Obalenie „Kilka twardych prawd o porno i zaburzeniach erekcji” Krisa Taylora

featured_true-false.jpg

Wprowadzenie

Byłem zaskoczony i nieco zdumiony niedawnym artykułem studenta Krisa Taylora w magazynie VICE na temat korzystania z pornografii i dysfunkcji seksualnych. W swoim artykule Taylor nie tylko przeinaczył treść przeglądu literatury z 2016 roku, którego byłem współautorem wraz z siedmioma lekarzami marynarki wojennej USA , ale także pominął ponad 40 badań łączących korzystanie z pornografii z problemami seksualnymi i obniżonym pobudzeniem seksualnym. Zanim odniosę się do konkretnych fragmentów artykułu Krisa Taylora, oto badania i artykuły, które otrzymał, a które postanowił pominąć w swoim artykule:

  1. Ponad 40 badań łączących używanie pornografii lub uzależnienie od pornografii z dysfunkcjami seksualnymi i niższym pobudzeniem, pierwsze badania 7 na liście wykazują związek przyczynowy, jako uczestnicy wyeliminowali użycie pornografii i wyleczyli przewlekłe dysfunkcje seksualne.
  2. Ponad studia 80 łączące użycie pornografii z mniejszą satysfakcją seksualną i związaną z relacjami.
  3. Artykuły, wywiady i filmy cytujące ekspertów 150 (profesorowie urologii, urologowie, psychiatrzy, psycholodzy, seksuolodzy, lekarze pierwszego kontaktu), którzy uznają i skutecznie leczyli wywołany przez porno ED i wywołaną przez porno utratę pożądania seksualnego.
  4. Ponad badania 60 zgłaszanie ustaleń zgodnych z eskalacją używania pornografii (tolerancja), przyzwyczajeniem do pornografii, a nawet objawami odstawienia.
  5. Wszystkie badania neurologiczne opublikowane na użytkownikach porno / uzależnionych od seksu: Badania neuronauki 55 (MRI, fMRI, EEG, neurospychologiczne, hormonalne) zapewniają silne wsparcie dla modelu uzależnienia.
  6. 31 recenzji literatury i komentarzy przez jednych z najlepszych neuronaukowców na świecie. Wszyscy wspierają model uzależnienia od porno.
  7. W przybliżeniu historie 3,000 z pierwszej osoby o wyzdrowieniu z seksualnych problemów wywołanych pornografią (Ponowne uruchamianie kont 1, Ponowne uruchamianie kont 2, Ponowne uruchamianie kont 3, Krótkie historie odzyskiwania PIED).

Pozostała część tego tekstu będzie się składać z fragmentów artykułu Krisa Taylora, komentarzy YBOP oraz fragmentów przeglądu literatury z 2016 r., którego byłem współautorem wraz z siedmioma lekarzami marynarki wojennej USA.

Prawda stojąca za obecnymi i historycznymi zaburzeniami seksualnymi u młodych mężczyzn.

KRIS TAYLOR: „Uzależnieni od pornografii: Przygotujcie się na tsunami skrzywdzonych ludzi” – ostrzegał w zeszłym roku „Herald” . Cytują seksuolog z Brisbane, Liz Walker, która powiedziała: „ Przed pojawieniem się internetu, zaburzenia erekcji u mężczyzn poniżej 40. roku życia zgłaszano u około 2-5% mężczyzn, teraz odsetek ten wzrósł do 27-33%.

Procenty podane przez Liz Walker były dokładne i udokumentowane zarówno w tym artykule ( Badania potwierdzają gwałtowny wzrost liczby młodzieńczych dysfunkcji seksualnych ), jak i w tym obszernym przeglądzie literatury z udziałem 7 lekarzy Marynarki Wojennej USA i mnie: Czy pornografia internetowa powoduje dysfunkcje seksualne? Przegląd z raportami klinicznymi (2016) . Wśród ośmiu autorów było siedmiu lekarzy o następującej specjalizacji: dwóch urologów, neurobiolog, dwóch psychiatrów i lekarz ogólny. Jeden z autorów, dr Klam, jest dyrektorem ds. zdrowia psychicznego w Naval Medical Center w San Diego. Tych siedmiu lekarzy spędziło większość swojej kariery lecząc (głównie) młodych mężczyzn.

KRIS TAYLOR: „Ale kiedy próbujesz znaleźć badania, na które się powołuje, sprawy robią się bardziej niejasne. Jej źródłem jest ten artykuł , który z kolei podaje liczby pochodzące z dwóch artykułów – żaden z nich nie odnosi się do pornografii jako czynnika sprawczego. Nie wspominając już o tym, że drugim autorem artykułu jest Gary Wilson, znany, zagorzały działacz antypornograficzny”.

Taylor cytuje artykuł Marynarki Wojennej USA i bezczelnie przeinacza jego treść (być może licząc na to, że nikt nie kliknie w link ). Taylor „sugeruje”, że w naszym artykule cytowano jedynie dwa odizolowane badania na poparcie tezy, że wskaźniki zaburzeń erekcji u mężczyzn poniżej 40. roku życia gwałtownie wzrosły od czasu pojawienia się serwisów streamingowych (2006). W rzeczywistości przeanalizowaliśmy wszystkie opublikowane wcześniej badania wymienione w bazie PubMed , które podawały wskaźniki dysfunkcji seksualnych u mężczyzn poniżej 40. roku życia.

Przeanalizowaliśmy również wszystkie meta-badania i metaanalizy z bazy PubMed, badające częstość występowania zaburzeń erekcji u mężczyzn po 40. roku życia i poniżej. Metaanaliza to badanie, które analizuje wszystkie wcześniejsze badania na dany temat i zawiera listę istotnych danych. (Taylor może jeszcze nie wiedzieć, czym jest metaanaliza, ponieważ zamieścił link do jednej z cytowanych przez nas metaanaliz ).

Jakie dane zacytowaliśmy w akapicie drugim na poparcie twierdzenia, że ​​historyczna częstość występowania zaburzeń erekcji u mężczyzn wynosiła od 2% do 5%? (Poniżej podano numery cytowań i ich oryginalne linki.)

  • [2] - (2000) Metaanaliza, która przejrzała badania 93 z całego świata.
  • [3] - (1992) Największa ankieta amerykańska.
  • [5] - (2001) wskaźniki ED z 29 krajów rozwiniętych (13,000 XNUMX badanych).
  • Nie cytowane: The Podsumował raport Kinseya że częstość występowania ED była mniejsza niż 1% u mężczyzn młodszych niż 30, mniejsza niż 3% w tych 30-45.

