Krytyka twierdzeń dotyczących Steele i in., 2013 („Pożądanie seksualne, a nie hiperseksualność jest związane z reakcjami neurofizjologicznymi wywoływanymi przez obrazy seksualne”)

Możesz pominąć historię i przejdź bezpośrednio do naszej analizy.

HISTORIA TEGO LIPCA, KRYTYKA 2013

Niniejszy artykuł został pierwotnie opublikowany w lipcu 2013 roku jako odpowiedź na wpis na blogu „Psychology Today” zawierający wywiad z dr Nicole Prause, współautorką badania EEG omawianego tutaj. 6 marca 2013 roku David Ley, bloger z Psychology Today, ogłosił w nagłówku wpisu na blogu, że nowe, nieopublikowane jeszcze badanie obala istnienie uzależnienia od pornografii internetowej: „ Twój mózg na pornografii – to nie uzależnia ”. Ponieważ dwie dekady badań nad uzależnieniami behawioralnymi przeczą temu twierdzeniu, byliśmy sceptyczni. 7 marca napisaliśmy odpowiedź na blogu w Psychology Today, wyrażając nasze obawy w oparciu o trudny do zrozumienia (i ostatecznie niedokładny) opis nieopublikowanego badania EEG Prause autorstwa Leya.

Wywołało to ostrą prywatną korespondencję ze strony Nicole Prause, jednej z autorek badania, która odmówiła udostępnienia nam swoich prac, ale zażądała usunięcia naszej odpowiedzi – żądanie to poparte było błahymi groźbami prawnymi i jednoczesnym cyberprześladowaniem . Ostatecznie redaktorzy Psychology Today usunęli zarówno oryginalny post Ley, jak i naszą odpowiedź. Zobacz artykuł, wraz z e-mailami i inną dokumentacją, tutaj: Marzec i kwiecień 2013: Początek nękania, fałszywych oskarżeń i gróźb ze strony Nicole Prause (po tym, jak ona i David Ley oskarżyli Gary'ego Wilsona we wpisie na blogu PT).

--------------
Aktualizacja - 7/21/13: Pięć miesięcy po poście na blogu Davida Leya pojawiło się badanie EEG Prause: „Pragnienie seksualne, a nie hiperseksualność, wiąże się z reakcjami neurofizjologicznymi wywołanymi przez obrazy seksualne"(Steele i in., 2013). Zespół badawczy składa się ze Steele, Staley, Fong i Prause. Dwie ostatnie są wymienione jako członkowie „SPAN Lab” (nieistniejącej już witryny). Nawiasem mówiąc, Fong tak publicznie dyskutowane że uzależnienie od porno nie istnieje.

Nicole Prause skontaktowała się z redaktorką Psychology Today, która usunęła wpis Wilsona na blogu (znajdujący się poniżej) oraz inny wpis analizujący artykuł Steele i in. z 2013 roku. Jestem zszokowana takim zachowaniem. Prause odmówiła bezpośredniego odniesienia się do naszych artykułów, choć mogła zamieszczać komentarze w sekcji komentarzy na Psychology Today. Zamiast tego Prause zdecydowała się na zniesławienie i nękanie, grając jednocześnie ofiarę – którą z pewnością nie jest. Zobacz stronę opisującą ciągłe nękanie przez Nicole Prause osób, które się z nią nie zgadzają.

Dodatek: Ponieważ Prause próbuje cenzurować krytyków, udostępniłem oryginalny wpis Davida Leya i moją odpowiedź , oba z marca 2013 r., wraz ze wszystkimi komentarzami pod oryginalnym wpisem – łącznie z komentarzami Prause’a i moją odpowiedzią.

--------------

AKTUALIZACJA – 22.09.2013: John A. Johnson, doktor nauk o pracy Steele i in . z 2013 r. (dyskusja z marionetką Nicole Prause w sekcji komentarzy)

--------------

AKTUALIZACJA – 10.02.2014: David Ley i Nicole Prause ponownie połączyli siły. Ley, autor książki „The Myth of Sex Addiction”, połączył siły z Prause (ze SPAN Lab), aby opublikować książkę The Emperor Has No Clothes: A review of the „Pornography Addiction” model ( Ley i in ., 2014). Tyle w kwestii obiektywizmu badaczy. Nie był to prawdziwy przegląd literatury. Zamiast tego Ley i in. wybiórczo wybierali wprowadzające w błąd fragmenty badań, pomijali wszystkie badania wykazujące negatywne skutki i zamieścili wiele cytatów niezwiązanych z twierdzeniami. Zobacz obszerną analizę przeglądu Leya i in. Powiedzmy sobie jasno, nie ma ani jednego badania, które obalałoby istnienie uzależnienia od pornografii . Jak możesz przeczytać poniżej, badanie Prause, które tu krytykujemy, w rzeczywistości wykazuje wyższą reakcję na obrazy seksualne – co dokładnie dzieje się, gdy uzależnieni widzą wizualne wskazówki swojego wybranego uzależnienia.

--------------

AKTUALIZACJA – 21.02.2014: Recenzowana krytyka artykułu Steele i in . z 2013 r. – „Wysokie pożądanie” czy „tylko” uzależnienie? Odpowiedź na artykuł Steele i in. autorstwa Donalda L. Hiltona Jr., MD (2014).

--------------

AKTUALIZACJA – 7/12/14 : Nowe badanie fMRI przeprowadzone przez Uniwersytet Cambridge ( Voon i in. 2014) oceniło aktywację układu nagrody wywołaną bodźcem i wykazało aktywację, która odzwierciedlała uzależnienie od narkotyków. Stwierdzono również, że kompulsywni użytkownicy pornografii nie mieli większego pożądania seksualnego niż osoby z grupy kontrolnej. W rzeczywistości wiele osób badanych doświadczyło obniżonego pożądania seksualnego z prawdziwymi partnerami. Odkrycie to przeczy twierdzeniu Steele i in., że osoby mające trudności z kontrolowaniem swojego korzystania z pornografii po prostu mają wyższe libido niż reszta populacji (jak wyjaśniono poniżej, Steele i in. nie znaleźli wyższego libido korelującego z aktywacją mózgu). Co ważniejsze, badanie Cambridge przeanalizowało badanie EEG Nicole Prause i stwierdziło, że wyższy poziom P300 po ekspozycji na bodźce pornograficzne jest zgodny z modelem uzależnienia. Jak udokumentowano poniżej, wyniki tego badania w żaden sposób nie pokrywają się z nagłówkami ani komentarzami autorów.

--------------

AKTUALIZACJA - początek 2015 r: Nicole Prause nie jest już zatrudniona przez UCLA (ani żadną inną uczelnię).

--------------

AKTUALIZACJA – 2015: Nicole Prause przedstawia teraz swoje „eksperckie” zeznania przeciwko „uzależnieniu od seksu” . Na jej nowej stronie Liberos :

Wygląda na to, że Prause próbuje sprzedać swoje usługi, aby zarobić na rzekomych wnioskach dotyczących walki z uzależnieniem od pornografii, zawartych w jej dwóch badaniach EEG ( 1 , 2 ), mimo że recenzowane artykuły krytyczne wskazują, że oba badania potwierdzają model uzależnienia. Być może bliskie powiązania z omawianą branżą mogą zaciemnić percepcję badaczki.

