Analiza "Modulacji późnych pozytywnych potencjałów przez obrazy seksualne u użytkowników problemowych i kontroli niespójnych z uzależnieniem od porno" (Prause i wsp., 2015)

Wprowadzenie

Ponieważ badanie EEG wykazało, że częstsze korzystanie z pornografii wiąże się z mniejszą aktywacją mózgu w przypadku pornografii tradycyjnej, jest ono uznawane za potwierdzenie hipotezy, że przewlekłe korzystanie z pornografii obniża pobudzenie seksualne. Mówiąc prościej, osoby częściej korzystające z pornografii nudziły się statycznymi obrazami nudnej pornografii (wyniki są zbieżne z wynikami badań Kuhn i Gallinat., 2014 ). Wyniki te są zgodne z tolerancją, oznaką uzależnienia. Tolerancję definiuje się jako osłabioną reakcję osoby na substancję lub bodziec, będącą wynikiem wielokrotnego używania.

Dziesięć recenzowanych artykułów zgadzają się z oceną YBOP dotyczącą Prause i in., 2015 (linki do adresowania fragmentów Prause i in.)

Ponieważ osoby często korzystające z pornografii miały niższe odczyty EEG niż osoby z grupy kontrolnej, główna autorka, Nicole Prause, twierdzi, że jej nietypowe badanie fałszuje model uzależnienia od pornografii. Prause twierdziła, że jej odczyty EEG oceniały „reaktywność na sygnał” ( uczulenie ), a nie habituację. Nawet gdyby Prause miała rację, zręcznie ignoruje ona rażącą lukę w swoim twierdzeniu o „fałszowaniu”: Nawet gdyby Prause i in. W 2015 roku stwierdzono mniejszą reaktywność na sygnały u częstych użytkowników pornografii, 27 innych badań neurologicznych wykazało reaktywność na sygnały lub pragnienia (uczulenie) u kompulsywnych użytkowników pornografii: 1, 2, 3, 4 , 5, 6, 7, 8 , 9 , 10 , 11 , 12 , 13 , 14 , 15 , 16 , 17 , 18 , 19 , 20 , 21 , 22 , 23 , 24 , 25 , 26 , 27. Nauka nie popiera pojedynczego anomalnego badania, któremu przeszkodziły poważne wady metodologiczne; nauka popiera przewagę dowodów (chyba że kierujesz się jakąś agendą ).

Aktualizacja: W tej prezentacji z 2018 roku Gary Wilson ujawnia prawdę stojącą za 5 wątpliwymi i wprowadzającymi w błąd badaniami, w tym dwoma badaniami EEG Nicole Prause ( Steele i in. , 2013 i Prause i in ., 2015): Badania nad pornografią: fakt czy fikcja?

GŁÓWNY ARTYKUŁ

Hiperbola i niedokładne twierdzenia

Ponieważ artykuł został opublikowany w lipcu 2015 roku, będziemy go nazywać Prause i in. , 2015. Zacznijmy od przesady głównego autora. Nicole Prause śmiało stwierdziła na stronie internetowej swojego laboratorium SPAN, że to pojedyncze badanie „obala uzależnienie od pornografii”:

Który uczciwy badacz twierdziłby, że obalił całą dziedzinę badań i obalił wszystkie poprzednie badania jednym badaniem EEG?

Ponadto Nicole Prause stwierdziła, że jej badanie obejmowało 122 osoby (N). W rzeczywistości w badaniu wzięło udział tylko 55 osób, które „doświadczały problemów z regulacją oglądania obrazów seksualnych”. Badani byli rekrutowani z Pocatello Idaho, które w ponad 50% jest mormonem. Pozostałych 67 uczestników było kontrolami.

W drugim wątpliwym twierdzeniu Prause i in. ( 2015) stwierdzili zarówno w streszczeniu, jak i w treści badania:

„ Są to pierwsze funkcjonalne dane fizjologiczne dotyczące osób zgłaszających problemy z regulacją bodźców wzrokowo-seksualnych ”.

Oczywiste jest, że nie jest to prawdą, ponieważ badanie Cambridge fMRI opublikowano prawie rok wcześniej.

W trzecim twierdzeniu Nicole Prause konsekwentnie twierdzi, że badanie Prause i in. z 2015 roku to „największe badanie neurologiczne dotyczące uzależnienia od pornografii, jakie kiedykolwiek przeprowadzono”. Należy zauważyć, że w porównaniu z badaniami skanów mózgu, badania EEG są znacznie tańsze w przeliczeniu na osobę. Łatwo jest zebrać dużą grupę osób „uzależnionych od pornografii”, jeśli nie przeprowadzi się u nich badania przesiewowego pod kątem uzależnienia od pornografii lub innych schorzeń wykluczających (problemów psychicznych, uzależnień, używania leków psychotropowych itp.). Kilka problemów z twierdzeniem Prause:

Nie jest to badanie dotyczące uzależnienia od pornografii, jeśli nie ma w nim osób uzależnionych od pornografii. To badanie i 2 wcześniejsze badania Prause (Prause i in., 2013 & Steele i inl., 2013), nie ocenił, czy któryś z badanych był uzależniony od porno. Prause przyznał w wywiadzie, że wielu badanych miało małe trudności z kontrolowaniem użycia: nie byli uzależnieni. Wszyscy badani musieliby być potwierdzonymi uzależnionymi od pornografii, aby umożliwić wiarygodne porównanie z grupą osób uzależnionych od innych niż porno. Poza tym badania Prause nie ekranuj przedmiotów dla zaburzeń psychicznych, kompulsywnych zachowań lub innych uzależnień. Cztery z dziesięciu recenzowanych krytyków wskazują na te fatalne wady: 2, 3, 4, 8.
„Rozregulowanie osi HPA u mężczyzn z zaburzeniami hiperseksualnymi” (2015) można by uznać za największe do tej pory badanie oparte na neurobiologii, dotyczące „osób hiperseksualnych” (z 67 pacjentami leczonymi z powodu uzależnienia seksualnego, w porównaniu z 55 pacjentami Prause, którzy byli zdenerwowani używaniem pornografii). W badaniu oceniano reakcję mózgu na stres, oceniając uwalnianie hormonu przez mózg (ACTH) oraz hormonu kontrolowanego przez mózg (kortyzol). Chociaż to badanie zostało opublikowane kilka miesięcy później Prause i in., 2015, Nicole Prause nadal twierdzi, że jej badanie EEG jest największe.
Struktura mózgu i łączność funkcjonalna powiązana z pornografią Konsumpcja: The Brain on Porn (2014) - Można uznać, że jest większy niż Prause i in., 2015, ponieważ miał 64 badanych i wszyscy zostali dokładnie przebadani pod kątem wykluczających elementów, takich jak uzależnienia, zażywanie substancji, zaburzenia psychiczne oraz zaburzenia medyczne i neurologiczne. Badania 3 Prause nie dały tego.