Taylor nie zdołał przeprowadzić pojedynczego badania, aby obalić nasze twierdzenie, że wskaźniki ED dla mężczyzn pod 40 były konsekwentnie zgłaszane między 2-5%. Zamiast tego próbował wprowadzić czytelnika w błąd za pomocą pojedynczego badania 2013, sugerując, że wysokie wskaźniki zaburzeń erekcji u młodych mężczyzn były zawsze normalne. Jednak dokument ten potwierdza również nasze twierdzenia. Powiedział:

KRIS TAYLOR: „Według niektórych szacunków zaburzenia erekcji mogą dotyczyć około połowy mężczyzn , a 1 na 4 mężczyzn poszukujących leczenia zaburzeń erekcji będzie miał mniej niż 40 lat”.

Autorzy artykułu byli jednak wyraźnie zaskoczeni, odkrywając, że 25% mężczyzn zgłaszających się do lekarza z powodu zaburzeń erekcji było poniżej 40. roku życia. Nazwa badania mówi sama za siebie: Jeden na czterech pacjentów ze świeżo zdiagnozowaną dysfunkcją erekcji to młody mężczyzna — niepokojący obraz z codziennej praktyki klinicznej . (W badaniu nie oceniano częstości występowania zaburzeń erekcji w populacji ogólnej).

Co więcej, jakie cytaty z akapitu trzeciego naszej pracy wskazują na poparcie twierdzenia, że ​​najnowsze badania wskazują na znacznie wyższy wskaźnik dysfunkcji seksualnych u mężczyzn poniżej 40. roku życia?

  • [9] - (2013). Powyższe badanie. Wskaźniki ciężkich zaburzeń erekcji są o prawie 10% wyższe niż u mężczyzn po 40 roku życia.
  • [6] - (2015). Europejczycy w wieku 18–40 lat, współczynniki ED wahały się od 14–28%. Niskie libido aż 37%.
  • [8] - (2012). Wskaźniki ED 30% w przekroju szwajcarskich mężczyzn w wieku 18 – 24.
  • [10] - (2014). Mężczyźni w wieku 16-21: ED (27%), niskie pożądanie seksualne (24%), problemy z orgazmem (11%).
  • [11] - (2016). 2-year longitudinal study, w którym odkryli, że w kilku punktach kontrolnych podczas lat 2 następujące procenty rocznych samców 16-21: niska satysfakcja seksualna (47.9%), niskie pragnienie (46.2%), problemy z erekcją ( 45.3%).
  • [12] - (2014). Nowe diagnozy zaburzeń erekcji w służbie czynnej zgłosiły, że stawki wzrosły ponad dwukrotnie między 2004 a 2013.
  • [13] - (2014). Przekrojowe badanie męskiego personelu wojskowego w wieku aktywnym w wieku 21 – 40 wykazało ogólny wskaźnik ED dla 33.2%.
  • [16] - (2010). Brazylijskie studium mężczyzn 18-40 donosi o stawkach ED 35%.

Podsumowanie: Twierdzenia, że ​​historyczne wskaźniki ED u młodych ludzi wahały się od 1 do 5 procent, a badania od 2010 roku wykazały ogromny wzrost częstości występowania ED, są poparte recenzowaną literaturą. Wszystkie powyższe dowody (i wiele więcej) zostały przedstawione w pierwszych 3 akapitach artykułu Marynarki Wojennej USA. Fakt ten wskazuje, że Kris Taylor celowo wprowadziła w błąd redakcję VICE i jej czytelników.

Ponad badania 40 powiązać użycie pornografii / uzależnienie od pornografii z problemami seksualnymi i niższym pobudzeniem (wszystkie pominięte przez Taylora)

KRIS TAYLOR: „Próbując bezskutecznie znaleźć badania potwierdzające tezę, że pornografia powoduje zaburzenia erekcji, odkryłam wiele najczęstszych przyczyn zaburzeń erekcji. Pornografia nie jest wśród nich. Należą do nich depresja, lęk, nerwowość, przyjmowanie niektórych leków, palenie tytoniu, alkohol i zażywanie narkotyków, a także inne czynniki zdrowotne, takie jak cukrzyca i choroby serca. Nawet zbyt długa jazda na rowerze może spowodować przejściowe zaburzenia erekcji, jeśli siodełko uciska nerwy w kroczu”.

Najpierw zajmiemy się Kris Taylor, która „na próżno szukała badań potwierdzających tezę, że pornografia powoduje zaburzenia erekcji”. To twierdzenie jest dość trudne do przyjęcia, ponieważ Taylor otrzymała wcześniej tę stronę YBOP od Liz Walker. Zawiera ona ponad 40 badań łączących korzystanie z pornografii lub uzależnienie od niej z dysfunkcjami seksualnymi i obniżonym pobudzeniem. Pierwsze 7 badań na liście wykazuje związek przyczynowo-skutkowy , ponieważ uczestnicy wyeliminowali korzystanie z pornografii i wyleczyli przewlekłe dysfunkcje seksualne (jednym z trzech jest dokument Marynarki Wojennej USA, który zawierał opisy przypadków) . Szesnaście z tych badań znalazło się w dokumencie Marynarki Wojennej USA z 2016 roku, a ich wstępem był następujący akapit:

Chociaż takie badania interwencyjne byłyby najbardziej pouczające, w naszym przeglądzie literatury znajdziemy szereg badań, które korelowały użycie pornografii z problemami z pobudzeniem, atrakcyjnością i sprawnością seksualną [27, 31, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43], w tym trudności w orgazowaniu, zmniejszeniu libido lub erekcji [27, 30, 31, 35, 43, 44], negatywny wpływ na partnera płci [37], zmniejszenie przyjemności z intymności seksualnej [37, 41, 45], mniej satysfakcji seksualnej i relacyjnej [38, 39, 40, 43, 44, 45, 46, 47], preferowanie korzystania z pornografii internetowej w celu osiągnięcia i utrzymania podniecenia z powodu seksu z partnerem [42], i większa aktywacja mózgu w odpowiedzi na pornografię u osób zgłaszających mniejsze pragnienie seksu z partnerami [48].

Poniższe, bardzo przekonujące badanie zostało opublikowane po ukazaniu się artykułu Marynarki Wojennej USA: „ Męskie nawyki masturbacyjne i dysfunkcje seksualne, 2016”. Podobnie jak nasz artykuł, również on wykazał związek przyczynowo-skutkowy, ponieważ 35 mężczyzn, u których rozwinęły się zaburzenia erekcji i/lub anorgazmia, podjęło próbę rzucenia pornografii i ograniczenia masturbacji. Badanie wykazało, że 19 mężczyzn odczuło znaczną poprawę do czasu, gdy autor pisał artykuł. Autor jest francuskim psychiatrą i obecnie przewodniczącym Europejskiej Federacji Seksuologicznej . Nie jest on „gorliwym działaczem antypornograficznym”, a jednak zauważył, że wielu mężczyzn, których badał, było uzależnionych od pornografii.