Pierwsze badanie EEG (poniżej) faktycznie znalazło dowody na uzależnienie od porno, ponieważ badanie wykazało wyższe odczyty EEG (P300), gdy badani byli narażeni na zdjęcia porno. Wyższe P300 występuje, gdy uzależnieni są narażeni na sygnały (takie jak obrazy) związane z ich uzależnieniem. Ponadto badanie wykazało większą „reaktywność cue” w przypadku pornografii, która koreluje z mniejszym pragnieniem seksu partnerskiego. Mówiąc prościej: badanie wykazało większą aktywację mózgu dla porno i mniejszą ochotę na seks (ale nie mniejszą ochotę na masturbację). Nie dokładnie to, co głosiły nagłówki.

Drugie badanie EEG wydaje się porównywać odczyty EEG osób z 2013 roku (oraz kilku innych) z rzeczywistą grupą kontrolną. Zgadza się, badanie z 2013 roku nie miało grupy kontrolnej. Wyniki z 2015 roku: Zgodnie z oczekiwaniami, zarówno osoby uzależnione od pornografii, jak i osoby z grupy kontrolnej miały wyższe piki EEG podczas oglądania zdjęć zwykłego porno. Jednak amplitudy u osób z grupy kontrolnej były nieco wyższe niż u osób uzależnionych od pornografii. Innymi słowy, osoby uzależnione od pornografii odczuwały mniejsze podniecenie w związku ze zdjęciami pornograficznymi. Zostali odwrażliwieni. Odkrycie Prause i in. idealnie pokrywa się z wynikami badań Kühn & Gallinat (2014) , którzy stwierdzili, że większe korzystanie z pornografii korelowało z mniejszą aktywacją mózgu u intensywnych użytkowników (którzy nie byli uzależnieni) po narażeniu na zdjęcia o charakterze seksualnym.

--------------

AKTUALIZACJA – 15 września 2016 roku Nicole Prause opublikowała fałszywy komunikat prasowy na stronie internetowej PROLOG. „Komunikat prasowy” Prause atakował i zniesławiał kilka osób, w tym Gary'ego Wilsona, doktora Donalda Hiltona, senatora stanu Utah Todda Weilera i dr. Todda Love'a. Oto, co pozostało z komunikatu prasowego, ponieważ ProLog usunął treść 2 dni później, ponieważ naruszała jego zasady. Nie da się zaprzeczyć, że Prause umieściła treść komunikatu prasowego na swoim koncie AmazonAWS. Poniżej analizujemy jej komentarze na temat Rory'ego Reida, doktora nauk, badacza z UCLA . Fragment wypowiedzi Prause:

"Psycholog" i "LCSW" to oba regulowane tytuły licencjonowane w stanie Kalifornia, które Rory Reid wykorzystywał do reklamowania swoich usług dla pacjentów, ale w rzeczywistości ich nie posiadał. Rory Reid również błędnie opisał, że uczęszczał i jest na wydziale Uniwersytetu Harvarda i jest "adiunktem" na UCLA. Reid nigdy nie był wykładowcą na Uniwersytecie Harvarda i jest adiunktem, a nie wykładowcą na UCLA. Reid jest wymieniany jako pełnoetatowy pracownik Biura Problemów Hazardowych w stanie Kalifornia w UCLA, więc nie jest jasne, w jaki sposób Reid byłby w stanie studiować filmy erotyczne i kontaktować się z politykami na temat filmów erotycznych bez naruszania kontraktu państwowego.

Przydaje się tu trochę informacji o Rory Reid i byłej badaczce UCLA, Nicole Prause. Rory Reid był psychologiem badawczym w Szkole Medycznej Davida Geffena w UCLA od czasu krótkiej pracy Nicole Prause na UCLA w 2013. Obszary badawcze Reida to hiperseksualność i uzależnienie od hazardu.

Reid, podobnie jak Prause, często sprzeciwiał się istnieniu „uzależnienia od seksu”. W artykule z 2013 roku Reid stwierdził, że jego biuro znajdowało się tuż obok biura Prause'a na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. W 2013 roku Nicole Prause wymieniła Rory'ego Reida jako członka swojego „laboratorium SPAN”. Jak wspomniano, kontrakt Prause'a z UCLA nie został przedłużony, podczas gdy Reid pozostaje badaczem na tej uczelni. Niezależnie od tego, co zrobił, by ją rozczarować, Prause atakuje teraz publicznie i brutalnie swojego byłego kolegę.

Ale to nie wszystko. Kilka miesięcy wcześniej, 5 grudnia 2014 roku, nowy użytkownik opublikował na stronie YourBrainRebalanced, poświęconej leczeniu uzależnienia od pornografii, kilka komentarzy, które odzwierciedlały „komunikat prasowy” Prause'a (wzywający czytelników do zgłoszenia Rory'ego Reida władzom Kalifornii) . Jak widzieliśmy powyżej, Prause nabrał zwyczaju komentowania na YBR, używając różnych pseudonimów. Pierwszy z tych komentarzy, autorstwa TellTheTruth, zawierał 2 linki. Jeden link prowadził do pliku PDF w Scribd z rzekomymi dowodami potwierdzającymi twierdzenia TellTheTruth (Prause regularnie używa pseudonimów z 2-4 wielkimi literami jako nazw użytkowników).

Zobacz całą historię i dokumentację tutaj: Prause atakuje i zniesławia byłego kolegę z UCLA, Rory’ego C. Reida, doktora. Dwa lata wcześniej „TellTheTruth” opublikował dokładnie te same twierdzenia i dokumenty na stronie internetowej poświęconej odzyskiwaniu pornografii, którą często odwiedzają liczne marionetki Prause’a

--------------

UPDATE: 2019 - Prause spędził te lata na nękaniu autorów, badaczy, terapeutów, organizacji, czasopism akademickich, rekonwalescentów, reporterów i innych, którzy ośmielają się zgłaszać dowody szkód wynikających z używania pornografii internetowej. YBOP udokumentował wierzchołek góry lodowej Prause na tej stronie: Nicole Prause za nieetyczne prześladowanie i zniesławienie Gary'ego Wilsona i innych (jest o wiele więcej incydentów, których nie możemy ujawnić, ponieważ ofiary Prause obawiają się dalszej zemsty). Na to wygląda całkiem przytulne z branżą pornograficzną, jak widać z tego obraz jej (po prawej) na czerwonym dywanie podczas ceremonii rozdania nagród X-Rated Critics Organisation (XRCO). (Według Wikipedii XRCO Nagrody są podane przez Amerykanów X-Rated Critics Organisation corocznie dla osób pracujących w rozrywce dla dorosłych i jest to jedyny doroczny konkurs branżowy zarezerwowany wyłącznie dla członków branży.^[1]). Wygląda również na to, że Prause może mieć uzyskali wykonawcy porno jako podmioty za pośrednictwem innej grupy interesu branży porno, Koalicja wolnego głosu. Podmioty pozyskane przez FSC rzekomo zostały w niej wykorzystane badanie wynajętej broni na mocno splamiony oraz bardzo komercyjna „medytacja orgazmiczna” schemat (obecnie będący zbadane przez FBI). Prause też poczyniła nieobsługiwane roszczenia Parę słów o wyniki jej badań i jej metody badań. Aby uzyskać więcej dokumentacji, zobacz: Czy Nicole Prause jest pod wpływem branży porno? i następujące strony:

---------------

Aktualizacja (kwiecień 2019): Próbując uciszyć krytykę YBOP, grupa kierowana przez Nicole Prause i Davida Leya próbuje ukraść znak towarowy YBOP. Szczegóły na tej stronie: Agresywne naruszanie znaku towarowego przez osoby zaprzeczające uzależnieniu od pornografii (www.realyourbrainonporn.com) . Nicole Prause, David Ley i inni „eksperci” od pornografii z www.realyourbrainonporn.com otrzymali list z żądaniem zaprzestania naruszeń . Nadal trwają działania prawne. Czytelnik powinien wiedzieć, że Twitter RealYBOP (za wyraźną zgodą ekspertów) również angażuje się w zniesławianie i nękanie Gary'ego Wilsona , Alexandra Rhodesa , Gabe'a Deema i wielu innych . Ponadto David Ley i dwaj inni eksperci „RealYBOP” otrzymują teraz wynagrodzenie od giganta branży porno xHamster za promowanie swoich stron internetowych ( np. StripChat ) i przekonywanie użytkowników, że uzależnienie od pornografii i seksu to mity!

