawodność i trafność nie zostały jeszcze zademonstrowane.

Ocena uzależnienia seksualnego

Zjawisko nadmiernych zachowań seksualnych nie zostało dotychczas zbadane, a ważne instrumenty w jego ocenie są rzadkie. Ustalenie ilości zaangażowania seksualnego (np. [93]) lub oszacowanie częstotliwości ryzykownych czynności seksualnych [94] pomija złożoność zaburzenia i nie przyczynia się do uzyskania istotnych aspektów związanych z uzależnieniem, takich jak utrata kontroli i rozwój tolerancji.

Do tej pory test przesiewowy uzależnienia seksualnego [95] jest jedynym dostępnym instrumentem do szacowania uzależnienia seksualnego. Ten test (podobnie jak wszystkie inne instrumenty przesiewowe) ma na celu jedynie wskazanie istnienia kompleksu objawów i jest dostępny jako krótka (elementy 24), jak również długa (elementy 184). Krótka wersja wymaga odpowiedzi twierdzącej 13 w celu ustalenia możliwości uzależnienia seksualnego. W krytycznej uwadze należy stwierdzić, że test ogranicza się do podawania homoseksualnym mężczyznom. Nie został zatwierdzony do stosowania u kobiet.

W internecie dostępnych jest wiele różnych instrumentów do specjalnej diagnozy uzależnienia seksualnego online. Nie można ich tutaj szczegółowo omówić.

Ocena różnych form uzależnień behawioralnych

Pierwszym podejściem do kompleksowej i znormalizowanej oceny różnych form uzależnień behawioralnych (np. Patologiczny hazard, pracoholizm, kompulsywne kupowanie) jest niemiecki kwestionariusz samooceny „Fragebogen zur Differenzierten Anamnese exzessiver Verhaltensweisen” (FDAV, kwestionariusz dotyczący zróżnicowanej oceny nadmiernego Zachowania) [96]. FDAV opiera się na kryteriach uzależnień związanych z substancjami, patologicznym hazardem i zaburzeniami kontroli impulsów w ICD-10 [3] i DSM-IV-TR [2].

FDAV jest zmodyfikowaną wersją „Fragebogen zur Differenzierten Drogenanamnese” (FDDA; Kwestionariusz dotyczący zróżnicowanej oceny uzależnienia, QDAA) [97]. Siedem modułów zawiera „informacje socjodemograficzne” (np. Wiek, zawód, stan cywilny), „historię nadmiernego zachowania” (np. Kryteria diagnostyczne uzależnień i zaburzenia kontroli impulsów, indywidualne wzorce zachowań, objawy głodu), „krytyczne wydarzenia życiowe ”(Stres spowodowany traumatycznymi wydarzeniami),„ sytuacja prawna ”,„ historia medyczna ”,„ dolegliwości fizyczne i psychiczne ”oraz„ stan emocjonalny ”(wywołujące odpowiednio warunki psychologiczne lub konsekwencje uzależniającego zachowania). Każdy moduł może być podawany oddzielnie zgodnie z podejrzeniem uzależnienia behawioralnego, dzięki czemu FDAV jest ekonomicznym narzędziem w ocenie uzależnień behawioralnych. FDAV nadaje się do diagnostyki, oceny terapii i obserwacji w praktyce klinicznej i badaniach. Obecnie FDAV jest zatwierdzany w próbkach klinicznych i nieklinicznych.

Charakterystyka uzależnień behawioralnych

Grüsser i Thalemann [9] opisali istotne cechy diagnostyczne różnych form uzależnień behawioralnych w oparciu o obecny stan odkryć naukowych i dyskusji. Autorzy postrzegają te cechy jako wskazówki do potencjalnej diagnozy uzależnienia behawioralnego. Podkreślają jednak, że aby przeciwdziałać zawyżonemu użyciu terminu uzależnienie behawioralne, każdy indywidualny przypadek musi zostać zbadany pod kątem tego, czy podejrzewane zachowanie jest w rzeczywistości uzależniające, czy tylko nadmierne (niepatologiczne lub należące do innych choroby).

Charakterystyka uzależnień behawioralnych według Grüssera i Thalemanna [9] zawierać:

  1. Zachowanie jest wykazywane przez długi okres czasu (co najmniej 12 miesięcy) w nadmiernej, nieprawidłowej formie, odbiegającej od normy lub ekstrawaganckiej (np. W odniesieniu do częstotliwości i intensywności)
  2. Utrata kontroli nad nadmiernym zachowaniem (czas trwania, częstotliwość, intensywność, ryzyko) w momencie rozpoczęcia zachowania
  3. Efekt nagrody (nadmierne zachowanie jest natychmiast uznawane za satysfakcjonujące)
  4. Rozwój tolerancji (zachowanie jest prowadzone dłużej, częściej i intensywniej, aby osiągnąć pożądany efekt; w niezmiennej formie, intensywność i częstotliwość pożądanego efektu nie pojawia się)
  5. Zachowanie, które początkowo było postrzegane jako przyjemne, pozytywne i satysfakcjonujące, jest coraz częściej uważane za nieprzyjemne w trakcie uzależnienia
  6. Nieodparta chęć / pragnienie wykonania zachowania
  7. Funkcja (zachowanie jest przede wszystkim wykorzystywane do regulacji emocji / nastroju)
  8. Oczekiwany efekt (oczekiwanie przyjemnych / pozytywnych efektów poprzez przeprowadzenie nadmiernego zachowania)
  9. Ograniczony wzorzec zachowania (dotyczy również działań związanych z budowaniem i kontynuacją)
  10. Zajęcie poznawcze wraz z budowaniem, realizacją i działaniami następczymi nadmiernego zachowania i ewentualnie przewidywanych skutków nadmiernie wykonanego zachowania
  11. Irracjonalne, wykrzywione postrzeganie różnych aspektów nadmiernego zachowania
  12. Objawy odstawienia (psychologiczne i fizyczne)
  13. Kontynuacja wykonywania nadmiernego zachowania pomimo negatywnych konsekwencji (zdrowotnych, zawodowych, społecznych)
  14. Uwarunkowane / wyuczone reakcje (wynikające z konfrontacji z bodźcami wewnętrznymi i zewnętrznymi związanymi z nadmiernym zachowaniem, jak również z zajęciami poznawczymi z nadmiernym zachowaniem)
  15. Cierpienie (pragnienie złagodzenia odczuwanego cierpienia)

Percepcja kliniczna, jak również rosnąca liczba badań naukowych, podkreślają podobieństwa uzależnień behawioralnych związanych z substancjami i nie związanych z substancjami. Dlatego znormalizowane klasyfikacje zaburzeń psychicznych powinny klasyfikować nadmierne zachowania spełniające kryteria uzależnień jako zaburzenie uzależnienia i odpowiednio je operacjonalizować w kryteriach diagnostycznych. Tylko wtedy możliwe będzie ustalenie dokładnych diagnoz (przy użyciu ważnych i wiarygodnych instrumentów), a tym samym ułatwienie skutecznego leczenia dotkniętych osób.

Uwagi

Konflikty interesów

Nie zadeklarowano.

Referencje

1. Kellermann B. Glücksspielsucht aus psychiatrischer Sicht. W: Fett A, redaktor. Glück-Spiel-Sucht. Freiburg: Lambertus; 1996. str. 23 – 35.
2. Saß H, Wittchen HU, Zaudig M, Houben I. Diagnostyka i statystyki Podręcznik psychischer Störungen (DSM-IV-TR) Göttingen: Hogrefe; 2003.
3. Dilling H, Mombour W, Schmidt MH. Internationale Klassifikation psychischer Störungen: ICD-10, Kapitel V (F), klinisch-diagnostische Leitlinien. Weltgesundheitsorganisation. Berno: Huber; 2000.
4. Böning J. Psychopathologie und Neurobiologie der „Glücksspielsucht”. W: Alberti G, Kellermann B, red.. Psychosoziale Aspekte der Glücksspielsucht. Geesthacht: Neulandia; 1999.
5. Holden C. Uzależnienia „behawioralne”: czy istnieją? Nauka. 2001;294:980–982. [PubMed]
6. Znaki I. Uzależnienia behawioralne (niechemiczne). Br J Addict. 1990; 85: 1389. [PubMed]
7. Potenza MN. Czy zaburzenia uzależnienia powinny obejmować stany nie związane z substancją? Uzależnienie. 2006; 101: 142 – 151. [PubMed]
8. Grüsser SM, Poppelreuter S, Heinz A, Albrecht U, Saß H. Verhaltenssucht – eine eigenständige diagnostische Einheit? Nervenarzt. 2007 Najpierw online. [PubMed]
9. Grüsser SM, Thalemann CN. Verhaltenssucht- Diagnostik, Therapie, Forschung. Berno: Huber; 2006.
10. Lejoyeux M, McLoughlin M, Adès J. Epidemiologia zależności behawioralnej: przegląd literatury i wyniki oryginalnych badań. Eur Psychiatry. 2000; 15: 129 – 134. [PubMed]
11. Petry J. Glücksspielsucht: Entstehung, Diagnostik und Behandlung. Getynga: Hogrefe; 2003.
12. Blanco C, Moreyra P, Nunes EV, Saiz-Riuz J, Ibáñez A. Patologiczny hazard: uzależnienie czy przymus? Semin Clin Neuropsychiatry. 2001; 6: 167 – 176. [PubMed]
13. Petry NM, Casarella T. Nadmierne dyskontowanie opóźnionych nagród u osób nadużywających substancji przy problemach z hazardem. W zależności od alkoholu uzależnionego od narkotyków. 1999; 56: 25 – 32. [PubMed]
14. Grüsser SM, Albrecht U. Rien ne va plus. Wenn Glücksspiele Leiden schaffen. Berno: Huber; 2007.
15. Grüsser SM, Plöntzke B, Albrecht U. Pathologisches Glücksspiel – eine empirische Untersuchung des Verlangens nach einem stoffungebundenen Suchtmittel. Nervenarzt. 2005;76:592-596. [PubMed]
16. Rosenthal RJ. Rozkład kryteriów DSM-IV dla hazardu patologicznego. Komentarze. Uzależnienie. 2003; 98: 1674 – 1675. [PubMed]
17. Steenbergh T, Meyer A, May R, Whelan J. Development and validation of the Gamblers' Belief Questionnaire. Psychol Addict Behav. 2002;16:143–149. [PubMed]
18. Monahan P, Black DW, Gabel J. Wiarygodność i trafność skali do pomiaru zmian u osób z kompulsywnym kupowaniem. Psychiatry Res. 1996; 64: 59 – 67. [PubMed]
19. Potenza MN. Hazard: uzależniające zachowanie mające wpływ na zdrowie i opiekę podstawową. J Gen Intern Med. 2002; 17: 721 – 732. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
20. Reuter J, Raedler T, Rose M, Hand Y, Glascher J, Büchel C. Patologiczny hazard wiąże się ze zmniejszoną aktywacją mezolimbicznego systemu nagrody. Nat Neurosci. 2005; 8: 147 – 148. [PubMed]
21. Crockford DN, Goodyear B, Edwards J, Quickfall J, el-Guebaly N. Aktywność mózgu wywołana przez Cue u patologów hazardzistów. Biol Psychiatry. 2005; 58: 787 – 795. [PubMed]
22. Grant JE, Potenza MN. Patologiczny hazard: kliniczny przewodnik po leczeniu. American Psychiatry Publishing; Waszyngton: 2004.
23. Sharpe L. Zreformowany model poznawczo-behawioralny hazardu problemowego. Perspektywa biopsychospołeczna. Clin Psychol Rev. 2002; 22: 1 – 25. [PubMed]
24. Toneatto T, Blitz-Miller T, Calderwood K, Dragonetti R, Tsanos A. Zniekształcenia poznawcze w ciężkim hazardzie. J Gambl Stud. 1997; 13: 253 – 266. [PubMed]
25. Lesieur H, Blume S. South Oaks Gambling Screen (SOGS): Nowe narzędzie do identyfikacji patologicznych hazardzistów. Am J Psychiatry. 1987; 144: 1184 – 1188. [PubMed]
26. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatryczne. Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych. 3rd wyd. obrót silnika. Waszyngton, DC: Autor; 1987.
27. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatryczne. Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych. 4th ed. Waszyngton, DC: Autor; 1994.
28. Ferris J, Wynne H. The Canadian Problem Gambling Index: podręcznik użytkownika. Toronto (ON): Kanadyjskie Centrum ds. Nadużywania Substancji Odwykowych; 2001.
29. Shaffer HJ, LaBrie R, Scanlan KM, Cummings TN. Patologiczny hazard wśród młodzieży: Massachusetts Gambling Screen (MAGS) J Gambl Stud. 1994; 10: 339 – 362. [PubMed]
30. Selzer ML, Vinokur A, van Rooijen L. Samodzielna krótka wersja Michigan Alcoholism Screening Test (SMAST) J Stud Alcohol. 1975; 36: 117 – 126. [PubMed]
31. Goodman WK, Price LH, Rasmussen SA, Mazure C, Fleischman RL, Hill CL i in. Skala obsesyjno-kompulsywna Yale-Brown-I. Rozwój, użytkowanie i niezawodność. Arch Gen Psychiatry. 1989; 46: 1006 – 1011. [PubMed]
32. Hollander E, DeCaria CM, Mari E, Wong CM, Mosovich S, Grossman R, Begaz T. Krótkoterminowe leczenie fluwoksaminą patologicznego hazardu. Am J Psychiatry. 1998; 155: 1781 – 1783. [PubMed]
33. Gerstein DR, Volberg RA, Harwood R, Christiansen EM. Wpływ na hazard i badanie zachowania: zgłoś się do komisji ds. Badania wpływu na hazard. Chicago, Illinois: National Opinion Research Center, University of Chicago; 1999.
34. Johnson E, Hamer R, Nora R. Kwestionariusz Lie / Bet do badania patologicznych hazardzistów: badanie uzupełniające. Psychol Rep. 1998; 83: 1219 – 1224. [PubMed]
35. Johnson E, Hamer R, Nora R, Ran R. Kwestionariusz Lie / Bet do badania patologicznych hazardzistów. Psychol Rep. 1997; 80: 83 – 88. [PubMed]
36. Grant JE, MA Steinberg, Kim SW, Rounsaville BJ, Potenza MN. Wstępne testy trafności i rzetelności ustrukturyzowanego wywiadu klinicznego dla hazardu patologicznego. Psychiatry Res. 2004; 128: 79 – 88. [PubMed]
37. Kassinove J. Rozwój skali postaw hazardowych: wstępne ustalenia. J Clin Psychol. 1998; 54: 763 – 771. [PubMed]
38. Breen R, Zuckerman M. Pogoń za hazardem: osobowość i uwarunkowania poznawcze. Pers Individ Dif. 1999; 27: 1097 – 1111.
39. Jefferson S, Nicki R. Nowy instrument do pomiaru zniekształceń poznawczych u użytkowników terminali loterii wideo: Skala Informacyjnych Biasów (IBS) J Gambl Stud. 2003; 19: 387 – 403. [PubMed]
40. Tiffany ST, Conklin CA. Model przetwarzania poznawczego głodu alkoholu i kompulsywnego używania alkoholu. Uzależnienie. 2000; 2: 145 – 153. [PubMed]
41. Namrata R, Oei TPS. Skala hazardu: rozwój, potwierdzenie walidacji czynników i właściwości psychometryczne. Psychol Addict Behav. 2004; 18: 100 – 105. [PubMed]
42. Annis HM, Graham JM. Sytuacyjny Kwestionariusz Pewności (SCQ-39): podręcznik użytkownika. Toronto: Fundacja Badań nad Uzależnieniami; 1988.
43. May R, Whelan J, Steenbergh T, Meyers A. Kwestionariusz samooceny hazardu: wstępna ocena psychometryczna. J Gambl Stud. 2003; 19: 339 – 357. [PubMed]
44. Marlatt GA. Sytuacyjne uwarunkowania nawrotu i interwencje szkoleniowe. W: Marlatt GA, Gordon JR, redaktorzy. Zapobieganie nawrotom: strategie utrzymania w leczeniu zachowań uzależniających. Nowy Jork: The Guilford Press; 1985. str. 71 – 127.
45. Valence G, D'Astou A, Fortier L. Kompulsywne kupowanie: koncepcja i pomiar. J Consum Behav. 1988;11:419-433.
46. Scherhorn G, Reisch LA, Raab G. Wciągające zakupy w Niemczech Zachodnich: badanie empiryczne. J Polityka Consum. 1990; 13: 699 – 705.
47. Raab G, Neuner M, Reisch LA, Scherhorn G. SKSK-Screeningverfahren z Erhebung von kompensatorischem und süchtigem Kaufverhalten. Getynga: Hogrefe; 2005.
48. Faber RJ, O'Guinn TC. Tester kliniczny do kompulsywnego kupowania. J Consum Res. 2005;19:459-469.
49. Christenson GA, Faber RJ, de Zwaan M, Raymond NC, Specker SM, Ekern MD, et al. Kompulsywne kupowanie: cechy opisowe i współwystępowanie chorób psychicznych. J Clin Psychiatry. 1994; 55: 5 – 11. [PubMed]
50. Goodman WK, Price LH, Rasmussen SA, Mazure C, Delgado P, Heninger GR, Charney DS. Skala obsesyjno-kompulsywna Yale-Brown II. Ważność. Arch Gen Psychiatry. 1989; 46: 1012 – 1016. [PubMed]
51. Lefever R. Jak rozpoznać uzależniające zachowanie. Londyn: wydawnictwo PROMIS; 1988.
52. Christo G, Jones SL, Haylett S, Stephenson GM, Lefever RM, Lefever R. Krótszy kwestionariusz PROMIS: dalsza walidacja narzędzia do jednoczesnej oceny wielu zachowań uzależniających. Addict Behav. 2003; 28: 225 – 248. [PubMed]
53. Sachs ML, Pargman D. Badanie wywiadu głębokościowego. J Sport Behav. 1979; 2: 143 – 155.
54. Carmack MA, Martens R. Pomiar zaangażowania w bieganie: badanie postaw i stanów psychicznych biegaczy. Int J Sport Psychol. 1979; 1:25–42.
55. Chapman CL, De Castro JM. Uruchamianie uzależnienia: pomiar i powiązane cechy psychologiczne. J Sports Med Phys Fitness. 1990; 30: 283 – 290. [PubMed]
56. Glasser W. Pozytywne uzależnienie. Nowy Jork: Harper & Row; 1976.
57. Hailey BJ, Bailey LA. Negatywne uzależnienie u biegaczy: podejście ilościowe. J Sport Behav. 1982; 5: 150 – 154.
58. Loumidis KS, Wells A. Ocena przekonań w zależności od ćwiczeń. Opracowanie i wstępna walidacja kwestionariusza przekonań. Pers Individ Dif. 1998; 25: 553 – 567.
59. Ogden J, Veale D, Summers Z. Opracowanie i walidacja kwestionariusza zależności ćwiczeń. Addict Res. 1997; 5: 343 – 356.
60. Smith DK, Hale BD, Collins D. Pomiar zależności wysiłkowej u kulturystów. J Sports Med Phys Fitness. 1998; 38: 66 – 74. [PubMed]
61. Bamber D, Cockerill IM, Rodgers S, Carroll D. Stan patologiczny uzależnienia od ćwiczeń. Br J Sports Med. 2000; 34: 125 – 132. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
62. Davis C, Brewer H, Ratusny D. Częstotliwość behawioralna i zaangażowanie psychologiczne: niezbędne koncepcje w badaniu nadmiernych ćwiczeń. J Behav Med. 1993; 16: 611 – 628. [PubMed]
63. Hausenblas HA, Symons Down D. Ile kosztuje dużo? Opracowanie i walidacja skali zależności ćwiczeń. Psychol Health. 2002; 17: 387 – 404.
64. Terry A, Szabo A, Griffiths M. The Exercise Addition Inventory: nowe krótkie narzędzie do screeningu. Addict Res Theory. 2003; 12: 489 – 499.
65. Griffiths MD, Szabo A, Terry A. Wykaz uzależnień od ćwiczeń: szybkie i łatwe narzędzie przesiewowe dla lekarzy. Br J Sports Med. 2005; 39: e30. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
66. Dr Griffiths. Gry komputerowe u dzieci i młodzieży: przegląd literatury. W: Gill T, redaktor. Elektroniczne dzieci: Jak dzieci reagują na rewolucję informacyjną. Londyn: Krajowe Biuro ds. Dzieci; 1996. s. 41-58.
67. Yates A, Edman J, Crago M, Crowell D, Zimmerman R. Pomiar orientacji wysiłkowej u normalnych osób: różnice płci i wieku. Pers Individ Dif. 1999; 27: 199 – 209.
68. Burke RJ, Richardsen AM, Martinussen M. Psychmetryczne właściwości miar Spence'a i Robbinsa na składowych pracoholizmu. Psychol Rep. 2002;91:1098–1104. [PubMed]
69. Poppelreuter S. Arbeitssucht. Weinheim: Beltz; 1997.
70. Mentzel G. Über die Arbeitssucht. Z Psychosom Med Psychoanal. 1979; 25: 115 – 127. [PubMed]
71. Jellinek EM. Pojęcie choroby alkoholizmu. New Haven: Yale University Press; 1960.
72. Rohrlich J. Arbeit und Liebe. Frankfurt: Fischer; 1984.
73. Doty MS, Betz NE. Podręcznik dla Kwestionariusza stanowiska pracy. Columbus: Marathon Consulting and Press; 1981.
74. Spence J, Robbins A. Pracoholizm. Definicja, pomiar i wstępne wyniki. J Pers Oceń. 1992; 58: 160 – 178. [PubMed]
75. McMillan LHW, Brady EC, poseł O'Driscoll, Marsh NV. Wielopłaszczyznowa walidacja Spence i Robbins (1992) Workaholism Battery. J Zajmuj psychologię organową. 2002;75:357–368.
76. Clark C. Podręcznik harmonogramu dla osobowości nieadaptacyjnej i adaptacyjnej. Minneapolis: University of Minnesota Press; 1993.
77. Mudrack PE, Naughton TJ. Ocena pracoholizmu jako tendencji behawioralnych: rozwój skali i wstępne testy empiryczne. Int J Stres Manag. 2001; 8: 93 – 111.
78. Kreator Griffiths M. Pinball: przypadek uzależnionego od automatów do gry w pinball. Psychol Rep. 1992; 71: 160 – 162. [PubMed]
79. Fisher S. Identyfikacja uzależnienia od gier wideo u dzieci i młodzieży. Addict Behav. 1994; 19: 545 – 553. [PubMed]
