Leki glutaminergiczne do leczenia uzależnień od narkotyków i behawioralnych (2013)

Abstrakcyjny

Historycznie większość farmakologicznych podejść do leczenia zaburzeń uzależniających wykorzystywała albo metody oparte na substytucji (tj. Zastępowanie nikotyny lub podtrzymywanie opioidów), albo ukierunkowane na monoaminergiczne lub endogenne opioidergiczne układy neuroprzekaźnikowe. Jednakże zgromadzono istotne dowody wskazujące, że ligandy działające na transmisję glutaminergiczną są również potencjalnie użyteczne w leczeniu uzależnienia od narkotyków, jak również różne uzależnienia behawioralne, takie jak patologiczny hazard. Celem tego przeglądu jest podsumowanie farmakologicznych mechanizmów działania i ogólnej skuteczności klinicznej leków glutaminergicznych, które są obecnie zatwierdzone lub są badane do zatwierdzenia w leczeniu zaburzeń uzależniających. Omawiane będą leki mające wpływ na transmisję glutaminergiczną, takie jak akamprozat, N-acetylocysteina, D-cykloseryna, gabapentyna, lamotrygina, memantyna, modafinil i topiramat. Wnioskujemy, że manipulowanie neurotransmisją glutaminergiczną jest stosunkowo młodą, ale obiecującą drogą do opracowania ulepszonych środków terapeutycznych do leczenia uzależnień od narkotyków i zachowań.

Słowa kluczowe: uzależnienie od narkotyków, nadużywanie substancji odurzających, uzależnienie behawioralne, hazard patologiczny, terapia farmakologiczna, glutaminian

1. Wstęp

Uzależnienie od narkotyków, zdefiniowane przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne jako Uzależnienie od substancji (Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, 2002), ma wiele nieprzystosowalnych objawów psychologicznych i behawioralnych, w tym: utratę kontroli nad przyjmowaniem narkotyków, zażywanie narkotyków w większych ilościach niż zamierzono, powtarzające się nieudane próby rzucenia palenia lub ograniczenie zażywania narkotyków, ciągłe zażywanie narkotyków pomimo negatywnych konsekwencji, a także pojawienie się narkotyków objawy tolerancji i / lub wycofania. Oprócz licznych niematerialnych czynników humanistycznych, takich jak zakłócenie rodzin i relacji międzyludzkich, dysfunkcja społeczna i utrata życia, obciążenie społeczno-ekonomiczne, jakie miejsce uzależnienia od narkotyków w społeczeństwie jest ogromne (Cartwright, 2008; Gilson and Kreis, 2009; Malliarakis i Lucey, 2007; Rehm i wsp, 2009; Spanagel, 2009; Thavorncharoensap i wsp, 2009). W ostatnich latach stało się oczywiste, że substraty neuronalne leżące u podstaw uzależnienia od narkotyków nakładają się znacząco na substraty uzależnień nielekowych (np. Patologiczny hazard, pornografia / uzależnienie od internetu itp.) (Dotacja i wsp., 2010a).

Do tej pory leki, które zostały opracowane w celu pomocy w leczeniu zaburzeń uzależniających, wykazały jedynie umiarkowany sukces. Znane bariery, które zagrażają skuteczności podejścia opartego na lekach do leczenia zaburzeń uzależnienia, obejmują słabą podatność na leki, niepożądane skutki uboczne, problemy z bezpieczeństwem, reakcje na zmienne leki w grupach terapeutycznych, słabą integrację zarządzania lekami z terapiami psychospołecznymi lub poznawczo-behawioralnymi, niedostępność dla leki lub odpowiednia opieka zdrowotna i nawrót po przerwaniu leczenia terapeutycznego (Koob i wsp, 2009; Montoya i Vocci, 2008; O'Brien, 2008; Ross i Peselow, 2009; Zahm, 2010). Podczas gdy liczne leki różnych klas, które zostały zatwierdzone do innych schorzeń, są obecnie badane jako potencjalne środki pomocnicze w leczeniu zaburzeń uzależniających, jedynymi lekami zatwierdzonymi specjalnie do leczenia w Stanach Zjednoczonych są wareniklina, bupropion i zamiennik nikotyny terapie zaprzestania palenia, długo działające opioidy (tj. metadon lub buprenorfryna) dla uzależnienia od opiatów oraz disulfiram, naltrekson i akamprozat dla uzależnienia od alkoholu. Obecnie nie są zatwierdzone żadne leki wspomagające leczenie uzależnienia od kokainy, metamfetaminy lub marihuany, ani żadne zatwierdzone do leczenia uzależnień behawioralnych.

Celem niniejszego przeglądu jest przedstawienie podsumowania farmakologicznych mechanizmów działania i ogólnej skuteczności klinicznej leków działających na transmisję glutaminergiczną w leczeniu zaburzeń uzależniających. Leki te obejmują akamprozat, N-acetylocysteinę, D-cykloserynę, gabapentynę, lamotryginę, memantynę, modafinil i topiramat. Należy zauważyć, że wiele z tych leków ma mechanizmy działania obejmujące wiele układów neuroprzekaźnikowych, i być może z wyjątkiem D-cykloseryny, żadna z nich nie jest selektywnie ukierunkowana na transmisję glutaminergiczną lub specyficzne receptory glutaminianowe. Istnieje jednak szereg dowodów przedklinicznych, pochodzących z ponad dwóch dekad badań na zwierzętach, sugerujących krytyczną rolę transmisji glutaminianu i receptorów glutaminianowych w nagradzaniu leków, wzmacnianiu i nawrotach (Bird and Lawrence, 2009; Bowers i wsp, 2010; Gass and Olive, 2008; Kalivas i wsp, 2009; Moussawi i Kalivas, 2010; Olive, 2009, 2010; Reissner i Kalivas, 2010; Tzschentke i Schmidt, 2003; Uys i LaLumiere, 2008). Aby zapoznać się z przeglądem transmisji glutaminergicznej i receptorów glutaminianowych, czytelnik odsyła do recenzji Sanacory w bieżącym numerze (wydawca - proszę wstawić tutaj prawidłowe numery stron). Ponadto, niewielka, ale rosnąca literatura na temat stosowania tych leków w leczeniu uzależnień behawioralnych, takich jak kompulsywny hazard, oraz badania na ten temat również zostaną poddane przeglądowi.

2. Leki glutaminergiczne do leczenia zaburzeń związanych z używaniem substancji

2.1. Akamprozat

2.1.1. Mechanizm akcji

Akamprozat (acetylohomotauryna wapnia) jest pochodną homotauryny, niespecyficznego agonisty kwasu γ-aminomasłowego (GABA). Cząsteczka jest N-acetylowana, aby ułatwić penetrację przez barierę krew-mózg i jest sformułowana jako sól wapniowa w celu zwiększenia wchłaniania związku z przewodu pokarmowego. Pomimo tych chemicznych modyfikacji, jego ogólna biodostępność pozostaje słaba (tj. <20%) i wymaga dawek w zakresie 2–3 gramów dziennie, aby wykazać skuteczność. Zaproponowano wiele farmakologicznych mechanizmów działania akamprozatu, ale pierwsze badania sugerujące, że akamprozat wywiera swoje działanie poprzez mechanizmy glutaminergiczne, opisali Zeise i wsp. (Zeise i wsp, 1990, 1993). Badacze ci wykazali, że akamprozat zmniejsza pobudzenie odpalania neuronalnego wywołanego przez jontoforetyczne zastosowanie L-glutaminianu na neurony korowe in vivo i hamuje pobudzające potencjały postsynaptyczne (EPSP) wywołane przez glutaminian i N-metylo-D-asparaginian (NMDA). Dodatkowe dowody na mechanizm działania akamprozatu podobny do antagonisty NMDA pochodzą z badań wykazujących, że związek ten antagonizuje wywołane przez NMDA pobudzające prądy postsynaptyczne (EPSC) w neuronach hipokampa (Rammes i wsp, 2001) i reguluje w górę ekspresję podjednostki receptora NMDA w sposób podobny do tego obserwowanego po leczeniu niekonkurencyjnym antagonistą NMDA MK-801 (Putzke i wsp, 1996; Rammes i wsp, 2001). Jednak niektórzy badacze nie stwierdzili wpływu akamprozatu na transmisję synaptyczną za pośrednictwem NMDA w regionie CA1 hipokampa (Popp and Lovinger, 2000), podczas gdy inni stwierdzili, że akamprozat faktycznie wzmacnia funkcję receptora NMDA w regionie CA1 hipokampa (Madamba i wsp, 1996) oraz w jądrze półleżącym (Berton i wsp, 1998). Pomimo tych niespójnych wyników elektrofizjologicznych, badania wiązania potwierdziły interakcję akamprozatu z wrażliwym na spermidynę, glutaminian i / lub MK-801 miejscem wiązania receptora NMDA (al Qatari i wsp, 1998; Harris i wsp, 2002; Naassila i wsp, 1998) i jako taki akamprozat często określa się jako niespecyficznie jako „modulator NMDA” (Rysunek 1). Chociaż dokładny cel molekularny akamprozatu nie jest jeszcze ustalony (Kiefer i Mann, 2010; Reilly i wsp, 2008), większość współczesnych teorii głosi, że akamprozat przywraca równowagę między neurotransmisją aminokwasów pobudzających i hamujących, które wynikają z przewlekłego spożywania alkoholu (De Witte i wsp, 2005; Kiefer i Mann, 2010; Spanagel i wsp, 2005; Umhau i wsp, 2010).

Rysunek 1 

Domniemane mechanizmy działania glutaminergicznego leków przeciwzależnych 8. Akamprozat - Molekularne cele akamprozatu są nadal niepewne, ale kilka badań wykazało, że moduluje on aktywność receptorów NMDA i przywraca równowagę między ...

2.1.2. Skuteczność kliniczna

Pierwsza demonstracja skuteczności klinicznej akamprozatu w zmniejszaniu częstości nawrotów u alkoholików została opublikowana w połowie 1980 (Lhuintre i wsp, 1985). Przez lata akamprozat wykazywał rozmiary działania od małych do umiarkowanych w zmniejszaniu ogólnego spożycia alkoholu, subiektywnych mierników głodu alkoholowego i promowaniu abstynencji, jak omówiono w ostatnich metaanalizach (Kennedy i wsp, 2010; Kiefer i Mann, 2010; Kranzler i Gage, 2008; Człowiek i wsp, 2008; Mason i Heyser, 2010a, b; Rosner i wsp, 2010; Snyder and Bowers, 2008). Ze względu na słabą biodostępność po podaniu doustnym, duże dawki akamprozatu (zwykle w zakresie 2 – 3 g na dzień) są potrzebne do zaobserwowania skuteczności. Jednak niedawne duże wieloośrodkowe badanie przeprowadzone na pacjentach uzależnionych od alkoholu 1200 (znanych jako kombinowane leki i interwencje behawioralne lub badanie „COMBINE”) wykazało, że akamprozat nie jest bardziej skuteczny niż placebo w zmniejszaniu częstości nawrotów choroby zarządzane ustawienia (Anton i wsp, 2006). Inne niedawne badania wykazały również brak skuteczności akamprozatu w zmniejszaniu spożycia alkoholu lub głodu alkoholowego lub w promowaniu abstynencji (Donovan i wsp, 2008; Laaksonen i wsp, 2008; Morley i wsp, 2006; Richardson i wsp, 2008). Przyczyny tych negatywnych ustaleń, zwłaszcza w świetle licznych wcześniejszych pozytywnych ustaleń (podsumowanych w przytoczonych powyżej metaanalizach), wciąż są przedmiotem dyskusji. Niektórzy badacze sugerują, że znaczący „efekt placebo” w badaniu COMBINE mógł zamaskować wszelkie korzystne działanie akamprozatu (Biały i wsp, 2008) i że w badaniach COMBINE poprawa wyników w zakresie wyników niezwiązanych z brakiem objawów, takich jak jakość życia, była w rzeczywistości lepsza w przypadku pacjentów leczonych akamprozatem w porównaniu z placebo (LoCastro i wsp, 2009). Inni sugerowali, że rozpoczęcie leczenia akamprozatem po detoksykacji powoduje zmniejszenie głodu alkoholowego w przeciwieństwie do podawania podczas aktywnego spożywania alkoholu (Kampman i wsp, 2009), jak zrobiono w badaniu COMBINE. Wymóg stosowania trzech dawek dziennie może stanowić barierę zgodności dla niektórych pacjentów. Zmniejszona motywacja do rozpoczęcia leczenia wśród osób z depresją w porównaniu z alkoholikami bez depresji znacząco wpływa na zgodność leczenia u pacjentów leczonych akamprozatem (Lejoyeux i Lehert, 2011). Wreszcie, inne czynniki motywacyjne, takie jak cel leczenia polegający na całkowitej abstynencji w przeciwieństwie do umiarkowanego picia, wydają się mieć korzystne działanie u pacjentów leczonych akamprozatem w porównaniu z placebo (Mason i wsp, 2006; Mason i Lehert, 2010). Jest prawdopodobne, że podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, poszczególne podgrupy pacjentów mogą lepiej reagować na akamprozat niż inne. Potrzebne są dodatkowe badania, aby dokładnie określić, jakie są te korzystne czynniki motywacyjne, metodologiczne, wynikowe, a może czynniki genetyczne, aby zidentyfikować alkoholików, którzy najprawdopodobniej wykazują pozytywną reakcję na akamprozat.