Prause i in., 2015 Ocena aktywności fal mózgowych

Prause i wsp., 2015, przeprowadzili badanie z zakresu elektroencefalografii , czyli EEG. EEG mierzy aktywność elektryczną, czyli fale mózgowe, na skórze głowy. Chociaż technologia EEG istnieje już od 100 lat, wciąż trwają dyskusje na temat tego, co tak naprawdę powoduje fale mózgowe lub co tak naprawdę oznaczają konkretne odczyty EEG. W rezultacie wyniki eksperymentów można interpretować na wiele sposobów. Skoki aktywności elektrycznej nazywane są amplitudami (poniżej).

Naukowcy uważają, że określone amplitudy EEG (LPP, P3) mogą oceniać uwagę poświęcaną danemu bodźcowi, takiemu jak obraz. Mówiąc prościej, wyższe amplitudy wskazują, że badany zwraca większą uwagę na bodziec wizualny prezentowany w eksperymencie. W badaniu Prause bodźcem była jednosekundowa ekspozycja na zdjęcie o charakterze seksualnym. Kilka ważnych punktów:

Większa uwaga i odpowiadający jej impuls EEG nie mogą nam powiedzieć, czy dana osoba była podniecająca seksualnie, czy została odparta. Wyższy skok może być równie łatwo spowodowany przez negatywne emocje, takie jak obrzydzenie lub szok.
Skok EEG również nie może nam powiedzieć, czy obwód nagrody w mózgu został aktywowany, czy nie. W przeciwieństwie do innych niedawnych badań użytkowników porno autorstwa Voon i in, 2014. oraz Kuhn & Gallinat 2014 używane skanery fMRI do wskazania zmian strukturalnych i nagradzania aktywności obwodów.

W niniejszym badaniu Prause i in. (2015) porównali aktywność EEG tzw. „uzależnionych od pornografii” (średnio 3.8 godziny pornografii tygodniowo) z grupą kontrolną (średnio 0.6 godziny pornografii tygodniowo). Zgodnie z oczekiwaniami, zarówno u „uzależnionych od pornografii”, jak i u osób z grupy kontrolnej zaobserwowano większą aktywność EEG (amplitudę LPP) podczas oglądania zdjęć o charakterze seksualnym. Jednak amplituda była mniejsza u „uzależnionych od pornografii”.

Prause i in., 2015 faktycznie obsługuje uzależnienie od pornografii

Spodziewając się większej amplitudy dla „uzależnionych od porno”, autorzy stwierdzili:

„ Ten wzór różni się od modeli uzależnienia od substancji psychoaktywnych ”.

Ale czy to naprawdę ma sens? Jak mówi znajomy badacz, w każdym badaniu są wyniki… i są interpretacje badacza. Wyniki są całkiem jasne: uzależnieni od pornografii mniej uwagi poświęcali zdjęciom waniliowego seksu wyświetlanym na ekranie przez jedną sekundę. Nie jest to zaskoczeniem dla każdego, kto nadmiernie konsumuje dzisiejsze porno.

Odkrycia Prause dotyczące niższych amplitud LPP u „uzależnionych od pornografii” w porównaniu z grupą kontrolną w rzeczywistości pokrywają się z modelem uzależnienia, pomimo jej interpretacji, że „obaliła uzależnienie od pornografii”. Jej odkrycie wskazuje zarówno na odwrażliwienie (lub habituację), jak i tolerancję, czyli potrzebę większej stymulacji. Oba zjawiska są powszechnie obserwowane u osób uzależnionych i, co nieco niepokojące, odnotowano je również u osób intensywnie korzystających z pornografii, które nie były uzależnione (więcej poniżej).

Kluczowy punkt: Gdyby korzystanie z pornografii nie miało wpływu na osoby badane przez Prause, oczekiwalibyśmy takiej samej amplitudy LPP w odpowiedzi na zdjęcia o charakterze seksualnym . Zamiast tego, tak zwani „uzależnieni od pornografii” Prause mieli mniejszą aktywację mózgu (niższe LPP) na nieruchome obrazy zwykłego porno. Używam cudzysłowu, ponieważ Prause nie używała faktycznie narzędzia do przesiewowego badania uzależnionych od pornografii internetowej, więc nie mamy pojęcia, czy niektórzy, lub jacykolwiek, z jej badanych byli uzależnieni od pornografii. Aby twierdzenia Prause o fałszerstwie i wynikające z nich wątpliwe nagłówki były uzasadnione, wszyscy 55 badanych przez Prause musieliby być faktycznie uzależnionymi od pornografii . Nie niektórzy, nie większość, ale każdy pojedynczy badany . Wszystkie znaki wskazują na to, że znaczna liczba z 55 badanych przez Prause nie była uzależniona

Badanych rekrutowano z Pocatello w stanie Idaho za pośrednictwem reklam internetowych, w których osoby „ mają problemy z kontrolowaniem oglądania treści o charakterze seksualnym ”. W Pocatello w stanie Idaho ponad 50% populacji stanowią mormoni, więc wielu badanych może uważać, że korzystanie z pornografii w jakiejkolwiek ilości stanowi poważny problem. Poważnym błędem metodologicznym było to, że żaden z badanych nie został przebadany pod kątem uzależnienia od pornografii. Innym błędem metodologicznym było ograniczenie rekrutacji do uczestników, którzy mieli problemy wyłącznie z „obrazami o charakterze seksualnym”. Czy fakt, że większość kompulsywnych użytkowników pornografii ogląda klipy wideo w streamingu, jeszcze bardziej zniekształcił grupę uczestników?

