Badanie unieważnia CPUI-9 jako narzędzie oceny "postrzeganego uzależnienia od pornografii" lub rzeczywistego uzależnienia od pornografii

course.corr_.jpg

ROZDZIAŁ 1: Wprowadzenie

Nowe badania (Fernandez i in., 2017) przetestował i przeanalizował CPUI-9, rzekomy kwestionariusz „postrzeganego uzależnienia od pornografii” opracowany przez Joshuę Grubbsa i stwierdził, że nie może dokładnie ocenić „rzeczywistego uzależnienia od pornografii” or „Postrzegane uzależnienie od pornografii” (Czy wykorzystanie materiałów pornograficznych do celów marketingowych - wyniki 9 odzwierciedlają rzeczywistą kompulsywność w używaniu pornografii internetowej? Odkrywanie roli wysiłku w abstynencji). Okazało się również, że 1/3 pytań CPUI-9 powinna zostać pominięta, aby zwrócić prawidłowe wyniki związane z „moralną dezaprobatą”, „religijnością” i „godzinami używania pornografii”. Odkrycia budzą poważne wątpliwości co do wniosków wyciągniętych z jakichkolwiek badań, w których stosowano CPUI-9 lub opierały się na badaniach, w których go stosowano. Wiele obaw i krytyki z nowego badania odzwierciedla te przedstawione w tym obszernym artykule Krytyka YBOP.

Mówiąc prościej, badania CPUI-9 i nagrane nagłówki przyczyniły się do następujących budzących wątpliwości twierdzeń:

  1. „Wiarę w uzależnienie od pornografii” lub „postrzegane uzależnienie od pornografii” można odróżnić od „rzeczywistego uzależnienia od pornografii” przez CPUI-9.
  2. "Obecne poziomy korzystania z pornografii" die,en jeden prawidłowy serwer proxy dla rzeczywisty uzależnienie od pornografii, a nie wyniki kwestionariuszy oceny uzależnień od pornografii.
  3. W niektórych przedmiotach "obecne poziomy korzystania z pornografii" nie korelują liniowo z całkowitymi wynikami CPUI-9. Grubbs twierdzi, że te osoby fałszywie „wierzą”, że są uzależnione od porno.
  4. W badaniach CPUI-9 korelacja z "religijnością" Suma Wyniki CPUI-9. Z tego powodu Grubbs sugeruje tylko większość religijnych użytkowników porno uwierzyć są uzależnieni i nie mają rzeczywisty uzależnienie od porno.
  5. W niektórych z tych badań korelują zarówno „religijność”, jak i „moralna dezaprobata” Suma Wyniki CPUI-9. Z tego powodu Grubbs i jego zespoły twierdzą, że użytkownicy pornografii religijnej mają skandaliczne "przekonanie o uzależnieniu od pornografii", a nie rzeczywiste uzależnienie od pornografii.

Artykuły oparte na różnych badaniach CPUI-9 podsumowują te wyniki jako:

  • Wiara w uzależnienie od pornografii jest źródłem twoich problemów, a nie pornografii.
  • Religijni użytkownicy porno nie są tak naprawdę uzależnieni od porno (nawet jeśli osiągają wysokie wyniki na CPUI-9) - po prostu doświadczają wstydu i poczucia winy związanego z używaniem pornografii.

W tym nadzwyczajny 2016 Psychology Today artykuł, Joshua Grubbs podsumowuje swoje poglądy, twierdząc, że uzależnienie od pornografii to nic innego jak religijna szkoda:

Określenie „uzależniony od porno” przez partnera, a nawet przez samego siebie, nie ma nic wspólnego z ilością pornografii, którą ogląda mężczyzna, mówi Joshua Grubbs, adiunkt psychologii na Bowling Green University. Zamiast tego ma wszystko, co dotyczy religijności i moralnego stosunku do seksu. Krótko mówiąc, mówi: „Jest to motywowane wstydem”.

W przeciwieństwie do powyższego stwierdzenia Grubbsa, jego badania faktycznie wykazały, że „ilość pornografii oglądanej przez mężczyznę” wynosi bardzo związane z uzależnieniem od porno (wyniki na CPUI-9).

Grubbs kontynuuje:

… .Grubbs nazywa to „postrzeganym uzależnieniem od pornografii”. „Działa zupełnie inaczej niż inne uzależnienia”.

As Fernandez i in., 2017 ujawnia, w rzeczywistości CPUI-9 nie zdołał ocenić „postrzeganego uzależnienia od pornografii”. I rzeczywisty uzależnienie od porno działa bardzo podobnie do innych nałogów.

Podsumowując: Wyniki Fernandez i in., Miejsce 2017 cała kolekcja asercje oparte na wynikach CPUI-9 i wszystkich wynikowych nagłówkach w poważnych wątpliwościach.

Problemy z kwestionariuszem „postrzegane uzależnienie od pornografii” (CPUI-9)

Aby zrozumieć znaczenie nowego badania, musimy najpierw zbadać Wykaz wykorzystania cyberprzestrzeni (CPUI-9). Ważne, aby pamiętać:

  • CPUI-9 jest podzielony na 3 nazwane sekcje, z których każda zawiera 3 pytania (zwróć szczególną uwagę na pytania „Emocjonalne cierpienie”).
  • Każde pytanie jest oceniane przy użyciu skali Likerta od 1 do 7, gdzie 1 to „wcale nie, ”A 7 jest„niezwykle".
  • Ilekroć Grubbs używa wyrażenia „postrzegane uzależnienie”, tak naprawdę nie ma na myśli nic innego, jak tylko Całkowity wynik na jego teście CPUI-9, ale test nie może w rzeczywistości odróżnić „postrzeganego” uzależnienia od prawdziwego uzależnienia.

Postrzegana sekcja kompulsywności

  1. Uważam, że jestem uzależniony od pornografii internetowej.
  2. Nie mogę powstrzymać korzystania z pornografii online.
  3. Nawet jeśli nie chcę oglądać pornografii w Internecie, czuję do niej ciągłość

Sekcja Pozyskiwania Dostępu

  1. Czasami staram się ustawić harmonogram, aby móc być sam w celu oglądania pornografii.
  2. Nie chciałem spotykać się z przyjaciółmi ani uczestniczyć w niektórych funkcjach towarzyskich, aby mieć możliwość oglądania pornografii.
  3. Odłożyłem ważne priorytety, aby oglądać pornografię.

Emocjonalna sekcja cierpienia

  1. I wstydzić się po obejrzeniu pornografii online.
  2. I być w depresji po obejrzeniu pornografii online.
  3. I czuć się chory po obejrzeniu pornografii online.

Badanie CPUI-9 ujawnia trzy rażące prawdy ujawnione przez autorów Fernandez i in., 2017 (i w Krytyka YBOP):

  • CPUI-9 nie może odróżnić rzeczywistego uzależnienia od pornografii od zwykłej wiary w uzależnienie od pornografii („postrzegane uzależnienie”).
  • Pierwsze dwie sekcje (pytania 1-6) oceniają oznaki i objawy choroby rzeczywisty uzależnienie od pornografii (nie „postrzegane uzależnienie od pornografii”).
  • Pytania „stresu emocjonalnego” (7-9) oceniają poziom wstydu i poczucia winy i nie znajdują się w żadnym innym rodzaju oceny uzależnienia (tj. Nie pasują).