Jeśli chodzi o użyteczność akamprozatu w leczeniu uzależnienia od innych narkotyków lub uzależnień behawioralnych, takich jak patologiczny hazard, badania na dużą skalę nie istnieją, a kilka opublikowanych badań dało mieszane wyniki. Na przykład niedawny opis przypadku potwierdził potencjalną użyteczność akamprozatu w leczeniu patologicznego hazardu (Raj, 2010). Z drugiej strony, Kampman i jego współpracownicy niedawno poinformowali, że w podwójnie ślepej próbie kontrolowanej placebo pacjentów uzależnionych od kokainy 60, akamprozat nie wykazywał korzystnego wpływu na używanie kokainy, głód lub objawy odstawienne w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (Kampman i wsp, 2011). Te ostatnie odkrycia są szczególnie rozczarowujące, ponieważ kilka badań nad gryzoniami wykazało, że akamprozat osłabia uwarunkowane efekty kokainy, jak również przywrócenie zachowań związanych z poszukiwaniem kokainy przez narkotyki i wskazówki (Bowers i wsp, 2007; Mcgeehan i Olive, 2003, 2006). Biorąc jednak pod uwagę niewielką liczebność próby i wysoki odsetek osób porzucających badanie przeprowadzone przez Kampman i współpracowników, istnieje możliwość, że akamprozat może być korzystny w leczeniu uzależnienia od kokainy w jeszcze niezdefiniowanej podgrupie osób uzależnionych od kokainy.

2.2. N-acetylocysteina (NAC)

2.2.1. Mechanizm akcji

NAC jest N-acetylowaną pochodną naturalnie występującego aminokwasu cysteiny. Wewnątrz głównych narządów wewnętrznych, w tym mózgu, NAC ulega deacetylacji, tworząc wolną cysteinę, a homodimeryzacja dwóch cząsteczek cysteiny poprzez wiązanie dwusiarczkowe powoduje powstanie cystyny. Zatem NAC jest uważany za prolek cystyny, który wiąże się z wymiennikiem cystynowo-glutaminowym (często określanym jako system xc-) i promuje syntezę glutationu (Piekarz i wsp, 2002; McBean, 2002). Dzięki temu mechanizmowi NAC ma udowodnioną skuteczność kliniczną jako środek mukolityczny oraz w leczeniu przedawkowania acetaminofenu. Jednakże, oprócz promowania syntezy glutationu, system xc- jest białkiem antyporostowym, które transportuje zewnątrzkomórkową cystynę do komórek glejowych i wewnątrzkomórkowego glutaminianu z wnętrza gleju do środowiska zewnątrzkomórkowego. Efektem NAC jest podwyższenie pozakomórkowych poziomów glutaminianu, które są zmniejszone podczas przedłużającego się odstawienia kokainy (Piekarz i wsp, 2002, 2003; Kau i wsp, 2008; Madayag i wsp, 2007; Melendez i wsp, 2005; Moran i wsp, 2005). Ta „normalizacja” pozakomórkowych poziomów glutaminianu przywraca ton glutaminergiczny na presotaptycznych metabotropowych receptorach glutaminianu II grupy regulującej uwalnianie (mGluR2 / 3, Moran i wsp, 2005; widzieć Rysunek 1) i zapobiega zdolności kolejnego prowokacji kokainą do zwiększenia pozakomórkowych poziomów glutaminianu w jądrze półleżącym. Efektem końcowym jest zahamowanie zdolności ostrej ekspozycji na kokainę w celu przywrócenia zachowań związanych z poszukiwaniem kokainy (Amen i wsp, 2011; Piekarz i wsp, 2003; Kau i wsp, 2008; Madayag i wsp, 2007; Moran i wsp, 2005; Moussawi i wsp, 2009).

2.2.2. Skuteczność kliniczna

W oparciu o te wyniki badań na zwierzętach opublikowano niedawno kilka badań dotyczących skuteczności NAC w ograniczaniu zażywania kokainy, głodu, objawów odstawiennych i nawrotów u osób uzależnionych od kokainy. W małym badaniu bezpieczeństwa i tolerancji (n = 13) wykazano, że NAC (1200 mg / dzień przez dwa dni) był dobrze tolerowany przez uzależnionych od kokainy i powodował niewielkie tendencje w zmniejszaniu liczby zgłoszeń o zażywaniu kokainy, głód i objawy abstynencyjne (LaRowe i wsp, 2006). Małe badania kontrolne (n = 15 – 23) potwierdziły, że podobne dawki NAC są dobrze tolerowane przez osoby uzależnione od kokainy i faktycznie powodują znaczące zmniejszenie używania kokainy i głodu osób poszukujących leczenia ambulatoryjnych osób uzależnionych od kokainy (Amen i wsp, 2011; LaRowe i wsp, 2007; Mardikian i wsp, 2007). Co ważne, ostatnie badanie pilotażowe wykazało, że NAC nie zmniejsza subiektywnych odczuć „wysokiego” lub „pośpiechu” kokainy po ekspozycji na filmy związane z kokainą, ale łagodzi głód wywołany ostrą ekspozycją na kokainę IV (Amen i wsp, 2011). O ile te ostatnie wyniki mogą wydawać się nie do pogodzenia z wynikami LaRowe'a, Mardikiana i współpracowników, którzy odkryli redukcyjne efekty NAC na wywołane cue pragnienie kokainy, niezwykle małą liczebność próby Amena i współpracowników (n = 4 podmioty ) może ograniczyć jego interpretowalność. Niezależnie od tego, te wstępne wyniki dostarczają zachęcających danych, że NAC może być potencjalnie przydatny w leczeniu uzależnienia od kokainy i potrzebne są dodatkowe wieloośrodkowe badania kliniczne, aby potwierdzić te wyniki na większą skalę.

W odniesieniu do innych narkotyków, w niedawnym małym badaniu klinicznym (n = 29) zbadano potencjalną skuteczność NAC w pomaganiu w zaprzestaniu palenia (Knackstedt i wsp, 2009). Wyniki tego badania wykazały, że leczenie NAC (2400 mg / dzień) zmniejsza liczbę wypalanych papierosów w stosunku do liczby papierosów wypalanych przez pacjentów otrzymujących placebo, ale leczenie NAC nie zmniejszyło poziomu tlenku węgla w osoczu, objawów odstawienia nikotyny ani nikotyny pragnienie. Inne małe badanie pilotażowe (n = uczestnicy 24) wykazało, że NAC zmniejszył zużycie marihuany i głód u młodych dorosłych zależnych od marihuany w wieku 18 – 21 w porównaniu z placebo (Szary i wsp, 2010). Jeśli chodzi o uzależnienia od narkotyków, małe badanie kliniczne (n = 23) wykazało, że NAC (średnia skuteczna dawka 1477 mg / dzień) obniżyło wyniki w Skali Obsesyjno-Kompulsywnej Yale Brown zmodyfikowanej dla patologicznego hazardu [PG-YBOCS] (Dotacja i wsp, 2007) i wykazano, że jest skuteczny w zmniejszaniu kompulsywnego obgryzania paznokci związanego z chorobą afektywną dwubiegunową u trzech pacjentów (Berk i wsp, 2009). W końcu wykazano, że NAC tłumi wyrywanie włosów w podwójnie ślepej próbie pacjentów z 50 z trichotillomanią (Dotacja i wsp, 2009).

Chociaż wszystkie wyżej wymienione badania kliniczne mają charakter wstępny i wykorzystują stosunkowo małe rozmiary próbek, pozornie spójne anty-uzależniające właściwości NAC dostarczają przekonujących dowodów, że ten lek, jak również inne związki, które przywracają homeostazę glutaminianu (Knackstedt i wsp, 2010; Sari i wsp, 2009), może potencjalnie okazać się skuteczną pomocą farmakoterapeutyczną w leczeniu uzależnień od narkotyków i zachowań.

2.3. D-cykloseryna (DCS)

2.3.1. Mechanizm akcji

DCS (D-4-amino-3-izoksazolidon) jest pochodną naturalnie występującej seryny aminokwasowej. Działa jako ko-agonista w miejscu wiązania glicyny na podjednostce NR1 receptora NMDA, który jest obecny we wszystkich receptorach NMDA w ośrodkowym układzie nerwowym. DCS jest niewystarczający, aby samodzielnie aktywować receptory NMDA i wymaga obecności glutaminianu wiążącego się z receptorem, aby wywierać swoje działanie. Aktywacja miejsca wiązania glicyny przez DCS zwiększa funkcjonowanie NMDA przez zwiększenie napływu wapnia przez te receptory bez powodowania neurotoksyczności (Sheinin i wsp, 2001; widzieć Rysunek 1).

2.3.2. Skuteczność kliniczna

Uważa się, że dzięki swojej zdolności do wzmacniania funkcji receptora NMDA, ułatwia ona plastyczność synaptyczną i pewne formy uczenia się, w tym uczenie się skojarzeniowe Pawłowa i uczenie się wymierania, i jako takie odnotowano, że z powodzeniem ułatwia on wymieranie reakcji strachu w lęku pacjenci z zaburzeniami podczas terapii ekspozycji w wielu badaniach klinicznych (przegląd w Davis i wsp, 2006; Myers i wsp, 2011; Myers i Davis, 2007). W odniesieniu do uzależnienia, badania na zwierzętach wykazały, że DCS ułatwia wygaszenie warunkowanej kokainą preferencji miejsca (CPP) (Botreau i wsp, 2006; Thanos i wsp, 2009), zmniejsza ponowne pozyskiwanie kokainy przez samoleczenie poprzez poprawę uczenia się wymierania (Nic Dhonnchadha i wsp, 2010), a także łagodzi przywrócenie poszukiwania kokainy w sposób niezależny od kontekstu (Torregrossa i wsp, 2010). Jednak dotychczas przeprowadzono tylko kilka badań klinicznych nad wpływem DCS na zachowania uzależniające.

Santa Ana i koledzy (Santa Ana i wsp, 2009) niedawno poinformował, że u palaczy papierosów zależnych od nikotyny 12 poddawanych terapii ekspozycji na sygnał, podawanie DCS (50 mg) znacząco osłabiało reakcje fizjologiczne (tj. przewodność skóry), jak również subiektywne oceny dymu w odpowiedzi na prezentację palenia - towarzyszące sygnały w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo (n = 13). Pacjenci leczeni DCS wykazywali również zmniejszone poziomy wydalanego tlenku węgla podczas oceny kontrolnej tydzień później, chociaż nie stwierdzono wpływu na ogólne zachowanie palenia. Te wstępne wyniki sugerują, że DCS może być korzystny w zwiększaniu efektów terapii ekspozycji wskazówek podczas prób zaprzestania palenia papierosów. Wręcz przeciwnie, inne niedawne badanie wykazało, że ta sama dawka DCS rzeczywiście spowodowała wzrost subiektywnych doniesień o głodzie kokainowym u osób uzależnionych od kokainy 5 (Cena i wsp, 2009). Czas podawania DCS pacjentom poszukującym leczenia może mieć znaczenie dla tych pozornych niezgodności. W tym kontekście warto zauważyć, że niedawne badanie na zwierzętach wykazało, że infuzje DCS do ciała podstawno-bocznego ciała migdałowatego w rzeczywistości potęgowały rekonsolidację wspomnień związanych z kokainą u samokontrolujących szczurów kokainy (Lee i wsp, 2009). Niewątpliwie potrzeba więcej badań, aby ocenić, czy DCS może w rzeczywistości wzmocnić, a nie ułatwić wygaszenie zachęty związanej z sygnałami związanymi z kokainą. Ponadto należy przeprowadzić badania w celu ustalenia, czy DCS zwiększa skuteczność terapii ekspozycji na sygnał u ludzi uzależnionych od narkotyków innych niż kokaina lub nikotyna, podobnie jak badania nad wpływem DCS na uzależnienia nielekowe.