Nie ma wątpliwości, że ani Steele i in. (2013), ani Prause i in . (2015) nie opisali tych 55 osób jako uzależnionych od pornografii ani kompulsywnych użytkowników pornografii. Osoby badane przyznały się jedynie do odczuwania „niepokoju” związanego z korzystaniem z pornografii. Potwierdzając zróżnicowaną naturę swoich badanych, Prause przyznała w wywiadzie z 2013 roku , że niektóre z tych 55 osób doświadczyły jedynie drobnych problemów (co oznacza, że nie były uzależnione od pornografii):

„W badaniu uwzględniono wyłącznie osoby, które zgłaszały problemy – od stosunkowo niewielkich po przytłaczające – związane z kontrolowaniem sposobu postrzegania bodźców wizualnych o charakterze seksualnym”.

Jak możesz obalić model uzależnienia od porno, jeśli wielu z twoich „uzależnionych od porno” nie jest tak naprawdę uzależnionych od porno? Nie możesz.

Wyniki Prause i in. idealnie pokrywają się z wynikami badań Kühn i Gallinat (2014) , którzy stwierdzili, że częstsze korzystanie z pornografii korelowało z mniejszą aktywacją mózgu u osób intensywnie korzystających z pornografii (nieuzależnionych ) po obejrzeniu zdjęć o charakterze seksualnym (530 sekundy). Badacze stwierdzili:

„Jest to zgodne z hipotezą, że intensywna ekspozycja na bodźce pornograficzne skutkuje osłabieniem naturalnej reakcji neuronalnej na bodźce seksualne ”.

Kühn i Gallinat zaobserwowali również, że częstsze korzystanie z pornografii koreluje z mniejszą aktywnością istoty szarej w obwodzie nagrody i zaburzeniami w obwodach odpowiedzialnych za kontrolę impulsów. W tym artykule badaczka Simone Kühn napisała:

"To może znaczyć, że regularna konsumpcja pornografii w mniejszym lub większym stopniu niszczy twój system nagrody."

Kühn twierdzi, że istniejąca psychologiczna, naukowa literatura sugeruje, że konsumenci porno będą poszukiwać materiałów z nowatorskimi i bardziej ekstremalnymi grami seksualnymi.

"To idealnie pasowałoby do hipotezy, że ich systemy nagrody wymagają rosnącej stymulacji."

Inne badanie EEG wykazało, że częstsze korzystanie z pornografii przez kobiety koreluje z mniejszą aktywacją mózgu. Mówiąc prościej, osoby, które częściej korzystają z pornografii, mogą potrzebować większej stymulacji, aby uzyskać poziom reakcji obserwowany u mniej aktywnych użytkowników, a zdjęcia nudnej pornografii raczej nie zostaną uznane za szczególnie interesujące. Mniejsze zainteresowanie przekłada się na mniejszą uwagę i niższe odczyty EEG. Koniec tematu.

Prause i in., 2015 je wyprzedza Kühn & Gallinat 2014 może być dobrze

W sekcji dyskusyjnej Prause i in, cytowane Kühn & Gallinat i zaproponował to jako możliwe wytłumaczenie dla niższego wzoru LPP. Była na dobrej drodze i szkoda, że jej interpretacja zmieniła się na podstawie jej danych. Być może silne uprzedzenia Prause wobec uzależnienia od pornografii ukształtowały jej interpretacje. Jej dawny Hasło na Twitterze sugeruje, że może jej brakować bezstronności wymaganej do badań naukowych:

„Badanie przyczyn, dla których ludzie decydują się na angażowanie w zachowania seksualne, bez odwoływania się do bzdur o uzależnieniu”

Nawiasem mówiąc, nieruchome obrazy wykorzystane zarówno przez Kühna, jak i Prause'a znacząco różniły się od 9-sekundowych „dosadnych” klipów wideo wykorzystanych w badaniu fMRI przeprowadzonym w Cambridge w 2014 roku , które wykazało podobieństwa między mózgami uzależnionych od pornografii a mózgami narkomanów. Badacze ci zaobserwowali zwiększoną aktywność ośrodka nagrody u uzależnionych od pornografii w reakcji na klipy wideo, co jest typowe dla osób uzależnionych.

Badania nad pornografią internetową i ich interpretację komplikuje fakt, że oglądanie obrazów pornograficznych (zdjęć lub filmów) jest zachowaniem uzależniającym, a nie jedynie sygnałem. Dla porównania, oglądanie zdjęć butelek wódki jest sygnałem dla osoby uzależnionej od alkoholu. Chociaż ten sygnał może pobudzać jej mózg bardziej niż mózg osoby kontrolnej, osoba uzależniona potrzebuje większych ilości alkoholu, aby poczuć się na haju. Osoby intensywnie korzystające z pornografii w badaniach Kühna i Prause'a ewidentnie potrzebowały większej stymulacji (filmów?), aby poczuć się na haju. Nie reagowały one prawidłowo na same obrazy. Świadczy to o tolerancji (i leżących u jej podstaw zmianach w mózgu związanych z uzależnieniem).

Aktualizacje dotyczące twitterowego sloganu Nicole Prause:

UCLA nie przedłużyła kontraktu Prause. Od początku 2015 roku nie jest związana z żadną uczelnią.
W październiku 2015 Oryginalne konto Prause na Twitterze zostało trwale zawieszone z powodu nękania

W niej Badanie 2013 EEG oraz Blog Post Prause States, że MNIEJ aktywacji mózgu wskaże Habituation lub Addiction

Prause twierdziła, że jej badanie EEG z 2013 roku było pierwszym przypadkiem, w którym odczyty EEG zarejestrowano u tzw. „hiperseksualistów”. Ponieważ było to „pierwsze”, Prause przyznaje, że to czysta spekulacja, czy „hiperseksualiści” powinni mieć wyższe, czy niższe odczyty EEG niż osoby zdrowe:

„Biorąc pod uwagę, że jest to pierwszy przypadek odnotowania ERP u osób hiperseksualnych, a literatura dotycząca uzależnień (wyższe P300) i impulsywności (niższe P300) sugeruje przeciwne przewidywania, kierunek efektu hiperseksualnego określono głównie na gruncie teoretycznym”. [To znaczy bez większych podstaw.]