Najpierw przedstawimy krótkie podsumowanie Fernandez i in., 2017, a następnie fragmenty jego wyników wraz z naszymi komentarzami.

SEKCJA 2: Fernandez i in., 2017 - Projekt i ustalenia

Krótki opis Fernandez i in., 2017:

Było to wyjątkowe badanie, ponieważ poprosiło uczestników o powstrzymanie się od pornografii internetowej w ciągu 14 dni. (Tylko garstka badań poprosiłem uczestników o powstrzymanie się od pornografii, co jest jednym z najbardziej jednoznacznych sposobów ujawnienia ich efektów.) Uczestnicy wzięli CPUI-9 przed i po ich 14-owej próbie abstynencji pornograficznej. (Uwaga: nie powstrzymywali się od masturbacji ani seksu, tylko porno.) Głównym celem naukowców było porównanie wyników „przed” i „po” 3 sections CPUI-9 do następujących Zmienne 3:

1) Rzeczywisty kompulsywność. Fakt, że uczestnicy próbowali rzucić porno, pozwolił badaczom zmierzyć rzeczywisty kompulsywność (w odniesieniu do korzystania z pornografii). Naukowcy zastosowali formułę "nieudane próby abstynencji X wysiłek abstynencji" zmierzyć rzeczywisty kompulsywność. To jest pierwsze badanie, które można porównać rzeczywisty kompulsywność wobec wyników badanych w kwestionariuszu uzależnienia od pornografii (CPUI-9).

2) Częstotliwość korzystania z pornografii internetowej. Częstotliwość korzystania przez badanych z pornografii internetowej przed badaniem.

3) Kwestionariusz odmowy moralnej. Oprócz podjęcia CPUI-9, Fernandez's badani wzięli kwestionariusz dotyczący moralnej dezaprobaty, aby badacze mogli skorelować swoje wyniki z pytaniami CPUI-9. Moralna dezaprobata pornografii została zmierzona przez cztery przedmioty ocenione w skali XERTUM-punktowej Likerta z 7 (wcale nie) do 7 (niezwykle):

  • "Oglądanie pornografii w Internecie powoduje moje sumienie"
  • "Oglądanie pornografii narusza moje przekonania religijne"
  • "Uważam, że oglądanie pornografii jest moralnie złe"
  • "Wierzę, że oglądanie pornografii jest grzechem."

Zauważ, że 3 z 4 pytań o „moralną dezaprobatę” dotyczą religijności.

Zbadajmy co Fernandez i in., 2017 zgłosił i co miał do powiedzenia na temat CPUI-9 oraz wnioski przedstawione w badaniach wykorzystujących CPUI-9.

Co zrobił Fernandez i in., Raport 2017?

Wyniki #1: Wyższa częstotliwość korzystania z pornografii dotyczyła: 1) Wszystkich wyników CPUI-9, 2) "Spostrzegawczej kompulsywności" i 3) rzeczywisty kompulsywność (nieudane próby abstynencji X wysiłek abstynencyjny). Jednak częstotliwość korzystania z pornografii była nie związane do punktów w pytaniach 7-9 „Emocjonalne cierpienie” (które oceniają poczucie winy i wstydu).

Tłumaczenie: Nie ważne jak to zmierzysz, rzeczywisty uzależnienie od pornografii jest silnie skorelowane z wyższym poziomem używania pornografii. Jednak pytania 7-9 dotyczące winy i wstydu nie powinny być częścią oceny uzależnienia od pornografii (lub nawet „postrzeganego uzależnienia od pornografii”), ponieważ nie są one związane z częstotliwością korzystania z pornografii. Trzy pytania „emocjonalnego cierpienia” nie pasują. W rzeczywistości wypaczają wyniki CPUI-3.

Zabierz 1: Badania Grubbsa (lub jakiekolwiek inne badanie, w którym wykorzystano CPUI-9) nie oceniały „postrzeganego uzależnienia od pornografii”, „wiary w uzależnienie od pornografii” ani „określania siebie jako uzależnionych." Ważne jest, aby pamiętać, że "postrzegane uzależnienie od pornografii"Wskazuje jedynie całkowity wynik na CPUI-9. Nagłówek taki jak „Przekonanie, że masz uzależnienie od pornografii jest przyczyną Twojego problemu z pornografią, wyniki badań” należy teraz ponownie interpretować jako „Uzależnienie od pornografii jest przyczyną problemu z pornografią, jak wynika z badań”. Ważne jest, aby to zauważyć nie ma naukowego precedensu dla testu oceny „postrzeganego uzależnienia”, a CPUI-9 nie został sprawdzony jako taki.

Zabierz 2: Pytania dotyczące winy i wstydu 7-9 nie mają miejsca w kwestionariuszu uzależnienia od pornografii, ponieważ wypaczają całkowite wyniki CPUI-9 znacznie niżej dla niereligijnych użytkowników porno, podczas gdy budujący wyniki dla religijnych użytkowników porno. Na przykład, jeśli ateista i pobożny chrześcijanin mają identyczne wyniki w pytaniach 9-1 CPUI-6, jest prawie pewne, że chrześcijanin otrzyma znacznie wyższe wyniki CPUI-9, po dodaniu pytań 7-9 - niezależnie od stopnia uzależnienia w którymkolwiek z przedmiotów.

Na wynos 3: Pomijanie pytań dotyczących winy i wstydu 7-9 powoduje, że „godziny korzystania z pornografii” (nie religia) są najsilniejszym predyktorem uzależnienia od pornografii. Mówiąc inaczej, pytania "emocjonalne cierpienie" silnie korelują z "religijnością", ale nie z "godzinami korzystania z pornografii". W przeciwieństwie do mylących artykułów, Znaleziono badania CPUI-9 że wyższy poziom wykorzystania pornografii koreluje z tak zwanym "postrzeganym uzależnieniem od pornografii".

Wyniki #2: Nieudane próby abstynencji korelowały z 1) całkowitymi wynikami CPUI-9 oraz 2) pytaniami „Postrzegana kompulsywność” - ale nie z pytaniami „Emocjonalne cierpienie” 7-9.

Tłumaczenie: Niemożność kontrolowania użycia skorelowana z CPUI-9 rzeczywisty pytania 1-6 dotyczące uzależnień, ale nie pytania dotyczące winy i wstydu 7-9.

Na wynos: Ponownie oceniają CPUI-9 pytania 1-6 rzeczywisty uzależnienie od porno, podczas gdy pytania dotyczące winy i wstydu 7-9 nie. Uwzględnienie pytań „stresu emocjonalnego” prowadzi daleko niższy Wyniki CPUI-9 dla uzależnionych od pornografii i daleko wyższy Wyniki CPUI-9 dla osób religijnych lub prawie każdego, kto wolałby nie używać pornografii.