Wnioski: Stwierdzono, że uzależnienie od masturbacji, często połączone z uzależnieniem od cyberpornografii, odgrywa rolę w etiologii niektórych typów zaburzeń erekcji lub anejakulacji seksualnej.

Wnioski: Kris Taylor zapoznała się z licznymi badaniami łączącymi korzystanie z pornografii z problemami seksualnymi i obniżonym pobudzeniem, a także z ponad 80 badaniami łączącymi korzystanie z pornografii z niższym zadowoleniem z życia seksualnego i relacji. Po raz kolejny Taylor celowo wprowadziła VICE w błąd i jego czytelników.

500% lub tak wzrost młodzieńczego ED w ostatnich latach 10 nie może być wyjaśniony zwykłymi czynnikami

Kris Taylor twierdzi, że niedawny ogromny wzrost liczby młodzieńczych zaburzeń erekcji musi być spowodowany zmiennymi zwykle skorelowanymi z zaburzeniami erekcji u mężczyzn po 40.

KRIS TAYLOR: Bezskutecznie poszukując badań potwierdzających tezę, że pornografia powoduje zaburzenia erekcji, odkryłam szereg najczęstszych przyczyn zaburzeń erekcji. Pornografia nie jest wśród nich. Należą do nich depresja, lęk, nerwowość, przyjmowanie niektórych leków, palenie tytoniu, alkohol i zażywanie narkotyków, a także inne czynniki zdrowotne, takie jak cukrzyca i choroby serca. Nawet zbyt długa jazda na rowerze może spowodować przejściowe zaburzenia erekcji, jeśli siodełko uciska nerwy w kroczu.

Jak wyjaśniliśmy w naszym artykule, palenie tytoniu, cukrzyca i choroby serca rzadko powodują zaburzenia erekcji u mężczyzn poniżej 40. roku życia (cytat 16). Potrzeba lat palenia tytoniu lub niekontrolowanej cukrzycy, aby ujawniły się uszkodzenia nerwowo-naczyniowe na tyle poważne, by wywołać przewlekłe zaburzenia erekcji. Z naszego artykułu:

Tradycyjnie ED uważano za problem związany z wiekiem [ 2 ], a badania badające czynniki ryzyka ED u mężczyzn poniżej 40. roku życia często nie identyfikują czynników powszechnie powiązanych z ED u starszych mężczyzn, takich jak palenie tytoniu, alkoholizm, otyłość, siedzący tryb życia, cukrzyca, nadciśnienie, choroby układu sercowo-naczyniowego i hiperlipidemia [ 16 ].

Jeśli chodzi o „ przyjmowanie niektórych leków, palenie tytoniu, alkohol i zażywanie narkotyków ”, żaden z wskaźników tych czynników korelacyjnych nie wzrósł w ciągu ostatnich 15 lat (palenie tytoniu wręcz zmalało). Z publikacji Marynarki Wojennej USA:

Jednakże, żaden ze znanych czynników korelacyjnych sugerowanych dla psychogennych ED nie wydaje się wystarczający, aby wyjaśnić szybki, wielokrotny wzrost młodzieńczych trudności seksualnych. Na przykład, niektórzy badacze wysuwają hipotezę, że rosnące młodzieńcze problemy seksualne muszą być wynikiem niezdrowego stylu życia, takiego jak otyłość, nadużywanie substancji i palenie (czynniki historycznie skorelowane z organicznymi ED). Jednak te ryzyka związane ze stylem życia nie zmieniły się proporcjonalnie lub zmniejszyły się w ciągu ostatnich 20 lat: wskaźniki otyłości wśród amerykańskich mężczyzn w wieku 20–40 lat wzrosły jedynie o 4% między 1999 a 2008 rokiem [ 19 ]; ​​wskaźniki używania nielegalnych narkotyków wśród obywateli USA w wieku 12 lat i starszych były stosunkowo stabilne w ciągu ostatnich 15 lat [ 20 ]; a wskaźniki palenia wśród dorosłych Amerykanów spadły z 25% w 1993 roku do 19% w 2011 roku [ 21 ].

Jeśli chodzi o „ depresję, lęk, nerwowość”, żaden z nich nie powoduje zaburzeń erekcji, a jedynie słabo koreluje z zaburzeniami erekcji. W rzeczywistości niektóre badania donoszą, że pacjenci z depresją i lękiem odczuwają większe pożądanie seksualne. Inne badania sugerują oczywistą rzecz: depresja nie powoduje zaburzeń erekcji; zaburzenia erekcji podnoszą wyniki w testach na depresję. Z publikacji Marynarki Wojennej USA:

Inni autorzy sugerują czynniki psychologiczne. Jednak jak prawdopodobne jest, że lęk i depresja odpowiadają za gwałtowny wzrost problemów seksualnych u młodzieży, biorąc pod uwagę złożoną relację między pożądaniem seksualnym a depresją i lękiem? Niektórzy pacjenci z depresją i lękiem zgłaszają mniejsze pragnienie seksu, podczas gdy inni zgłaszają zwiększone pożądanie seksualne [ 22 , 23 , 24 , 25 ]. Związek między depresją a zaburzeniami erekcji jest nie tylko prawdopodobnie dwukierunkowy i współwystępujący, ale może być również konsekwencją dysfunkcji seksualnych, szczególnie u młodych mężczyzn [ 26 ].

Jak powiedzieliśmy w podsumowaniu naszego artykułu:

Tradycyjne czynniki, które kiedyś wyjaśniały trudności seksualne u mężczyzn, wydają się niewystarczające, aby wyjaśnić gwałtowny wzrost dysfunkcji seksualnych i niskiego pożądania seksualnego u mężczyzn w ramach 40.

Badanie przeprowadzone w 2018 r. na pacjentach urologicznych poniżej 40. roku życia wykazało, że pacjenci z zaburzeniami erekcji nie różnili się od mężczyzn bez tych zaburzeń, obalając tym samym twierdzenia Kris Taylor ( Czynniki wpływające na zaburzenia erekcji wśród młodych mężczyzn – wyniki badania przekrojowego w prawdziwym życiu ):

Ogólnie, pacjenci z 229 (75%) i 78 (25%) mieli normalną i upośledzoną funkcję erekcji (EF); wśród pacjentów z ED, 90 (29%) miał wynik IIEF-EF sugerujący ciężką ED. Pacjenci z i bez ED nie różnili się znacząco pod względem mediany wieku, BMI, rozpowszechnienia nadciśnienia, ogólnego stanu zdrowia, historii palenia), spożycia alkoholu i mediany wyniku IPSS. Podobnie nie odnotowano różnic w odniesieniu do hormonów płciowych w surowicy i profilu lipidowego między dwiema grupami.

Wyniki te pokazały, że młodzi mężczyźni z zaburzeniami erekcji nie różnią się pod względem wyjściowej charakterystyki klinicznej od grupy z porównywalnym wiekiem z prawidłowym EF, ale przedstawiają niższe wyniki pożądania seksualnego, klinicznie sugerując bardziej prawdopodobną psychogenną przyczynę ED.