Jak wyjaśniono tutaj, badanie EEG Prause z 2013 roku nie obejmowało grupy kontrolnej, więc nie można było porównać odczytów EEG osób „uzależnionych od pornografii” z odczytami osób „nieuzależnionych”. W rezultacie jej badanie z 2013 roku nie dostarczyło nam żadnych informacji na temat odczytów EEG ani u osób zdrowych, ani u osób „hiperseksualnych”. Kontynuujmy analizę poglądów Prause z 2013 roku:

„Dlatego osoby o silnym popędu seksualnym mogą wykazywać dużą różnicę amplitudy P300 między bodźcami seksualnymi a bodźcami neutralnymi ze względu na ich wyrazistość i emocjonalny charakter. Alternatywnie, niewielka lub żadna różnica amplitudy P300 może być mierzona ze względu na przyzwyczajenie do VSS. ”

W 2013 r. Prause stwierdził, że osoby uzależnione od pornografii, w porównaniu do osób z grupy kontrolnej, mogą wykazywać :

wyższy Odczyty EEG z powodu reaktywności sygnalizacji do obrazów, lub
niższy Odczyty EEG z powodu przyzwyczajenia się do porno (VSS).

Pięć miesięcy przed publikacją jej badania EEG z 2013 roku, Prause i David Ley połączyli siły, aby napisać ten wpis na blogu Psychology Today o jej nadchodzącym badaniu. Autorzy twierdzą w nim, że „ zmniejszona reakcja elektryczna ” może wskazywać na habituację lub odwrażliwienie:

Jednak po wykonaniu u tych osób EEG podczas oglądania bodźców erotycznych, wyniki były zaskakujące i zupełnie niezgodne z teorią uzależnienia od seksu. Gdyby oglądanie pornografii rzeczywiście uzależniało (lub odczulało), tak jak narkotyki, to oglądanie pornografii powodowałoby osłabienie odpowiedzi elektrycznej mózgu . W rzeczywistości, w tych wynikach takiej reakcji nie było. Zamiast tego, uczestnicy ogólnie wykazali zwiększoną odpowiedź elektryczną mózgu na pokazywane im obrazy erotyczne, podobnie jak mózgi „normalnych ludzi”…

Mamy więc Prause z 2013 roku, która twierdziła, że „zmniejszona odpowiedź elektryczna” wskazywałaby na habituację lub odwrażliwienie. Teraz jednak, w 2015 roku, kiedy Prause znalazła dowody na odwrażliwienie (częste u osób uzależnionych), mówi nam, że „zmniejszona odpowiedź elektryczna” obala uzależnienie od pornografii. Co?

W ciągu dwóch lat, które Prause potrzebowała, aby porównać te same nudne dane z grupą kontrolną, całkowicie się zmieniła. Teraz twierdzi, że dowody odwrażliwienia, które znalazła po dodaniu grupy kontrolnej, nie są dowodem uzależnienia (co, jak twierdziła w 2013 roku, byłoby dowodem). Zamiast tego, po raz kolejny upiera się, że „obaliła uzależnienie”. Jest to niespójne i nienaukowe, i sugeruje, że niezależnie od przeciwnych ustaleń, będzie twierdzić, że „obaliła uzależnienie”. W rzeczywistości, jeśli Prause z 2015 roku nie odrzuci badania i wpisu na blogu z 2013 roku, będzie zmuszona „ przytaczać bzdury o uzależnieniu ”.

Nawiasem mówiąc, powyższy fragment – „uczestnicy ogólnie wykazali zwiększoną reakcję elektryczną mózgu na obrazy erotyczne” – jest mylący. Oczywiście, normalna jest silniejsza reakcja na obrazy seksualne niż na obrazy neutralnych krajobrazów. Jednak badanie Prause z 2013 roku nie miało grupy kontrolnej i nie porównywało odczytów EEG uzależnionych od pornografii z osobami nieuzależnionymi. Po dodaniu grupy kontrolnej stało się oczywiste, że pobudzenie w reakcji na obrazy erotyczne jest normalne i efekt zniknął. Zamiast tego jej badani okazali się cierpieć na odwrażliwienie , proces uzależnienia. Krótko mówiąc, wyniki Prause z 2013 roku były bez znaczenia (patrz poniżej), a jej nagłówki z 2015 roku przeczą wszystkiemu, co wcześniej stwierdziła. Twierdzi, że obala uzależnienie, jednocześnie odkrywając dowody na jego istnienie.

Biedna metodologia raz jeszcze

1) Jak z Badanie EEG Prause z 2013 r. (Steele i in.), uczestnikami tego badania byli mężczyźni, kobiety i prawdopodobnie „osoby nieheteroseksualne”. Wszystkie dowody sugerują, że Prause wykorzystała te same osoby w swoim obecnym badaniu i badaniu z 2013 r .: liczba kobiet jest identyczna (13), a łączna liczba bardzo zbliżona (52 w porównaniu z 55). Jeśli tak, to również niniejsze badanie obejmowało 7 osób „nieheteroseksualnych”. Ma to znaczenie, ponieważ narusza standardową procedurę badań uzależnień, w której naukowcy wybierają jednorodny badanych pod względem wieku, płci, orientacji, a nawet podobnych IQ (plus jednorodna grupa kontrolna), aby uniknąć zniekształceń spowodowanych takimi różnicami. Jest to szczególnie istotne w przypadku takich badań, które mierzyły pobudzenie do obrazów seksualnych, ponieważ badania potwierdzają, że mężczyźni i kobiety mają znacznie odmienne reakcje mózgu na obrazy seksualne lub filmy (Badania: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14). Już sama ta wada podważa oba badania Prause.

2) Osoby badane przez Prause'a nie zostały wstępnie przebadane. Wiarygodne badania mózgu pod kątem uzależnienia wykluczają osoby z chorobami współistniejącymi (depresja, OCD, inne uzależnienia itp.). Tylko w ten sposób odpowiedzialni badacze mogą wyciągnąć wnioski na temat uzależnienia. Przykład prawidłowej selekcji i metodologii można znaleźć w badaniach Uniwersytetu Cambridge .