Wyniki #3: „Moralna dezaprobata” wykorzystywania pornografii była silnie skorelowana z 1) całkowitymi wynikami CPUI-9 oraz 2) pytaniami „Emocjonalny niepokój”. Jednak „moralna dezaprobata” była tylko nieznacznie związana z wynikami CPUI-9 „Postrzegana kompulsywność”. Innymi słowy, najbardziej uzależnieni badani nie osiągali wyższej oceny religijności.

Tłumaczenie: "Moralna dezaprobata ”pornografii była silnie skorelowana z pytaniami 9-7 dotyczącymi winy i wstydu CPUI-9. Co najważniejsze, pytania 7-9 to tylko powód „moralna dezaprobata” korelowała z Total CPUI-9 („postrzegane uzależnienie od pornografii”). Włączenie pytań „emocjonalnego niepokoju” jest tym, co generuje mylące twierdzenie, że „wiara w uzależnienie od pornografii” jest napędzana moralną dezaprobatą.

Zabierz 1: Pomijanie pytań dotyczących winy i wstydu (7-9) skutkuje „moralną dezaprobatą”, która nie ma nic wspólnego z uzależnieniem od pornografii. Pytania "Emocjonalna udręka" oceniające poczucie winy i wstyd sprawiają, że niemal każdy, kto wolałby nie używać pornografii (zwłaszcza osób religijnych), miałby znacznie wyższą punktację CPUI-9.

Zabierz 2: Uwzględnienie pytań 7-9 dotyczących winy i wstydu prowadzi do sztucznie silnych korelacji między „moralną dezaprobatą” a całkowitym CPUI-9 (postrzegane uzależnienie). Fakt, że osoby religijne uzyskują bardzo wysokie wyniki zarówno w pytaniach o „moralną dezaprobatę”, jak i na „niepokój emocjonalny”, doprowadził do nieuzasadnionych twierdzeń, że religijni ludzie znacznie częściej „postrzegają” siebie jako uzależnionych od porno (pamiętaj, że „postrzegane uzależnienie” to skrót od "Łączny wynik CPUI-9"). Jednak jest to po prostu nieprawda, ponieważ religijni ludzie zdobywają dodatkowe punkty w pytaniach 7-9 nie mierz uzależnieniaczy nawet „postrzeganie” uzależnienia. Mierzą tylko emocjonalne cierpienie z powodu sprzecznych wartości.

Zabierz 3: Osoby religijne uzyskują bardzo wysokie wyniki zarówno w pytaniach o „dezaprobatę moralną”, jak i na pytaniach o „niepokój emocjonalny”. Studia oparte na CPUI-9 przyjęły korelację między "dezaprobatą moralną" a pytaniami 3 "Emocjonalna udręka", aby stworzyć mitologię tylko dla osób religijnych uwierzyć są uzależnieni od porno. Jednak te pytania nie oceniają ani uzależnienia od pornografii, ani „wiary”, ani „postrzegania” uzależnienia, więc nie pasują do tego instrumentu.

Podsumowując, wnioski i roszczenia zgłoszone przez CPUI-9 są po prostu nieważne. Joshua Grubbs stworzył kwestionariusz, który nie może, i nigdy nie został zatwierdzony, sortowanie „postrzegane” na podstawie rzeczywistego uzależnienia: CPUI-9. Z zero naukowych uzasadnień he ponownie oznakowane jego CPUI-9 jako kwestionariusz „postrzegania uzależnienia od pornografii”.

Ponieważ CPUI-9 zawierał dodatkowe pytania 3, oceniające poczucie winy i wstydu, Wyniki CPUI użytkowników religijnego porno są zwykle wypaczane w górę. Istnienie wyższych wyników CPUI-9 dla religijnych użytkowników pornografii było następnie podawane mediom jako twierdzenie, że „ludzie religijni fałszywie wierzą, że są uzależnieni od porno. ”Po tym nastąpiło kilka badań korelując dezaprobatę moralną z wynikami CPUI-9. Ponieważ ludzie religijni jako grupa osiągają wyższą moralną dezaprobatę i (w związku z tym) całkowitą CPUI-9, to było wymawiane (bez faktycznego wsparcia), że religijna dezaprobata moralna jest prawdziwy przyczyna uzależnienia od pornografii. To całkiem niezły skok i nieuzasadniony ze względów naukowych.

Przedstawimy teraz fragmenty z Fernandez i in., 2017 wraz z komentarzami i wyjaśniającymi obrazami.


SEKCJA 3: Fragmenty Fernandez i in., 2017 (z komentarzami)

Sekcja dyskusyjna Fernandez i in2017 zawierał trzy główne ustalenia, trzy teoretyczne implikacje i dwie implikacje kliniczne. Oni podążają.

Pierwsze główne odkrycie: Oceniają pytania CPUI-9 „postrzegana kompulsywność” rzeczywisty kompulsywność, a nie „wiara” w uzależnienie od porno

Fernandez i in., 2017 omówić, w jaki sposób rzeczywisty Oceny kompulsywności pokrywają się z wynikami uzyskanymi w pytaniach CPUI-9 „Postrzegana kompulsywność”, ale nie z pytaniami "Emocjonalna udręka".

Znaleźliśmy częściowe poparcie dla naszej drugiej hipotezy, że nieudane próby abstynencji będą oddziaływać z wysiłkiem abstynencji, aby przewidzieć wyższe wyniki CPUI-9, kontrolując moralną dezaprobatę. Jednak, związek ten był ograniczony do wyników Perceptive Compulsivity, a nie do emocjonalnych Distress i pełne wyniki CPUI-9. W szczególności, gdy nieudane próby abstynencji są wysokie, a wysiłek związany z abstynencją jest wysoki, przewiduje się wyższe wyniki w podskali postrzeganej kompulsywności.. To stwierdzenie jest zgodne z naszą propozycją, że to nie tylko częstotliwość wykorzystywania pornografii przyczynia się do postrzegania kompulsywności, ale że zależy to również od równie ważnej zmiennej, wysiłku abstynencyjnego. Wcześniej badania wykazał, że częstotliwość korzystania z pornografii stanowi pewien wariancję CPUI-9 (Grubbs i wsp., 2015a, Grubbs i wsp., 2015c), ale sama częstotliwość korzystania z pornografii nie jest wystarczająca do stwierdzenia obecności kompulsywności (Kor et al., 2014). Niniejsze badanie sugeruje, że niektóre osoby mogą często przeglądać IP, ale nie mogą podejmować znacznych wysiłków w powstrzymywaniu się od IP. W związku z tym mogli nigdy nie poczuć, że ich użycie było w jakikolwiek sposób kompulsywne, ponieważ nie było zamiaru wstrzymywać się od głosu. W związku z powyższym, wprowadzenie niniejszego badania jako wysiłku abstynencyjnego jako nowej zmiennej jest ważnym wkładem. Zgodnie z przewidywaniami, kiedy ludzie próbowali powstrzymać się od pornografii (tj. Wysiłku na wysokie abstynencje), ale doświadczyli wielu niepowodzeń (tj. Wysokich nieudanych prób abstynencji), to było to zgodne z większymi wynikami w podskali postrzeganej kompulsywności.

PODSUMOWANIE: Po pierwsze, częstotliwość korzystania z pornografii była silnie związana z pytaniami „Postrzegana kompulsywność” CPUI-9 i rzeczywisty kompulsywność ("nieudane próby abstynencji X wysiłek abstynencji").