2.4. Gabapentyna

2.4.1. Mechanizm akcji

Gabapentyna jest lekiem przeciwdrgawkowym, który ma ogólny wpływ hamujący na transmisję neuronów poprzez hamowanie presynaptycznego bramkowanego napięciem Na+ i Ca2+ kanały (Dickenson i Ghandehari, 2007; Punkt orientacyjny, 2007; Rogawski i Loscher, 2004). W rezultacie gabapentyna hamuje uwalnianie różnych neuroprzekaźników, w tym glutaminianu, jak pokazano na Rysunek 1 (Coderre i wsp, 2007; Cunningham i wsp, 2004; Dooley i wsp, 2000; nieprzyjemny typ i wsp, 2000; Maneuf i wsp, 2004; Maneuf i McKnight, 2001; Shimoyama i wsp, 2000).

2.4.2. Skuteczność kliniczna

Liczne badania wykazały, że gabapentyna skutecznie łagodzi objawy somatyczne odstawienia alkoholu (Pokrywa i wsp, 1999; Bozikas i wsp, 2002; Mariani i wsp, 2006; Martinez-Raga i wsp, 2004; Myrick i wsp, 1998; Rustembegovic i wsp, 2004; Voris i wsp, 2003), który często ma nadpobudliwość OUN o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu i drgawki. Wykazano również, że gabapentyna przewyższa lorazepam benzodiazepinowy w zmniejszaniu zaburzeń snu związanych z odstawieniem alkoholu (Malcolm i wsp, 2007). Dotychczasowe badania kliniczne dotyczące skuteczności terapeutycznej gabapentyny w zmniejszaniu zażywania narkotyków, głodu lub nawrotu dawały mieszane wyniki. Kilka badań wykazało, że gabapentyna (z zakresami dawek 600 – 1200 mg / dzień) nie zmniejsza stosowania kokainy u osób uzależnionych (Bisaga i wsp, 2006; Gonzalez i wsp, 2007), podczas gdy inne badania wykazały, że gabapentyna rzeczywiście zmniejsza aktywność aktywnego kokainy i pragnienie (Berger i wsp, 2005; Myrick i wsp, 2001; Raby, 2000; Raby i Coomaraswamy, 2004), być może przez złagodzenie dyskryminujących efektów bodźców kokainowych (Haney i wsp, 2005). Ostatnie badania wykazały, że gabapentyna (600 – 1500 mg / dzień) zmniejsza głód alkoholowy i jego spożywanie (Furieri i Nakamura-Palacios, 2007; Mason i wsp, 2009; Myrick i wsp, 2009) i przedłuża abstynencję od spożywania alkoholu u osób uzależnionych od alkoholu (Brower i wsp, 2008). Jednak inni badacze nie wykazali wpływu podobnych dawek gabapentyny na głód alkoholowy (Bisaga i Evans, 2006; Myrick i wsp, 2007). Ponadto doniesiono, że gabapentyna nie zmniejsza stosowania metamfetaminy (Heinzerling i wsp, 2006) ma ograniczony wpływ na promowanie abstynencji od palenia (Biały i wsp, 2005) i nie łagodzi subiektywnych objawów odstawienia u osób zależnych od opiatów (Kheirabadi i wsp, 2008). Podsumowując, dane te sugerują, że gabapentyna jest skuteczna w leczeniu objawów odstawienia alkoholu i może mieć pewną skuteczność w zmniejszaniu głodu alkoholu lub kokainy (choć nie wszystkie badania potwierdzają ten pogląd), ale prawdopodobnie nie ma skuteczności w leczeniu zmniejszenie uzależnienia od papierosów, metamfetaminy lub złagodzenie objawów odstawienia opiatów. Według naszej wiedzy gabapentyna nie została przetestowana pod kątem skuteczności w leczeniu uzależnień behawioralnych.

2.5. Lamotrygina

2.5.1. Mechanizm akcji

Podobnie jak gabapentyna, lagotrimina jest lekiem przeciwdrgawkowym, który hamuje presynaptyczne bramkowane napięciem Na+ i Ca2+ kanały (Dickenson i Ghandehari, 2007; Punkt orientacyjny, 2007; Rogawski i Loscher, 2004), tym samym hamując uwalnianie różnych neuroprzekaźników, w tym glutaminianu (patrz Rysunek 1; Ahmad i wsp, 2004; Cunningham i Jones, 2000; Ługować i wsp, 1986; Lees and Leach, 1993; Lingamaneni i Hemmings, 1999; Sitges i wsp, 2007; Teoh i wsp, 1995; Waldmeier i wsp, 1995, 1996; Wang i wsp, 2001). Lamotrygina niesie ze sobą rzadkie, ale poważne ryzyko wywołania ciężkiej wysypki skórnej, zwanej zespołem Stevensa-Johnsona. Ryzyko wystąpienia tego działania niepożądanego można znacznie zmniejszyć przez stopniowe zwiększanie dawki, zwykle rozpoczynając od dawki 25 mg / dobę i zmniejszając się co tydzień do dawek w zakresie 200 – 300 mg / dobę.

2.5.2. Skuteczność kliniczna

Podobnie jak gabapentyna, lamotrygina hamuje objawy somatyczne odstawienia alkoholu (Krupitsky i wsp., 2007b). Ostatnie badania kliniczne pokazują, że lamotrygina również wydaje się wykazywać skuteczność w zmniejszaniu głodu i używania kokainy (Berger i wsp, 2005; Ryż Basmati Brązowy i wsp, 2003, 2006; Margolin i wsp, 1998; Pavlovic, 2011), chociaż wydaje się pozostawić subiektywne skutki kokainy niezmienione (Winther i wsp, 2000). Podobne redukcyjne działanie lamotryginy na głód alkoholowy (Blond i wsp, 2006) i nadużywane inhalatory (Shen, 2006) zostało zgłoszone. Wyniki te sugerują, że lamotrygina może przynieść korzyści kliniczne w leczeniu uzależnienia od kokainy, alkoholu lub nadużywanych inhalatorów. Brakuje badań nad potencjalną skutecznością lamotryginy w leczeniu uzależnień behawioralnych lub uzależnień od opiatów, nikotyny lub środków psychostymulujących, takich jak metamfetamina.

2.6. Memantyna

2.6.1. Mechanizm akcji

Memantyna jest niekompetycyjnym antagonistą receptora NMDA (Rysunek 1) i jest stosowany głównie do leczenia zaburzeń funkcji poznawczych w chorobie Alzheimera. Oprócz działania antagonistycznego na receptory NMDA, memantyna blokuje również receptor serotoniny typu 3 (5-HT3) jak również nikotynowe receptory acetylocholiny. Chociaż niektóre substancje uzależniające, takie jak fencyklidyna, ketamina, dekstrometorfan lub alkohol mają właściwości antagonistyczne wobec receptora NMDA, memantyna jest jednym z niewielu antagonistów receptora NMDA, który jest ogólnie dobrze tolerowany przez ludzi i nie wydaje się mieć potencjału nadużywaniaVosburg i wsp, 2005).

2.6.2. Skuteczność kliniczna

Oprócz skuteczności w zmniejszaniu objawów odstawienia u detoksykujących alkoholików (Krupitsky i wsp., 2007b) i uzależnionych od opiatów (Bisaga i wsp, 2001), memantyna (typowe dawki w preparacie 30 – 60 mg / dobę) była skuteczniejsza od placebo w łagodzeniu ciągłego picia i / lub głodu alkoholu u osób uzależnionych od alkoholu (Arias i wsp, 2007; Bisaga i Evans, 2004; Krupitsky i wsp., 2007a). To złagodzenie pragnienia alkoholu może być wynikiem podobnego do alkoholu subiektywnego działania memantyny (Bisaga i Evans, 2004; Krupitsky i wsp., 2007a). Jednak większe badanie kontrolowane placebo wykazało, że memantyna nie zmniejsza zachowań związanych z ciągłym piciem u pacjentów uzależnionych od alkoholu (Evans i wsp, 2007). Doniesiono, że memantyna zmniejsza subiektywne skutki palenia papierosów (Jackson i wsp, 2009) i heroina dożylna (Comer i Sullivan, 2007); jednak, szczególnie w wyższych dawkach, memantyna może zwiększać subiektywne i sercowo-naczyniowe działanie kokainy (Collins i wsp, 1998, 2007). Łącznie dane te sugerują, że memantyna może być potencjalnie przydatna w detoksykacji pacjentów uzależnionych od alkoholu lub opiatów, a być może jako farmakologiczny środek pomocniczy w leczeniu alkoholizmu. Jednak jej potencjalna skuteczność w leczeniu uzależnienia od innych narkotyków pozostaje nieznana i wydaje się, że może być przeciwwskazana w leczeniu uzależnienia od kokainy. Niemniej jednak niedawne badanie pilotażowe otwartej próby wykazało, że memantyna obniżyła wyniki PG-YBOCS i czas spędzony na hazardzie w patologicznych hazardzistach 29 (Dotacja i wsp., 2010b), sugerując, że memantyna może być potencjalnie przydatna w leczeniu uzależnień behawioralnych, takich jak patologiczny hazard.

2.7. Modafinil

2.7.1. Mechanizm akcji

Modafinil jest stymulantem ośrodkowego układu nerwowego pierwotnie zaprojektowanym w celu zwiększenia czuwania i czujności w leczeniu narkolepsji i nadmiernej senności w ciągu dnia spowodowanej bezdechem sennym lub pracą zmianową. Modafinil jest czasami przepisywany jako leczenie pozarejestracyjne w przypadku zaburzeń uwagi / nadpobudliwości. Chociaż neuropharmakologiczne mechanizmy działania nie są jeszcze w pełni poznane, modafinil nie wydaje się działać jako środek uwalniający monoaminy, jak to ma miejsce w przypadku stymulantów podobnych do amfetaminy. Modafinil może raczej działać poprzez stymulowanie receptorów α-adrenergicznych, hamowanie uwalniania GABA, słabe hamowanie transportera dopaminy lub stymulowanie neuronów zawierających podwzgórze oreksynę (Ballon i Feifel, 2006; Martinez-Raga i wsp, 2008). Inne opisane mechanizmy działania obejmują zmniejszenie liczby wolnych rodników krążących i cytotoksyczność wywołaną brakiem snu (Gerrard i Malcolm, 2007). Podczas gdy większość badań sugeruje podstawę dopaminergiczną dla jej stymulujących efektów (Andersen i wsp, 2010; Volkow i wsp, 2009; Wisor i Eriksson, 2005) wykazano, że modafinil podwyższa pozakomórkowe poziomy glutaminianu w wielu regionach mózgu, w tym prążkowiu grzbietowym, hipokampie i międzymózgowiu (patrz Rysunek 1) (Ferraro i wsp, 1997, 1998, 1999) bez wpływu na syntezę glutaminianu (Perez de la Mora i wsp, 1999). Uważa się, że modafinil ma niski potencjał nadużywania (Martinez-Raga i wsp, 2008), chociaż doniesienia o potencjale nadużywania przy wysokich dawkach (Andersen i wsp, 2010) i zastosowanie niemedyczne wzrasta (Ballon i Feifel, 2006). W rezultacie modafinil jest obecnie klasyfikowany jako substancja kontrolowana według harmonogramu IV przez Drug Enforcement Administration. Klinicznie skuteczne dawki modafinilu są zazwyczaj w zakresie 200 – 400 mg / dzień.