-----------

Aktualizacja (lato 2019): 8 maja 2019 r. Donald Hilton, lekarz medycyny, złożył pozew o zniesławienie per se przeciwko Nicole Prause & Liberos LLC (dr Hilton krytykował Steele i innych w 2014 r.). 24 lipca 2019 r. Donald Hilton zmienił swoją skargę o zniesławienie , aby podkreślić (1) złośliwą skargę do Teksańskiej Rady Egzaminatorów Medycznych, (2) fałszywe oskarżenia, że dr Hilton sfałszował swoje kwalifikacje, oraz (3) oświadczenia 9 innych ofiar podobnego nękania w Prause ( John Adler, lekarz medycyny , Gary Wilson , Alexander Rhodes , Staci Sprout, LICSW , Linda Hatch, dr , Bradley Green, dr , Stefanie Carnes, dr , Geoff Goodman, dr , Laila Haddad .)

----------

Aktualizacja (październik 2019 r.): 23 października 2019 r. Alexander Rhodes (założyciel reddit/nofap i NoFap.com ) wniósł pozew o zniesławienie przeciwko Nicole R. Prause i Liberos LLC . Akta sprawy można znaleźć tutaj . Na tej stronie znajdują się trzy główne dokumenty sądowe złożone przez Rhodesa: Pozew o zniesławienie założyciela NoFap, Alexandra Rhodesa, przeciwko Nicole Prause / Liberos.

-----------

Aktualizacja (listopad 2019): Wreszcie trochę rzetelnego materiału medialnego: „Alex Rhodes z Porn Addiction Support Group 'NoFap' pozywa obsesyjnego pro-porno seksuologa za zniesławienie” autorstwa Megan Fox z PJ Media i „Porn Wars get Personal in No Nut November” autorstwa Diany Davison z The Post Millennial . Davison wyprodukowała również ten 6-minutowy film o rażących zachowaniach Prause'a: „Is Porn Additive?” i tę oś czasu nękania/fałszywych oskarżeń Prause'a: VSS Academic War Timeline.

----------

Aktualizacja (sierpień 2020): Orzeczenia sądowe w pełni ujawniły Nicole Prause jako sprawczynię, a nie ofiarę . W marcu 2020 r. Prause ubiegała się o bezpodstawny tymczasowy nakaz powstrzymania się (TRO) przeciwko mnie, używając sfabrykowanych „dowodów” i swoich zwykłych kłamstw (fałszywe oskarżenie mnie o stalking). We wniosku Prause o nakaz powstrzymania się złożyła fałszywe zeznania, twierdząc, że opublikowałem jej adres na YBOP i Twitterze ( krzywoprzysięstwo nie jest niczym nowym u Prause ). Złożyłem pozew anty-SLAPP przeciwko Prause za nadużycie systemu prawnego (TRO) w celu uciszenia mnie i nękania. 6 sierpnia Sąd Najwyższy hrabstwa Los Angeles orzekł, że próba uzyskania przez Prause nakazu powstrzymania się przeciwko mnie stanowiła błahy i nielegalny „strategiczny pozew przeciwko udziałowi publicznemu” (powszechnie nazywany „pozewem SLAPP”) . Prause kłamała w swoim fałszywym TRO, nie dostarczając żadnych weryfikowalnych dowodów na poparcie swoich niedorzecznych twierdzeń , że ją prześladowałem lub nękałem. W istocie Sąd stwierdził, że Prause nadużył procedury nakazu sądowego, aby zmusić mnie do milczenia i podważyć swoje prawo do wolności słowa. Zgodnie z prawem, orzeczenie SLAPP zobowiązuje Prause do pokrycia kosztów mojej obsługi prawnej.

---------

Aktualizacja (styczeń 2021 r.): Prause wniosła w grudniu 2020 r. drugi, błahy pozew przeciwko mnie o rzekome zniesławienie. Na rozprawie 22 stycznia 2021 r. sąd w Oregonie orzekł na moją korzyść i obciążył Prause kosztami sądowymi oraz dodatkową karą pieniężną . Ten nieudany pozew był jednym z kilkunastu, którym Prause groziła publicznie i/lub wniosła w poprzednich miesiącach. Po latach złośliwych doniesień, przeszła do gróźb faktycznych pozwów, aby uciszyć osoby, które ujawniły jej bliskie powiązania z przemysłem pornograficznym i jej złośliwe zachowanie, lub które złożyły zeznania pod przysięgą w trzech toczących się przeciwko niej pozwach o zniesławienie.

-----------

ANALIZA YBOP - Twierdzenia Nicole Prause w prasie są w bezpośredniej sprzeczności z wynikami Steele i in., 2013

Przeanalizowaliśmy teraz to nowe badanie i jesteśmy bardziej zdumieni niż kiedykolwiek, jak to może obalić istnienie uzależnienia od pornografii internetowej. Oto nasz post:

Autorzy tego badania uważają, że ich ustalenia wskazują, że „hiperseksualność” (w tym przypadku niezdolność do kontrolowania używania pornografii) można wyjaśnić raczej wysokim pożądaniem seksualnym niż uzależnieniem od pornografii. Naszym zdaniem ich dane nie potwierdzają zdalnie ich przekonania.

Badanie: „ Pożądanie seksualne, a nie hiperseksualność, jest powiązane z reakcjami neurofizjologicznymi wywoływanymi przez obrazy seksualne ”

Uczestnicy: 52 badane osoby zostały zrekrutowane za pomocą reklam „zachęcających osoby, które miały problemy z regulacją oglądania obrazów erotycznych”. Uczestnicy (średni wiek 24 lat) byli: a mieszanka samców (39) i samic (13). Uczestnikami 7 byli nie-heteroseksualny.

Co zrobili: Odczyty EEG (aktywności elektrycznej skóry głowy) wykonywano podczas oglądania przez uczestników 225 zdjęć. 38 z nich miało charakter seksualny i wszystkie przedstawiały jedną kobietę i jednego mężczyznę. Ten konkretny odczyt EEG (P300) mierzy poziom uwagi na bodźce.

Uczestnicy wypełnili również cztery kwestionariusze: Inwentarz Pożądania Seksualnego (SDI), Skalę Kompulsywności Seksualnej (SCS), Kwestionariusz Wyników Poznawczych i Behawioralnych Zachowań Seksualnych (SBOSBQ) oraz Skalę Efektu Konsumpcji Pornografii (PCES).