Z jakiegoś powodu osoby z zaburzeniami erekcji miały niskie pożądanie seksualne (powinny były zapytać o porno!). ED u mężczyzn powyżej 40. roku życia. Te twierdzenia nie pasują do recenzowanej literatury.

Wreszcie, twierdzenie Taylora, że ​​jazda na rowerze wiąże się z zaburzeniami erekcji, zostało niedawno obalone . Fragment artykułu:

„Ponieważ kolarstwo zyskuje na popularności, zarówno jako hobby, jak i jako sport zawodowy, opinia publiczna powinna wiedzieć, że nie ma wiarygodnego związku z chorobami urologicznymi lub dysfunkcjami seksualnymi” - powiedział dr Kevin McVary, rzecznik American Urological Stowarzyszenie.

Zwracając się do dwóch artykułów cytowanych przez Krisa Taylora (oba były szeroko omawiane w przeglądzie Marynarki Wojennej USA)

Ignorując artykuły 7 wykazujące zaprzestanie korzystania z pornografii internetowej, odwracające dysfunkcje seksualne, oraz 35 inne badania, które łączą korzystanie z pornografii internetowej z dysfunkcjami seksualnymi i niskim pobudzeniem, Taylor przytoczył 2 artykuły jako „najlepsze dostępne badania”:

Jednak najlepsze dotychczasowe badania po prostu nie potwierdzają tych twierdzeń. Na przykład, przekrojowe badanie internetowe z 2015 roku, przeprowadzone na 3,948 Chorwatach, Norwegach i Portugalczykach, opublikowane w czasopiśmie „Journal of Sexual Medicine”, wykazało, że „wbrew obawom społecznym, pornografia nie wydaje się być istotnym czynnikiem ryzyka dla popędu, erekcji lub trudności w osiągnięciu orgazmu u młodszych mężczyzn”. Inne badanie z 2015 roku , tym razem przeprowadzone na 208 niepoddających się leczeniu Amerykanach, wykazało, że oglądanie pornografii „mało prawdopodobne jest, aby negatywnie wpływało na funkcjonowanie seksualne, biorąc pod uwagę, że reakcje były silniejsze u osób, które oglądały więcej [pornografii]”.

Żadna z prac nie stanowiła faktycznego badania naukowego i obie zostały formalnie skrytykowane w recenzowanej literaturze. Obie zostały szeroko omówione w przeglądzie literatury Marynarki Wojennej USA – którego fragment przytoczę poniżej. Mam wiele do powiedzenia na temat obu prac, dlatego stworzyłem dla każdej z nich osobne sekcje. Zacznę od drugiej pracy wspomnianej przez Taylora, ponieważ omówiliśmy ją jako pierwszą w naszym przeglądzie literatury.

PAPIER 2: Prause & Pfaus, 2015.

FRAGMENT Z DZIENNIKA KRIS TAYLOR: Kolejne badanie z 2015 r ., tym razem przeprowadzone na 208 amerykańskich mężczyznach niepoddających się leczeniu, wykazało, że oglądanie pornografii „mało prawdopodobne, aby miało negatywny wpływ na funkcjonowanie seksualne, biorąc pod uwagę, że reakcje były silniejsze u tych, którzy oglądali więcej [pornografii]”.

Zapewniam formalną krytykę dr. Med. Richarda Isenberga i bardzo obszerną krytykę świecką, a następnie moje komentarze i fragmenty z gazety US Navy:

Twierdzenie: Wbrew twierdzeniom Taylor (i twierdzeniom Prause & Pfaus), mężczyźni, którzy oglądali więcej porno, nie mieli „silniejszych reakcji”. Żadne z 4 badań stanowiących podstawę twierdzeń artykułu nie oceniało reakcji genitalnych lub seksualnych w laboratorium. W swoim artykule Prause & Pfaus twierdzili, że mężczyźni, którzy oglądali więcej porno, oceniali swoje podniecenie nieco wyżej podczas oglądania porno . Kluczowe jest oglądanie porno , a nie uprawianie seksu z prawdziwą osobą . Oceny pobudzenia podczas oglądania porno nie mówią nam nic o pobudzeniu lub erekcji, gdy nie ogląda się porno. Nie mówią nam nic o ED wywołanym pornografią, czyli niezdolności do wystarczającego pobudzenia bez korzystania z porno . Mimo to, szczegóły z Prause & Pfaus, 2015 ujawniają, że nie mogli dokładnie ocenić ocen pobudzenia swoich badanych (znacznie więcej poniżej).

Dla celów argumentacji załóżmy, że mężczyźni oglądający więcej pornografii oceniali swoje pobudzenie nieco wyżej niż mężczyźni oglądający mniej. Innym, bardziej uzasadnionym sposobem interpretacji tej różnicy w pobudzeniu między dwiema grupami korzystającymi z pornografii jest to, że mężczyźni, którzy oglądali najwięcej pornografii, odczuwali nieco większą potrzebę korzystania z pornografii . Jest to prawdopodobnie dowód na uwrażliwienie , czyli silniejszą aktywację układu nagrody (mózgu) i pragnienie pod wpływem bodźców (pornograficznych). Uwrażliwienie (reaktywność na bodźce i pragnienie) jest główną zmianą w mózgu związaną z uzależnieniem.

Kilka niedawnych badań mózgu przeprowadzonych na Uniwersytecie Cambridge wykazało uwrażliwienie u kompulsywnych użytkowników pornografii. Mózgi uczestników były nadmiernie pobudzone w reakcji na klipy porno, mimo że niektóre bodźce seksualne nie „lubili” bardziej niż osoby z grupy kontrolnej. W dramatycznym przykładzie wpływu uwrażliwienia na sprawność seksualną, 60% uczestników badania w Cambridge zgłosiło problemy z pobudzeniem/erekcją z partnerami , ale nie z pornografią . Z badania Cambridge :

„[Uzależnieni od pornografii] zgłosili, że w wyniku nadmiernego używania materiałów o charakterze jednoznacznie seksualnym… .. doświadczyli obniżonego libido lub funkcji erekcji, szczególnie w związkach fizycznych z kobietami (chociaż nie w związku z materiałami o charakterze jednoznacznie seksualnym)”.

Mówiąc prościej, ciężki użytkownik porno może zgłosić wyższe subiektywne pobudzenie (apetyt), ale także doświadczyć problemów z erekcją z partnerem. Z pewnością jego podniecenie w odpowiedzi na pornografię nie jest dowodem jego „wrażliwości seksualnej” czy erekcyjnego funkcjonowania z partnerem. Badania zgłaszające uczulenie / zachcianki lub reaktywność cue u użytkowników / osób uzależnionych od seksu: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21 , 22, 23, 24.