2.7.2. Skuteczność kliniczna

Liczne raporty kliniczne wykazały, że modafinil wykazuje potencjalną skuteczność w leczeniu uzależnienia od kokainy (Martinez-Raga i wsp, 2008). W małym badaniu kontrolowanym przez placebo interakcji Dackisa i jego współpracowników stwierdzono, że modafinil (200 mg / dzień) osłabia euforyczne działanie dożylnej kokainy u osób uzależnionych od kokainy (Dackis i wsp, 2003), a wyniki te zostały później niezależnie powtórzone (Malcolm i wsp, 2006). W podwójnie zaślepionym kontrolowanym placebo badaniu ambulatoryjnych pacjentów uzależnionych od leczenia uzależnienia od kokainy wykazano, że modafinil (400 mg / dzień) znacząco zmniejszał codzienne zażywanie kokainy i przedłużał abstynencję (Dackis i wsp, 2005). Niedawne wieloośrodkowe badanie kliniczne wykazało, że modafinil zmniejszał zażywanie kokainy i głód u osób uzależnionych od kokainy bez współistniejącego uzależnienia od alkoholu (Anderson i wsp, 2009). Chociaż dane te pokazują, że modafinil może być przydatny w leczeniu uzależnienia od kokainy, możliwe jest, że niektóre z korzystnych efektów mogą wynikać ze zmniejszenia maksymalnego stężenia kokainy w osoczu w obecności modafinilu (Donovan i wsp, 2005). Modafinil wywołał również nieistotne trendy w kierunku zmniejszenia zużycia aktywnej metamfetaminy przez osoby nadużywające tego leku (Shearer i wsp, 2009) oraz ograniczenia zachowań hazardowych u impulsywnych hazardzistów (Zack i Poulos, 2009). Pomimo tych pozytywnych wyników wskazujących na możliwość modafinilu w leczeniu uzależnionych od psychostymulantów i patologów hazardzistów, ostatnie badanie wykazało, że modafinil jest nieskuteczny w ograniczaniu palenia papierosów i faktycznie daje więcej objawów odstawienia i negatywnego afektu niż u palących placebo (Schnoll i wsp, 2008). Zatem modafinil nie wydaje się być odpowiedni do stosowania w leczeniu zaprzestania palenia.

Z neurochemicznego punktu widzenia jest nieco mylące, dlaczego lek taki jak modafinil, który zwiększa pozakomórkowe poziomy glutaminianu, powoduje zmniejszenie spożycia kokainy, w świetle licznych badań na zwierzętach, które wykazały, że blokowanie neurotransmisji glutaminergicznej (tj. Przez podawanie jonotropowe antagoniści receptora glutaminianu, postsynaptyczni antagoniści mGluR lub presynaptyczni agoniści mGluR2 / 3, które hamują uwalnianie glutaminianu) zmniejszają wzmocnienie kokainy i / lub przywrócenie zachowań związanych z poszukiwaniem kokainy (Gass and Olive, 2008; Kalivas i wsp, 2009; Knackstedt i Kalivas, 2009; Olive, 2009; Tzschentke i Schmidt, 2003). Jedną z możliwych hipotez dotyczących mechanizmu działania modafinilu w zmniejszaniu głodu kokainy jest normalizacja redukcji pozakomórkowego glutaminianu, które obserwuje się w jądrze półleżącym podczas odstawienia kokainy, i osłabienie zdolności kokainy lub związanych z kokainą sygnałów do wywoływania głodu (podobnie do hipotetyczny mechanizm działania NAC - Rysunek 1). Potrzebne są dalsze badania, aby przetestować tę hipotezę.

2.8. Topiramat

2.8.1. Mechanizm akcji

Topiramat, podobnie jak inne leki przeciwdrgawkowe, w tym gabapentyna i lamotrygina, ma wiele mechanizmów działania, w tym hamowanie presynaptycznego bramkowanego napięciem Na+ i Ca2+ kanały (hamując w ten sposób uwalnianie neuroprzekaźników, w tym glutaminianu) i aktywację typu A GABA (GABAA) receptory (Dickenson i Ghandehari, 2007; Punkt orientacyjny, 2007; Rogawski i Loscher, 2004). Ponadto ostatnio wykazano, że topiramat jest również antagonistą receptorów α-amino-3-hydroksy-5-metylo-4-kwasu izoksazolepropionowego (AMPA) zawierających podjednostkę GluR5 (Rysunek 1) (Gryder i Rogawski, 2003; Kamiński i wsp, 2004). Te działania na funkcję receptora AMPA są szczególnie interesujące, ponieważ ten podtyp receptora glutaminianowego jest wysoce wskazany w zmianach neuroadaptacyjnych wytwarzanych przez leki nadużywane, jak również pośredniczące w samopodawaniu leku i zachowaniach przypominających nawrót (Bowers i wsp, 2010; Gass and Olive, 2008; Niehaus i wsp, 2009; Xi i Gardner, 2008). Typowe skuteczne dawki topiramatu mieszczą się w zakresie od 75 – 350 mg / dzień.

2.8.2. Skuteczność kliniczna

Oprócz osłabienia objawów odstawienia alkoholu podobnych do obserwowanych w przypadku gabapentyny i lamotryginy (Krupitsky i wsp., 2007b), topiramat może również pomóc w złagodzeniu objawów odstawienia benzodiazepin (Michopoulos i wsp, 2006). w ostatnim dziesięcioleciu opublikowano liczne badania wykazujące skuteczność topiramatu w łagodzeniu subiektywnych skutków alkoholu, głodu alkoholowego i intensywnej konsumpcji u pacjentów alkoholowych (Anderson i Oliver, 2003; Johnson i wsp, 2004; Kenna i wsp, 2009; Komanduri, 2003; Ma i wsp, 2006; Miranda i wsp, 2008; Blond i wsp, 2004). Zdolność topiramatu do zmniejszania kompulsywnego picia może wynikać z jego zdolności do modulowania impulsywności i poprawy hamowania behawioralnego (Blond i wsp, 2009). W jednym z badań znaleziono nawet wskazania, że ​​topiramat był lepszy od „złotego standardu” leków przeciwalkoholowych naltreksonu w przedłużaniu abstynencji i zmniejszaniu ciągłego picia i nawrotów (Baltieri i wsp, 2008). Tak więc topiramat wydaje się być obiecującym lekiem do stosowania w leczeniu alkoholizmu.

W odniesieniu do innych środków odurzających wykazano, że topiramat zmniejsza spożycie kokainy i głód osób uzależnionych od kokainy (Kampman i wsp, 2004; Podróże i wsp, 2008), ale niewielka liczebność tych dwóch badań klinicznych jest ograniczona (Minozzi i wsp, 2008). Opis przypadku wykazał, że topiramat zmniejsza stosowanie metylenodioksymetamfetaminy (MDMA, „Ecstasy”) (Akhondzadeh i Hampa, 2005). W palaczach papierosów niektóre małe badania wykazały korzystny wpływ topiramatu na promowanie abstynencji od palenia tytoniu lub zmniejszanie ogólnych zachowań związanych z paleniem (Arbaizar i wsp, 2008; Johnson i wsp, 2005; Khazaal i wsp, 2006). Zdolność topiramatu do przedłużania abstynencji od palenia może być zależna od płci, ze wspaniałymi reakcjami u mężczyzn (Anthenelli i wsp, 2008). Jednak w jednym badaniu stwierdzono, że podobnie jak lamotrygina, topiramat nasilał subiektywne skutki odstawienia od palenia, jak również nagradzające efekty wędzonego papierosa i nie wpływał na głód wywołany cue (Reid i wsp, 2007), kwestionując potencjalne zastosowanie topiramatu jako pomocy w zaprzestaniu palenia. Podobnie wykazano, że topiramat zwiększa subiektywne pozytywne uczucia wytwarzane przez metamfetaminę (Johnson i wsp, 2007). Tak więc topiramat może być obiecujący w leczeniu uzależnienia od alkoholu i ewentualnie kokainy i nikotyny, ale potrzebne są dalsze badania, aby zbadać jego potencjał jako środka terapeutycznego do leczenia uzależnienia od innych narkotyków.

Jeśli chodzi o uzależnienia behawioralne, w ostatnich latach opublikowano kilka małych badań i opisów przypadków, co wskazuje, że topiramat może być również potencjalnie przydatny w leczeniu tych zaburzeń. Jak dotąd zaobserwowano pozytywne efekty topiramatu w zmniejszaniu nawrotów do problematycznego hazardu (Dannon i wsp, 2007) i ograniczenie kompulsywnego jedzenia i zachowań seksualnych (Fong i wsp, 2005; Khazaal i Zullino, 2006; Tata i Kockler, 2006). Oczywiście ta droga leczenia uzależnień nielekowych musi być dalej badana.

3. Podsumowanie i wnioski

W odniesieniu do ośmiu opisanych tutaj leków, które mają mechanizm działania glutaminergicznego (akamprozat, NAC, DCS, gabapentyna, lamotrygina, memantyna, modafinil i topiramat), dochodzimy do wniosku, że NAC, modafinil i topiramat mają najbardziej dobrze udokumentowane i największy potencjał do wykorzystania w leczeniu uzależnień od narkotyków i zachowań. Z pewnością każdy z badanych tutaj leków nie będzie panaceum na wszystkie uzależnienia, ale raczej skuteczną pomoc farmakologiczną w przypadku standardowej indywidualnej psychoterapii lub terapii terapii poznawczo-behawioralnej w leczeniu uzależnienia od niektórych narkotyków (zwłaszcza kokainy i alkoholu), jak również uzależnienia od narkotyków (szczególnie patologiczny hazard). W połączeniu ze standardowymi retrospektywnymi lub opartymi na wynikach próbami identyfikacji podtypów poszczególnych osób uzależnionych, które mogą reagować korzystniej na jeden lub inny lek, przy najmniejszej liczbie niepożądanych skutków ubocznych, dzisiejsza era postgenomowa pozwoli, miejmy nadzieję, naukowcom i klinicystom na wykorzystanie farmakogenetycznego podejścia do identyfikacji potencjalnych reagujących i niereagujących na każdy z tych leków przed rozpoczęciem leczenia. Ograniczona ilość danych dostępnych dla niektórych z tych związków, takich jak DCS i lamotrygina, wymaga badań wieloośrodkowych na większą skalę. Ponadto, zwiększone dochodzenie odpowiednimi modelami zwierzęcymi w precyzyjne mechanizmy glutaminergiczne, które pośredniczą w różnych aspektach cyklu uzależnień (tj. Kompulsywne zażywanie narkotyków, odstawienie, głód, zachowania związane z poszukiwaniem leków i nawroty), może, miejmy nadzieję, prowadzić do skuteczniejszych podejść farmakologicznych, które można użyć do interwencji na określonych etapach uzależnienia.

Podziękowania

Autorzy pragną podziękować Katie Ris-Vicari za pomoc w tworzeniu grafiki. Praca ta była wspierana przez granty NIH DA024355, DA025606 i AA013852 (MFO).

Przypisy

Zastrzeżenie wydawcy: Jest to plik PDF z nieedytowanym manuskryptem, który został zaakceptowany do publikacji. Jako usługa dla naszych klientów dostarczamy tę wczesną wersję manuskryptu. Rękopis zostanie poddany kopiowaniu, składowi i przeglądowi wynikowego dowodu, zanim zostanie opublikowany w ostatecznej formie cytowania. Należy pamiętać, że podczas procesu produkcyjnego mogą zostać wykryte błędy, które mogą wpłynąć na treść, a wszystkie zastrzeżenia prawne, które odnoszą się do czasopisma, dotyczą.