3) Dwa kwestionariusze, na których Prause opierał się w obu badaniach EEG, aby ocenić „uzależnienie od pornografii”, nie zostały zweryfikowane pod kątem badania przesiewowego w kierunku korzystania z pornografii internetowej/uzależnienia od niej. Skala Kompulsywności Seksualnej (SCS) została opracowana w 1995 roku w celu pomiaru zachowań seksualnych, aby pomóc w ocenie ryzyka AIDS, i nie została zweryfikowana w odniesieniu do kobiet. SCS stwierdza :

„Skala ta powinna [pokazać?] Przewidywać wskaźniki zachowań seksualnych, liczby partnerów seksualnych, praktyki różnych zachowań seksualnych i historie chorób przenoszonych drogą płciową”.

Ponadto deweloper SCS ostrzega, że to narzędzie nie pokaże psychopatologii u kobiet,

„Związki między wynikami kompulsywności seksualnej a innymi markerami psychopatologii wykazały różne wzorce dla mężczyzn i kobiet; kompulsywność seksualna była związana ze wskaźnikami psychopatologii u mężczyzn, ale nie u kobiet ”.

Podobnie jak SCS, drugi kwestionariusz ( CBSOB ) nie zawiera pytań dotyczących korzystania z pornografii internetowej. Został on zaprojektowany w celu wykrycia osób „hiperseksualnych” i niekontrolowanych zachowań seksualnych – a nie wyłącznie nadmiernego korzystania z materiałów o charakterze seksualnym w internecie.

Prawidłowe „badanie mózgu” uzależnienia musi:

mieć homogeniczne przedmioty i kontrole,
wykluczyć inne zaburzenia psychiczne i inne uzależnienia, oraz
użyj sprawdzonych kwestionariuszy i wywiadów, aby upewnić się, że badani są uzależnieni od porno.

Dwa badania EEG na temat pornografii przez Prause nie przyniosły żadnego z nich, jednak wyciągnęła obszerne wnioski i opublikowała je szeroko.

Roszczenia muszą być obsługiwane przez dane

Prause, jak sama przyznaje, odrzuca koncepcję uzależnienia od pornografii i uważa, że korzystanie z niej nigdy nie powoduje problemów. Na przykład cytat z niedawnego artykułu Martina Daubneya na temat uzależnienia od seksu/pornografii:

Dr Nicole Prause, główna badaczka w Laboratorium Psychofizjologii Seksualnej i Affurnej Neurobiologii (Span) w Los Angeles, nazywa siebie "profesjonalnym demaskatorem" uzależnienia seksualnego.

Takie nieodłączne uprzedzenia mogły doprowadzić do kilku twierdzeń Prause, które nie są zgodne z jej danymi eksperymentalnymi.

Pierwszym przykładem jest jej badanie z 2013 roku pt. „ Pożądanie seksualne, a nie hiperseksualność, jest związane z reakcjami neurofizjologicznymi wywoływanymi przez obrazy seksualne ”. Pięć miesięcy przed publikacją tego badania Prause udostępniła je (tylko) psychologowi Davidowi Leyowi , który natychmiast opublikował je na blogu Psychology Today, twierdząc, że dowodzi ono braku uzależnienia od pornografii. W rzeczywistości twierdzenia te nie zostały poparte badaniem w momencie publikacji. Poniższy fragment pochodzi z recenzowanej krytyki badania:

„Pojedynczy wynik statystycznie istotny nie mówi nic o uzależnieniu. Co więcej, ten istotny wynik to ujemna korelacja między P300 a pragnieniem seksu z partnerem (r = -0.33), co wskazuje, że amplituda P300 jest związana z niższym pożądaniem seksualnym; stoi to w bezpośredniej sprzeczności z interpretacją P300 jako wysokiego pożądania. Nie ma porównań z innymi grupami osób uzależnionych. Nie ma porównań z grupami kontrolnymi. Wnioski wyciągnięte przez badaczy stanowią ogromny krok naprzód w porównaniu z danymi, które nie mówią nic o tym, czy osoby zgłaszające problemy z kontrolowaniem oglądania obrazów o charakterze seksualnym mają, czy nie mają reakcji mózgowych podobnych do tych obserwowanych u osób uzależnionych od kokainy lub innych substancji”.

Podobnie jak w obecnym badaniu EEG, Prause twierdziła, że mózgi jej badanych nie reagowały tak jak mózgi innych osób uzależnionych. W rzeczywistości jej badani mieli wyższe odczyty EEG (P300) podczas oglądania obrazów o charakterze seksualnym – dokładnie to samo dzieje się, gdy osoby uzależnione oglądają obrazy związane z ich uzależnieniem. Komentując wywiad dla Psychology Today z twierdzeniami Prause, emerytowany profesor psychologii John A. Johnson powiedział :

„Wciąż mylę się z twierdzeniem Prause, że mózgi jej poddanych nie reagują na obrazy seksualne, tak jak mózgi osób uzależnionych od narkotyków reagują na ich narkotyki, biorąc pod uwagę, że raportuje wyższe odczyty P300 dla obrazów seksualnych. Zupełnie jak uzależnieni, którzy pokazują kolce P300, kiedy są prezentowani z wybranym lekiem. Jak mogła wyciągnąć wniosek, który jest przeciwieństwem faktycznych wyników? Myślę, że może to wynikać z jej uprzedzeń - tego, czego się spodziewała.

