Op-ed: Kto dokładnie wprowadza w błąd naukę o pornografii?

Op-ed.PNG

Wprowadzenie przez YourBrainOnPorn.com

Nie zliczę, ile razy poniższy „list do redakcji” do gazety w Salt Lake City był cytowany jako „dowód”, że korzystanie z pornografii nie powoduje problemów, a uzależnienie od pornografii nie istnieje: Felieton: Szkolny program antypornograficzny przeinacza wiedzę naukową . Często jest publikowany w mediach społecznościowych (Quora, Twitter, Facebook) jako dowód na to, że YBOP, Fight the New Drug lub inne organizacje przeinaczały aktualny stan badań lub błędnie cytowały prace naukowe. Na pierwszy rzut oka wydaje się uzasadniony, ponieważ podpisało się pod nim siedmiu kolegów i koleżanek autorki Nicole Prause z tytułem doktora.

Jednak po dokładniejszym zbadaniu stwierdzamy, że:

  1. Nie zawiera przykładów fałszywych informacji ze strony „Fight The New Drug” lub kogokolwiek innego
  2. Żadne roszczenia nie są poparte cytatami.
  3. Neuronaukowcy 8 zacytowali niezwiązane z nauką neuronauki badania.
  4. Żaden z badaczy nigdy nie opublikował badania z udziałem zweryfikowano "uzależnionych od pornografii".
  5. Niektórzy, którzy podpisali kontrakt z Op-Ed, mają historie żarliwego ataku na koncepcję uzależnienia od pornografii i seksu (wykazując wyraźne uprzedzenia).
  6. Większość współpracowała z głównym autorem Op-Ed (Prause) lub jej kolega (Pfaus).

Ten 600-wyrazowy Op-Ed jest pełen niepopartych twierdzeń, które mają oszukać laika. Nie popiera ani jednego twierdzenia, ponieważ cytuje tylko dokumenty 4 - z których żaden nie ma nic wspólnego z uzależnieniem od pornografii, wpływem porno na związki lub problemami seksualnymi wywołanymi pornografią.

Ja i kilku innych ekspertów w tej dziedzinie zdemaskowałem swoje twierdzenia i pustą retorykę we względnie krótkiej odpowiedzi poniżej. W przeciwieństwie do "neuronaukowców z Op-Edu" przytaczaliśmy kilkaset badań i wiele recenzji literatury, w tym wiele z poniższych:

Niezdolność Prause do zacytowania pojedynczego badania fałszywie przedstawionego przez FTND została potwierdzona w ten wątek twitter, w którym użytkownik SB rzuca wyzwanie Prause cytować i opisywać badania FTND błędnie reprezentowane. Prause nie ma odpowiedzi:

YBOP czekał ponad 5 lat, aby Prause określił pojedyncze badanie, które FTND wprowadziło w błąd. Wciąż czekam.

Wreszcie, czytelnik powinien zdawać sobie sprawę, że Prause jest byłym akademickim z długa historia nękających autorów, badaczy, terapeutów, reporterów i inne osoby, które odważą się zgłosić dowody na szkodę powodowaną przez pornografię internetową. Ona wydaje się być całkiem przytulne z branżą pornograficzną, jak widać z tego obraz jej (po prawej) na czerwonym dywanie podczas ceremonii rozdania nagród X-Rated Critics Organisation (XRCO). (Według Wikipedii the XRCO Nagrody są podane przez Amerykanów X-Rated Critics Organisation corocznie dla osób pracujących w rozrywce dla dorosłych i jest to jedyna nagroda branży dla dorosłych, zarezerwowana wyłącznie dla członków branży.[1]). Wygląda również na to, że Prause może mieć uzyskali wykonawcy porno jako podmioty za pośrednictwem innej grupy interesu branży porno, Koalicja wolnego głosu. Podmioty pozyskane przez FSC rzekomo zostały w niej wykorzystane badanie wynajętej broni na mocno splamiony oraz bardzo komercyjna „medytacja orgazmiczna” schemat (obecnie będący zbadane przez FBI). Prause też poczyniła nieobsługiwane roszczenia Parę słów o wyniki jej badań i jej metody badań. Aby uzyskać więcej dokumentacji, zobacz: Czy Nicole Prause ma wpływ na przemysł pornograficzny? 