Prawda stojąca za artykułem Prause & Pfaus z 2015 roku: To nie było badanie dotyczące mężczyzn z zaburzeniami erekcji. To w ogóle nie było badanie. Prause twierdziła, że ​​zebrała dane z czterech swoich wcześniejszych badań, z których żadne nie dotyczyło zaburzeń erekcji. Niepokojące jest to, że artykuł Nicole Prause i Jima Pfausa przeszedł proces recenzji, ponieważ żadne z danych w ich artykule nie pokrywało się z danymi z czterech badań, na których rzekomo opierał się artykuł. Rozbieżności nie są drobnymi lukami, lecz ogromnymi lukami, których nie da się załatać. Ponadto artykuł zawierał kilka twierdzeń, które były ewidentnie fałszywe lub nie poparte danymi.

Zacznijmy od fałszywych twierdzeń Nicole Prause i Jima Pfausa. Wiele artykułów dziennikarskich na temat tego badania twierdziło, że korzystanie z pornografii prowadzi do lepszej erekcji, jednak artykuł nie dowiódł tego. W nagranych wywiadach zarówno Nicole Prause, jak i Jim Pfaus fałszywie twierdzili, że wykonywali pomiary erekcji w laboratorium i że mężczyźni korzystający z pornografii mieli lepszą erekcję. W wywiadzie telewizyjnym z Jimem Pfausem Pfaus stwierdza:

„Przyjrzeliśmy się korelacji ich zdolności do uzyskania erekcji w laboratorium”.

„Znaleźliśmy korelację liniową z ilością filmów porno, które oglądali w domu, i opóźnieniami, które na przykład uzyskują erekcję, są szybsze”.

W tym wywiadzie radiowym Nicole Prause twierdziła, że ​​erekcje mierzy się w laboratorium. Dokładny cytat z programu:

„Im więcej osób ogląda erotykę w domu, tym silniejsze są reakcje erekcyjne w laboratorium, a nie zmniejszone”.

Jednak w tym artykule nie oceniano jakości erekcji w laboratorium ani „szybkości erekcji”. W artykule stwierdzono jedynie , że poproszono mężczyzn o ocenę ich „pobudzenia” po krótkim obejrzeniu pornografii (i z dokumentów źródłowych nie wynika jasno, że ta prosta samoocena została poproszona o ocenę wszystkich badanych). W każdym razie fragment samego artykułu przyznał, że:

„Nie uwzględniono żadnych danych fizjologicznych dotyczących reakcji narządów płciowych, aby potwierdzić własne doświadczenia mężczyzn”.

W drugim, niepotwierdzonym twierdzeniu, główna autorka, Nicole Prause, kilkakrotnie napisała na Twitterze o badaniu, informując świat, że wzięło w nim udział 280 osób i że „nie mieli żadnych problemów w domu”. Jednak w czterech podstawowych badaniach wzięło udział tylko 234 mężczyzn, więc liczba „280” jest bardzo nieprawdziwa.

Trzecie niepotwierdzone twierdzenie: Autor krytycznego Listu do Redakcji, do którego link znajduje się powyżej, dr Isenberg, zastanawiał się, jak to możliwe, że Prause i Pfaus w 2015 roku porównali poziomy pobudzenia różnych osób, gdy w czterech podstawowych badaniach zastosowano trzy różne rodzaje bodźców seksualnych. W dwóch badaniach wykorzystano film 3-minutowy, w jednym 20-sekundowy, a w jednym nieruchome obrazy. Powszechnie wiadomo, że filmy są o wiele bardziej pobudzające niż zdjęcia , więc żaden rzetelny zespół badawczy nie zgrupowałby tych osób razem, aby formułować twierdzenia na temat ich reakcji. Szokujące jest to, że w swoim artykule Prause i Pfaus w niewytłumaczalny sposób twierdzą, że we wszystkich czterech badaniach wykorzystano filmy o charakterze seksualnym:

"VSS przedstawione w badaniach były wszystkie filmy."

To stwierdzenie jest fałszywe, jak jasno pokazały własne badania Prause'a. To pierwszy powód, dla którego Prause & Pfaus nie mogą twierdzić, że ich artykuł oceniał „podniecenie”. Musisz użyć tego samego bodźca dla każdej osoby, aby porównać wszystkie przedmioty.

Czwarte, niepotwierdzone twierdzenie: dr Isenberg zapytał również, w jaki sposób Prause & Pfaus 2015 mógł porównywać poziomy pobudzenia różnych osób, skoro tylko jedno z czterech badań bazowych używało skali od 1 do 9. Jedno używało skali od 0 do 7, drugie skali od 1 do 7, a jedno badanie nie podało ocen pobudzenia seksualnego. Po raz kolejny Prause & Pfaus w niewytłumaczalny sposób twierdzą, że:

"Mężczyźni zostali poproszeni o wskazanie swojego poziomu" podniecenia seksualnego "od 1" wcale nie "do 9a" ekstremalnie. "

To również jest fałszywe, jak pokazują podstawowe dokumenty. Jest to drugi powód, dla którego Prause & Pfaus nie mogą twierdzić, że w ich artykule oceniano wskaźniki „pobudzenia” u mężczyzn. Badanie musi stosować dokładnie tę samą skalę ocen dla każdej osoby, aby porównać wyniki badanych. Podsumowując, wszystkie nagłówki generowane przez Prause na temat używania pornografii poprawiającej erekcję lub podniecenie lub cokolwiek innego są nieuzasadnione.

Prause i Pfaus (2015) również stwierdzili brak związku między wynikami w zakresie funkcji erekcji a ilością oglądanych filmów pornograficznych w ostatnim miesiącu. Jak zauważył dr Isenberg:

„Jeszcze bardziej niepokojące jest całkowite pominięcie wyników statystycznych dotyczących miary wyniku funkcji erekcji. Brak jakichkolwiek wyników statystycznych. Zamiast tego autorzy proszą czytelnika, aby po prostu uwierzył w ich bezpodstawne stwierdzenie, że nie ma związku między godzinami oglądania pornografii a funkcją erekcji. Biorąc pod uwagę sprzeczne twierdzenie autorów, że erekcja u partnera może w rzeczywistości ulec poprawie poprzez oglądanie pornografii, brak analizy statystycznej jest najbardziej rażący ”.