W przeglądzie literatury neurobiologicznej na temat uzależnienia od pornografii z 2015 r. posunięto się jeszcze dalej:

Badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania związku między amplitudami ERP podczas oglądania obrazów emocjonalnych i seksualnych a kwestionariuszowymi miarami hiperseksualności i pożądania seksualnego. Autorzy doszli do wniosku, że brak korelacji między wynikami w kwestionariuszach hiperseksualności a średnimi amplitudami P300 podczas oglądania obrazów seksualnych „nie wspiera modeli patologicznej hiperseksualności” [ 303 ] (str. 10). Jednak brak korelacji można lepiej wyjaśnić spornymi wadami metodologii. Na przykład w tym badaniu wykorzystano heterogeniczną grupę badanych (mężczyźni i kobiety, w tym 7 osób nieheteroseksualnych). Badania reaktywności na sygnały porównujące odpowiedź mózgu osób uzależnionych od zdrowych osób kontrolnych wymagają jednorodnych osób (tej samej płci, w podobnym wieku), aby uzyskać ważne wyniki. Specyficznie dla badań nad uzależnieniem od pornografii dobrze wiadomo, że mężczyźni i kobiety różnią się znacznie w odpowiedziach mózgu i autonomicznego układu nerwowego na te same wizualne bodźce seksualne [ 304 , 305 , 306 ]. Ponadto dwa kwestionariusze przesiewowe nie zostały zweryfikowane pod kątem uzależnionych użytkowników IP, a osoby badane nie zostały przebadane pod kątem innych objawów uzależnienia lub zaburzeń nastroju.

Co więcej, wniosek wymieniony w streszczeniu „Omówiono implikacje dla zrozumienia hiperseksualności jako silnego pożądania, a nie zaburzenia” [ 303 ] (s. 1) wydaje się nie na miejscu, biorąc pod uwagę odkrycie badania, że amplituda P300 była negatywnie skorelowana z pożądaniem seksu z partnerem. Jak wyjaśniono w Hilton (2014), odkrycie to „bezpośrednio przeczy interpretacji P300 jako silnego pożądania” [ 307 ]. Analiza Hilton sugeruje ponadto, że brak grupy kontrolnej i niezdolność technologii EEG do rozróżnienia między „silnym pożądaniem seksualnym” a „kompulsją seksualną” sprawiają, że wyniki Steele i in. są nieinterpretowalne [ 307 ].

Wreszcie, znaczącemu odkryciu artykułu (wyższa amplituda P300 dla obrazów seksualnych, w porównaniu do obrazów neutralnych) poświęcono minimalną uwagę w części poświęconej dyskusji. Jest to nieoczekiwane, ponieważ wspólnym odkryciem u osób uzależnionych od substancji i Internetu jest zwiększona amplituda P300 w porównaniu do bodźców neutralnych, gdy są one narażone na sygnały wizualne związane z ich uzależnieniem [ 308 ]. W rzeczywistości Voon i in. [ 262 ] poświęcili część swojej dyskusji analizie ustaleń dotyczących P300 z wcześniejszego badania. Voon i in. przedstawili wyjaśnienie znaczenia P300, którego nie podano w artykule Steele'a, szczególnie w odniesieniu do ustalonych modeli uzależnienia, podsumowując,

„Zatem zarówno aktywność dACC w obecnym badaniu CSB, jak i aktywność P300 zgłoszona w poprzednim badaniu CSB [ 303 ] mogą odzwierciedlać podobne, leżące u podstaw procesy przechwytywania uwagi. Podobnie, oba badania wykazują korelację między tymi pomiarami a wzmożonym pożądaniem. Sugerujemy tutaj, że aktywność dACC koreluje z pożądaniem, które może odzwierciedlać wskaźnik pragnienia, ale nie koreluje z upodobaniem sugerowanym w modelu uzależnień opartym na bodźcach i znaczeniu [ 262 ]” (s. 7)

Zatem podczas gdy ci autorzy [ 303 ] twierdzili, że ich badanie podważa zastosowanie modelu uzależnienia do CSB, Voon i in. postawili tezę, że autorzy ci w rzeczywistości dostarczyli dowodów potwierdzających ten model.

Podsumowanie: Osiem recenzowanych artykułów zgadza się z naszą analizą Steele i in ., 2013 ( Recenzowane recenzje Steele i in. , 2013 ). Badanie EEG z 2013 r. faktycznie wykazało wyższe odczyty EEG (P300), gdy osoby badane były narażone na zdjęcia o charakterze seksualnym. Wyższy P300 występuje, gdy osoby uzależnione są narażone na sygnały (takie jak obrazy) związane z ich uzależnieniem. Jednak badanie nie miało grupy kontrolnej do porównania, co uniemożliwiło interpretację wyników (jak wyjaśniono powyżej, w niniejszym badaniu po prostu znaleziono grupę kontrolną dla badania z 2013 r.). Ponadto badanie wykazało większą reaktywność na sygnały w przypadku pornografii, co koreluje z mniejszym pragnieniem seksu partnerskiego. Mówiąc prościej: badanie wykazało większą aktywację mózgu w przypadku pornografii i mniejsze pragnienie seksu (ale nie mniejsze pragnienie masturbacji). Nie jest to dokładnie to, co głosiły nagłówki o pornografii zwiększającej pożądanie seksualne lub o tym, że osoby uzależnione od seksu mają po prostu wyższe libido.

Podobnie jak obecne badanie Prause, jej drugie badanie z 2013 r. wykazało istotne różnice między grupą kontrolną a osobami „uzależnionymi od pornografii” – „ Brak dowodów na dysregulację emocjonalną u osób „hiperseksualnych” zgłaszających swoje emocje w związku z filmem seksualnym (2013) ”. Jak wyjaśniono w tej krytyce , tytuł ukrywa faktyczne wyniki. W rzeczywistości osoby „uzależnione od pornografii” miały mniejszą reakcję emocjonalną w porównaniu z grupą kontrolną. Nie jest to zaskakujące, ponieważ wiele osób uzależnionych od pornografii zgłasza znieczulenie uczuć i emocji. Prause uzasadniła tytuł, mówiąc, że spodziewała się „większej reakcji emocjonalnej”, ale nie podała żadnego źródła swoich wątpliwych „oczekiwań”. Bardziej trafny tytuł brzmiałby: „ Osoby, które mają trudności z kontrolowaniem swojego korzystania z pornografii, wykazują mniejszą reakcję emocjonalną na filmy seksualne, prawdopodobnie z powodu przyzwyczajenia, oznaki uzależnienia ”. To odkrycie jest zgodne z obecnym badaniem EEG Prause oraz Kühn & Gallinat (2014) i wskazuje na odwrażliwienie.