Cel: Zbadanie korelacji pomiędzy średnimi odczytami EEG a wynikami uczestników w różnych kwestionariuszach, zgodnie z teorią, że jakakolwiek korelacja rzuci światło na to, czy problematyczne korzystanie z pornografii jest funkcją uzależnienia czy jedynie wysokiego libido.

Wynik: Autorzy badania twierdzą, że znaleźli pojedynczą statystycznie istotną korelację pomiędzy wszystkimi zebranymi danymi:

„Większe różnice w amplitudzie P300 w odpowiedzi na przyjemne bodźce seksualne, w porównaniu do bodźców neutralnych, wiązały się negatywnie z miarami pożądania seksualnego , ale nie były powiązane z miarami hiperseksualności”.

Tłumaczenie: Osoby z większą reaktywnością na bodźce związane z pornografią miały mniejsze pragnienie uprawiania seksu z partnerem (ale nie mniejsze pragnienie masturbacji). Innymi słowy: osoby z większą aktywnością mózgu i pragnieniem pornografii wolałyby masturbować się przy pornografii niż uprawiać seks z prawdziwą osobą. To odkrycie prowadzi do następującego wniosku:

„Wnioski : Omówiono implikacje dla rozumienia hiperseksualizmu jako silnego pożądania , a nie zaburzenia.”

Co? W jaki sposób większa reaktywność na bodźce związane z pornografią koreluje z niższym pragnieniem seksu z daną osobą i prowadzi do wniosku, że hiperseksualność należy rozumieć jako silne pożądanie? Nikt nie wie, ale ten dziwaczny zwrot akcji był podstawą wielu nagłówków. W kilku artykułach błędnie twierdzono również, że badanie wykazało, że mózgi osób uzależnionych od pornografii „nie wyglądają” jak mózgi osób uzależnionych od substancji psychoaktywnych. Steele i in ., 2013, nic takiego nie stwierdzili. Ta mit wywodzi się z komunikatu prasowego Nicole Prause i jej wywiadów.

PRAWDZIWIE PROSTE:

To wadliwe badanie EEG było reklamowane w mediach jako dowód przeciwko istnieniu uzależnienia od pornografii (lub na przemian uzależnieniu seksualnemu). W rzeczywistości YBOP wymienia to badanie jako wspierający istnienie uzależnienia od pornografii. Dlaczego? W badaniu odnotowano wyższe odczyty EEG (P300), gdy badani byli wystawieni na zdjęcia porno. Wyższy P300 występuje, gdy uzależnieni są narażeni na sygnały (takie jak obrazy) związane z ich uzależnieniem.

Ponadto badanie wykazało większą reaktywność na bodźce związane z pornografią, co korelowało z mniejszym pragnieniem seksu partnerskiego. Mówiąc prościej: badanie wykazało większą aktywację mózgu związaną z pornografią, połączoną z mniejszym pragnieniem seksu (ale nie mniejszym pragnieniem masturbacji przy pornografii). Nie do końca to, co głosiły nagłówki gazet ani co autorzy twierdzili w mediach.

Oczywiste jest, że niewielu zadało sobie trud przeczytania badania, a większość wierzy w fałszywe nagłówki i bezpodstawne twierdzenia. Poniżej obalamy te bezpodstawne twierdzenia i ujawniamy, co tak naprawdę wykazało badanie i dlaczego nigdy nie powinno zostać opublikowane. Proponuję wersję skróconą, która odnosi się do trzech głównych twierdzeń rozpowszechnianych w mediach. Wersja dłuższa zawiera więcej szczegółów i kilka dodatkowych odnośników.

Obecnie istnieje 8 recenzowanych analiz pracy Steele i in. (2013). Wszystkie są zgodne z poniższą krytyką YBOP . Artykuł nr 1 jest poświęcony wyłącznie pracy Steele i in. Artykuły 2-7 zawierają sekcje analizujące pracę Steele i in. ( 2013):

Aktualizacja: W tej prezentacji z 2018 roku Gary Wilson ujawnia prawdę stojącą za 5 wątpliwymi i wprowadzającymi w błąd badaniami (w tym dwoma badaniami EEG Nicole Prause): Badania nad pornografią: fakt czy fikcja?

KRÓTKA WERSJA

Nicole Prause przedstawia następujące argumenty na poparcie swojego twierdzenia, że „uzależnienie od pornografii nie istnieje”:

In Wywiady telewizyjne oraz Komunikat prasowy UCLA Badaczka Nicole Prause twierdzi, że mózgi badanych nie reagowały jak inne osoby uzależnione.
Nagłówki gazet i wnioski z badania sugerują, że „hiperseksualność” jest rozumiana jako „wysokie pragnienie„, Ale badanie donosi, że osoby z większą aktywacją mózgu do pornografii mają mniej pragnień na seks.
Steele i in. 2013 twierdzi, że brak korelacji między odczytami EEG a niektórymi kwestionariuszami oznacza, że uzależnienie od pornografii nie istnieje.

Możesz przeczytać całą analizę, ale oto wyniki 1, 2 i 3 powyżej.

NUMER REKLAMY 1: Reakcja mózgu badanych różni się od innych typów uzależnionych (przykładem była kokaina).

Wiele szumu i nagłówków związanych z tym badaniem opiera się na tym nieuzasadnionym twierdzeniu. Oto szum:

Informacja prasowa :

„Jeśli rzeczywiście cierpią na hiperseksualność lub uzależnienie seksualne, można oczekiwać, że ich odpowiedź mózgu na wizualne bodźce seksualne będzie silniejsza, w podobny sposób, w jaki wykazano, że mózgi osób uzależnionych od kokainy reagują na obrazy narkotyku w innych badaniach. ”

Wywiad telewizyjny:

Reporter: „Pokazano im różne obrazy erotyczne i monitorowano aktywność ich mózgu”.

Prause: „Jeśli myślisz, że problemy seksualne są uzależnieniem, spodziewalibyśmy się, że zobaczymy wzmocnioną reakcję na te obrazy seksualne. Jeśli myślisz, że jest to problem impulsywności, spodziewalibyśmy się zmniejszenia reakcji na te obrazy seksualne. A fakt, że nie widzieliśmy żadnego z tych związków, sugeruje, że nie ma wielkiego poparcia dla patrzenia na te problematyczne zachowania seksualne jako na uzależnienie ”.

Wywiad dla Psychology Today :

Jaki był cel badania?

Prause : Nasze badanie sprawdzało, czy osoby zgłaszające takie problemy przypominają innych uzależnionych na podstawie reakcji mózgu na obrazy o charakterze seksualnym. Badania nad uzależnieniami od narkotyków, takimi jak kokaina, wykazały spójny wzorzec reakcji mózgu na obrazy narkotyku, dlatego przewidywaliśmy, że powinniśmy zaobserwować ten sam wzorzec u osób zgłaszających problemy z seksem, jeśli rzeczywiście jest to uzależnienie.

Czy to dowodzi, że uzależnienie od seksu jest mitem?

Prause : Jeśli nasze badanie się powtórzy, wyniki te będą stanowić poważne wyzwanie dla istniejących teorii „uzależnienia” od seksu. Powodem, dla którego te odkrycia stanowią wyzwanie, jest to, że pokazują, iż ich mózgi nie reagowały na obrazy tak, jak mózgi innych osób uzależnionych od narkotyków.