Aktualizacja (kwiecień 2019): W próbie uciszenia krytyki YBOP, garstka samozwańczych ekspertów utworzyła grupę w celu kradzieży znaku towarowego YBOP. Nic dziwnego, że grupą kieruje Nicole Prause, a w jej skład wchodzi 3 innych autorów tego artykułu: Janniko Georgiadis, Erick Janssen i James Cantor . Zobacz tę stronę, aby uzyskać szczegółowe informacje: Agresywne naruszanie znaku towarowego przez zaprzeczających uzależnieniu od pornografii (www.realyourbrainonporn.com) . Jeśli szukasz analizy badania, którego nie możesz znaleźć w poniższej krytyce, sprawdź tę stronę: Porn Science Deniers Alliance (znane również jako: „RealYourBrainOnPorn.com” i „PornographyResearch.com”) . Bada ona „stronę badawczą” naruszających znaki towarowe, w tym jej wybiórczo wybrane badania odstające od normy, stronniczość, rażące pominięcia i oszustwa.

Op-ed: Kto dokładnie wprowadza w błąd naukę o pornografii?

Neuronaukowcy 8 nie przytaczają jednego badania neuronauki w celu poparcia swoich twierdzeń

Autorzy: Clay Olsen, Gail Dines, Mary Anne Layden, Gary Wilson, Jill Manning, Donald Hilton i John Foubert

Oskarżenia o przeinaczanie wiedzy naukowej są poważne. Piszemy w odpowiedzi na krytykę naukowych twierdzeń organizacji Fight the New Drug, zawartą w niedawnym felietonie . Nie jesteśmy zwykłymi „aktywistami”, jak określili nas autorzy felietonu, ale reprezentujemy łącznie około 130 lat doświadczenia zawodowego w badaniach i pomaganiu osobom dotkniętym pornografią.

Podczas gdy autorzy wcześniejszego opowiadania przyznają, że "niektóre powody do niepokoju" dotyczą konsumpcji pornografii, prawie połowa ich komentarzy podkreśla "pozytywne efekty używania filmów erotycznych", jednocześnie minimalizując jakiekolwiek poważne szkody. Jest to "zrównoważony pogląd", twierdzą FTND, nie docenił ich pracy w szkołach.

Powołując się tylko na jedno badanie, ich obszerna lista rzekomych korzyści płynących z pornografii obejmuje zakres od „wzmocnienia seksu”, przez większe „szczęście i radość” po poprawę „komfortu związanego z własnym wyglądem”. Na podstawie jednego cytatu mamy uwierzyć, że produkcja pornografii promuje „wyższą samoocenę” u aktorek, a jej konsumpcja „zmniejsza przemoc i napaści na tle seksualnym” – bez wzmianki o sześciu badaniach potwierdzających problemy ze zdrowiem psychicznym i fizycznym aktorek ani o 50 recenzowanych badaniach bezpośrednio łączących korzystanie z pornografii z przemocą seksualną.

Autorzy twierdzą, że dokładniejsza analiza naukowa potwierdza jedynie „niewielki odsetek osób oglądających filmy erotyczne” jako osoby odczuwające jakiekolwiek negatywne skutki – cytując „mniej niż 2 procent mężczyzn, mniej niż 0.05 procent kobiet”. Czynią to bez cytowania i bez wspominania ani o badaniu amerykańskim z 2016 roku , w którym 28% użytkowników pornografii uzyskało wynik na poziomie (lub powyżej) progu potencjalnego zaburzenia hiperseksualnego, ani o badaniu belgijskim z 2016 roku , w którym 28% użytkowników pornografii oceniło swoją konsumpcję jako problematyczną (niepokojąco wysokie wskaźniki, biorąc pod uwagę, że użytkownicy potencjalnie uzależniających bodźców zazwyczaj należą do ostatnich, którzy przyznają się do problemów). Mimo to autorzy artykułu wstępnego twierdzą, że pornografia „nie ma nawet głównie negatywnych skutków”, a zamiast tego „w przeważającej mierze pozytywnych”.