W odpowiedzi Prause & Pfaus na krytykę dr. Isenberga, po raz kolejny nie przedstawili żadnych danych na poparcie swojego „nieudowodnionego stwierdzenia”. Jak wynika z tej analizy , odpowiedź Prause & Pfaus nie tylko pomija uzasadnione obawy dr. Isenberga, ale zawiera również kilka nowych przekłamań i kilka ewidentnie fałszywych stwierdzeń. Wreszcie, nasz przegląd literatury skomentował artykuł Prause & Pfaus z 2015 roku:

„Nasz przegląd obejmował również dwa artykuły z 2015 roku, w których twierdzono, że korzystanie z pornografii internetowej nie ma związku z narastającymi trudnościami seksualnymi u młodych mężczyzn. Jednakże takie twierdzenia wydają się przedwczesne po bliższej analizie tych artykułów i powiązanej z nimi formalnej krytyce. Pierwszy artykuł zawiera przydatne spostrzeżenia na temat potencjalnej roli warunkowania seksualnego w młodzieńczych zaburzeniach erekcji [ 50 ]. Jednak publikacja ta spotkała się z krytyką za różne rozbieżności, pominięcia i wady metodologiczne. Na przykład nie przedstawia ona żadnych wyników statystycznych dla miary wyników dotyczących funkcji erekcji w odniesieniu do korzystania z pornografii internetowej. Ponadto, jak zauważył lekarz prowadzący badania w formalnej krytyce artykułu, autorzy artykułów „nie dostarczyli czytelnikowi wystarczających informacji na temat badanej populacji ani analiz statystycznych, aby uzasadnić swoje wnioski” [ 51 ]. Co więcej, badacze zbadali jedynie liczbę godzin korzystania z pornografii internetowej w ciągu ostatniego miesiąca. Jednak badania nad uzależnieniem od pornografii internetowej wykazały, że sama zmienna liczby godzin korzystania z pornografii internetowej jest w dużej mierze niezwiązana z „problemami w życiu codziennym”, wynikami w teście SAST-R (Sexual Test przesiewowy uzależnienia) i wyniki IATsex (narzędzie oceniające uzależnienie od aktywności seksualnej online) [ 52 , 53 , 54 , 55 , 56 ]. Lepszym predyktorem są subiektywne oceny pobudzenia seksualnego podczas oglądania pornografii internetowej (reaktywność na sygnał), ustalony korelat zachowań uzależniających we wszystkich uzależnieniach [ 52 , 53 , 54 ]. Coraz więcej dowodów wskazuje również na to, że ilość czasu spędzonego na grach wideo w Internecie nie przewiduje zachowań uzależniających. „Uzależnienie można właściwie ocenić tylko wtedy, gdy motywy, konsekwencje i kontekstowe cechy zachowania są również częścią oceny” [ 57 ]. Trzy inne zespoły badawcze, stosując różne kryteria „hiperseksualności” (inne niż liczba godzin użytkowania), silnie skorelowały ją z trudnościami seksualnymi [ 15 , 30 , 31 ]. Podsumowując, badania te sugerują, że zamiast po prostu „liczba godzin użytkowania”, wiele zmiennych ma duże znaczenie w ocenie uzależnienia od pornografii/hiperseksualności, i prawdopodobnie również bardzo istotne przy ocenie dysfunkcji seksualnych związanych z pornografią”.

Artykuł US Navy podkreślił słabość w korelowaniu jedynie „bieżących godzin użytkowania” do przewidywania dysfunkcji seksualnych wywołanych pornografią. Ilość aktualnie oglądanego porno to tylko jedna z wielu zmiennych związanych z rozwojem zaburzeń erekcji wywołanych pornografią. Mogą to być:

  1. Stosunek masturbacji do porno a masturbacja bez pornografii
  2. Stosunek aktywności seksualnej z osobą a masturbacja do porno
  3. Luki w seksie partnerskim (tam, gdzie opiera się tylko na porno)
  4. Virgin, czy nie
  5. Suma godzin użytkowania
  6. Lata użytkowania
  7. Wiek zaczął używać porno
  8. Eskalacja do nowych gatunków
  9. Rozwój pornograficznych fetyszy (od eskalacji do nowych gatunków porno)
  10. Poziom nowości na sesję (tj. Filmy kompilacyjne, wiele kart)
  11. Zmiany w mózgu związane z uzależnieniem, czy nie
  12. Obecność hiperseksualności / uzależnienia od porno

Lepszym sposobem badania tego zjawiska jest wyeliminowanie zmiennej korzystania z pornografii internetowej i obserwacja rezultatów, co zostało przeprowadzone w artykule Marynarki Wojennej i dwóch innych badaniach. Takie badania ujawniają związek przyczynowo-skutkowy , a nie rozmyte korelacje, które można różnie interpretować. Moja strona udokumentowała kilka tysięcy mężczyzn, którzy usunęli pornografię i wyzdrowieli z przewlekłych dysfunkcji seksualnych.

Wreszcie współautor Nicole Prause ma obsesję na punkcie obalenia PIED, po tym, jak trenował 3-rok wojny przeciwko tej akademickiej gazety, jednocześnie nękając i zniesławiając młodych mężczyzn, którzy wyzdrowiali z seksualnych dysfunkcji spowodowanych pornografią. Zobacz dokumentację: Gabe Deem #1, Gabe Deem #2, Alexander Rhodes #1, Alexander Rhodes #2, Alexander Rhodes #3, Kościół Noego, Alexander Rhodes #4, Alexander Rhodes #5, Alexander Rhodes #6, Alexander Rhodes #7, Alexander Rhodes #8, Alexander Rhodes #9, Alexander Rhodes # 10, Alex Rhodes # 11, Gabe Deem i Alex Rhodes razem # 12, Alexander Rhodes # 13, Alexander Rhodes #14, Gabe Deem # 4, Alexander Rhodes #15.

PAPIER 1: Landripet & Stulhofer, 2015.

FRAGMENT KRIS TAYLOR : Na przykład przekrojowe badanie internetowe z 2015 r. przeprowadzone na 3,948 mężczyznach pochodzenia chorwackiego, norweskiego i portugalskiego, opublikowane w czasopiśmie Journal of Sexual Medicine, wykazało, że „ wbrew obawom społecznym, pornografia nie wydaje się być znaczącym czynnikiem ryzyka wpływającym na problemy z pożądaniem, erekcją i orgazmem u młodych mężczyzn ”.

Artykuł Landripet & Stulhofer z 2015 roku został oznaczony przez czasopismo jako „krótki komunikat”, a obaj autorzy wybrali pewne dane do udostępnienia, pomijając inne istotne dane (więcej później). Podobnie jak w przypadku Prause & Pfaus, czasopismo opublikowało krytykę Landripet & Sulhofer: Komentarz do: Czy korzystanie z pornografii wiąże się z trudnościami i dysfunkcjami seksualnymi wśród młodszych mężczyzn heteroseksualnych ? autorstwa dr. Gerta Martina Halda.

Jeśli chodzi o twierdzenie, że Landripet i Štulhofer (2015) nie stwierdzili związku między korzystaniem z pornografii a problemami seksualnymi, nie jest to prawdą, co zostało udokumentowane zarówno w niniejszej krytyce YBOP , jak i w przeglądzie literatury Marynarki Wojennej USA . Co więcej, w artykule Landripet i Stulhofer pominęli trzy istotne korelacje, które przedstawili na konferencji europejskiej (więcej poniżej). Zacznijmy od pierwszego z trzech akapitów z naszego artykułu, w którym omówiono Landripet i Štulhofer (2015):

W drugim artykule zgłoszono niewielką korelację między częstotliwością korzystania z pornografii internetowej w ciągu ostatniego roku a wskaźnikami ED u aktywnych seksualnie mężczyzn z Norwegii, Portugalii i Chorwacji [ 6 ]. Ci autorzy, w przeciwieństwie do autorów poprzedniego artykułu, przyznają, że ED występuje często u mężczyzn w wieku 40 lat i poniżej, i rzeczywiście stwierdzili, że wskaźniki ED i niskiego pożądania seksualnego wynoszą odpowiednio 31% i 37%. Natomiast badania nad strumieniowaniem pornografii internetowej przeprowadzone w 2004 roku przez jednego z autorów artykułu wykazały wskaźniki ED na poziomie zaledwie 5.8% u mężczyzn w wieku 35–39 lat [ 58 ]. Jednak na podstawie porównania statystycznego autorzy dochodzą do wniosku, że korzystanie z pornografii internetowej nie wydaje się być istotnym czynnikiem ryzyka ED u młodych mężczyzn. Wydaje się to zbyt definitywne, biorąc pod uwagę, że ankietowani przez nich Portugalczycy zgłosili najniższe wskaźniki dysfunkcji seksualnych w porównaniu z Norwegami i Chorwatami, a tylko 40% Portugalczyków zgłosiło korzystanie z pornografii internetowej „od kilku razy w tygodniu do codziennie”, w porównaniu z Norwegami 57% i Chorwatami 59%. Niniejszy artykuł został formalnie skrytykowany za brak zastosowania kompleksowych modeli, które mogłyby objąć zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie relacje między zmiennymi, o których wiadomo lub przypuszczalnie się je stosuje [ 59 ]. Nawiasem mówiąc, w powiązanym artykule na temat problematycznego niskiego pożądania seksualnego, w którym wzięło udział wielu tych samych uczestników badania z Portugalii, Chorwacji i Norwegii, mężczyzn zapytano, który z licznych czynników ich zdaniem przyczynił się do ich problematycznego braku zainteresowania seksualnego. Spośród innych czynników około 11%–22% wybrało odpowiedź „Używam zbyt dużej ilości pornografii”, a 16%–26% wybrało odpowiedź „Zbyt często się masturbuję” [ 60 ].

Jak opisałem ja i lekarze marynarki wojennej, w tym artykule stwierdzono dość istotną korelację: tylko 40% Portugalczyków korzystało z pornografii „często”, podczas gdy 60% Norwegów korzystało z pornografii „często”. Portugalczycy mieli znacznie mniej dysfunkcji seksualnych niż Norwegowie. W odniesieniu do Chorwatów, Landripet i Štulhofer (2015) przyznają, że istnieje statystycznie istotny związek między częstszym korzystaniem z pornografii a zaburzeniami erekcji, ale twierdzą, że skala efektu była niewielka. Jednak twierdzenie to może być mylące, według lekarza, który jest doświadczonym statystykiem i autorem wielu badań:

Analizując w inny sposób (Chi-kwadrat),… umiarkowane stosowanie (w porównaniu z rzadkim użyciem) zwiększyło prawdopodobieństwo (prawdopodobieństwo) wystąpienia zaburzeń erekcji o około 50% w tej chorwackiej populacji. Brzmi to dla mnie sensownie, chociaż dziwne jest, że znalezisko zostało zidentyfikowane tylko wśród Chorwatów.

Ponadto Landripet i Stulhofer (2015) pominęli trzy istotne korelacje, które jeden z autorów przedstawił na konferencji europejskiej . Zgłosił on istotną korelację między zaburzeniami erekcji a „preferencją do określonych gatunków pornograficznych”:

„ Zgłaszanie preferencji dotyczących określonych gatunków pornografii było istotnie powiązane z zaburzeniami erekcji (ale nie ejakulacji lub pożądania) u mężczyzn ”.

Znamienne jest, że Landripet i Stulhofer postanowili pominąć w swoim artykule tę istotną korelację między zaburzeniami erekcji a preferencjami dotyczącymi określonych gatunków pornografii. Użytkownicy pornografii często sięgają po gatunki, które nie odpowiadają ich pierwotnym upodobaniom seksualnym, i doświadczają zaburzeń erekcji, gdy te uwarunkowane preferencje pornograficzne nie pokrywają się z rzeczywistymi doświadczeniami seksualnymi. Jak wskazaliśmy powyżej, bardzo ważna jest ocena wielu zmiennych związanych z korzystaniem z pornografii – nie tylko liczby godzin w ostatnim miesiącu czy częstotliwości w ostatnim roku.

Drugim istotnym odkryciem pominiętym przez Landripet i Stulhofer 2015 było odkrycie kobiet biorących udział w badaniu:

„ Wzrost korzystania z pornografii wiązał się nieznacznie, ale istotnie ze spadkiem zainteresowania seksem partnerskim i częstszym występowaniem dysfunkcji seksualnych wśród kobiet ”.

Istotna korelacja między częstszym korzystaniem z pornografii a spadkiem libido i większą liczbą dysfunkcji seksualnych wydaje się dość istotna. Dlaczego Landripet i Stulhofer w swoim artykule z 2015 roku nie podali, że zaobserwowali istotne korelacje między korzystaniem z pornografii a dysfunkcjami seksualnymi u kobiet, a także u mężczyzn? I dlaczego nie odnotowano tego odkrycia w żadnym z licznych badań Stulhofera, opartych na tych samych zbiorach danych? Jego zespoły wydają się bardzo szybko publikować dane, które rzekomo obalają ED wywołane pornografią, ale bardzo powoli informują kobiety o negatywnych konsekwencjach seksualnych korzystania z pornografii.

Wreszcie formalne uwagi krytyczne duńskiego badacza pornografii Gerta Martina Halda podkreśliły potrzebę oceny większej liczby zmiennych (mediatorów, moderatorów) niż tylko częstotliwość w tygodniu w ciągu ostatnich 12 miesięcy:

„Badanie nie dotyczy potencjalnych moderatorów lub mediatorów badanych relacji ani nie jest w stanie określić przyczynowości. Coraz częściej w badaniach nad pornografią zwraca się uwagę na czynniki, które mogą wpływać na wielkość lub kierunek badanych relacji (tj. Moderatorzy), a także ścieżki, za pomocą których taki wpływ może mieć miejsce (tj. Mediatorzy). Przyszłe badania nad konsumpcją pornografii i problemami seksualnymi mogą również skorzystać na włączeniu takich tematów.