Powyższe twierdzenia, że mózgi badanych „nie reagowały jak u innych osób uzależnionych”, są bezpodstawne. Twierdzenia tego nie znajdziemy w żadnym badaniu . Znajduje się ono jedynie w wywiadach Prause’a. W tym badaniu badani mieli wyższe odczyty EEG (P300) podczas oglądania obrazów o charakterze seksualnym – dokładnie to samo dzieje się, gdy osoby uzależnione oglądają obrazy związane z ich uzależnieniem (jak w badaniu z udziałem osób uzależnionych od kokainy ).

Komentując wywiad Prause’a dla Psychology Today , emerytowany profesor psychologii John A. Johnson powiedział :

„ Wciąż nie mogę uwierzyć w twierdzenie Prause, że mózgi jej badanych nie reagowały na obrazy o charakterze seksualnym tak, jak mózgi narkomanów reagują na narkotyk, biorąc pod uwagę, że zgłasza ona wyższe odczyty P300 dla obrazów o charakterze seksualnym. Podobnie jak u narkomanów, u których obserwuje się skoki P300 po podaniu im wybranego narkotyku. Jak mogła wyciągnąć wniosek odwrotny do rzeczywistych rezultatów? Myślę, że mogło to wynikać z jej uprzedzeń – z tego, czego się spodziewała”.

John Johnson kontynuuje :

Mustanski pyta: „Jaki był cel badania?”, A Prause odpowiada: „Nasze badanie przetestowało, czy osoby, które zgłaszają takie problemy [problemy z regulowaniem oglądania erotyki online] wyglądają jak inni uzależnieni z odpowiedzi mózgu na obrazy seksualne”

Ale badanie nie porównywało nagrań mózgowych od osób mających problemy z regulowaniem ich oglądania erotyki w Internecie na nagrania mózgu od osób uzależnionych od narkotyków i nagrań mózgu od niezwiązanej grupy kontrolnej, co byłoby oczywistym sposobem sprawdzenia, czy reakcje mózgu z niespokojnych grupy wyglądają bardziej jak reakcje mózgu uzależnionych lub nie uzależnionych.

Zamiast tego Prause twierdzi, że ich projekt w ramach przedmiotu był lepszą metodą, w której badani stanowią swoistą grupę kontrolną. Dzięki temu projektowi odkryli, że reakcja EEG ich uczestników (jako grupy) na zdjęcia erotyczne była silniejsza niż ich reakcje EEG na inne rodzaje obrazów. Jest to pokazane na wykresie przebiegu liniowego (choć z jakiegoś powodu wykres różni się znacznie od rzeczywistego wykresu w opublikowanym artykule).

Zatem grupa, która zgłasza trudności z kontrolowaniem oglądania erotyki online, wykazuje silniejszą reakcję EEG na obrazy erotyczne niż na inne rodzaje obrazów. Czy osoby uzależnione wykazują podobnie silną reakcję EEG po zażyciu wybranego narkotyku? Nie wiemy. Czy osoby zdrowe, nieuzależnione, wykazują równie silną reakcję na erotykę, jak grupa z problemami? Ponownie, nie wiemy. Nie wiemy, czy ten wzorzec EEG jest bardziej podobny do wzorców mózgowych osób uzależnionych, czy nieuzależnionych.

Zespół badawczy Prause twierdzi, że jest w stanie wykazać, czy podwyższona odpowiedź EEG ich osobników na erotykę jest uzależniającą odpowiedzią mózgu, czy tylko odpowiedzią mózgu o wysokim libido, poprzez korelację zestawu wyników kwestionariusza z indywidualnymi różnicami w odpowiedzi EEG. Jednak wyjaśnienie różnic w odpowiedzi EEG to inne pytanie niż zbadanie, czy ogólna odpowiedź grupy wydaje się uzależniająca.

Proste: Twierdzenia, że mózgi badanych różniły się od mózgów innych typów osób uzależnionych, są bezpodstawne. W rzeczywistości badanie Uniwersytetu Cambridge z 2014 roku ( Voon i in. 2013) analizowało wyniki badań Steele i in., co zgadzało się z wynikami Johnsona: Steele i in. zaobserwowali wyższy poziom P300 w reakcji na obrazy o charakterze seksualnym w porównaniu z obrazami neutralnymi ( cyt. 25 ). Z badania Cambridge:

„Nasze odkrycia sugerują, że aktywność dACC odzwierciedla rolę pożądania seksualnego, co może mieć podobieństwa do badania P300 u osób z CSB korelującego z pożądaniem [25] ……Badania P300, potencjału związanego z wydarzeniami wykorzystywanego do badania stronniczości uwagi w zaburzeniach związanych z używaniem substancji, wykazują podwyższone pomiary w odniesieniu do używania nikotyny [54], alkoholu [55] i opiatów [56], przy czym pomiary często korelują z indeksami głodu.”….. Zatem zarówno aktywność dACC w obecnym badaniu CSB, jak i aktywność P300 zgłoszona w poprzednim badaniu CSB mogą odzwierciedlać podobne procesy leżące u podstaw.

W przeglądzie literatury z zakresu neuronauki z 2015 r. podsumowano prace Steele i in. (cytat 303):

„Podczas gdy ci autorzy [ 303 ] twierdzili, że ich badanie podważa zastosowanie modelu uzależnienia do CSB, Voon i in. postawili tezę, że autorzy ci w rzeczywistości dostarczyli dowodów potwierdzających ten model”.

NUMER REKLAMY 2: Nagłówki i wnioski z badania sugerują, że „hiperseksualność” jest rozumiana jako „wysokie pragnienie„, Ale badanie donosi, że osoby z większą aktywacją mózgu do pornografii mają mniej pragnień na seks.

W wywiadach i artykułach nie przeczytałeś, że badanie wykazało ujemną korelację między „pytaniami o pożądanie seksualne w związkach partnerskich” a odczytami P300. Innymi słowy, większa aktywacja mózgu korelowała z mniejszym pragnieniem seksu (ale nie mniejszym pragnieniem masturbacji przy oglądaniu pornografii). Zwróć uwagę na sformułowanie Prause'a w tym wywiadzie :

Jakie jest główne stwierdzenie w twoim badaniu?

„Odkryliśmy, że reakcja mózgu na obrazy o charakterze seksualnym nie była przewidywalna na podstawie żadnego z trzech różnych kwestionariuszy mierzących hiperseksualność. Reakcja mózgu była przewidywana jedynie na podstawie pomiaru pożądania seksualnego. Innymi słowy, hiperseksualność nie wydaje się wyjaśniać różnic w reakcji seksualnej mózgu w większym stopniu niż samo wysokie libido”.

Warto zauważyć, że Prause powiedział o „ miarze ” pożądania seksualnego, a nie o „ całym Inwentarzu Pożądania Seksualnego”. Po obliczeniu odpowiedzi na wszystkie 14 pytań nie stwierdzono korelacji ani nagłówka. Jeszcze bardziej mylący jest tytuł badania, w którym użyto słowa „pożądanie seksualne” , a nie faktyczne wyniki: „ negatywna korelacja z wybranymi pytaniami dotyczącymi seksu partnerskiego z Inwentarza Pożądania Seksualnego ”, ale brak korelacji po obliczeniu odpowiedzi na wszystkie pytania Inwentarza Pożądania Seksualnego.