Po drugie, użytkownicy porno, którzy naprawdę bardzo się starali zatrzymać, ale wielokrotnie zawiedli, mieli najwyższe wyniki w pytaniach „Postrzegana kompulsywność” CPUI-9. Mówiąc prościej, CPUI-9 pytania 1-3 oceniaj rzeczywisty kompulsywność (pragnienie i niezdolność do kontrolowania używania) zamiast „wiary w nałóg”. Oznacza to, że nie oferują wsparcia dla koncepcji „postrzeganego uzależnienia”.

Po trzecie, pytania „Emocjonalnego niepokoju” (ocena poczucia winy i wstydu) są nieistotne przy ocenie rzeczywistego uzależnienia od pornografii i służą jedynie do wypaczenia całkowitych wyników CPUI-9 wyższych dla osób religijnych i tych, którzy nie akceptują używania pornografii.

Zróbmy statystyki wizualne. Oto kilka wskazówek dla zrozumienia liczb w poniższych tabelach i obrazach: zero oznacza brak korelacji między dwiema zmiennymi; 1.00 oznacza całkowitą korelację między dwiema zmiennymi. Im większa liczba, tym silniejsza korelacja między zmiennymi 2. Jeśli liczba ma minus znak, oznacza to, że istnieje negatywna korelacja między dwiema rzeczami. (Na przykład istnieje ujemna korelacja między wysiłkiem fizycznym a chorobami serca. Zatem w normalnym języku ćwiczenia zmniejsza szanse na choroby serca. Z drugiej strony otyłość ma dodatnia korelacja z chorobą serca.)

Zaczynamy od tabeli korelacji od Fernandez i in, 2017. Numer 1 to „częstotliwość korzystania z pornografii internetowej”, co silnie koreluje z pytaniami CPUI-9 „postrzegana kompulsywność” (0.47), wysiłkiem abstynencyjnym (0.28) i nieudanymi próbami abstynencji (0.47). Częstotliwość korzystania z pornografii wynosiła nie związane na pytania "Emocjonalna udręka" (0.05) i ujemnie skorelowane z „moralną dezaprobatą” (-0.14).

Wyniki bez pytań 3 „Emocjonalne cierpienie”, które wypaczają wyniki: „Częstotliwość korzystania z pornografii” jest zdecydowanie najsilniejszym wskaźnikiem rzeczywistego uzależnienia od pornografii - nie religijność! Tak jak Fernandez i in. zwrócił uwagę, że powyższe korelacje są podobne dla wszystkich badań CPUI-9 prowadzonych przez zespoły Grubbsa.

Podstawowa przesłanka badań nad „postrzeganym uzależnieniem od pornografii” opiera się na podstawach bezpodstawne twierdzenie że całkowite wyniki CPUI-9 powinny idealnie korelować z „bieżącymi godzinami korzystania z pornografii”. Naukowcy zakładają, że - jeśli wyniki CPUI-9 danej osoby są stosunkowo wysokie, a ich „godziny korzystania z pornografii” są tylko umiarkowanie wysokie - osoba fałszywie „wierzy”, że jest uzależniona od porno. Graficzne przedstawienie tego stwierdzenia:

Jednak jako Fernandez i in. i wiele innych badań uwaga, obecny poziom wykorzystania pornografii to niewiarygodna miara uzależnienia. Co ważniejsze, pytania „Distress emocjonalny” 3 znacznie osłabiają korelacje między częstotliwością używania a wynikami Total CPUI-9.

Konkluzja: Nie ma czegoś takiego jak „postrzegana kompulsywność” lub „postrzegane uzależnienie od pornografii”. Jeśli użytkownik porno osiąga wysokie wyniki w teście uzależnienia od pornografii, oznacza to, że doświadcza oznak i objawów rzeczywistego uzależnienia. Ponadto z naukowego punktu widzenia nie jest uzasadnione przypuszczenie, że obecne poziomy konsumpcji pornografii można wykorzystać jako wskaźnik zastępczy rzeczywisty uzależnienie od pornografii (jak stwierdzono w wielu badaniach).


Drugie główne odkrycie: Potrzeba większego wysiłku w celu powstrzymania się od głosu korelowała z pytaniami CPUI-9 „postrzegana kompulsywność”

Fernandez i in., 2017 wskazują, że potrzeba większego wysiłku, aby powstrzymać się od głosu, jest silnie skorelowana z pytaniami „Postrzegana kompulsywność” CPUI-9 i częstotliwością używania pornografii, ale nie z pytaniami „Emocjonalny niepokój”:

Co ciekawe, wysiłek związany z abstynencją jako indywidualnym predyktorem również wykazał istotną pozytywną zależność predykcyjną z podskalą postrzeganej kompulsywności (ale nie podskalą Emocjonalnej Distress i pełną skalą CPUI-9), kontrolowanie nieudanych prób abstynencji i dezaprobaty moralnej, chociaż ta relacja nie była hipotetycznie a priori. Przewidywaliśmy w niniejszym badaniu, że tylko osoby, które faktycznie doświadczyły nieudanych prób abstynencji, mogą wywnioskować kompulsywność z własnego zachowania, prowadząc do percepcji kompulsywności. Jednak, odkryliśmy, że większy wysiłek na abstynencję przewidywał wyższe wyniki w podskali postrzeganej kompulsywności i że ta zależność była postrzegana nawet niezależnie od nieudanych prób abstynencji. To odkrycie ma ważną implikację, że próby powstrzymania się od pornografii same w sobie są związane z postrzeganiem kompulsywności u niektórych osób.

PODSUMOWANIE: Podobnie jak w przypadku pierwszego wyniku, wyższe wyniki w pytaniach CPUI-9 „postrzegana kompulsywność” silnie korelowały z cechami rzeczywisty kompulsywność (wymagająca dużego wysiłku, aby powstrzymać się od pornografii). Mówiąc prościej, pytania CPUI-9 „postrzegana kompulsywność” służą do oceny rzeczywisty kompulsywność. Jednak potrzeba większego wysiłku, aby powstrzymać się od pornografii, nie ma wiele wspólnego z poczuciem winy, wstydem lub wyrzutami sumienia (pytania dotyczące „stresu emocjonalnego”). Poczucie winy i wstydu związane z używaniem pornografii ma niewiele wspólnego rzeczywisty uzależnienie od pornografii, nie mówiąc już o „wierze” w uzależnienie od pornografii.

Konkluzja: Nie ma czegoś takiego jak „postrzegana kompulsywność” lub „postrzegane uzależnienie od pornografii”. W CPUI-9 nie ma miejsca na pytania związane z „emocjonalnym niepokojem”, poza tym, że mają one wypaczać wyższe wyniki dla religijnych użytkowników porno i tworzyć niepoparte wnioski i nagłówki.