Podsumowanie: Wszystkie złożone schorzenia obejmują wiele czynników, które należy rozdzielić, zanim sformułowanie daleko idących orzeczeń stanie się stosowne. Stwierdzenie Landripeta i Stulhofera, że ​​„ pornografia nie wydaje się być istotnym czynnikiem ryzyka dla popędu, erekcji lub trudności z orgazmem u młodszych mężczyzn ”, idzie za daleko, ponieważ pomija wszystkie inne możliwe zmienne związane z korzystaniem z pornografii, które mogą powodować problemy z wydajnością seksualną u użytkowników – w tym eskalację do określonych gatunków, którą odkryli, ale pominęli w „Krótkim komunikacie”. Akapity 2 i 3 w naszej dyskusji na temat Landripeta i Stulhofera z 2015 r.:

Ponownie, badania interwencyjne będą najbardziej pouczające. Jednakże, w odniesieniu do badań korelacyjnych, prawdopodobne jest, że należy zbadać złożony zestaw zmiennych, aby wyjaśnić czynniki ryzyka w pracy w bezprecedensowych młodzieńczych trudnościach seksualnych. Po pierwsze, może być tak, że niskie pożądanie seksualne, trudności w orgasowaniu z partnerem i problemy z erekcją są częścią tego samego spektrum efektów związanych z pornografią internetową i że wszystkie te trudności powinny zostać połączone przy badaniu potencjalnie rozjaśniających korelacji z używaniem pornografii internetowej.

Po drugie, chociaż nie jest jasne, która kombinacja czynników może najlepiej odpowiadać za takie trudności, obiecujące zmienne do zbadania w połączeniu z częstością wykorzystywania pornografii internetowej mogą obejmować (1) lata pornografii wspomaganej w porównaniu do masturbacji bez pornografii; (2) stosunek wytrysków z partnerem do wytrysków z pornografią internetową; (3) obecność uzależnienia od pornografii internetowej / hiperseksualności; (4) liczba lat strumieniowego korzystania z pornografii internetowej; (5) w jakim wieku zaczęło się regularne korzystanie z internetowej pornografii i czy rozpoczęło się przed okresem dojrzewania; (6) trend zwiększania korzystania z pornografii internetowej; (7) eskalacja do bardziej ekstremalnych gatunków pornografii internetowej i tak dalej.

Zanim z przekonaniem stwierdzimy, że nie mamy powodu do obaw, jeśli chodzi o pornografię internetową, naukowcy muszą wziąć pod uwagę bardzo niedawny, gwałtowny wzrost zachorowań na zaburzenia erekcji i obniżone libido wśród młodzieży , a także liczne badania łączące oglądanie pornografii z problemami seksualnymi.

Kris Taylor się ucieka ad hominem i wprowadzanie w błąd. Odpowiadam.

KRIS TAYLOR: Jej źródłem jest ten artykuł , który z kolei podaje liczby pochodzące z dwóch artykułów – żaden z nich nie odnosi się do pornografii jako czynnika sprawczego. Nie wspominając już o tym, że drugim autorem artykułu jest Gary Wilson, znany, zagorzały działacz antypornograficzny.

Zamierzałem zignorować atak ad hominem Taylora , ale dwa powyższe zdania obnażają jego taktykę i stronniczość. Pierwsze zdanie przeinacza treść naszego przeglądu literatury, a drugie próbuje go zbagatelizować, błędnie nazywając mnie „gorliwym działaczem antypornograficznym”.

Jak już wcześniej wspominałem, współautorami byli lekarze marynarki wojennej 7, wśród nich psychiatrzy 2, urolodzy 2 i doktor nauk humanistycznych, doktor nauk neurologicznych John Hopkins. Moi współautorzy spędzili większość swojej kariery na leczeniu (głównie) młodych mężczyzn. W artykule przedstawiono raporty kliniczne 3 dotyczące żołnierzy, którzy rozwinęli zaburzenia seksualne wywołane pornografią. Czy Taylor kiedykolwiek widział pacjentów z powodu dysfunkcji seksualnych? Czy kiedykolwiek przeprowadził badanie lekarskie? Jasne jest, że celem Taylora było zachęcenie czytelnika do zignorowania gazety, lekarzy, którzy ją napisali, i po prostu biorą jego słowa za treść i zasługi papieru.

Jeśli chodzi o określenie mnie przez Taylora mianem „żarliwego działacza antypornograficznego”, w licznych wywiadach opowiedziałem o swojej historii i o tym, jak w 2011 roku założyłem stronę www.yourbrainonporn. (Więcej informacji można znaleźć w tym wywiadzie z 2016 roku, przeprowadzonym przez Noaha B. Churcha). Jak wspomniano na stronie „O mnie” , jestem ateistą (podobnie jak moi rodzice i dziadkowie), a moje poglądy polityczne są skrajnie lewicowo-liberalne . Nie miałem żadnego zdania na temat pornografii.

Szczegóły: w wyniku kategoryzacji wyszukiwarek internetowych wokół 2007 (wkrótce po pojawieniu się pornografii strumieniowej) mężczyźni skarżący się na zaburzenia erekcji wywołane pornografią i niskie libido dla prawdziwych partnerów zaczęli publikować na mało znanym forum mojej żony stworzonym do dyskusji na temat seksualności relacje. W ciągu następnych kilku lat wielu zdrowych mężczyzn na tym forum uleczyło dysfunkcje seksualne, rezygnując z porno. W końcu pisaliśmy o tym zjawisku, ponieważ wielu mężczyzn uważało, że czytanie doświadczeń rówieśników jest pomocne. Wkrótce forum mojej żony wypełniło się stosunkowo młodymi mężczyznami, którzy chcieli uleczyć nieoczekiwane efekty korzystania z Internetu przez pornografię. W tym okresie nie możemy policzyć, ile razy prosiliśmy akademickich seksuologów, aby przyjrzeli się temu zjawisku. Oni odmówili.

Niestety, wielu mężczyzn cierpiących na dysfunkcje seksualne wywołane pornografią było samobójczych, gdy przybyli, obawiając się, że zostały złamane na całe życie. W obliczu ciągłego krępowania przez ekspertów, którzy powinni byli zbadać okoliczności cierpienia, czuliśmy potrzebę udostępnienia cyberprzestrzeni, która przedstawiałaby odpowiednią naukę i historie mężczyzn, którzy wyzdrowiali z szeregu zaburzeń seksualnych wywołanych przez pornografię ( głównie opóźniony wytrysk, utrata atrakcyjności dla prawdziwych partnerów oraz przelotne lub niepewne erekcje). Narodził się Www.yourbrainonporn.com. Jeśli będzie to prowadzić do czegoś, będzie to zdrowie seksualne.

Czy profesorowie Taylora zgodziliby się na jego taktykę? Jeśli tak, wydał za dużo na naukę.