W artykule Prause'a z 2015 roku pt. „ Oglądanie bodźców seksualnych związane z większą reaktywnością seksualną, a nie z zaburzeniami erekcji ” żadne z twierdzeń nie znajduje poparcia w danych przedstawionych w badaniach źródłowych. Dwie krytyczne uwagi, jedna autorstwa laika, a druga lekarza (recenzowana przez ekspertów), opisują liczne rozbieżności i wątpliwe twierdzenia w artykułach:

Jak zauważono w powyższych analizach, Prause nie mierzył reakcji seksualnych, erekcji ani aktywności mózgu. Zamiast tego, użytkownicy pornografii podawali liczbę odpowiedzi na jedno pytanie dotyczące „podniecenia seksualnego” po obejrzeniu wizualnych bodźców seksualnych. Osoby oglądające porno przez ponad 2 godziny tygodniowo uzyskały nieco wyższe wyniki po obejrzeniu pornografii. Tego można się było spodziewać. Nie mówi nam to nic o ich podnieceniu seksualnym bez pornografii ani o podnieceniu seksualnym z partnerem. Nie mówi też nic o funkcji erekcji. Trudno powiedzieć, jaki powinien być tytuł, ponieważ Prause nie opublikował odpowiednich danych, ale wydaje się, że trafny tytuł mógłby brzmieć „Więcej pornografii zwiększa podniecenie u mężczyzn”.

Co jeszcze bardziej zaskakujące, wyniki uzyskane przez młodych mężczyzn (średni wiek 23 lata) w jej artykule wskazywały na zaburzenia erekcji. Nie dość, że nie podano nam powodu, dla którego ci młodzi mężczyźni cierpieli na zaburzenia erekcji, to jeszcze błędnie powiedziano nam, że mężczyźni „ zgłosili stosunkowo dobrą erekcję”. Moglibyśmy rozwodzić się nad tym artykułem w nieskończoność.

W 2014 roku Prause otwarcie połączył siły z Davidem Leyem – autorem książki The Myth of Sex Addiction, który nie miał żadnego doświadczenia w neurobiologii uzależnień ani badaniach – aby stworzyć wątpliwą recenzję na temat uzależnienia od pornografii: „ The Emperor Has No Clothes: A review of the «Pornography Addiction» model ”. To właśnie tę recenzję autorzy cytują jako źródło zdumiewającej tezy, że „Internet [nie] zwiększył oglądalności wizualnych bodźców seksualnych”. Po raz kolejny praktycznie nic w „recenzji” Leya i Prause’a nie wytrzymuje krytyki, jak ujawnia ta boleśnie szczegółowa krytyka: „ The Emperor Has No Clothes: A Fractured Fairytale Posing As A Review ”.

Na koniec należy stwierdzić, że była akademik Nicole Prause ma długa historia nękających autorów, badaczy, terapeutów, reporterów i inne osoby, które odważą się zgłosić dowody na szkodę powodowaną przez pornografię internetową. Ona wydaje się być całkiem przytulne z branżą pornograficzną, jak widać z tego obraz jej (po prawej) na czerwonym dywanie podczas ceremonii rozdania nagród X-Rated Critics Organisation (XRCO). (Według Wikipedii dotychczasowy XRCO Nagrody są podane przez Amerykanów X-Rated Critics Organisation corocznie dla osób pracujących w rozrywce dla dorosłych i jest to jedyny doroczny konkurs branżowy zarezerwowany wyłącznie dla członków branży.^[1]). Wygląda również na to, że Prause może mieć uzyskali wykonawcy porno jako podmioty za pośrednictwem innej grupy interesu branży porno, Koalicja wolnego głosu. Podmioty pozyskane przez FSC rzekomo zostały w niej wykorzystane badanie wynajętej broni na mocno splamiony oraz bardzo komercyjna „medytacja orgazmiczna” schemat (obecnie będący zbadane przez FBI) .Prause również dokonał nieobsługiwane roszczenia Parę słów o wyniki jej badań i jej metody badań. Aby uzyskać więcej dokumentacji, zobacz: Czy Nicole Prause ma wpływ na przemysł pornograficzny?

Podsumowując, trzy badania nad ubojem na użytkownikach porno są zgodne z Studia Cambridge oraz Kühn i Gallinat (2014).

1) Pożądanie seksualne, a nie hiperseksualność, jest związane z reakcjami neurofizjologicznymi wywoływanymi przez obrazy seksualne (2013)

Dopasowuje się do 23 inne badania neurologiczne o użytkownikach pornograficznych i uzależnionych od seksu, którzy stwierdzili reaktywność cue do pornografii lub zachcianek (sensytyzacja). Ponadto zgłoszono badanie Prause mniej pożądanie seksualne partnera z nim powiązane Greater reaktywność cue. W równoległym ustaleniu, pierwsze badanie Cambridge wykazało, że 60% badanych miało trudności z osiągnięciem erekcji / podniecenia u prawdziwych partnerów, ale mogło osiągnąć erekcje z pornografią.

2) Brak dowodów na zaburzenia regulacji emocji u „hiperseksualistów” opowiadających o swoich emocjach w filmie o tematyce seksualnej (2013)

Dopasowuje się do Kühn i Gallinat (2014) w związku z tym, że więcej pornografii koreluje z mniejszą aktywacją mózgu w odpowiedzi na zdjęcia seksualne. Dopasowuje się również do badania psychologiczne na użytkowników porno.

3) Modulacja późnych potencjałów pozytywnych przez obrazy seksualne u użytkowników problemowych i kontrolnych niezgodna z „uzależnieniem od pornografii” (2015)

Dopasowuje się do Kühn i Gallinat (2014) w związku z tym, że więcej pornografii koreluje z mniejszą aktywacją mózgu w odpowiedzi na zdjęcia seksualne.
Dopasowuje się idealnie do 2013 Prause, który powiedział, że niższe amplitudy EEG (w porównaniu do kontroli) oznaczałoby przyzwyczajenie lub desensytyzację.

