Psychofizjologia. 2020 Apr 2:e13572. doi: 10.1111/psyp.13572
Ferrari V 1 , Mastria S 2 , Codispoti M 2.
Abstrakcja
Poprzednie badania konsekwentnie wykazały, że powtarzające się narażenie na bodźce emocjonalne prowadzi do zmniejszenia odpowiedzi korowych i autonomicznych (habituacja afektywna). Odkrycia te wynikają z badań przeprowadzonych w ramach jednej sesji eksperymentalnej, uniemożliwiając możliwość rozdzielenia efektów habituacji krótkoterminowej od długoterminowej. W niniejszym badaniu zbadano, czy habituacja afektywna odzwierciedla krótkotrwały proces uczenia się, czy bardziej stabilną zmianę obejmującą pamięć długoterminową. Uczestnicy przeszli przez pierwszą fazę habituacji składającą się z 80 powtórzeń tego samego zestawu obrazów emocjonalnych i neutralnych, gdy mierzono potencjały związane z wydarzeniami i aktywność oscylacyjną (sesja 1). Co najważniejsze, po 1-dniowej przerwie ci sami uczestnicy zostali wystawieni na drugą fazę habituacji z tymi samymi bodźcami, które widzieli wcześniej. Wyniki pokazały, że osłabienie późnej pozytywnej modulacji afektywnej (LPP) wywołanej przez powtórzenia sesji 1 pozostało niezmienione po 1-dniowej przerwie, a ten efekt przyzwyczajenia między sesjami, który był specyficzny dla powtarzanych przykładów, był spójny w przypadku różnych treści emocjonalnych. Desynchronizacja alfa była wyraźnie wzmocniona w przypadku obrazów erotycznych i okaleczeń, a ten wzorzec modulacyjny pozostał dość stabilny w przypadku powtórzeń. Podsumowując, wyniki te sugerują, że przyzwyczajenie afektywne LPP nie jest krótkotrwałym procesem uczenia się, ale raczej odzwierciedla wzmocnioną reprezentację pamięci długoterminowej określonych powtarzanych bodźców.
SŁOWA KLUCZOWE: uwaga; emocje; przyzwyczajenie; późny potencjał pozytywny; uczenie się; pamięć
PMID: 32239721
DOI: 10.1111/psyp.13572