Oto komentarz dr. Johna Johnsona pod wywiadem Prause:

Grupa Prause zgłosiła, że jedyną statystycznie istotną korelacją z odpowiedzią EEG była ujemna korelacja (r = -33) z pragnieniem seksu z partnerem. Innymi słowy, u osób z silną reakcją EEG na treści erotyczne zaobserwowano niewielką tendencję do mniejszego pragnienia seksu z partnerem. Jak to świadczy o tym, czy reakcje mózgu osób mających problemy z kontrolowaniem oglądania treści erotycznych są podobne do reakcji osób uzależnionych od używek i osób nieuzależnionych o wysokim libido?

Miesiąc później dr John A. Johnson opublikował na blogu Psychology Today wpis na temat badania EEG Prause'a i jego postrzeganych przez niego uprzedzeń po obu stronach sporu. Nicole Prause (anonimowa) skomentowała pod spodem, krytykując Johnsona za linkowanie do tej krytyki YBOP. Johnson odpowiedziała następującym komentarzem {https://www.psychologytoday.com/comment/565666#comment-565666}, na który Prause nie odpowiedział:

Jeśli celem badania było wykazanie, że „wszyscy ludzie” (nie tylko domniemani uzależnieni od seksu) wykazują skok amplitudy P300 podczas oglądania obrazów seksualnych, masz rację - nie rozumiem, ponieważ badanie dotyczyło tylko rzekomej płci uzależnieni. Gdyby badanie * wykorzystywało * grupę porównawczą nieuzależnioną i wykazało, że oni również wykazywali skok P300, to naukowcy mieliby podstawy do twierdzenia, że mózgi tak zwanych osób uzależnionych od seksu reagują tak samo jak osoby nieuzależnione , więc może nie ma różnicy między domniemanymi uzależnionymi a nieuzależnionymi. Zamiast tego, badanie wykazało, że sami opisani uzależnieni wykazali wzrost P300 w odpowiedzi na opisaną przez siebie uzależniającą „substancję” (obrazy seksualne), tak jak osoby uzależnione od kokainy wykazują skok P300 po podaniu kokainy, alkoholicy wykazują skok P300, gdy prezentowany z alkoholem itp.

Jeśli chodzi o to, co pokazują korelacje między amplitudą P300 a innymi wynikami, jedyną istotną korelacją była * ujemna * korelacja z pragnieniem seksu z partnerem. Innymi słowy, im silniejsza reakcja mózgu na obraz seksualny, tym * mniejsze * pragnienie danej osoby na seks z prawdziwą osobą. Brzmi to dla mnie jak profil kogoś, kto jest tak zafascynowany obrazami, że ma problemy z łączeniem się seksualnie z ludźmi w prawdziwym życiu. Powiedziałbym, że ta osoba ma problem. Nadal jest dyskusyjne, czy chcemy nazwać ten problem „uzależnieniem”. Ale nie widzę, jak to odkrycie demonstruje * brak * uzależnienia w tej próbce.

Proste: Nie istniała korelacja między odczytami EEG a 14-pytaniowym kwestionariuszem pożądania seksualnego. Żegnajcie tytuły badań i nagłówki. Nawet gdyby istniała dodatnia korelacja, twierdzenie, że „wysokie pożądanie” wyklucza się wzajemnie z „uzależnieniem”, jest absurdalne. Co więcej, odczyty P300 były ujemnie skorelowane (r = -33) z pragnieniem seksu z partnerem. Mówiąc prościej – osoby, które wykazywały większą reaktywność na bodźce związane z pornografią, miały mniejsze pragnienie seksu z prawdziwą osobą.

Zobacz tę listę - Większość badań fałszuje twierdzenie, że osoby uzależnione od seksu i porno „mają po prostu wysokie pożądanie seksualne”

NUMER REKLAMY 3: Uzależnienie od pornografii nie istnieje z powodu braku korelacji między odczytami EEG badanych a wynikami badanych w skali kompulsywności seksualnej.

Brak korelacji pomiędzy EEG a kwestionariuszami można łatwo wyjaśnić wieloma czynnikami:

1) Badanymi byli mężczyźni i kobiety, w tym 7 osób nieheteroseksualnych , ale wszystkim pokazano standardowe, prawdopodobnie nieciekawe zdjęcia przedstawiające mężczyznę i kobietę. Samo to podważa jakiekolwiek ustalenia. Dlaczego?

Badania po badaniu potwierdzają, że mężczyźni i kobiety mają znacznie odmienne reakcje mózgu na obrazy seksualne lub filmy.
Prawidłowe badania mózgu na temat uzależnień obejmują jednorodne osoby: tę samą płeć, tę samą orientację seksualną, a także podobny wiek i iloraz inteligencji.
Jak naukowcy mogą usprawiedliwić osoby nieheteroseksualne w eksperymencie z tylko heteroseksualną pornografią - a następnie wyciągnąć ogromne wnioski z (przewidywalnego) braku korelacji?

2) Osoby badane nie zostały wstępnie przebadane. Wiarygodne badania mózgu uzależnieniowego badają osoby pod kątem chorób współistniejących (depresji, OCD, innych uzależnień itp.). Przykład prawidłowej metodyki przesiewowej można znaleźć w badaniu Cambridge .

3) Badani doświadczali różnego stopnia kompulsywnego korzystania z pornografii, od poważnego do stosunkowo nieznacznego. Cytat z Prause:

„To badanie obejmowało tylko osoby, które zgłaszały problemy, od stosunkowo niewielkich po przytłaczające, kontrolujące oglądanie wizualnych bodźców seksualnych”.

Samo to może wyjaśnić różne wyniki, które nie korelowały w przewidywalny sposób. Prawidłowe badania mózgu na temat uzależnień porównują grupę osób uzależnionych z osobami nieuzależnionymi. To badanie nie miało żadnego.

4) Skala Kompulsywności Seksualnej (SCS) nie jest wiarygodnym testem diagnostycznym uzależnienia od pornografii internetowej ani dla kobiet. Została opracowana w 1995 roku z myślą o niekontrolowanych stosunkach seksualnych (w związku z badaniem epidemii AIDS). SCS stwierdza :

„Skala ta powinna [pokazać?] Przewidywać wskaźniki zachowań seksualnych, liczby partnerów seksualnych, praktyki różnych zachowań seksualnych i historie chorób przenoszonych drogą płciową”.

Ponadto deweloper SCS ostrzega, że to narzędzie nie pokaże psychopatologii u kobiet,

„Związki między wynikami kompulsywności seksualnej a innymi markerami psychopatologii wykazały różne wzorce dla mężczyzn i kobiet; kompulsywność seksualna była związana ze wskaźnikami psychopatologii u mężczyzn, ale nie u kobiet ”.

Podobnie jak SCS, drugi kwestionariusz ( CBOSB ) nie zawiera pytań dotyczących korzystania z pornografii internetowej. Został on zaprojektowany w celu wykrycia osób „hiperseksualnych” i niekontrolowanych zachowań seksualnych.

Proste: rzetelne „badanie mózgu” osób uzależnionych musi: 1) obejmować jednorodną grupę badaną i kontrolną, 2) badać pod kątem innych zaburzeń psychicznych i uzależnień, 3) wykorzystywać sprawdzone kwestionariusze i wywiady, aby upewnić się, że osoby badane są rzeczywiście uzależnione. To badanie EEG użytkowników pornografii nie uwzględniało żadnego z tych elementów. Samo to podważa wyniki badania.