Trzecie główne odkrycie: Dezaprobata moralna była związana z pytaniami o „cierpienie emocjonalne”, ale nie z rzeczywisty kompulsywność lub pytania dotyczące uzależnienia od CPUI-9 (1-6)

Należy pamiętać, że „moralna dezaprobata pornografii” to suma 4 pytań bez CPUI-9, podczas gdy 3 pytania CPUI-9 „Emocjonalne cierpienie” oceniają poczucie winy i wstyd. Fernandez i in., 2017 (i inne badania CPUI-9) wykazały, że „moralna dezaprobata pornografii” ma niewiele wspólnego z rzeczywisty uzależnienie od porno. Fragment:

Okazało się, że gdy CPUI-9 został potraktowany jako całość, moralna dezaprobata była jedynym znaczącym predyktorem. Jednak, gdy się zepsuł, moralna dezaprobata przewidywała tylko określoną domenę CPUI-9, podskali Emocjonalnej Distress (np. "Czuję się zawstydzony po obejrzeniu pornografii online") i nie miał wpływu na podskali postrzeganej kompulsywności. Jest to zgodne z wcześniejszymi badaniami wykazującymi, że moralna dezaprobata dla pornografii odnosi się wyłącznie do podskali Emocjonalnej Distress, a nie do Percepcyjnych Compulsivity czy Access Efforts (Wilt i in., 2016). To wspiera również Wilt i jego współpracowników, że moralna dezaprobata stanowi unikalny aspekt CPUI-9, który jest aspektem emocjonalnym (Emocjonalna Distress), a nie aspektem poznawczym (Perceived Compulsivity). Tak więc, chociaż podskale Emocjonalna trudność i postrzegana kompulsywność są powiązane, nasze wyniki sugerują, że należy je traktować oddzielnie wydaje się, że powstają w wyniku różnych procesów psychologicznych.

PODSUMOWANIE: Moralna dezaprobata była silnie związana z trzema pytaniami „Emocjonalny niepokój”, ale tylko w niewielkim stopniu związana z pytaniami CPUI-3 „Postrzegana kompulsywność”. Oznacza to, że „moralna dezaprobata” nie jest związana z uzależnieniem od pornografii, a jedynie z poczuciem winy i wstydem. Poniżej przedstawiono korelacje z badania cytowanego w fragmencie (Wilt i wsp., 2016). Podkreślono korelacje między „moralną dezaprobatą” a trzema sekcjami CPUI-9:

Podobnie jak w przypadku innych badań CPUI-9, przekonanie, że porno jest moralnie złe lub grzeszne, jest silnie skorelowane z sekcją CPUI-9 „Emocjonalne cierpienie” (# 4). Jednak istnieje bardzo niewielka (lub negatywna) korelacja między „moralną dezaprobatą” a uzasadnionymi pytaniami o uzależnienie od pornografii CPUI-9 („Wysiłki dostępu”, „Postrzegana kompulsywność”). Fernandez i in. mówi, że wstyd i poczucie winy (pytania 7-9) należy zbadać oddzielnie od rzeczywistego uzależnienia od pornografii (pytania 1-6). Nie oceniają uzależnienia ani uzależnienia „postrzeganego”.

Konkluzja: Pytania dotyczące „emocjonalnego niepokoju” nie mają miejsca w CPUI-9, z wyjątkiem wypaczania wyższych wyników dla religijnych użytkowników porno. Badacze wykorzystali naturalną korelację między „moralną dezaprobatą pornografii” a pytaniami „emocjonalnego niepokoju”, aby stwierdzić, że moralne zastrzeżenia powodują „wiarę w uzależnienie od pornografii” (łączny wynik CPUI-9). Ponieważ osoby religijne osiągają wysokie wyniki zarówno w kategoriach „dezaprobaty moralnej”, jak i „cierpienia emocjonalnego”, niesłusznie twierdzą badacze religia powoduje uzależnienie od pornografii, ale wyniki badań dostarczają mało dowodów na to, że tak jest.


Implikacje teoretyczne #1: „Postrzegane” uzależnienie od pornografii to mit. Moralna dezaprobata nie odgrywa żadnej roli w rzeczywistym uzależnieniu od porno.

Fernandez i in., 2017 odkrył, że pytania CPUI-9 „postrzegana kompulsywność” oceniają rzeczywisty kompulsywność i ta moralna dezaprobata nie odgrywa żadnej roli w rzeczywistym uzależnieniu od porno.

Nasze odkrycia mają trzy ważne implikacje teoretyczne. Po pierwsze, niniejsze badanie wyjaśnia wcześniej niezbadany związek między postrzeganym uzależnieniem od IP, mierzonym przez CPUI-9, a rzeczywistą kompulsywnością. W naszej próbce stwierdziliśmy, że postrzeganie kompulsywności rzeczywiście odzwierciedla rzeczywistość. It wydaje się, że rzeczywisty schemat kompulsywny (nieudane próby abstynencji x wysiłek abstynencyjny) i sam wysiłek abstynencyjny, przewidują wyniki w podskali postrzeganej kompulsywności CPUI-9. Odkryliśmy, że związek ten utrzymuje się nawet po utrzymaniu moralnej dezaprobaty na stałym poziomie. Dlatego nasze wyniki sugerują, że niezależnie od tego, czy dana osoba nie akceptuje pornografii, wyniki Indywidualnej Kompulsywności mogą odzwierciedlać rzeczywistą kompulsywność lub trudności z powstrzymywaniem się od IP. Proponujemy, że podczas gdy rzeczywisty stopień kompulsywności nie jest równoznaczny z rzeczywistym uzależnieniem, kompulsywność jest kluczowym elementem uzależnienia, a jego obecność u użytkownika IP może wskazywać na faktyczne uzależnienie od IP. W związku z tym, wyniki obecnego badania rodzą pytania o to, czy badania dotyczące CPUI-9 do tej pory mogą być w pewnym stopniu uwzględniane przez rzeczywiste uzależnienie, poza zwykłym postrzeganiem uzależnienia.

PODSUMOWANIE: Gdy Fernandez i in. mówi „postrzeganie kompulsywności”, oznacza to pytania CPUI-9 „postrzegana kompulsywność”. Wyniki dotyczące „postrzeganej kompulsywności” zgodne z rzeczywisty kompulsywność (nieudane próby abstynencji x wysiłek abstynencyjny). Mówiąc prosto, oceniają pytania CPUI-9 1-3 rzeczywisty kompulsywność (pragnienie i niezdolność do kontrolowania używania) zamiast „wiary w uzależnienie od pornografii”. Autorzy wyrażają poważne zastrzeżenia co do używania wyrażenia „postrzegane uzależnienie” zamiennie z wynikami testu CPUI-9. Wreszcie, ocena dezaprobaty moralnej nie mówi nam nic o rzeczywistym uzależnieniu od pornografii.

Następnie wykorzystujemy dane z innego papieru CPUI-9, którego współautorem jest Grubbs („Transgresja jako uzależnienie: Religiosity and Moral Disapproval jako predyktory postrzeganego uzależnienia od pornografii„), Ponieważ jego prowokacyjny tytuł sugeruje, że moralna dezaprobata na tle religijnym powoduje uzależnienie od pornografii.

Zwróć uwagę, że pytania „Emocjonalnego niepokoju” dają silne korelacje między „moralną dezaprobatą” a całkowitymi wynikami CPUI-9. Uwaga: Pytania 4-6 „Starania o dostęp” oceniają podstawowe zachowania związane z uzależnieniem (niezdolność do kontrolowania używania pomimo poważnych negatywnych konsekwencji), ale są w dużej mierze niezwiązane z dezaprobatą moralną i religijnością.