Czyż nie byłoby wspaniale, gdyby dziennikarze i blogerzy faktycznie czytali badania i konsultowali się z neurobiologami zajmującymi się uzależnieniami, zanim zaczną bezkrytycznie akceptować komunikaty prasowe lub fragmenty wypowiedzi seksuologów? Podsumowanie: Wszystkie opublikowane do tej pory badania dotyczące mózgu i neuropsychologii potwierdzają istnienie uzależnienia od pornografii, w tym badania Prause’a.

KONIEC ORYGINALNEGO KRYTYKI

Analiza Prause i in. zaczerpnięte z „Neuroscience of Internet Pornography Addiction: Przegląd i aktualizacja", 2015:

Niedawno opublikowano kolejne badanie EEG z udziałem trzech tych samych autorów [ 309 ]. Niestety, nowe badanie obarczone było wieloma takimi samymi problemami metodologicznymi jak poprzednie [ 303 ]. Na przykład wykorzystano w nim heterogeniczną grupę badanych, badacze posługiwali się kwestionariuszami przesiewowymi, które nie zostały zweryfikowane pod kątem patologicznych użytkowników pornografii internetowej, a badanych nie przebadano pod kątem innych objawów uzależnienia lub zaburzeń nastroju.

W nowym badaniu Prause i in. porównali aktywność EEG osób często oglądających pornografię internetową z osobami z grupy kontrolnej, oglądając zarówno obrazy o charakterze seksualnym, jak i neutralnym [ 309 ]. Zgodnie z oczekiwaniami amplituda LPP w stosunku do obrazów neutralnych wzrosła w obu grupach, chociaż wzrost amplitudy był mniejszy w przypadku osób z grupy IPA. Spodziewając się większej amplitudy u osób często oglądających pornografię internetową, autorzy stwierdzili: „Ten wzór wydaje się różnić od modeli uzależnienia od substancji”.

Podczas gdy większe amplitudy ERP w odpowiedzi na sygnały uzależnienia w porównaniu z obrazami neutralnymi są obserwowane w badaniach nad uzależnieniem od substancji, obecne odkrycie nie jest nieoczekiwane i jest zgodne z wynikami Kühna i Gallinata [ 263 ], którzy odkryli, że większe użycie koreluje z mniejszą aktywacją mózgu w odpowiedzi na obrazy seksualne. W części dyskusyjnej autorzy cytowali Kühna i Gallinata i zaproponowali habituację jako ważne wyjaśnienie niższego wzorca LPP. Dalsze wyjaśnienie zaproponowane przez Kühna i Gallinata jest jednak takie, że intensywna stymulacja może prowadzić do zmian neuroplastycznych. Dokładniej, większe korzystanie z pornografii koreluje z mniejszą objętością istoty szarej w prążkowiu grzbietowym, regionie związanym z pobudzeniem seksualnym i motywacją [ 265 ].

Ważne jest, aby zauważyć, że ustalenia Prause i in. były w przeciwnym kierunku, niż oczekiwali [ 309 ]. Można by oczekiwać, że częsti widzowie pornografii internetowej i osoby kontrolne będą miały podobne amplitudy LPP w odpowiedzi na krótką ekspozycję na obrazy seksualne, jeśli patologiczna konsumpcja pornografii internetowej nie miałaby wpływu. Zamiast tego, nieoczekiwane odkrycie Prause i in. [ 309 ] sugeruje, że częsti widzowie pornografii internetowej doświadczają przyzwyczajenia do nieruchomych obrazów. Można by to logicznie porównać do tolerancji. W dzisiejszym świecie szybkiego dostępu do Internetu jest bardzo prawdopodobne, że częsti konsumenci pornografii internetowej oglądają filmy i wideo o charakterze seksualnym, a nie nieruchome klipy. Filmy seksualne wywołują większe fizjologiczne i subiektywne podniecenie niż obrazy seksualne [ 310 ], a oglądanie filmów seksualnych skutkuje mniejszym zainteresowaniem i reakcją seksualną na obrazy seksualne [ 311 ]. Łącznie badania Prause i in. oraz Kühna i Gallinata prowadzą do uzasadnionego wniosku, że osoby często oglądające pornografię internetową potrzebują większej stymulacji wizualnej, aby wywołać reakcje mózgu porównywalne do reakcji osób zdrowych lub umiarkowanych użytkowników pornografii.

Ponadto stwierdzenie Prause i in. [ 309 ], że „Są to pierwsze funkcjonalne dane fizjologiczne osób zgłaszających problemy z regulacją VSS” jest problematyczne, ponieważ pomija badania opublikowane wcześniej [ 262 , 263 ]. Co więcej, należy zauważyć, że jednym z głównych wyzwań w ocenie reakcji mózgu na sygnały u osób uzależnionych od pornografii internetowej jest to, że oglądanie bodźców seksualnych jest zachowaniem uzależniającym. Z kolei badania reaktywności sygnału u osób uzależnionych od kokainy wykorzystują obrazy związane z używaniem kokainy (białe linie na lustrze), a nie osoby faktycznie przyjmujące kokainę. Ponieważ oglądanie obrazów i filmów o charakterze seksualnym jest zachowaniem uzależniającym, przyszłe badania aktywacji mózgu u użytkowników pornografii internetowej muszą zachować ostrożność zarówno w projektowaniu eksperymentu, jak i interpretacji wyników. Na przykład, w przeciwieństwie do jednosekundowej ekspozycji na nieruchome obrazy stosowanej przez Prause i in. [ 309 ], Voon i in. wybrali wyraźne 9-sekundowe klipy wideo w swoim paradygmacie reaktywności sygnału, aby lepiej dopasować je do bodźców pornografii internetowej [ 262 ]. W przeciwieństwie do jednosekundowej ekspozycji na nieruchome obrazy (Prause i in. [ 309 ]), ekspozycja na 9-sekundowe klipy wideo wywołała większą aktywację mózgu u osób intensywnie oglądających pornografię internetową niż jednosekundowa ekspozycja na nieruchome obrazy. Niepokojące jest również to, że autorzy powołali się na badanie Kühna i Gallinata, opublikowane w tym samym czasie co badanie Voona [ 262 ], ale nie wspomnieli o badaniu Voona i in. w żadnym miejscu w swojej pracy, pomimo jego kluczowego znaczenia.

Odzyskujący porno użytkownik podsumował sytuację tutaj: