Link do streszczenia powyższego artykułu
Jak pokazują mężczyźni, którzy zrezygnowali z pornografii i wyzdrowieli z dysfunkcji seksualnych podczas seksu partnerskiego, zaburzenia erekcji wywołane pornografią wydają się wynikać przede wszystkim z warunkowania reakcji seksualnej na pornografię internetową, a nie z relacji z prawdziwymi partnerami . Ich trudności nie wynikają z „hiperseksualności”. W rzeczywistości mężczyźni zgłaszający ten problem – jak sugeruje niniejszy artykuł z 2020 roku – czasami są „hiperseksualni”, a czasami nie.
Istnieją dwa sposoby, w jakie mężczyźni odkrywają, że używanie pornografii spowodowało ich trudności:
- Testowanie, czy mogą uzyskać erekcję i wytrysk bez używania porno. Jeśli nie mogą, ale mogą podniecają się podczas korzystania z pornografii, a następnie prawdopodobnie uzależnili swoje podniecenie od pornografii. Widzieć Test PIED wideo, aby uzyskać pełniejsze wyjaśnienie. Rozważ ten test z „Czy pornografia internetowa powoduje dysfunkcje seksualne? Recenzja z raportami klinicznymi".
Jednym z prostych testów świadczących usługi opieki zdrowotnej może być pytanie „czy pacjent może osiągnąć i utrzymać zadowalającą erekcję (i punkt kulminacyjny zgodnie z życzeniem) podczas masturbacji bez korzystania z pornografii internetowej”. Jeśli nie może, ale może łatwo osiągnąć te cele dzięki pornografii internetowej, jego dysfunkcja seksualna może być związana z jej użyciem.
- Eliminacja pornografii internetowej na jakiś czas i widząc poprawę ich reakcji seksualnych, jak donoszą liczne studia przypadków i inne artykuły. (Więcej poniżej)
Więcej na temat warunkowania przez pornografię można przeczytać w tym filmie nagranym przez mężczyznę, który wyzdrowiał.
Nowy artykuł z 2020 roku: nie może nam nic powiedzieć o problemach seksualnych wywołanych pornografią
Starannie zorganizowana kampania prasowa (z Prause & Ley w centrum uwagi) miała na celu „zinterpretowanie” tego artykułu w celach propagandowych, gdy tylko stał się on publicznie dostępny. Można było przewidzieć, że większość autorów tego badania to użytkownicy jawnie propornograficznie nastawionej strony internetowej (która narusza znak towarowy mojej strony i publikuje na Twitterze oraz selekcjonuje wybiórczo dobrane badania , wspierające interesy branży pornograficznej). W związku z tym propaganda głosiła, że teoria PIED została obalona.
W odpowiedzi na tę skoordynowaną kampanię, neurobiolog napisał na Twitterze, zauważając, że propagandziści stosują „ten sam błąd logiczny, co twierdzenie, że pies Pawłowa wciąż potrafi się ślinić (na dźwięk dzwonków!), a zatem nie ma efektu warunkowania”. Dlaczego tak twierdził? Ponieważ naukowcy nie przetestowali odpowiednio hipotezy, że korzystanie z pornografii może warunkować reakcje seksualne – i to nie tylko u osób „hiperseksualnych”. A jednak propagandziści zachowują się tak, jakby to zrobili.
Tak więc, chociaż osoby zajmujące się reklamą pornografii, takie jak David Ley, twierdzą, że artykuł ten dostarcza dowodów przeciwko dysfunkcji seksualnej wywołanej pornografią (PIED), tak naprawdę nie mówi nam o tym nic.
Na początek, PIED to niezdolność do osiągnięcia erekcji z partnerką. (U niektórych mężczyzn obniżona reakcja na przyjemność wynikająca z tego warunkowania staje się tak poważna, że w końcu zauważają upośledzenie reakcji nawet podczas oglądania pornografii, ale jest to znacznie rzadsze zjawisko).
Faktem jest, że mężczyźni z PIED zwykle mogą osiągnąć erekcję za pomocą porno. W końcu ich podniecenie jest uwarunkowane pornografią! Mogą „ślinić się do dzwonka”, ale mogą też być tak uwarunkowani pornografią, że mają trudności z seksem partnerskim, a nawet z uzyskaniem erekcji bez porno. Naukowcy nie sprawdzili tych ostatnich warunków.
W każdym razie, w badaniu nie oceniano PIED. Oceniano jedynie reakcje seksualne podczas oglądania pornografii . Wszyscy badani (MSM, czyli mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami) byli konsumentami pornografii – chociaż badacze nie podali w swoim artykule, jakiej miary użyli do tego celu.
Chodzi o to, że zarówno badani, jak i grupa kontrolna mieli już okazję warunkować swoją reakcję seksualną na pornografię . Ani badani, ani grupa kontrolna nie zostali poproszeni o zaprzestanie korzystania z niej, aby sprawdzić, czy ich funkcje seksualne uległy poprawie (co jest najpewniejszym sposobem sprawdzenia, czy warunkowanie PIED działa).
Nawiasem mówiąc, wszyscy badani i osoby z grupy kontrolnej wykazali raczej słabą reakcję seksualną. Rozważmy ten artykuł: „ Zaburzenia erekcji i przedwczesny wytrysk u mężczyzn homoseksualnych i heteroseksualnych: przegląd systematyczny i metaanaliza badań porównawczych” (2019). W artykule tym stwierdzono, że mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami częściej cierpią na zaburzenia erekcji, korzystają z pornografii i są od niej uzależnieni (CSBD).
Chociaż interesujące jest, że nie było znaczącej różnicy między „hiperseksualistami” a innymi, wynik ten nie neguje potencjału wykorzystywania pornografii do warunkowania reakcji seksualnej u konsumentów porno.
Chociaż autorzy temu zaprzeczają, PIED to „rzecz”. Siedem recenzowanych artykułów naukowych wykazało dotychczas, że po wyeliminowaniu przez pacjentów korzystania z pornografii cyfrowej przewlekłe dysfunkcje seksualne uległy wyleczeniu. Istnieją około 32 dodatkowe badania łączące korzystanie z pornografii z problemami seksualnymi lub niskim pobudzeniem podczas seksu partnerskiego. Badania z fragmentami . Ponadto ponad 75 badań łączy korzystanie z pornografii z mniejszą satysfakcją seksualną i satysfakcją ze związku. (O ile nam wiadomo, wszystkie badania z udziałem mężczyzn wykazały, że częstsze korzystanie z pornografii wiąże się z niższą satysfakcją seksualną lub satysfakcją ze związku).
Niepokojące, ale nie zaskakujące, jest to, że dr Ley i inni przeinaczają PIED i przeinaczają nieistotne ustalenia, tworząc niepopartą propagandę. Otrzymuje wynagrodzenie od przemysłu pornograficznego za zapewnianie użytkowników, że konsumpcja pornografii jest nieszkodliwa.
Nowy artykuł nie „powiela” eksperymentu z 2007 roku
Działaczka branży pornograficznej i współautorka tego artykułu Prause i jej kumpel Ley błędnie twierdzą, że ten nowy artykuł jest tym samym , co eksperymenty opisane w rozdziale książki z 2007 roku autorstwa Bancrofta i Janssena (również współautorki tego nowego artykułu). „ Psychofizjologia seksu”, rozdział: Model podwójnej kontroli: Rola zahamowania i pobudzenia seksualnego w pobudzeniu i zachowaniu seksualnym . Wydawca: Indiana University Press, Redaktor: Erick Janssen, s. 197–222. Link do rozdziału
Jednak ten nowy artykuł nie jest tym samym, co wcześniejsze eksperymenty, a oto niektóre z różnic:
Różnica nr 1 - w badaniu z 2007 roku przeprowadzono wywiady z mężczyznami, którzy nie mogli podniecić się pornografią, aby ocenić prawdopodobną przyczynę.
Po pierwsze, w przeciwieństwie do nowego badania 2020, badacze z 2007 roku przeprowadzili wywiady z 50% młodych mężczyzn (średni wiek 29 lat), którzy w tajemniczy sposób nie byli podnieceni testową pornografią w laboratorium i postawili hipotezę, że prawdopodobną przyczyną jest zwiększona ekspozycja na porno. Naukowcy wyjaśnili, że mężczyźni odwiedzali bary, w których pornografia stała się wszechobecna. Fragment badania z 2007 roku:
Kiedy jednak zastosowaliśmy ten model (z dwoma rodzajami filmów seksualnych: rozpraszaniem uwagi i wymaganiami dotyczącymi wydajności) do tej nowej próby, napotkaliśmy kolejne nieoczekiwane, lecz intrygujące zjawisko. Dwunastu mężczyzn, czyli prawie 50% z pierwszych 25 badanych (średni wiek = 29 lat), nie zareagowało na bodźce seksualne (tj. sztywność penisa poniżej 5% na klipy filmowe bez przymusu; u 8 mężczyzn sztywność wyniosła 0%). Jest to, według naszej wiedzy, jedno z niewielu badań psychofizjologicznych, w których uczestniczyli mężczyźni rekrutowani ze społeczności – w naszym przypadku z łaźni, klinik chorób przenoszonych drogą płciową, barów itd.
W niektórych z tych miejsc bodźce seksualne (w tym ekrany wideo) są wszechobecne, co w połączeniu z komentarzami uczestników dotyczącymi braku bardziej interesujących, specjalistycznych („niszowych”) lub bardziej ekstremalnych czy „perwersyjnych” bodźców sprawiło, że zaczęliśmy rozważać możliwość, że niezwykle wysoki odsetek osób nieodpowiadających na bodźce może być związany z wysokim poziomem ekspozycji i doświadczeniem związanym z materiałami o charakterze seksualnym.
Różnica nr 2 - badanie z 2007 roku wykazało, że przyczyną jest używanie pornografii!
Naukowcy zauważyli również, że „ rozmowy z badanymi wzmocniły nasze przypuszczenie, że u niektórych z nich wysoki poziom kontaktu z erotyką wydawał się skutkować mniejszą reakcją na erotykę typowo erotyczną i zwiększoną potrzebą nowości, różnorodności ”.
Rozmowy z tematami potwierdziły naszą ideę, że w niektórych z nich duża ekspozycja na erotykę wydawała się skutkować niższą responsywnością wobec erotyki "waniliowej płci" oraz zwiększoną potrzebą nowości i zmienności, w niektórych przypadkach w połączeniu z potrzebą bardzo specyficznych rodzaje bodźców w celu pobudzenia.
Badanie różnicowe # 3-2007 dodało eksperyment 2nd oparty na niskim pobudzeniu wywołanym pornografią.
Naukowcy dodali nawet drugi eksperyment, aby uwzględnić niski poziom pobudzenia wywołanego pornografią. Drugi eksperyment obejmował nowsze, dłuższe i bardziej zróżnicowane klipy, a uczestnicy sami je wybierali. Mimo to wielu nie zareagowało!
Przeprojektowaliśmy badanie i postanowiliśmy wyeliminować elementy rozpraszające uwagę i manipulacje związane z wymaganiami dotyczącymi wydajności, a także uwzględnić nowsze, bardziej zróżnicowane klipy, a także kilka dłuższych klipów filmowych. Ponadto, zamiast prezentować badanym wyłącznie zestaw predefiniowanych („wybranych przez badacza”) filmów, pozwoliliśmy im samodzielnie wybrać dwa klipy z zestawu 10, z których wyświetlano 10-sekundowe zapowiedzi, obejmujące szerszy zakres zachowań seksualnych (np. seks grupowy, seks międzyrasowy, S&M itp.). Zrekrutowaliśmy dodatkowo 51 osób i stwierdziliśmy, że po ulepszeniu projektu nadal 20 mężczyzn, czyli około 25%, nie zareagowało dobrze na klipy wideo o charakterze seksualnym (sztywność penisa poniżej 10% w reakcji na długi, samodzielnie wybrany film).
Eksperymenty z 2007 r. Oceniały indywidualnie osoby „słabo reagujące” i wykazały, że: „analizy sugerowały, że wraz ze wzrostem liczby filmów erotycznych oglądanych w ciągu ostatniego roku, uczestnik został sklasyfikowany jako słabo reagujący”.
Różnica nr 4 - badanie z 2007 roku nie oceniało hiperseksualności
Eksperymenty z 2007 roku nie oceniały hiperseksualności. Badanie z 2020 roku to zrobiło i porównało grupę z hiperseksualnością z grupą kontrolną. (Nie przeprowadzono jednak indywidualnej oceny czynników przyczyniających się do ED, jak w 2007 roku). Należy jednak zauważyć, że grupa z hiperseksualnością z 2020 roku miała słabszą reakcję genitalną na pornografię niż grupa kontrolna:
Autorzy następnie „kontrolowali” pod kątem nieco arbitralnych czynników – aby sztucznie wyrównać reakcje obu grup i stwierdzić, że grupy nie reagowały inaczej. Ponownie przewidywalne, biorąc pod uwagę ich sympatie propornograficzne i cel propagandowo-produkcyjny.
Uważajcie więc na pornografów, którzy szerzą nieprawdę . Zwróćcie uwagę na źródło i uważnie przeanalizujcie wnioski, które się na nim opierają. Jak to często bywa, propaganda w tym artykule nie odzwierciedla jego rzeczywistej, niejednoznacznej treści.
Czas zbadać uwarunkowania seksualne wywołane pornografią i przestać mylić je z kompulsywnym używaniem pornografii. Wiele osób, które uwarunkowały swoje seksualne gusta i podniecenie pornografią, nie jest kompulsywnymi użytkownikami, ale mimo to cierpi na upośledzoną reakcję seksualną z powodu używania pornografii. Tragiczny.