Podsumowując: nie ma czegoś takiego jak „postrzegane uzależnienie od pornografii”. Jeśli użytkownik porno osiąga wysokie wyniki w ważnym teście uzależnienia od pornografii, oznacza to, że doświadcza oznak i symptomów pliku rzeczywisty uzależnienie. Jeśli uważasz, że jesteś uzależniony, jesteś uzależniony. To, jak ktoś myśli moralnie o pornografii, nie ma praktycznie nic wspólnego z rzeczywistym uzależnieniem od pornografii. Aby być dokładnym, zwroty obciążone spinem, takie jak „postrzegane uzależnienie od pornografii” lub „wiara w uzależnienie od pornografii”, należy dokładniej zastąpić wyrażeniem „uzależnienie od pornografii”.


Implikacje teoretyczne #2: Pytania 3 "Emocjonalna udręka" zwiększają sumę wyników CPUI-9 dla osób religijnych podczas deflowania wyników Total CPUI-9 dla rzeczywistych uzależnionych od porno.

Fernandez i in., 2017 omawia, w jaki sposób pytania 3 "Emocjonalna dystres" przekreślają wszystkie wyniki z dowolnego badania wykorzystującego CPUI-9.

Po drugie, nasze odkrycia podają w wątpliwość przydatność włączenia podskali Emocjonalnej Distress jako części CPUI-9. Jak konsekwentnie stwierdzono w wielu badaniach (np. Grubbs i wsp., 2015a, c), nasze odkrycia wykazały również, że częstotliwość korzystania z IP nie ma związku z wynikami emocjonalnego zagrożenia. Co ważniejsze, faktyczna kompulsywność, jak to zostało przedstawione w niniejszym badaniu (nieudane próby abstynencji x wysiłek abstynencyjny) nie miała związku z punktacją emocjonalnego dystresu. Sugeruje to, że osoby, które doświadczają rzeczywistego kompulsywności w używaniu pornografii niekoniecznie doświadczają emocjonalnego stresu związanego z używaniem pornografii.

Raczej, Wyniki emocjonalnej presji zostały w znacznym stopniu przewidziane moralną dezaprobatą, zgodnie z wcześniejszymi badaniami które również znalazły znaczące nakładanie się pomiędzy nimi (Grubbs i wsp., 2015a, Wilt i wsp., 2016). Wskazuje to, że emocjonalny dystres mierzony przez CPUI-9 wynika głównie z dysonansu odczuwanego przez angażowanie się w zachowania, które moralnie dezaprobuje, i nie ma związku z rzeczywistą kompulsywnością. W związku z tym uwzględnienie podskali Emocjonalne zagrożenia jako części CPUI-9 może skosić wyniki w taki sposób, że nadwyręża ogólną postrzeganą liczbę uzależnień u użytkowników IP, którzy moralnie nie akceptują pornografii, i obniża całkowite postrzegane wyniki uzależnień w IP użytkownicy, którzy mają wysoką Postrzeganą Wyniki kompulsywności, ale niska moralna dezaprobata pornografii.

Tjego może być dlatego, że podskala Emocjonalnej Niepokoju była oparta na oryginalnej skali "Winy", która została opracowana do użycia szczególnie w przypadku populacji religijnych (Grubbs i in., 2010), a jej użyteczność w stosunku do niereligijnych populacji pozostaje niepewna w świetle późniejszych ustaleń związanych z tą skalą. "Klinicznie istotny dystres" jest ważnym elementem w kryteriach diagnostycznych zaproponowanych w przypadku zaburzenia hiperseksualnego w DSM-5, gdzie kryterium diagnostyczne B stwierdza, że ​​"istnieje klinicznie znaczący stres osobisty związany z częstotliwością i intensywnością tych fantazji seksualnych, popędów, lub zachowania "(Kafka 2010, str. 379). ja• wątpliwe jest, aby podskala Emocjonalnej Distress dotykała tego szczególnego klinicznie istotnego niebezpieczeństwa. Sposób, w jaki elementy są sformułowane (np. "Czuję się zawstydzony / przygnębiony / chory po obejrzeniu pornografii w Internecie") sugeruje, że cierpienie nie musi być związane z częstotliwością i intensywnością fantazji seksualnych, zachcianek lub zachowań, ale może być spowodowane jedynie od angażowania się w zachowanie, nawet w sposób nie kompulsywny.

PODSUMOWANIE: To jest die,en core finding: The 3 "Emocjonalna Distress" pytania nie ma miejsca w CPUI-9lub jakikolwiek kwestionariusz dotyczący uzależnienia od pornografii. Te pytania dotyczące winy i wstydu tak nie ocenić cierpienie związane z używaniem uzależniającej pornografii lub „postrzeganiem uzależnienia”. Te 3 pytania sztucznie zawyżają całkowite wyniki CPUI-9 dla osób religijnych, jednocześnie zmniejszając całkowite wyniki CPUI-9 dla niereligijnych uzależnionych od porno.

Należy zauważyć, że kwestionariusze oceny innych rodzajów uzależnień zazwyczaj nie zawierają pytań o poczucie winy i wstydu. Na pewno, Żaden wykonać jedną trzecią kwestionariuszy dotyczących poczucia winy i wstydu. Na przykład kryteria DSM-5 z Zaburzenia używania alkoholu zawierają pytania 11. Jednak żadne z pytań nie ocenia skruchy lub winy po binge drinking. Podobnie DSM-5 Kwestionariusz uzależnienia od hazardu zawierają jedno pytanie o wyrzuty sumienia, poczucie winy lub wstyd.

Podsumowując: Wyeliminuj 3 pytania dotyczące „stresu emocjonalnego”, a wszystkie twierdzenia i korelacje, na których się opierały, znikną. Przyjrzyjmy się, w jaki sposób 3 pytania dotyczące „stresu emocjonalnego” wypaczają wyniki CPUI-9.

Roszczenie #1: Po pierwsze, wielokrotnie twierdzono, że „godziny korzystania z pornografii” nie były związane z „postrzeganym uzależnieniem od pornografii” (łączne wyniki CPUI-9). Jest to nie prawda jak korelacje wzięte z Badanie Grubbsa „Transgression” odsłonić:

W rzeczywistości godziny korzystania z pornografii to silniejszy predyktor uzależnienia od pornografii (Total CPUI-9) niż religijność. Już samo to podważa większość nagłówków pojawiających się w badaniach nad „postrzeganym uzależnieniem” CPUI-9.

Chociaż nadal istnieje korelacja między religijnością a całkowitymi wynikami CPUI-9, jest ona w dużej mierze tworzona przez 3 pytania „Emocjonalnego niepokoju”. Te dane (zaczerpnięte z Badanie Grubbsa „Transgression” nr 2) ujawnia, w jaki sposób 3 „Emocional Distress” drastycznie obniża korelacje między godzinami korzystania z pornografii a całkowitymi wynikami CPUI-9:

Jak widać rzeczywiste uzależnienie od porno (ocenione na podstawie pytań 1-6) jest silnie powiązane z poziomem wykorzystania pornografii.

Tak więc użycie Total CPUI-9 niepoprawnie prowadzi do Roszczenie #2: że bycie religijnym jest silnie związane z „postrzeganym uzależnieniem od pornografii”. Ta korelacja jest reinterpretowana jako „ludzie religijni fałszywie wierzą, że są uzależnieni od porno.„Nether jest prawdą, ponieważ faktyczne uzależnienie od pornografii jest w rzeczywistości silnie związane z poziomem używania pornografii i nie związane z religijnością. Porównywanie korelacje między podstawowymi zachowaniami uzależnienia CPUI-9 („Wysiłki dostępu”) a Religijnością lub godzinami używania pornografii pokazuje, że religia nie ma nic wspólnego z uzależnieniem od pornografii:

Powyższa korelacja jest najważniejszym zajęciem całego tego artykułu: Religijność nie ma praktycznie nic wspólnego z rzeczywistym uzależnieniem od porno! Ponownie, pytania 4-6 „Starania o dostęp” oceniają podstawowe zachowania związane z uzależnieniem (niezdolność do kontrolowania pomimo poważnych negatywnych konsekwencji). W tej sekcji podajemy cztery możliwe powody, dla których użytkownicy pornografii religijnej mogą uzyskać wyższe wyniki na rzeczywistych pytaniach o uzależnienie od CPUI-9 1-6.

Gdyby osoby religijne częściej „czuły się uzależnione” od pornografii, religijność powinna silnie korelować z faktycznym uzależnieniem od pornografii. Tak nie jest. Mówiąc inaczej, robią to osoby najbardziej uzależnione nie wynik wyższy w religijności.


Implikacje teoretyczne #3: Rzeczywista kompulsywność (nieudane próby abstynencji x wysiłek abstynencji) pokrywa się z tak zwaną „postrzeganą kompulsywnością”

Fernandez i in., 2017 wskazuje na to, co jest oczywiste dla uzależnionych od pornografii: próbowanie naprawdę ciężko rzucić palenie, ale ciągle upada, ujawnia głębokość twojego przymusu.

Po trzecie, w tym badaniu wprowadzono wysiłek abstynencyjny jako ważną zmienną w odniesieniu do tego, jak może rozwinąć się postrzeganie kompulsywności. Należy zauważyć, że w literaturze badano częstotliwość używania IP bez uwzględniania różnych poziomów wysiłku abstynencyjnego uczestników. Wyniki obecnego badania pokazują, że samodzielny wysiłek związany z abstynencją i interakcje z nieudanymi próbami abstynencji, przewidują większą postrzeganą kompulsywność. Dyskutowaliśmy o trudnościach z powstrzymywaniem lub pragnieniem pornografii jako możliwego wyjaśnienia, jak sam wysiłek abstynencyjny może przewidzieć większą postrzeganą kompulsywność, ponieważ doświadczona trudność może ujawnić jednostce, że może występować kompulsywność w używaniu pornografii . Jednak obecnie dokładny mechanizm, dzięki któremu wysiłek związany z abstynencją odnosi się do postrzeganej kompulsywności, pozostaje niepewny i jest drogą do dalszych badań.

PODSUMOWANIE: wyższe wyniki na CPUI-9 „Perceived Compulsivity” były silnie powiązane z cechami rzeczywisty kompulsywność (wymagająca większego wysiłku, aby powstrzymać się od pornografii, ale nie jest w stanie tego zrobić). Mówiąc prościej, tak zwana „postrzegana kompulsywność” jest równa rzeczywisty kompulsywność.

Konkluzja: jeśli uważasz, że jesteś uzależniony od porno (ponieważ używasz go kompulsywnie), jesteś uzależniony. Wszystkie przyszłe badania powinny zaprzestać stosowania niedokładnych i pełnych spinów zwrotów, takich jak „postrzegane uzależnienie od pornografii” lub „wiara w uzależnienie od pornografii” jako zastępcze dla wyników CPUI-9.

W ramach ćwiczenia dokładności usuwamy terminy obciążone spinem z kilku badań dotyczących „postrzeganego uzależnienia”, aby czytelnik mógł dokładnie zrozumieć wyniki:

Leonhardt i in., Powiedział 2017:

„Wydaje się, że użytkownicy pornografii odczuwają lęk w związku z ich używaniem tylko wtedy, gdy uważają, że mają kompulsywny, niepokojący wzorzec używania.”

Leonhardt i wsp., 2017 z dokładną terminologią:

Osoby uzależnione od pornografii odczuwają niepokój związany z otaczaniem ich pornografią.

Grubbs i wsp., 2015 powiedziany:

„Te odkrycia silnie podkreślają twierdzenie, że postrzegane uzależnienie od pornografii internetowej prawdopodobnie przyczynia się do doświadczania stresu psychicznego u niektórych osób”.

Grubbs i wsp., 2015 z dokładną terminologią:

Uzależnienie od pornografii internetowej jest skorelowane z cierpieniem psychicznym.


Implikacje kliniczne #1:

Fernandez i in., 2017 sugeruje, że klinicyści mogą wierzyć pacjentom, gdy mówią, że są uzależnieni od pornografii.

Wreszcie nasze odkrycia dostarczają ważnych implikacji w leczeniu osób, które zgłaszają uzależnienie od pornografii internetowej. W literaturze pojawiły się dowody sugerujące, że coraz więcej osób zgłasza uzależnienie od pornografii (Cavaglion, 2008, 2009; Kalman, 2008; Mitchell, Becker-Blease i Finkelhor, 2005; Mitchell i Wells, 2007). Lekarze pracujący z osobami, które zgłaszają uzależnienie od pornografii, muszą traktować poważnie takie postrzeganie siebie, zamiast być sceptycznie nastawionym do dokładności tego postrzegania siebie.. Nasze odkrycia sugerują, że jeśli dana osoba postrzega kompulsywność w swoim własnym używaniu IP, jest prawdopodobne, że te spostrzeżenia mogą rzeczywiście odzwierciedlać rzeczywistość.

W ten sam sposób, klinicyści powinni zdawać sobie sprawę z tego, że "postrzegana kompulsywność" może być postrzegana jako użyteczna percepcja, gdyby percepcja odzwierciedlała rzeczywistość. Osoby, które doświadczają kompulsywności podczas korzystania z IP, mogą czerpać korzyści z samoświadomości, że są kompulsywne i mogą wykorzystać ten wgląd w swoje własne zachowanie, aby zdecydować, czy muszą podjąć kroki w kierunku zmiany swojego zachowania. Osoby, które nie są pewne, czy ich użycie IP jest kompulsywne, czy nie, mogą poddać się eksperymentowi behawioralnemu, takiemu jak ten zastosowany w tym badaniu, z abstynencją jako celem (przez okres 14 lub inny). Takie eksperymenty behawioralne mogą stanowić użyteczny sposób na zapewnienie, że percepcje są osadzone w rzeczywistości poprzez uczenie się przez doświadczenie.