Referencje

  • Ahmad S, Fowler LJ, Whitton PS. Wpływ ostrego i przewlekłego leczenia lamotryginą na podstawowe i stymulowane aminokwasy pozakomórkowe w hipokampie swobodnie poruszających się szczurów. Brain Res. 2004;1029: 41-47. [PubMed]
  • Akhondzadeh S, Hampa AD. Topiramat zapobiega spożyciu ekstazy: opis przypadku. Fundam Clin Pharmacol. 2005;19: 601-602. [PubMed]
  • al Qatari M, Bouchenafa O, Littleton J. Mechanizm działania akamprozatu. Część druga. Zależność od etanolu modyfikuje wpływ akamprozatu na wiązanie receptora NMDA w błonach z kory mózgowej szczura. Alcohol Clin Exp Res. 1998;22: 810-814. [PubMed]
  • Amen SL, Piacentine LB, Ahmad ME, Li SJ, Mantsch JR, Risinger RC, et al. Powtarzająca się N-acetylocysteina zmniejsza poszukiwanie kokainy u gryzoni i głód ludzi uzależnionych od kokainy. Neuropsychopharmacology. 2011;36: 871-878. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Andersen ML, Kessler E, Murnane KS, McClung JC, Tufik S, Howell LL. Wpływ modafinilu na transporter dopaminy u małp rezus. Psychofarmakologia. 2010;210: 439-448. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Anderson AL, Reid MS, Li SH, Holmes T, Shemanski L, Slee A i in. Modafinil w leczeniu uzależnienia od kokainy. Drug Alcohol Depend. 2009;104: 133-139. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Anderson N, Oliver MN. Topiramat doustny skuteczny w alkoholizmie. J Fam Pract. 2003;52: 682-683. 7. [PubMed]
  • Anthenelli RM, Blom TJ, McElroy SL, Keck PE., Jr Wstępne dane na temat wpływu topiramatu na płeć jako potencjalnej pomocy w zaprzestaniu palenia. Nałóg. 2008;103: 687-694. [PubMed]
  • Anton RF, O'Malley SS, Ciraulo DA, Cisler RA, Couper D, Donovan DM, i wsp. Połączone farmakoterapie i interwencje behawioralne w przypadku uzależnienia od alkoholu - badanie COMBINE: randomizowane badanie kontrolowane. JAMA. 2006;295: 2003-2017. [PubMed]
  • Arbaizar B, Gomez-Acebo I, Llorca J. Zmniejszenie konsumpcji tytoniu po leczeniu topiramatem i arypiprazolem: opis przypadku. J Med Case Rep. 2008;2: 198. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Arias AJ, Feinn R, Covault J, Kranzler HR. Memantyna na uzależnienie od alkoholu: otwarte badanie pilotażowe. Addict Disord Treat. 2007;6: 77-83.
  • Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatryczne. Podręcznik diagnostyczny i statystyczny zaburzeń psychicznych. 4th Edition. Washington DC: American Psychiatric Press; 2002. Wersja tekstowa. 4th, wersja tekstowa ed.
  • Baker DA, McFarland K, Lake RW, Shen H, Tang XC, Toda S, i in. Neuroadaptacje w wymianie cystynowo-glutaminianowej leżą u podstaw nawrotu kokainy. Nat Neurosci. 2003;6: 743-749. [PubMed]
  • Baker DA, Xi ZX, Shen H, Swanson CJ, Kalivas PW. Pochodzenie i funkcja neuronalna niesynaptycznego glutaminianu in vivo. J Neurosci. 2002;22: 9134-9141. [PubMed]
  • Ballon JS, Feifel D. Systematyczny przegląd modafinilu: potencjalne zastosowania kliniczne i mechanizmy działania. J Clin Psychiatry. 2006;67: 554-566. [PubMed]
  • Baltieri DA, Daro FR, Ribeiro PL, de Andrade AG. Porównanie topiramatu z naltreksonem w leczeniu uzależnienia od alkoholu. Nałóg. 2008;103: 2035-2044. [PubMed]
  • Berger SP, Winhusen TM, Somoza EC, Harrer JM, Mezinskis JP, Leiderman DB, et al. Ocena farmakoterapii uzależnienia od rezerpiny, gabapentyny i lamotryginy pod kątem farmakoterapii uzależnienia od kokainy. Nałóg. 2005;100 Dodat 1: 58-67. [PubMed]
  • Berk M, Jeavons S, Dean OM, Dodd S, Moss K, Gama CS, et al. Rzeczy gryzące paznokcie? Wpływ N-acetylocysteiny na obgryzanie paznokci. CNS Spectr. 2009;14: 357-360. [PubMed]
  • Berton F, Francesconi WG, Madamba SG, Zieglgänsberger W, Siggins GR. Akamprozat zwiększa neurotransmisję za pośrednictwem receptora N-metylo-D-apartatu, ale hamuje presynaptyczny GABAB receptory w neuronach jądra półleżącego. Alcohol Clin Exp Res. 1998;22: 183-191. [PubMed]
  • Bird MK, Lawrence AJ. Metabotropowe receptory glutaminianowe grupy I: udział w poszukiwaniu leków i plastyczności wywołanej lekami. Curr Mol Pharmacol. 2009;2: 83-94. [PubMed]
  • Bisaga A, Aharonovich E, Garawi F, Levin FR, Rubin E, Raby WN, i in. Randomizowane kontrolowane placebo badanie gabapentyny na uzależnienie od kokainy. Drug Alcohol Depend. 2006;81: 267-274. [PubMed]
  • Bisaga A, Comer SD, Ward AS, Popik P, Kleber HD, Fischman MW. Memantyna antagonisty NMDA łagodzi ekspresję uzależnienia fizycznego opioidów u ludzi. Psychofarmakologia. 2001;157: 1-10. [PubMed]
  • Bisaga A, Evans SM. Ostre działanie memantyny w połączeniu z alkoholem u osób pijących umiarkowanie. Psychofarmakologia. 2004;172: 16-24. [PubMed]
  • Bisaga A, Evans SM. Ostre działanie gabapentyny w połączeniu z alkoholem u osób pijących intensywnie. Drug Alcohol Depend. 2006;83: 25-32. [PubMed]
  • Bonnet U, Banger M, Leweke FM, Maschke M, Kowalski T, Gastpar M. Leczenie zespołu odstawienia alkoholu za pomocą gabapentyny. Pharmacopsychiatry. 1999;32: 107-109. [PubMed]
  • Botreau F, Paolone G, Stewart J. d-Cycloserine ułatwia wygaszanie warunkowanej kokainą preferencji miejsca. Behav Brain Res. 2006;172: 173-178. [PubMed]
  • Bowers MS, Chen BT, Bonci A. Plastyczność synaptyczna receptora AMPA indukowana przez psychostymulanty: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość terapeutyczna. Neuron. 2010;67: 11-24. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Bowers MS, Chen BT, Chou JK, Osborne MPH, Gass JT, Patrz RE, et al. Akamprozat łagodzi wywołane kokainą i wywołane przez bodźce przywrócenie zachowań u szczurów poszukujących kokainy. Psychofarmakologia. 2007;195: 397-406. [PubMed]
  • Bozikas V, Petrikis P, Gamvrula K, Savvidou I, Karavatos A. Leczenie odstawienia alkoholu za pomocą gabapentyny. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry. 2002;26: 197-199. [PubMed]
  • Brower KJ, Myra Kim H, Strobbe S, Karam-Hage MA, Consens F, Zucker RA. Randomizowana podwójnie ślepa próba pilotażowa gabapentyny w porównaniu z placebo w leczeniu uzależnienia od alkoholu i współistniejącej bezsenności. Alcohol Clin Exp Res. 2008;32: 1429-1438. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Brown ES, Nejtek VA, Perantie DC, Orsulak PJ, Bobadilla L. Lamotrygina u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową i uzależnieniem od kokainy. J Clin Psychiatry. 2003;64: 197-201. [PubMed]
  • Brown ES, Perantie DC, Dhanani N, Beard L, Orsulak P, Rush AJ. Lamotrygina w chorobie afektywnej dwubiegunowej i współistniejące uzależnienie od kokainy: badanie replikacyjne i przedłużające. J Affect Disord. 2006;93: 219-222. [PubMed]
  • Cartwright WS. Ekonomiczne koszty nadużywania narkotyków: finansowe, koszty choroby i usługi. J Subst Abuse Treat. 2008;34: 224-233. [PubMed]
  • Coderre TJ, Kumar N, Lefebvre CD, Yu JS. Porównanie hamowania uwalniania glutaminianu i anty-allodynicznego działania gabapentyny, lamotryginy i riluzolu w modelu bólu neuropatycznego. J Neurochem. 2007;100: 1289-1299. [PubMed]
  • Collins ED, Vosberg SK, Ward AS, Haney M, Foltin RW. Skutki ostrego wstępnego leczenia memantyną w wysokiej dawce na sercowo-naczyniowe i behawioralne działanie kokainy u ludzi. Exp Clin Psychopharmacol. 2007;15: 228-237. [PubMed]
  • Collins ED, Ward AS, McDowell DM, Foltin RW, Fischman MW. Wpływ memantyny na subiektywne, wzmacniające i sercowo-naczyniowe działanie kokainy u ludzi. Behav Pharmacol. 1998;9: 587-598. [PubMed]
  • Comer SD, Sullivan MA. Memantyna powoduje niewielkie zmniejszenie subiektywnych reakcji wywołanych przez heroinę u ochotników zajmujących się badaniem ludzi. Psychofarmakologia. 2007;193: 235-245. [PubMed]
  • Cunningham MO, Jones RS. Lamotrygina przeciwdrgawkowa zmniejsza spontaniczne uwalnianie glutaminianu, ale zwiększa spontaniczne uwalnianie GABA w korze śródwęchowej szczura in vitro. Neuropharmacology. 2000;39: 2139-2146. [PubMed]
  • Cunningham MO, Woodhall GL, Thompson SE, Dooley DJ, Jones RS. Podwójne działanie gabapentyny i pregabaliny na uwalnianie glutaminianu w synapsach śródwęchowych szczura in vitro. Eur J Neurosci. 2004;20: 1566-1576. [PubMed]
  • Dackis CA, Kampman KM, Lynch KG, Pettinati HM, O'Brien CP. Podwójnie ślepa, kontrolowana placebo próba modafinilu na uzależnienie od kokainy. Neuropsychopharmacology. 2005;30: 205-211. [PubMed]
  • Dackis CA, Lynch KG, Yu E, Samaha FF, Kampman KM, Cornish JW, et al. Modafinil i kokaina: podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie interakcji leków. Drug Alcohol Depend. 2003;70: 29-37. [PubMed]
  • Dannon PN, Lowengrub K, Musin E, Gonopolsky Y, Kotler M. 12-miesięczne badanie uzupełniające leczenia farmakologicznego u patologicznych hazardzistów: podstawowe badanie wyników. J Clin Psychopharmacol. 2007;27: 620-624. [PubMed]
  • Davis M., Ressler K, Rothbaum BO, Richardson R. Wpływ D-cykloseryny na wygaszanie: translacja z pracy przedklinicznej do klinicznej. Biol Psychiatry. 2006;60: 369-375. [PubMed]
  • De Witte P, Littleton J, Parot P, Koob G. Neurochronne i promujące abstynencję działanie akamprozatu: wyjaśnienie mechanizmu działania. CNS Drugs. 2005;19: 517-537. [PubMed]
  • Dickenson AH, Ghandehari J. Środki przeciwdrgawkowe i przeciwdepresyjne. Handb Exp Pharmacol. 2007: 145-177. [PubMed]
  • Donovan DM, Anton RF, Miller WR, Longabaugh R, Hosking JD, Youngblood M. Łączone farmakoterapie i interwencje behawioralne dotyczące uzależnienia od alkoholu (Badanie COMBINE): badanie wyników picia po leczeniu. J Stud Alcohol Drugs. 2008;69: 5-13. [PubMed]
  • Donovan JL, DeVane CL, Malcolm RJ, Mojsiak J, Chiang CN, Elkashef A, et al. Modafinil wpływa na farmakokinetykę dożylnej kokainy u zdrowych ochotników zależnych od kokainy. Clin Pharmacokinet. 2005;44: 753-765. [PubMed]
  • Dooley DJ, Mieske CA, Borosky SA. Hamowanie K+- wywołane uwalnianie glutaminianu z kory korowej szczura i hipokampa przez gabapentynę. Neurosci Lett. 2000;280: 107-110. [PubMed]
  • Evans SM, Levin FR, Brooks DJ, Garawi F. Pilotażowy test leczenia memantyną metodą podwójnie ślepej próby z uzależnieniem od alkoholu. Alcohol Clin Exp Res. 2007;31: 775-782. [PubMed]
  • Ferraro L, Antonelli T, O'Connor WT, Tanganelli S, Rambert F, Fuxe K. Lek przeciwkaroleptyczny modafinil zwiększa uwalnianie glutaminianu w obszarach wzgórzowych i hipokampie. NeuroReport. 1997;8: 2883-2887. [PubMed]
  • Ferraro L, Antonelli T, O'Connor WT, Tanganelli S, Rambert FA, Fuxe K. Wpływ modafinilu na uwalnianie GABA i glutaminianu w prążkowiu, bladym i nigralowym u przytomnego szczura: dowód na preferencyjne hamowanie transmisji prążkowo-pallidalnej GABA . Neurosci Lett. 1998;253: 135-138. [PubMed]
  • Ferraro L, Antonelli T, Tanganelli S, O'Connor WT, Perez de la Mora M, Mendez-Franco J, i wsp. Lek stymulujący czujność modafinil zwiększa pozakomórkowe poziomy glutaminianu w środkowej części przedocznej i tylnym podwzgórzu przytomnego szczura: zapobieganie przez miejscowe GABAA blokada receptora. Neuropsychopharmacology. 1999;20: 346-356. [PubMed]
  • Fink K, Meder W, Dooley DJ, Gothert M. Inhibicja neuronalna Ca.2+ napływ gabapentyny, a następnie zmniejszenie uwalniania neuroprzekaźników z plastrów kory nowej szczura. Br J Pharmacol. 2000;130: 900-906. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Fong TW, De La Garza R, 2nd, Newton TF. Opis przypadku topiramatu w leczeniu nieparafilowego uzależnienia seksualnego. J Clin Psychopharmacol. 2005;25: 512-514. [PubMed]
  • Furieri FA, Nakamura-Palacios EM. Gabapentyna zmniejsza spożycie alkoholu i głód alkoholowy: randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie. J Clin Psychiatry. 2007;68: 1691-1700. [PubMed]
  • Gass JT, Olive MF. Glutaminergiczne substraty uzależnienia od narkotyków i alkoholizmu. Biochem Pharmacol. 2008;75: 218-265. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Gerrard P, Malcolm R. Mechanizmy modafinilu: przegląd obecnych badań. Neuropsychiatr Dis Treat. 2007;3: 349-364. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Gilson AM, Kreis PG. Ciężar niemedycznego stosowania opioidowych leków przeciwbólowych na receptę. Pain Med. 2009;10 Suppl 2: S89 – S100. [PubMed]
  • Gonzalez G, Desai R, Sofuoglu M, Poling J, Oliveto A, Gonsai K, i in. Skuteczność kliniczna gabapentyny w porównaniu z tiagabiną w zmniejszaniu zażywania kokainy u pacjentów leczonych metadonem zależnych od kokainy. Drug Alcohol Depend. 2007;87: 1-9. [PubMed]
  • Grant JE, Chamberlain SR, Odlaug BL, Potenza MN, Kim SW. Memantyna jest obiecująca w zmniejszaniu dotkliwości hazardu i braku elastyczności poznawczej w patologicznym hazardzie: badanie pilotażowe. Psychofarmakologia. 2010b;212: 603-612. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Grant JE, Kim SW, Odlaug BL. N-acetylocysteina, czynnik modulujący glutaminian, w leczeniu patologicznego hazardu: badanie pilotażowe. Biol Psychiatry. 2007;62: 652-657. [PubMed]
  • Grant JE, Odlaug BL, Kim SW. N-acetylocysteina, modulator glutaminianu, w leczeniu trichotillomanii: podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie. Arch Gen Psychiatry. 2009;66: 756-763. [PubMed]
  • Grant JE, Potenza MN, Weinstein A, Gorelick DA. Wprowadzenie do uzależnień behawioralnych. Am J Drug Alcohol Abuse. 2010a;36: 233-241. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Gray KM, Watson NL, Carpenter MJ, Larowe SD. N-acetylocysteina (NAC) u młodych użytkowników marihuany: otwarte badanie pilotażowe. Jestem J Addict. 2010;19: 187-189. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Gryder DS, Rogawski MA. Selektywny antagonizm prądów synaptycznych, w których pośredniczy receptor kainianowy GluR5 przez topiramat w podstawno-bocznych neuronach ciała migdałowatego szczura. J Neurosci. 2003;23: 7069-7074. [PubMed]
  • Haney M, Hart C, Collins ED, Foltin RW. Wędzona dyskryminacja kokainowa u ludzi: działanie gabapentyny. Drug Alcohol Depend. 2005;80: 53-61. [PubMed]
  • Harris BR, Prendergast MA, Gibson DA, Rogers DT, Blanchard JA, Holley RC, et al. Akamprozat hamuje wiązanie efektów neurotoksycznych na trans-ACPD, sugerując nowe miejsce działania na metabotropowe receptory glutaminianu. Alcohol Clin Exp Res. 2002;26: 1779-1793. [PubMed]
  • Heinzerling KG, Shoptaw S, Peck JA, Yang X, Liu J, Roll J, et al. Randomizowane, kontrolowane placebo badanie baklofenu i gabapentyny w leczeniu uzależnienia od metamfetaminy. Drug Alcohol Depend. 2006;85: 177-184. [PubMed]
  • Jackson A, Nesic J, Groombridge C, Clowry O, Rusted J, Duka T. Zróżnicowane zaangażowanie mechanizmów glutaminergicznych w poznawcze i subiektywne skutki palenia. Neuropsychopharmacology. 2009;34: 257-265. [PubMed]
  • Johnson BA, Ait-Daoud N, Akhtar FZ, Javors MA. Stosowanie doustnego topiramatu w celu promowania abstynencji od palenia wśród palaczy uzależnionych od alkoholu: randomizowane badanie kontrolowane. Arch Intern Med. 2005;165: 1600-1605. [PubMed]
  • Johnson BA, Ait-Daoud N, Akhtar FZ, Ma JZ. Doustny topiramat zmniejsza konsekwencje picia i poprawia jakość życia osób uzależnionych od alkoholu: randomizowane badanie kontrolowane. Arch Gen Psychiatry. 2004;61: 905-912. [PubMed]
  • Johnson BA, Roache JD, Ait-Daoud N, Wells LT, Wallace CL, Dawes MA, i in. Wpływ ostrego podawania topiramatu na subiektywny nastrój wywołany metamfetaminą. Int J Neuropsychopharmacol. 2007;10: 85-98. [PubMed]
  • Kalivas PW, Lalumiere RT, Knackstedt L, Shen H. Transmisja glutaminianu w uzależnieniu. Neuropharmacology. 2009;56 Suppl: 169 – 173. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Kaminski RM, Banerjee M, Rogawski MA. Topiramat selektywnie chroni przed napadami wywołanymi przez ATPA, agonistę receptora kainianu GluR5. Neuropharmacology. 2004;46: 1097-1104. [PubMed]
  • Kampman KM, Dackis C, Pettinati HM, Lynch KG, Sparkman T, O'Brien CP. Podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie pilotażowe akamprozatu w leczeniu uzależnienia od kokainy. Addict Behav. 2011;36: 217-221. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Kampman KM, Pettinati H, Lynch KG, Dackis C, Sparkman T, Weigley C, et al. Pilotażowa próba topiramatu w leczeniu uzależnienia od kokainy. Drug Alcohol Depend. 2004;75: 233-240. [PubMed]
  • Kampman KM, Pettinati HM, Lynch KG, Xie H, Dackis C, Oslin DW, et al. Inicjowanie akamprozatu w ramach detoksykacji w porównaniu z po detoksykacji w leczeniu uzależnienia od alkoholu. Addict Behav. 2009;34: 581-586. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Kau KS, Madayag A, Mantsch JR, Grier MD, Abdulhameed O, Baker DA. Tępe działanie antyporterowe cystynowo-glutaminianowe w jądrze półleżącym promuje poszukiwanie kokainy przez narkotyki. Neuronauka. 2008;155: 530-537. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Kenna GA, Lomastro TL, Schiesl A, Leggio L, Swift RM. Przegląd topiramatu: lek przeciwpadaczkowy w leczeniu uzależnienia od alkoholu. Curr Drug Abuse Rev. 2009;2: 135-142. [PubMed]
  • Kennedy WK, Leloux M, Kutscher EC, Price PL, Morstad AE, Carnahan RM. Akamprozat. Expert Opin Drug Metab Toxicol. 2010;6: 363-380. [PubMed]
  • Khazaal Y, Cornuz J, Bilancioni R, Zullino DF. Topiramat do zaprzestania palenia. Psychiatria Clin Neurosci. 2006;60: 384-388. [PubMed]
  • Khazaal Y, Zullino DF. Topiramat w leczeniu kompulsywnych zachowań seksualnych: opis przypadku. BMC Psychiatry. 2006;6: 22. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Kheirabadi GR, Ranjkesh M, Maracy MR, Salehi M. Wpływ dodatku gabapentyny na objawy odstawienia opioidów u pacjentów uzależnionych od opium. Nałóg. 2008;103: 1495-1499. [PubMed]
  • Kiefer F, Mann K. Acamprosate: jak, gdzie i dla kogo to działa? Mechanizm działania, cele leczenia i zindywidualizowana terapia. Curr Pharm Des. 2010;16: 2098-2102. [PubMed]
  • Knackstedt LA, Kalivas PW. Glutaminian i przywrócenie. Curr Opin Pharmacol. 2009;9: 59-64. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Knackstedt LA, Larowe S, Mardikian P, Malcolm R, Upadhyaya H, Hedden S, et al. Rola wymiany cystynowo-glutaminianowej w uzależnieniu od nikotyny u szczurów i ludzi. Biol Psychiatry. 2009;65: 841-845. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Knackstedt LA, Melendez RI, Kalivas PW. Ceftriakson przywraca homeostazę glutaminianu i zapobiega nawrotowi poszukiwania kokainy. Biol Psychiatry. 2010;67: 81-84. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Komanduri R. Dwa przypadki głodu alkoholu ograniczonego przez topiramat. J Clin Psychiatry. 2003;64: 612. [PubMed]
  • Koob GF, Kenneth Lloyd G, Mason BJ. Rozwój farmakoterapii uzależnienia od narkotyków: podejście Rosetta Stone. Nat Rev Drug Discov. 2009;8: 500-515. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Kranzler HR, Gage A. Skuteczność akamprozatu u pacjentów uzależnionych od alkoholu: podsumowanie wyników z trzech kluczowych badań. Jestem J Addict. 2008;17: 70-76. [PubMed]
  • Krupitsky EM, Neznanova O, Masalov D, Burakov AM, Didenko T, Romanova T, et al. Wpływ memantyny na głód alkoholowy wywołany przez cue w odzyskiwaniu pacjentów uzależnionych od alkoholu. Am J Psychiatry. 2007a;164: 519-523. [PubMed]
  • Krupitsky EM, Rudenko AA, Burakov AM, Slavina TY, Grinenko AA, Pittman B, et al. Strategie antyglutamatergiczne w detoksykacji etanolu: porównanie z placebo i diazepamem. Alcohol Clin Exp Res. 2007b;31: 604-611. [PubMed]
  • Laaksonen E, Koski-Jannes A, Salaspuro M, Ahtinen H, Alho H. Losowe, wieloośrodkowe, otwarte badanie porównawcze disulfiramu, naltreksonu i akamprozatu w leczeniu uzależnienia od alkoholu. Alkohol. 2008;43: 53-61. [PubMed]
  • Punkt orientacyjny CJ. Cele leków przeciwpadaczkowych w synapsie. Med Sci Monit. 2007;13: RA1 – RA7. [PubMed]
  • LaRowe SD, Mardikian P, Malcolm R, Myrick H, Kalivas PW, McFarland K, et al. Bezpieczeństwo i tolerancja N-acetylocysteiny u osób uzależnionych od kokainy. Jestem J Addict. 2006;15: 105-110. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • LaRowe SD, Myrick H, Hedden S, Mardikian P, Saladin M, McRae A, et al. Czy pragnienie kokainy jest zmniejszone przez N-acetylocysteinę? Am J Psychiatry. 2007;164: 1115-1117. [PubMed]
  • Leach MJ, Marden CM, Miller AA. Badania farmakologiczne lamotryginy, nowego potencjalnego leku przeciwpadaczkowego: II. Badania neurochemiczne mechanizmu działania. Epilepsja. 1986;27: 490-497. [PubMed]
  • Lee JL, Gardner RJ, Butler VJ, Everitt BJ. D-cykloseryna wzmacnia rekonsolidację wspomnień związanych z kokainą. Dowiedz się mem. 2009;16: 82-85. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Lees G, Leach MJ. Badania nad mechanizmem działania nowej przeciwdrgawkowej lamotryginy (Lamictal) z zastosowaniem pierwotnych kultur neurologicznych z kory szczura. Brain Res. 1993;612: 190-199. [PubMed]
  • Lejoyeux M, Lehert P. Zaburzenia związane z używaniem alkoholu i depresja: wyniki metaanalizy danych indywidualnych pacjentów z badań kontrolowanych przez akamprozat. Alkohol. 2011;46: 61-67. [PubMed]
  • Lhuintre JP, Daoust M, Moore ND, Chretien P, Saligaut C, Tran G, et al. Zdolność wapniowo-bisacetylohomotauryny, agonisty GABA, do zapobiegania nawrotom u alkoholików po odsadzeniu od piersi. Lancet. 1985;1(8436): 1014-1016. [PubMed]
  • Lingamaneni R, Hemmings HC., Jr Wpływ leków przeciwdrgawkowych na uwalnianie glutaminianu wywołane przez weratrydynę i KCl z synaptosomów korowych szczura. Neurosci Lett. 1999;276: 127-130. [PubMed]
  • LoCastro JS, Youngblood M, Cisler RA, Mattson ME, Zweben A, Anton RF, et al. Wpływ leczenia alkoholowego na wyniki wtórne bez utraty jakości i jakość życia: badanie COMBINE. J Stud Alcohol Drugs. 2009;70: 186-196. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Ma JZ, Ait-Daoud N, Johnson BA. Topiramat zmniejsza szkodliwość nadmiernego picia: konsekwencje dla zdrowia publicznego i podstawowej opieki zdrowotnej. Nałóg. 2006;101: 1561-1568. [PubMed]
  • Madamba SG, Schweitzer P, Zieglgänsberger W, Siggins GR. Akamprozat (acetylohomotaurynian wapnia) wzmacnia składnik N-metylo-D-asparaginianu pobudzającej neurotransmisji w neuronach CA1 szczura hipokampa in vitro. Alcohol Clin Exp Res. 1996;20: 651-658. [PubMed]
  • Madayag A, Lobner D, Kau KS, Mantsch JR, Abdulhameed O, Hearing M, et al. Powtarzane podawanie N-acetylocysteiny zmienia zależne od plastyczności działanie kokainy. J Neurosci. 2007;27: 13968-13976. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Malcolm R, Myrick LH, Veatch LM, Boyle E, Randall PK. Zgłaszany sen, senność i powtarzające się odstawienie alkoholu: randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane porównanie lorazepamu z gabapentyną. J Clin Sleep Med. 2007;3: 24-32. [PubMed]
  • Malcolm R, Swayngim K, Donovan JL, DeVane CL, Elkashef A, Chiang N, et al. Interakcje modafinilu i kokainy. Am J Drug Alcohol Abuse. 2006;32: 577-587. [PubMed]
  • Malliarakis KD, Lucey P. Społeczne determinanty zdrowia: skupienie się na używaniu i nadużywaniu substancji. Nurs Econ. 2007;25: 368-370. 75. [PubMed]
  • Maneuf YP, Blake R, Andrews NA, McKnight AT. Redukcja przez gabapentynę K+-wywołane wydanie [3H] -glutaminian z ogonowego jądra trójdzielnego szczura traktowanego streptozotocyną. Br J Pharmacol. 2004;141: 574-579. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Maneuf YP, McKnight AT. Blokuj gabapentyną ułatwianie uwalniania glutaminianu z jądra trójdzielnego szczura po aktywacji kinazy białkowej C lub cyklazy adenylowej. Br J Pharmacol. 2001;134: 237-240. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Mann K, Kiefer F, Spanagel R, Littleton J. Acamprosate: ostatnie odkrycia i kierunki przyszłych badań. Alcohol Clin Exp Res. 2008;32: 1105-1110. [PubMed]
  • Mardikian PN, Larowe SD, Hedden S, Kalivas PW, Malcolm RJ. Otwarta próba N-acetylocysteiny w leczeniu uzależnienia od kokainy: badanie pilotażowe. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry. 2007;31: 389-394. [PubMed]
  • Margolin A, Avants SK, DePhilippis D, Kosten TR. Wstępne badanie lamotryginy pod kątem nadużywania kokainy u pacjentów seropozytywnych wobec HIV. Am J Drug Alcohol Abuse. 1998;24: 85-101. [PubMed]
  • Mariani JJ, Rosenthal RN, Tross S, Singh P, Anand OP. Randomizowane, otwarte, kontrolowane badanie gabapentyny i fenobarbitalu w leczeniu odstawienia alkoholu. Jestem J Addict. 2006;15: 76-84. [PubMed]
  • Martinez-Raga J, Knecht C, Cepeda S. Modafinil: przydatny lek na uzależnienie od kokainy? Przegląd dowodów z badań neurofarmakologicznych, eksperymentalnych i klinicznych. Curr Drug Abuse Rev. 2008;1: 213-221. [PubMed]
  • Martinez-Raga J, Sabater A, Perez-Galvez B, Castellano M, Cervera G. Dodatek gabapentyny w leczeniu odstawienia opiatów. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry. 2004;28: 599-601. [PubMed]
  • Mason BJ, Goodman AM, Chabac S, Lehert P. Wpływ doustnego akamprozatu na abstynencję u pacjentów z uzależnieniem od alkoholu w podwójnie ślepej próbie kontrolowanej placebo: rola motywacji pacjenta. J Psychiatr Res. 2006;40: 383-393. [PubMed]
  • Mason BJ, Heyser CJ. Akamprozat: prototypowy neuromodulator w leczeniu uzależnienia od alkoholu. Cele leku CNS Neurol Disord. 2010a;9: 23-32. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Mason BJ, Heyser CJ. Neurobiologia, skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo akamprozatu w leczeniu uzależnienia od alkoholu. Expert Opin Drug Saf. 2010b;9: 177-188. [PubMed]
  • Mason BJ, Lehert P. Wpływ aktualnych subsyndromalnych objawów psychiatrycznych lub wcześniejszej psychopatologii na wyniki leczenia uzależnienia od alkoholu i skuteczność akamprozatu. Jestem J Addict. 2010;19: 147-154. [PubMed]
  • Mason BJ, Light JM, Williams LD, Drobes DJ. Badania laboratoryjne na ludziach w celu udowodnienia przewlekłej abstynencji w uzależnieniu od alkoholu: wpływ gabapentyny. Addict Biol. 2009;14: 73-83. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • McBean GJ. Pobieranie cystyny ​​mózgowej: opowieść o dwóch transporterach. Trends Pharmacol Sci. 2002;23: 299-302. [PubMed]
  • Mcgeehan AJ, Olive MF. Akamprozat przeciw nawrotowi choroby hamuje rozwój warunkowej preferencji miejsca dla etanolu i kokainy, ale nie dla morfiny. Br J Pharmacol. 2003;138: 9-12. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Mcgeehan AJ, Olive MF. Tłumienie wywołanego kokainą przywrócenia preferencji miejsca uzależnionego od kokainy przez akamprozat. Behav Pharmacol. 2006;17: 363-367. [PubMed]
  • Melendez RI, Vuthiganon J, Kalivas PW. Regulacja pozakomórkowego glutaminianu w korze przedczołowej: skupienie na cystynowym wymienniku glutaminianu i metabotropowych receptorów glutaminianu grupy I. J Pharmacol Exp Ther. 2005;314: 139-147. [PubMed]
  • Michopoulos I, Douzenis A, Christodoulou C, Lykouras L. Topiramat stosowany w uzależnieniu od alprazolamu. Psychiatria w świecie J Biol. 2006;7: 265-267. [PubMed]
  • Minozzi S, Amato L, Davoli M, Farrell M, Lima Reisser AA, Pani PP, et al. Leki przeciwdrgawkowe na uzależnienie od kokainy. Cochrane Database Syst Rev. 2008 CD006754. [PubMed]
  • Miranda R, Jr, MacKillop J, Monti PM, Rohsenow DJ, Tidey J, Gwaltney C, et al. Wpływ topiramatu na potrzebę picia i subiektywne skutki alkoholu: wstępne badanie laboratoryjne. Alcohol Clin Exp Res. 2008;32: 489-497. [PubMed]
  • Montoya ID, Vocci F. Nowe leki do leczenia uzależnień. Curr Psychiatry Rep. 2008;10: 392-398. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Moran MM, McFarland K, Melendez RI, Kalivas PW, Seamans JK. Wymiana cystyny ​​/ glutaminianu reguluje presynaptyczne hamowanie receptora metabotropikglutaminianu przez transmisję pobudzającą i podatność na poszukiwanie kokainy. J Neurosci. 2005;25: 6389-6393. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Morley KC, Teesson M, Reid SC, Sannibale C, Thomson C, Phung N, et al. Naltrekson kontra akamprozat w leczeniu uzależnienia od alkoholu: wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie. Nałóg. 2006;101: 1451-1462. [PubMed]
  • Moussawi K, Kalivas PW. Metabotropowe receptory glutaminianu grupy II (mGlu2 / 3) w narkomanii. Eur J Pharmacol. 2010;639: 115-122. [PubMed]
  • Moussawi K, Pacchioni A, Moran M, Olive MF, Gass JT, Lavin A i in. N-acetylocysteina odwraca indukowaną kokainą metaplastyczność. Nat Neurosci. 2009;12: 182-189. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Myers KM, Carlezon WA, Jr, Davis M. Receptory glutaminianowe w terapii ekstynkcji i ekstynkcji chorób psychicznych. Neuropsychopharmacology. 2011;36: 274-293. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Myers KM, Davis M. Mechanizmy wygaszania strachu. Mol Psychiatry. 2007;12: 120-150. [PubMed]
  • Myrick H, Anton R, Woronin K, Wang W, Henderson S. Podwójnie ślepa ocena gabapentyny na działanie alkoholu i picie w klinicznym modelu laboratoryjnym. Alcohol Clin Exp Res. 2007;31: 221-227. [PubMed]
  • Myrick H, Henderson S, Brady KT, Malcolm R. Gabapentin w leczeniu uzależnienia od kokainy: seria przypadków. J Clin Psychiatry. 2001;62: 19-23. [PubMed]
  • Myrick H, Malcolm R, Brady KT. Leczenie gabapentyną w odstawieniu alkoholu. Am J Psychiatry. 1998;155: 1632. [PubMed]
  • Myrick H, Malcolm R, Randall PK, Boyle E, Anton RF, Becker HC, et al. Podwójnie ślepa próba gabapentyny w porównaniu z lorazepamem w leczeniu odstawienia alkoholu. Alcohol Clin Exp Res. 2009;33: 1582-1588. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Naassila M, Hammoumi S, Legrand E, Durbin P, Daoust M. Mechanizm działania akamprozatu. Część I. Charakterystyka wrażliwego na spermidynę miejsca wiązania akamprozatu w mózgu szczura. Alcohol Clin Exp Res. 1998;22: 802-809. [PubMed]
  • Nic Dhonnchadha BA, Szalay JJ, Achat-Mendes C, Platt DM, Otto MW, Spealman RD i in. D-cykloseryna powstrzymuje ponowną akwizycję kokainy przez samo-wspomaganie poprzez zwiększenie uczenia się wymierania. Neuropsychopharmacology. 2010;35: 357-367. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Niehaus JL, Cruz-Bermudez ND, Kauer JA. Plastyczność uzależnienia: mezolimbiczne zwarcie dopaminy? Jestem J Addict. 2009;18: 259-271. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • O'Brien CP. Leczenie uzależnienia oparte na dowodach. Philos Trans R Soc Lond B Biol Sci. 2008;363: 3277-3286. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Oliwkowy MF. Metabotropowe ligandy receptorów glutaminianowych jako potencjalne leki do uzależnienia od narkotyków. Curr Drug Abuse Rev. 2009;2: 83-98. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Oliwkowy MF. Efekty poznawcze ligandów metabotropowych receptorów glutaminianowych grupy I w kontekście narkomanii. Eur J Pharmacol. 2010;639: 47-58. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Pavlovic Z. Lamotrygina zmniejsza objawy głodu i depresji w uzależnieniu od kokainy. J Neuropsychiatry Clin Neurosci. 2011;23: E32. [PubMed]
  • Perez de la Mora M, Aguilar-Garcia A, Ramon-Frias T, Ramirez-Ramirez R, Mendez-Franco J, Rambert F, et al. Wpływ leku promującego czujność modafinil na syntezę GABA i glutaminianu w skrawkach podwzgórza szczura. Neurosci Lett. 1999;259: 181-185. [PubMed]
  • Popp RL, Lovinger DM. Interakcja akamprozatu z etanolem i sperminą na receptorach NMDA w pierwotnych hodowanych neuronach. Eur J Pharmacol. 2000;394: 221-231. [PubMed]
  • Price KL, McRae-Clark AL, Saladin ME, Maria MM, DeSantis SM, Back SE, et al. Reaktywność wskaźnika D-cykloseryny i kokainy: wstępne wyniki. Am J Drug Alcohol Abuse. 2009;35: 434-438. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Putzke J, Spanagel R, Tolle TR, Zieglgansberger W. Nowatorski lek przeciwzapalny akamprozat zmienia ekspresję wariantu mRNA receptora NMDA1 w mózgu szczura. J Neural Transm. 1996;103: XLV – XLVI.
  • Raby WN. Leczenie gabapentyną na głód kokainowy. Am J Psychiatry. 2000;157: 2058-2059. [PubMed]
  • Raby WN, Coomaraswamy S. Gabapentyna zmniejsza zażywanie kokainy wśród osób uzależnionych z próby klinicznej społeczności. J Clin Psychiatry. 2004;65: 84-86. [PubMed]
  • Raj YP. Hazard na akamprozacie: opis przypadku. J Clin Psychiatry. 2010;71: 1245-1246. [PubMed]
  • Rammes G, Mahal B, Putzke J, Parsons C, Spielmanns P, Pestel E, et al. Akamprozat przeciwdziałający łaknieniu działa jako słaby antagonista receptora NMDA, ale moduluje ekspresję podjednostki receptora NMDA podobną do memantyny i MK-801. Neuropharmacology. 2001;40: 749-760. [PubMed]
  • Rehm J, Mathers C, Popova S, Thavorncharoensap M, Teerawattananon Y, Patra J. Globalne obciążenie chorobami i urazami oraz koszty ekonomiczne związane z używaniem alkoholu i zaburzeniami używania alkoholu. Lancet. 2009;373: 2223-2233. [PubMed]
  • Reid MS, Palamar J, Raghavan S, Flammino F. Wpływ topiramatu na wywołane przez cue głód papierosowy i reakcję na wędzonego papierosa u palących krótko abstynentów. Psychofarmakologia. 2007;192: 147-158. [PubMed]
  • Reilly MT, Lobo IA, McCracken LM, Borghese CM, Gong D, Horishita T, et al. Wpływ akamprozatu na receptory neuronalne i kanały jonowe wyrażane w oocytach Xenopus. Alcohol Clin Exp Res. 2008;32: 188-196. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Reis AD, Castro LA, Faria R, Laranjeira R. Pragnąc zmniejszyć ilość topiramatu w leczeniu ambulatoryjnym uzależnienia od kokainy: próba otwarta. Rev Bras Psiquiatr. 2008;30: 132-135. [PubMed]
  • Reissner KJ, Kalivas PW. Wykorzystanie homeostazy glutaminianowej jako celu leczenia zaburzeń uzależniających. Behav Pharmacol. 2010;21: 514-522. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Richardson K, Baillie A, Reid S, Morley K, Teesson M, Sannibale C, et al. Czy akamprozat lub naltrekson wpływają na codzienne picie, zmniejszając głód alkoholu? Nałóg. 2008;103: 953-959. [PubMed]
  • Rogawski MA, Loscher W. Neurobiologia leków przeciwpadaczkowych. Nat Rev Neurosci. 2004;5: 553-564. [PubMed]
  • Rosner S, Hackl-Herrwerth A, Leucht S, Lehert P, Vecchi S, Soyka M. Acamprosate na uzależnienie od alkoholu. Cochrane Database Syst Rev. 2010 CD004332. [PubMed]
  • Ross S, Peselow E. Farmakoterapia zaburzeń uzależniających. Clin Neuropharmacol. 2009;32: 277-289. [PubMed]
  • Rubio G, Lopez-Munoz F, Alamo C. Wpływ lamotryginy u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową i uzależnieniem od alkoholu. Zaburzenie dwubiegunowe. 2006;8: 289-293. [PubMed]
  • Rubio G, Martinez-Gras I, Manzanares J. Modulacja impulsywności przez topiramat: implikacje dla leczenia uzależnienia od alkoholu. J Clin Psychopharmacol. 2009;29: 584-589. [PubMed]
  • Rubio G, Ponce G, Jimenez-Arriero MA, Palomo T, Manzanares J, Ferre F. Wpływ topiramatu na leczenie uzależnienia od alkoholu. Pharmacopsychiatry. 2004;37: 37-40. [PubMed]
  • Rustembegovic A, Sofic E, Tahirovic I, Kundurovic Z. Badanie gabapentyny w leczeniu napadów toniczno-klonicznych zespołu odstawienia alkoholu. Med Arh. 2004;58: 5-6. [PubMed]
  • Santa Ana EJ, Rounsaville BJ, Frankforter TL, Nich C, Babuscio T, Poling J, et al. D-cykloseryna osłabia reaktywność na sygnały palenia u palaczy uzależnionych od nikotyny: badanie pilotażowe. Drug Alcohol Depend. 2009;104: 220-227. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Sari Y, Smith KD, Ali PK, Rebec GV. Zwiększenie poziomu Glt1 osłabia przywrócenie zachowań związanych z poszukiwaniem kokainy. J Neurosci. 2009;29: 9239-9243. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Schnoll RA, Wileyto EP, Pinto A, Leone F, Gariti P, Siegel S, et al. Kontrolowane placebo badanie modafinilu pod kątem uzależnienia od nikotyny. Drug Alcohol Depend. 2008;98: 86-93. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Shearer J, Darke S, Rodgers C, Slade T, van Beek I, Lewis J, et al. Podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie modafinilu (200 mg / dzień) na uzależnienie od metamfetaminy. Nałóg. 2009;104: 224-233. [PubMed]
  • Sheinin A, Shavit S, Benveniste M. Swoistość podjednostki i mechanizm działania częściowego agonisty NMDA D-cykloseryny. Neuropharmacology. 2001;41: 151-158. [PubMed]
  • Shen YC. Leczenie uzależnienia od inhalacji lamotryginą. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry. 2006;31: 769-771. [PubMed]
  • Shimoyama M, Shimoyama N, Hori Y. Gabapentyna wpływa na pobudzającą neurotransmisję glutaminergiczną w rogu rogowym szczura. Ból. 2000;85: 405-414. [PubMed]
  • Sitges M, Chiu LM, Guarneros A, Nekrassov V. Wpływ karbamazepiny, fenytoiny, lamotryginy, okskarbazepiny, topiramatu i winpocetyny na Na+ kanałowe wydanie [3H] glutaminian w zakończeniach nerwowych hipokampa. Neuropharmacology. 2007;52: 598-605. [PubMed]
  • Snyder JL, Bowers TG. Skuteczność akamprozatu i naltreksonu w leczeniu uzależnienia od alkoholu: analiza względnych korzyści z randomizowanych badań kontrolowanych. Am J Drug Alcohol Abuse. 2008;34: 449-461. [PubMed]
  • Spanagel R. Alkoholizm: systemowe podejście od fizjologii molekularnej do zachowań uzależniających. Physiol Rev. 2009;89: 649-705. [PubMed]
  • Spanagel R, Pendyala G, Abarca C, Zghoul T, Sanchis-Segura C, Magnone MC, et al. Gen zegara Per2 wpływa na układ glutaminergiczny i moduluje spożycie alkoholu. Nat Med. 2005;11: 35-42. [PubMed]
  • Tata AL, Kockler DR. Topiramat na zaburzenia objadania się związane z otyłością. Ann Pharmacother. 2006;40: 1993-1997. [PubMed]
  • Teoh H, Fowler LJ, Bowery NG. Wpływ lamotryginy na elektrycznie wywołane uwalnianie endogennych aminokwasów z plastrów rogu grzbietowego rdzenia kręgowego szczura. Neuropharmacology. 1995;34: 1273-1278. [PubMed]
  • Thanos PK, Bermeo C, Wang GJ, Volkow ND. D-cykloseryna przyspiesza wygaszanie warunkowanej kokainą preferencji miejsca u myszy C57BL / c. Behav Brain Res. 2009;199: 345-349. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Thavorncharoensap M, Teerawattananon Y, Yothasamut J, Lertpitakpong C, Chaikledkaew U. Ekonomiczny wpływ spożycia alkoholu: przegląd systematyczny. Subst Nadużycie Traktować Poprzednia Polityka. 2009;4: 20. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Torregrossa MM, Sanchez H, Taylor JR. D-cykloseryna zmniejsza specyficzność kontekstową wymierania przez Pavlovian sygnałów kokainowych poprzez działania w jądrze półleżącym. J Neurosci. 2010;30: 10526-10533. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Tzschentke TM, Schmidt WJ. Mechanizmy glutaminergiczne w uzależnieniu. Mol Psychiatry. 2003;8: 373-382. [PubMed]
  • Umhau JC, Momenan R, Schwandt ML, Singley E, Lifshitz M, Doty L, et al. Wpływ akamprozatu na pomiary spektroskopii rezonansu magnetycznego glutaminianu centralnego u osobników uzależnionych od alkoholu, poddanych detoksykacji: randomizowane, kontrolowane badanie medycyny eksperymentalnej. Arch Gen Psychiatry. 2010;67: 1069-1077. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Uys JD, LaLumiere RT. Glutaminian: nowa granica w farmakoterapii uzależnienia od kokainy. Cele leku CNS Neurol Disord. 2008;7: 482-491. [PubMed]
  • Volkow ND, Fowler JS, Logan J, Alexoff D, Zhu W, Telang F, et al. Wpływ modafinilu na transporty dopaminy i dopaminy w męskim mózgu człowieka: implikacje kliniczne. JAMA. 2009;301: 1148-1154. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Voris J, Smith NL, Rao SM, Thorne DL, Flowers QJ. Gabapentyna do leczenia odstawienia etanolu. Subst Abus. 2003;24: 129-132. [PubMed]
  • Vosburg SK, Hart CL, Haney M, Foltin RW. Ocena wzmacniającego działania memantyny u ludzi uzależnionych od kokainy. Drug Alcohol Depend. 2005;79: 257-260. [PubMed]
  • Waldmeier PC, Baumann PA, Wicki P, Feldtrauer JJ, Stierlin C, Schmutz M. Podobna siła działania karbamazepiny, okskarbazepiny i lamotryginy w hamowaniu uwalniania glutaminianu i innych neuroprzekaźników. Neurology. 1995;45: 1907-1913. [PubMed]
  • Waldmeier PC, Martin P, Stocklin K, Portet C, Schmutz M. Wpływ karbamazepiny, okskarbazepiny i lamotryginy na wzrost pozakomórkowego glutaminianu wywołanego przez weratrydynę w korze szczura i prążkowiu. Naunyn Schmied Arch Pharmacol. 1996;354: 164-172. [PubMed]
  • Wang SJ, Sihra TS, Gean PW. Hamowanie uwalniania glutaminianu przez Lamotryginę z izolowanych zakończeń nerwów mózgowo-rdzeniowych (synaptosomów) przez zahamowanie aktywności kanału wapniowego aktywowanego napięciem. Neuroreport. 2001;12: 2255-2258. [PubMed]
  • Weiss RD, O'Malley SS, Hosking JD, Locastro JS, Swift R. Czy pacjenci uzależnieni od alkoholu reagują na placebo? Wyniki badania COMBINE. J Stud Alcohol Drugs. 2008;69: 878-884. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Biały WD, Crockford D, Patten S, El-Guebaly N. Randomizowane, otwarte badanie pilotażowe gabapentyny i bupropionu SR w celu rzucenia palenia. Nicotine Tob Res. 2005;7: 809-813. [PubMed]
  • Winther LC, Saleem R, McCance-Katz EF, Rosen MI, Hameedi FA, Pearsall HR, i in. Wpływ lamotryginy na reakcje behawioralne i sercowo-naczyniowe na kokainę u ludzi. Am J Drug Alcohol Abuse. 2000;26: 47-59. [PubMed]
  • Wisor JP, Eriksson KS. Interakcje dopaminergiczno-adrenergiczne w mechanizmie pobudzającym przebieg modafinilu. Neuronauka. 2005;132: 1027-1034. [PubMed]
  • Xi ZX, Gardner EL. Odkrycie leków w oparciu o hipotezę w leczeniu uzależnienia psychostymulującego. Curr Drug Abuse Rev. 2008;1: 303-327. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Zack M, Poulos CX. Wpływ atypowego stymulantu modafinilu na krótki epizod hazardu u patologów hazardzistów o wysokiej i niskiej impulsywności. J Psychopharmacol. 2009;23: 660-671. [PubMed]
  • Zahm DS. Podejście farmakoterapeutyczne do leczenia uzależnienia: uporczywe wyzwania. Mol Med. 2010;107: 276-280. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Zeise ML, Kasparov S, Capogna M, Zieglgänsberger W. Acamprosate (heksotaurynian wapnia) zmniejsza potencjał postsynaptyczny w korze nowej szczura: możliwy udział pobudzających receptorów aminokwasów. Eur J Pharmacol. 1993;231: 47-52. [PubMed]
  • Zeise ML, Kasparow S, Capogna M, Zieglgänsberger W. Diacetylohomotaurynat wapnia (CA-AOTA) zmniejsza działanie aminokwasów pobudzających w korze nowej szczura in vitro. Prog Clin Biol Res. 1990;351: 237-242. [PubMed]