80. Salguero RAT, Morán RMB. Pomiar gry wideo z problemami u nastolatków. Uzależnienie. 2002; 97: 1601 – 1606. [PubMed]
81. Chiu SI, Lee JZ, Huang DH. Uzależnienie od gier wideo u dzieci i młodzieży na Tajwanie. Cyberpsychol Behav. 2004; 7: 571 – 581. [PubMed]
82. Young K. Uzależnienie od Internetu: pojawienie się nowego zaburzenia klinicznego. Cyberpsychol Behav. 1998; 1: 237 – 244.
83. Yang CK. Cechy socjopsychiatryczne młodzieży, która używa komputerów w nadmiarze. Acta Psychiatr Scand. 2001; 104: 217 – 222. [PubMed]
84. Grüsser SM, Thalemann R, Albrecht U, Thalemann CN. Exzessive Computernutzung im Kindesalter- Ergebnisse einer psychometrischen Erhebung. Wien Klin Wochenschr. 2005; 117: 188 – 195. [PubMed]
85. Egger O, Rauterberg M. Zachowanie internetowe i uzależnienie [Internet] 2006. Dostępne od: http://www.idemployee.id.tue.nl/g.w.m.rauterberg/ibq/report.pdf.
86. Brenner V. Psychologia korzystania z komputera: XLVII. Parametry korzystania z Internetu, nadużycia i uzależnienia: pierwsze dni 90 ankiety dotyczącej korzystania z Internetu. Psychol Rep. 1997; 80: 879 – 882. [PubMed]
87. Hahn A, Jerusalem M. Reliabilität und Validität in der Online-Forschung. W: Theobald A, Dreyer M, Starsetzki T, redaktorzy. Handbuch zur Online-Marktforschung. Beiträge aus Wissenschaft und Praxis. Wiesbaden: Gabler; 2001.
88. Pratarelli M, Browne B, Johnson K. Bity i bajty uzależnienia od komputera / Internetu: podejście analityczne czynnikowe. Behav Res Methods Instrum Comput. 1999; 31: 305 – 314. [PubMed]
89. Caplan S. Problematyczne korzystanie z Internetu i dobrostan psychospołeczny: opracowanie opartego na teorii instrumentu pomiaru poznawczo-behawioralnego. Comput Human Behav. 2002; 18: 553 – 575.
90. Davis RA. Kognitywno-behawioralny model patologicznego korzystania z Internetu. Comput Human Behav. 2001; 17: 187 – 195.
91. Davis R., Flett G., Besser A. Walidacja nowej skali do pomiaru problematycznego korzystania z Internetu: implikacje dla badań przed zatrudnieniem. Cyberpsychol Behav. 2002; 5: 331 – 345. [PubMed]
92. Beard K. Uzależnienie od Internetu: przegląd obecnych technik oceny i potencjalnych pytań dotyczących oceny. Cyberpsychol Behav. 2005; 8: 7 – 14. [PubMed]
93. Kalichman SC, Rompa D. Skala kompulsywności seksualnej: dalszy rozwój i stosowanie u osób zakażonych HIV. J Pers Oceń. 2001; 76: 376 – 395. [PubMed]
94. Gaither GA, Sellbourn M. Skala poszukiwań seksualnych: wiarygodność i trafność w próbie heteroseksualnych studentów. J Pers Oceń. 2003; 81: 157 – 167. [PubMed]
95. Carnes P. Nie nazywaj tego miłością. Nowy Jork: Bantam Books; 1991.
96. Grüsser SM, Mörsen C, Thalemann R, Albrecht U. Fragebogen zur differenzierten Anamnese exzessiver Verhaltensweisen (FDAV) 2007. Niepublikowany manuskrypt.
97. Grüsser SM, Mörsen CP, Wölfling K, Düffert S, Albrecht U, Flor H. Fragebogen zur differenzierten Drogenanamnese (FDDA) [Kwestionariusz dotyczący różnicowej oceny uzależnienia] Göttingen: Hogrefe Testsystem; 2007.

Artykuły z GMS Psycho-Social-Medicine są dostępne dzięki uprzejmości Niemiecka nauka medyczna