PODSUMOWANIE: Ponieważ tak zwana „postrzegana kompulsywność” jest równa rzeczywistej kompulsywności w Fernandez i in., 2017, pacjenci, którzy twierdzą, że są uzależnieni od porno, są w rzeczywistości uzależnieni od porno. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do obecności rzeczywistego uzależnienia, klinicyści powinni zlecić klientowi powstrzymanie się od pornografii przez dłuższy czas.

Konkluzja: „Postrzegane uzależnienie” nie istnieje i jego stosowanie nie powinno być tolerowane w kręgach naukowych. Należy wierzyć pacjentom niezależnie od osobistych uprzedzeń lekarza lub wyniku CPUI-9. Organizacje takie jak AASECT, które oficjalnie proklamował że uzależnienie od pornografii nie istnieje, może powodować szkodzić pacjentom i społeczeństwo.


Implikacje kliniczne #2:

Z Fernandez i in., Dyskusja 2017:

Co ważne, nasze odkrycia sugerują, że samoocena poznawcza kompulsywności jest prawdopodobnie dokładna, nawet jeśli osoba moralnie nie pochwala pornografii. Lekarze nie powinni zbyt szybko lekceważyć kognitywnych autooceny osób, które moralnie odrzucają pornografię jako przesadnie patologiczne interpretacje wynikające z ich moralistycznej wiary.

Z drugiej strony, klinicyści muszą pamiętać, że emocjonalne cierpienie związane z używaniem pornografii przez klientów, szczególnie tych, którzy moralnie nie akceptują pornografii, wydaje się być oddzielone od poznawczej samooceny kompulsywności. Emocjonalne cierpienie, przynajmniej w sposobie mierzenia przez CPUI-9, niekoniecznie jest wynikiem kompulsywnego używania IP i musi być traktowane jako osobny problem.

Odwrotnie, klinicyści muszą mieć również świadomość, że dana osoba może doświadczać rzeczywistego kompulsywności podczas korzystania z IP bez konieczności odczuwania emocji, takich jak wstyd lub depresja, związanych z używaniem IP.

PODSUMOWANIE: Po pierwsze, klinicyści powinni szanować samoocenę pacjentów (nawet religijnych), kiedy czują się uzależnieni od pornografii w przypadku braku silnych dowodów przeciwnych. Lekarze nie powinni pozwalać, by ich własne uprzedzenia lub poglądy moralne pacjenta wpływały na ich ocenę. Po drugie, „niepokój emocjonalny” oceniany na podstawie trzech pytań dotyczących winy i wstydu CPUI-9 nie ma nic wspólnego z rzeczywistym lub postrzeganym uzależnieniem od pornografii. Zaleca się, aby klinicyści unikali mylenia rzeczywistego lub domniemanego uzależnienia od pornografii z poczuciem winy i wstydu - tak jak to zrobiły badania CPUI-9.

Konkluzja: dezaprobata moralna nie ma nic wspólnego z faktycznym lub domniemanym uzależnieniem od pornografii. Twierdzenia, że ​​moralność odgrywa rolę uzależnienia od pornografii, wynikają z użycia przez CPUI-9 niewłaściwych pytań dotyczących wstydu i poczucia winy („Emocjonalny niepokój”) do oceny uzależnienia. Klinicyści krzywdzą pacjentów, sugerując, że ich trudności związane z pornografią wynikają z moralnej dezaprobaty, wstydu lub poczucia winy, podczas gdy w rzeczywistości wynikają z rzeczywistego przymusu.


SEKCJA 4: Ostatnie myśli

Ważne jest, aby zastanowić się, w jaki sposób wadliwy instrument, taki jak CPUI-9, został podniesiony do takiej pozycji wpływu w dziedzinie seksuologii i powiązanych artykułów w głównym nurcie. Tak jak Fernandez et al. pokazuje, że jednostka badawcza CPUI-9 nie jest solidną nauką. Również CPUI-9 nie został kiedykolwiek zatwierdzony jako zdolny do odróżnienia rzeczywistego od "postrzeganego" uzależnienia. Jednak twierdzenia oparte na odkryciach CPUI-9 zostały ujęte jako nieomylne, wpływowe prawdy w niektórych kręgach (których uprzedzenia wydają się potwierdzać te twierdzenia).

Co się naprawdę dzieje? Tak jak Fernandez et al. zwraca uwagę, że CPUI-9 wydaje się mieć na celu przedstawianie twierdzeń dotyczących osób religijnych - w szczególności mających na celu zniekształcenie "postrzegania uzależnień" w odniesieniu do podmiotów religijnych i wyciąganie daleko idących wniosków. Bez względu na to, czy zespoły wykorzystujące CPUI-9 zamierzały osiągnąć ten wynik, twierdzenia "dostrzeżone uzależnienie" bardzo skutecznie osiągnęły ten cel, i nie jest zaskakujące, że ci, którzy cieszą się z takiego wyniku znaleźć wnioski atrakcyjne i godne ciągłej reklamy.

Twórca CPUI-9 jest eks-religijny i nie jest niepojęte, że świadomie lub nieświadomie podjął się zdyskredytowania ścisłych religijnych wychowań, takich jak jego własne, za pomocą swoich badań. Niektóre popularne relacje, szeroko cytując go, poszły jeszcze dalej, sugerując, że jego "postrzegane uzależnienie" jest dowodem, że każdy obawy związane z używaniem pornografii przyczyniają się (lub nawet generują) do wiary w uzależnienie od pornografii. To nieuzasadnione twierdzenie stanowi wielką krzywdę dla użytkowników pornografii (religijnych lub niereligijnych), którzy cierpią na wiele poważnych objawów i próbują zrozumieć efekty porno. Wielu dzisiejszych niereligijnych użytkowników nie ma wstydu w używaniu pornografii, poza tym, że nie mogą kontrolować używania pornografii, gdy próbują to zrobić.

Niestety, niewielu krytyków wydaje się skłonnych do zbadania przesłanek, na których opiera się studium CPUI-9, a główne interpretacje są oparte. Zamiast tego, większość psychologów i dziennikarzy przyjmuje twierdzenia, że ​​wyniki na tym wysoce zniekształconym instrumencie są w rzeczywistości dowodem opartego na wstydu "postrzeganego uzależnienia".."Nawet przy najmniejszym odbiciu staje się oczywiste, że żadna pojedyncza ocena (a już na pewno nie wynik na głęboko zniekształconym kwestionariuszu, takim jak CPUI-9) mogłaby prawdopodobnie ujawnić rozróżnienie między" postrzeganym "a rzeczywistym uzależnieniem, nie mówiąc już o usprawiedliwieniu dalekiego - wyciąganie wniosków, na które jest cytowany.

Wszystko to oznacza, że ​​praca taka jak Fernandez et al. to istotne. Wysoko nagłośnione informacje, takie jak te dotyczące danych CPUI-9, są nieuzasadnione, chyba że sprawdzana jest ważność instrumentu, na którym się znajdują, a wyniki są dokładnie oceniane pod kątem innych, bardziej prawdopodobnych wyjaśnień. Dzięki Fernandez et al. oczywistym jest, że jako narzędzie badawcze CPUI-9 jest wadliwy i niewiarygodny. Jako odpowiedzialny naukowiec i pracownik naukowy, jego twórca niewątpliwie widzi to.