Analiza Steele i wsp., 2013 z tego recenzowanego przeglądu literatury - Neuroscience of Internet Pornography Addiction: Przegląd i aktualizacja (2015)

Badanie EEG przeprowadzone na osobach skarżących się na problemy z regulacją oglądania pornografii internetowej wykazało reaktywność neuronalną na bodźce seksualne [ 303 ]. Badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania związku między amplitudami ERP podczas oglądania obrazów o charakterze emocjonalnym i seksualnym a miarami kwestionariuszowymi hiperseksualności i pożądania seksualnego. Autorzy doszli do wniosku, że brak korelacji między wynikami w kwestionariuszach hiperseksualności a średnimi amplitudami P300 podczas oglądania obrazów o charakterze seksualnym „nie wspiera modeli patologicznej hiperseksualności” [ 303 ] (str. 10). Jednak brak korelacji można lepiej wyjaśnić spornymi wadami metodologii. Na przykład w tym badaniu wykorzystano heterogeniczną grupę badanych (mężczyźni i kobiety, w tym 7 osób nieheteroseksualnych). Badania reaktywności na sygnały porównujące reakcję mózgu osób uzależnionych na zdrowe osoby kontrolne wymagają jednorodnych osób (tej samej płci, w podobnym wieku), aby uzyskać ważne wyniki. W badaniach nad uzależnieniem od pornografii dobrze udokumentowano, że mężczyźni i kobiety różnią się znacząco pod względem reakcji mózgu i układu autonomicznego na te same wizualne bodźce seksualne [ 304 , 305 , 306 ]. Ponadto dwa kwestionariusze przesiewowe nie zostały zweryfikowane pod kątem uzależnionych użytkowników pornografii, a osoby badane nie były badane pod kątem innych objawów uzależnienia lub zaburzeń nastroju.

Co więcej, wniosek wymieniony w streszczeniu „Omówiono implikacje dla zrozumienia hiperseksualności jako silnego pożądania, a nie zaburzenia” [ 303 ] (s. 1) wydaje się nie na miejscu, biorąc pod uwagę odkrycie badania, że amplituda P300 była negatywnie skorelowana z pożądaniem seksu z partnerem. Jak wyjaśniono w Hilton (2014), odkrycie to „bezpośrednio przeczy interpretacji P300 jako silnego pożądania” [ 307 ]. Analiza Hilton sugeruje ponadto, że brak grupy kontrolnej i niezdolność technologii EEG do rozróżnienia między „silnym pożądaniem seksualnym” a „kompulsją seksualną” sprawiają, że wyniki Steele i in. są nieinterpretowalne [ 307 ].

Wreszcie, znaczącemu odkryciu artykułu (wyższa amplituda P300 dla obrazów seksualnych, w porównaniu do obrazów neutralnych) poświęcono minimalną uwagę w części poświęconej dyskusji. Jest to nieoczekiwane, ponieważ wspólnym odkryciem u osób uzależnionych od substancji i Internetu jest zwiększona amplituda P300 w porównaniu do bodźców neutralnych, gdy są one narażone na sygnały wizualne związane z ich uzależnieniem [ 308 ]. W rzeczywistości Voon i in. [ 262 ] poświęcili część swojej dyskusji analizie ustaleń dotyczących P300 z wcześniejszego badania. Voon i in. przedstawili wyjaśnienie znaczenia P300, którego nie podano w artykule Steele'a, szczególnie w odniesieniu do ustalonych modeli uzależnienia, podsumowując,

Zatem zarówno aktywność dACC w niniejszym badaniu CSB, jak i aktywność P300 zgłoszona w poprzednim badaniu CSB [ 303 ] mogą odzwierciedlać podobne, leżące u podstaw procesy przechwytywania uwagi. Podobnie, oba badania wykazują korelację między tymi pomiarami a zwiększonym pożądaniem. W niniejszym artykule sugerujemy, że aktywność dACC koreluje z pożądaniem, które może odzwierciedlać wskaźnik pragnienia, ale nie koreluje z upodobaniem sugerowanym w modelu uzależnień opartym na bodźcach i znaczeniu [ 262 ] (s. 7).

Zatem podczas gdy ci autorzy [ 303 ] twierdzili, że ich badanie podważa zastosowanie modelu uzależnienia do CSB, Voon i in. postawili tezę, że autorzy ci w rzeczywistości dostarczyli dowodów potwierdzających ten model.

DŁUGA WERSJA

Wyniki mówią jedno, podczas gdy wnioski i autorzy badania sugerują coś przeciwnego

Tytuł badania, wraz z licznymi nagłówkami, stwierdza, że stwierdzono korelację (zależność) między „pożądaniem seksualnym” mierzonym za pomocą Inwentarza Pożądania Seksualnego (Sexual Desire Inventory) a odczytami EEG. Według wszystkiego, co udało nam się znaleźć, SDI to test składający się z 14 pytań . Dziewięć z nich dotyczy pożądania seksualnego w parach („diadycznych”), a cztery dotyczą pożądania seksualnego w pojedynkę („samotnego”). Dla wyjaśnienia, ujemna korelacja w badaniu została osiągnięta jedynie w przypadku pytań dotyczących seksu w parach z SDI. Nie stwierdzono istotnej korelacji między odczytami P300 a wszystkimi pytaniami w SDI. Wyniki badania zaczerpnięte ze streszczenia:

WYNIKI : „Większe różnice w amplitudzie P300 w odpowiedzi na przyjemne bodźce seksualne, w porównaniu do bodźców neutralnych, wiązały się negatywnie z miarami pożądania seksualnego , ale nie były powiązane z miarami hiperseksualności”.

Tłumaczenie: Osoby z większą reaktywnością na bodźce związane z pornografią (wyższy EEG) miały niższe pragnienie seksu z partnerem (ale nie masturbacji). Innymi słowy, większa reaktywność na bodźce korelowała z mniejszym pragnieniem seksu (choć nadal z pragnieniem masturbacji przy pornografii). Jednak już w następnym zdaniu niższe pragnienie seksu z partnerem przeradza się w wysokie pożądanie seksualne :

WNIOSKI : Omówiono implikacje dla rozumienia hiperseksualizmu jako silnego pożądania , a nie zaburzenia.

Czy Steele i wsp. twierdzą teraz, że rzeczywiście odkryli korelację między wysokim pożądaniem seksualnym a wyższymi odczytami P300 ? Cóż, tak się nie stało, jak wyjaśnił dr John Johnson w recenzowanym artykule :

„Pojedynczy wynik statystycznie istotny nie mówi nic o uzależnieniu. Co więcej, ten istotny wynik to ujemna korelacja między P300 a pragnieniem seksu z partnerem (r = -0.33), co wskazuje, że amplituda P300 jest związana z niższym pożądaniem seksualnym; stoi to w bezpośredniej sprzeczności z interpretacją P300 jako wysokiego pożądania . Nie przeprowadzono porównań z innymi grupami osób uzależnionych. Nie przeprowadzono porównań z grupami kontrolnymi. Wnioski wyciągnięte przez badaczy stanowią ogromny krok naprzód w porównaniu z danymi, które nie mówią nic o tym, czy osoby zgłaszające problemy z kontrolowaniem oglądania obrazów o charakterze seksualnym mają, czy nie mają reakcji mózgowych podobnych do tych obserwowanych u osób uzależnionych od kokainy lub innych substancji”.

Dlaczego John Johnson musi przypominać autorom i wszystkim innym, że Steel i in. rzeczywiście znalazłeś „mniejsze pragnienie seksu z partnerem”, a nie „wysokie pożądanie seksualne”? Ponieważ większość Steele i in. a blitz w mediach sugeruje, że reaktywność cue na porno koreluje z wysokim pożądaniem seksualnym. Wniosek wyciągnięty z abstraktu:

Wnioski : Omówiono implikacje dla rozumienia hiperseksualizmu jako silnego pożądania, a nie zaburzenia.