Pominięto 75 recenzowanych badań – co stanowi większość dotychczasowych dowodów – łączących korzystanie z pornografii z niższym poziomem satysfakcji w związku lub satysfakcji seksualnej (tak, większość zbadanych pozytywnych skutków również). Pominięto również 30 badań łączących konsumpcję pornografii z problemami seksualnymi i niższym pobudzeniem, 55 badań dokumentujących eskalację lub przyzwyczajenie się do pornografii oraz 20 przeglądów naukowych , które wskazują na poważne ryzyko związane z korzystaniem z pornografii.

Takie badania, twierdzą autorzy, powinny zostać odrzucone w bardziej "zrównoważonej" ocenie. Natomiast ci, którzy nie zgadzają się z ich różową analizą, po prostu "lekceważyli metodę naukową" lub nie przeprowadzili dostatecznie "rygorystycznych" badań.

Czy dotyczyłoby to 41 opublikowanych badań neurologicznych z uniwersytetów takich jak Cambridge, Yale i Max Planck, badających wzorce w mózgach osób często korzystających z pornografii? Praktycznie każde badanie neurologiczne wykazało zmiany w mózgu zgodne z uzależnieniem , w tym 28 badań dokumentujących sensytyzację lub reaktywność na bodźce, osiemnaście badań dokumentujących upośledzenie obwodów przedczołowych i osiem badań dokumentujących desensytyzację.

Trudno zrozumieć, jak ośmiu neurobiologów mogło zignorować te badania, zwłaszcza że ponad sześćdziesięciu z nich doszło do wniosku, że ich własne dane z mózgu potwierdzają uzależniający potencjał pornografii. W rzeczywistości jedynym zespołem, który interpretuje swoje dane z mózgów użytkowników pornografii w inny sposób, jest ten kierowany przez główną autorkę artykułu. Kiedy dziesięć zewnętrznych recenzji opublikowało ponowne analizy tych danych, doszli oni do wniosku, że zespół pomija dowody na habituację i desensytyzację, które charakteryzują wszystkie wzorce uzależnień. Wbrew twierdzeniom głównej autorki, że anomalne badanie jej zespołu samodzielnie „obaliło uzależnienie od pornografii”, dowody w tym badaniu po prostu nie wytrzymują próby czasu.

Mimo to, autorzy twierdzą, że prawdziwa szkoda publiczna nie wynika z korzystania z pornografii, ale z publicznego twierdzenia, że ​​może ona być szkodliwa! Prawdziwym zagrożeniem jest, jak twierdzą, przekazywanie młodzieży informacji o potencjalnych szkodliwościach pornografii – apelując do władz szkolnych o zapewnienie młodzieży „zrównoważonego” spojrzenia, uwzględniającego również „pozytywne” skutki pornografii.

Biorąc pod uwagę, jak bardzo propozycje autorów rozmijają się z przeważającą liczbą dowodów konsekwentnie dokumentujących szereg potencjalnych szkód związanych z konsumpcją pornografii, jesteśmy zmuszeni zadać sobie pytanie: Kim są tu aktywiści? I w czyim interesie leżałoby przekazanie wniosków autorów naszym dzieciom?

W świetle udokumentowanych społecznych, emocjonalnych, poznawczych, seksualnych i rozwojowych skutków pornografii, proponujemy opracowanie solidnego, opartego na dowodach podejścia do zdrowia publicznego w zakresie edukacji i ochrony młodzieży przed szkodliwym wpływem pornografii. Nasze dzieci zasługują na co najmniej tyle.

[Odpowiedzi na wiele dodatkowych zarzutów przedstawionych w tym artykule opisano poniżej]

Clay Olsen jest dyrektorem generalnym i współzałożycielem Fight the New Drug oraz założycielem, głównym programistą i dyrektorem artystycznym Fortify, edukacyjnej społeczności wsparcia dla osób zmagających się z problemem pornografii kompulsywnej.

Gail Dines, Ph.D. jest profesorem socjologii i studiów kobiet w Wheelock College w Bostonie, a także założycielem organizacji Culture Reframed, organizacji zajmującej się zdrowiem publicznym, budującej odporność i opór młodzieży w kulturze porno.

Mary Anne Layden, Ph D, jest dyrektorem programu seksualnej traumy i psychopatologii oraz Centrum Terapii Poznawczej na Wydziale Psychiatrii Uniwersytetu Pensylwanii

Gary Wilson jest twórcą YourBrainOnPorn.com i autorem książki „Twój mózg na pornografii: internetowa pornografia i rozwijająca się nauka o uzależnieniu”.

Jill Manning, Ph.D. jest licencjonowanym terapeuta małżeńskim i rodzinnym, badaczem i pisarzem z siedzibą w Kolorado. Obecnie zasiada w radzie dyrektorów Enough is Enough, organizacji non-profit, której celem jest uczynienie Internetu bezpieczniejszym dla dzieci i rodzin.

Donald Hilton, MD, jest adiunktem profesora neurochirurgii w University of Texas Health Science Center w San Antonio oraz członkiem American Association of Neurological Surgeons.

Dr John D. Foubert jest emerytowanym profesorem rozwoju College Student na Uniwersytecie Stanowym w Oklahomie i jest autorem nowej książki, How Pornography Harms: What Teens, Young Adults, Parents and Pasteors Need to Know.

Dodatek: Siedem dodatkowych punktów odpowiedzi:

1. Filozofia nauki. Po stwierdzeniu, że FTND „ systematycznie przeinacza naukę” i „lekceważy metodę naukową ”, autorzy poświęcają długi akapit na omówienie zasad, które ich zdaniem zostały naruszone, a mianowicie:

„ Metoda naukowa wymaga sformułowania falsyfikowalnej hipotezy, a następnie przeprowadzenia eksperymentów w celu jej obalenia. Tylko jeśli dane konsekwentnie nie obalają hipotezy, można stwierdzić, że hipoteza jest poparta, a nie udowodniona ” .

Rozumiem! I zaraz. Śledzimy Cię do tej pory…

Dalej czytamy: „ List FTND sugeruje, że (a) przeprowadzono rygorystyczne testy mające na celu obalenie hipotezy, że pornografia uzależnia lub jest szkodliwa ”.

Tak. Tam jest!

„ (b) te testy konsekwentnie nie obaliły tej hipotezy ”

Tak. To ma!

„ i (c) nie znaleziono żadnych dowodów sprzecznych ”.

Niezbyt wiele. Nie!

To zaskakujące, dlaczego ośmiu neuronaukowców przeoczyło kierunek, w jakim wskazuje na to przewaga dowodów.

2. Reprezentatywność badania. Autorzy artykułu redakcyjnego piszą: „ Użytkownicy filmów erotycznych nie zostali wybrani w sposób reprezentatywny, a badania zakończyły się uzyskaniem stronniczych próbek zgłaszających stres związany z oglądaniem filmów erotycznych ”.

W rzeczywistości nasza lista ponad 75 badań korelujących korzystanie z pornografii z satysfakcją seksualną lub satysfakcją ze związku zawiera jedyne badania, które w reprezentatywny sposób analizowały tę kwestię satysfakcji: zarówno przekrojowo, jak i longitudinalnie.

3. Język uzależnienia i stres. Autorzy twierdzą, że „ konceptualizacja zachowania jako „uzależniającego” udokumentowała znaczące szkody psychologiczne ”.

Jednak badanie, na które się powołują, nie oceniało szkód psychologicznych wyrządzonych osobom, które uważały swoje zachowanie za uzależniające. Ich link prowadzi do badania, które wykazało, że wyniki testu uzależnienia od pornografii są powiązane z poziomem stresu psychicznego. Mówiąc wprost, wyższy poziom uzależnienia od pornografii korelował z wyższym poziomem stresu, co jest typowe dla użytkowników problemowych. Aby zapoznać się z pełną krytyką tego badania, kliknij tutaj.

4. Język uzależnienia i dysfunkcja seksualna. Autorzy twierdzą, że „ konceptualizacja zachowania jako 'uzależniającego '… sprawiła, że ​​chłopcy myślą, że mają zaburzenia erekcji, podczas gdy tak nie jest ”.

Znowu fałsz. Link prowadzi do artykułu zawierającego 4 złożone studia przypadków młodych mężczyzn cierpiących na zaburzenia erekcji (nie „wierzących”, że mają zaburzenia erekcji, jak twierdzą autorzy). W artykule nie ma wzmianki o korzystaniu z pornografii ani o uzależnieniu od niej.

5. Pornografia i prawa kobiet . Mówią, że „ oglądanie filmów erotycznych wiąże się również z bardziej egalitarnymi postawami… ” .

Badanie, na które powołują się autorzy, ujmowało „egalitaryzm” jako poparcie dla: identyfikacji feministycznej, kobiet zajmujących stanowiska władzy, kobiet pracujących poza domem oraz aborcji. Społeczeństwa świeckie są zazwyczaj bardziej liberalne i mają znacznie wyższy wskaźnik korzystania z pornografii niż populacje religijne . Ten fakt prowadzi do silniejszej korelacji między korzystaniem z pornografii a (co w tym badaniu definiuje się jako) „egalitaryzmem”. W rzeczywistości istnieje ponad 40 badań łączących korzystanie z pornografii z „nieegalitarnymi postawami” wobec kobiet.

6. Pornografia a wyższe wykształcenie/religijność. Autorzy twierdzą: „ Oglądanie filmów erotycznych wiąże się również z… wyższym wykształceniem, częstszą modlitwą i religijnością w przypadku częstego korzystania z nich, a także jest powszechnie stosowane w terapii seksualnej ”.

Link podany przez autorów odnosi się jedynie do korelacji „egalitaryzmu” zgłoszonej w jednym badaniu – nie do innych twierdzeń autorów. Co więcej, wiele badań podaje przeciwne wyniki, w tym badania łączące pornografię z postawami seksistowskimi, uprzedmiotowieniem i mniejszym egalitaryzmem: 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9 , 10 , 11 , 12 , 13.

7. Podręczniki diagnostyczne. W odniesieniu do ICD (Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych), o której wspomnieli autorzy, istotne jest to, że nadchodzący ICD-11 proponuje diagnozę „Kompulsywnych Zaburzeń Zachowań Seksualnych ”, których uznawanym „węższym terminem” jest „ uzależnienie od seksu ”.

Niewątpliwie międzynarodowa dziedzina medycyny zmierza w kierunku przewagi neuronauki i innych dowodów. Wątpliwości co do zasadności uzależnienia od pornografii jako ryzyka dla niektórych użytkowników szybko zanikają, pomimo wysiłków takich jak obecne, mających na celu zmylenie opinii publicznej. Nawiasem mówiąc, ICD Światowej Organizacji Zdrowia „przewyższa” opieszały Podręcznik Diagnostyczno-Statystyczny (DSM) jako przewodnik diagnostyczny. ICD jest najpowszechniej stosowaną klasyfikacją zaburzeń psychicznych na świecie, a jej kody diagnostyczne są obowiązkowe do stosowania w USA i gdzie indziej na mocy traktatów międzynarodowych, w przeciwieństwie do diagnoz DSM-5, które nie mają takiego obowiązku. Wreszcie, twierdzenie, że nasza początkowa odpowiedź odnosiła się do kodów opisowych w obecnych podręcznikach diagnostycznych, a nie do samodzielnych diagnoz, jest nieprawdziwe, co jasno wyjaśnił doświadczony psychiatra DSM, dr Richard Krueger.