Co ty mówisz? Ale badania wykazały, że osoby o większej reaktywności na bodźce miały mniejsze pragnienie seksu z partnerem.

Ponadto fraza „pożądanie seksualne” powtarza się w badaniu 63 razy, a tytuł badania („Pożądanie seksualne, a nie hiperseksualność…”) sugeruje, że wyższa aktywacja mózgu w odpowiedzi na bodźce wiązała się z wyższym pożądaniem seksualnym. Przeczytaj pełne wnioski z badania, a i Ty możesz założyć, że autorzy zaobserwowali wyższe, a nie niższe pożądanie seksualne:

Podsumowując, pierwsze pomiary reaktywności neuronalnej na wizualne bodźce seksualne i nieseksualne w próbie zgłaszającej problemy z regulacją odbioru podobnych bodźców nie potwierdzają modeli patologicznej hiperseksualności, mierzonych za pomocą kwestionariuszy. W szczególności, różnice w oknie P300 między bodźcami seksualnymi a neutralnymi były przewidywane przez pożądanie seksualne , ale nie przez żadną (z trzech) miar hiperseksualności. Skoro pożądanie seksualne najsilniej prognozuje reakcje neuronalne na bodźce seksualne, to zarządzanie pożądaniem seksualnym , bez konieczności uwzględniania niektórych z proponowanych czynników towarzyszących hiperseksualności, może być skuteczną metodą redukcji niepokojących odczuć lub zachowań seksualnych.

Nigdzie nie widzimy niższego pożądania seksualnego. Zamiast tego otrzymujemy – „ przewidywane przez pożądanie seksualne” i „zarządzanie pożądaniem seksualnym” oraz „zmniejszanie niepokojących odczuć lub zachowań seksualnych”. Badanie nie tylko zahipnotyzowało czytelników, wmawiając im, że uzależnienie od pornografii to po prostu wysokie libido, ale Prause wzmocniła ten mem w swoich wywiadach : (zwróć uwagę na sformułowanie)

Jakie jest główne stwierdzenie w twoim badaniu?

„Odkryliśmy, że reakcja mózgu na obrazy o charakterze seksualnym nie była przewidywalna na podstawie żadnego z trzech różnych kwestionariuszy mierzących hiperseksualność. Reakcja mózgu była przewidywana jedynie na podstawie pomiaru pożądania seksualnego. Innymi słowy, hiperseksualność nie wydaje się wyjaśniać różnic w reakcji seksualnej mózgu w większym stopniu niż samo wysokie libido ” .

Prause stwierdziła, że chodzi o „ miarę ” pożądania seksualnego, a nie o „cały Inwentarz Pożądania Seksualnego”. Po obliczeniu wszystkich 14 pytań nie stwierdzono korelacji ani nagłówka, który można by odwrócić do góry nogami. Prause przedstawia to samo twierdzenie w swoim komunikacie prasowym dla UCLA :

„Żadna z trzech miar hiperseksualności w kwestionariuszu nie przewidywała reakcji mózgu na obrazy o charakterze seksualnym” – powiedziała. „ Reakcja mózgu była związana jedynie z miarą pożądania seksualnego . Innymi słowy, hiperseksualność nie wydaje się wyjaśniać reakcji mózgu na obrazy o charakterze seksualnym bardziej niż samo wysokie libido ” .

W obu wywiadach sugeruje się, że wyższe odczyty P300 były związane z „wyższym libido”. Wszyscy w mediach to uwierzyli. Biorąc pod uwagę wyniki, Steele i wsp. powinni zostać określeni jako „ negatywna korelacja z pytaniami o seks partnerski , ale brak korelacji po obliczeniu wszystkich pytań SDI ”.

Proste: Reaktywność na bodźce (odczyty P300) korelowała ujemnie (r = -33) z pragnieniem seksu z partnerem. Mówiąc prościej: mniejsze pragnienie seksu korelowało z większą reaktywnością na bodźce w przypadku pornografii. Ogólnie rzecz biorąc, nie stwierdzono korelacji między odczytami EEG a całym 14-pytaniowym kwestionariuszem pożądania seksualnego. Nawet gdyby istniała dodatnia korelacja, twierdzenie, że „wysokie pożądanie” wyklucza się wzajemnie z „uzależnieniem”, jest absurdalne.

Na koniec należy zauważyć, że badanie zawiera dwa błędy w odniesieniu do SDI. Cytując badanie:

„ SDI mierzy poziom pożądania seksualnego za pomocą dwóch skal, składających się z siedmiu elementów każda . ”

W rzeczywistości Inwentarz Pożądania Seksualnego zawiera dziewięć pytań partnerskich , cztery pytania pojedyncze i jedno pytanie , którego nie można skategoryzować (#14).

Drugi błąd : Tabela 2 podaje, że zakres wyników testu „Samotność” wynosi „3–26”, a jednak średnia dla kobiet go przekracza. Wynosi 26.46 – dosłownie poza skalą. Co się stało? Cztery pytania dotyczące seksu w samotności (10–13) łącznie dają wynik „31”.

Żywy atak mediów, który towarzyszył publikacji tego badania, opiera się na przyciągających uwagę nagłówkach dotyczących częściowych wyników SDI. Mimo to, opracowanie badania zawiera rażące błędy dotyczące samego SDI, które nie budzą zaufania u badaczy.

High Desire jest wzajemnie wykluczającym się z uzależnieniem?

Chociaż Steele i wsp. faktycznie odnotowali mniejsze pragnienie seksu partnerskiego korelujące z reakcją na bodźce, ważne jest, aby odnieść się do niewiarygodnego twierdzenia, że „wysokie pożądanie seksualne” wyklucza się wzajemnie z uzależnieniem od pornografii. Jego irracjonalność staje się oczywista, gdy rozważymy hipotezy oparte na innych uzależnieniach. (Więcej informacji można znaleźć w tej krytyce Steele i wsp . – „ Wysokie pożądanie” czy „tylko” uzależnienie? Odpowiedź na artykuł Steele i wsp ., autorstwa Donalda L. Hiltona Jr., MD* ).

Na przykład, czy taka logika oznacza, że bycie chorobliwie otyłym, niezdolnym do kontrolowania jedzenia i niezmiernie niezadowolonym z tego, jest po prostu „wysokim pragnieniem jedzenia?” Ekstrapolując dalej, należy stwierdzić, że alkoholicy po prostu mają duże pragnienie alkoholu, dobrze? Krótko mówiąc, wszyscy uzależnieni mają „duże pragnienie” za uzależniające substancje i czynności (zwane „uczuleniem”), nawet gdy ich korzystanie z takich działań spada z powodu innych zmian związanych z uzależnieniem od mózgu (odczulanie).

Większość ekspertów zajmujących się uzależnieniami uważa „kontynuowanie używania pomimo negatywnych konsekwencji” za główny wskaźnik uzależnienia. W końcu ktoś może mieć zaburzenia erekcji wywołane pornografią i nie być w stanie wyjść poza komputer w piwnicy matki. Jednak, według tych badaczy, dopóki wykazuje „wysokie pożądanie seksualne”, nie jest uzależniony. Ten paradygmat ignoruje wszystkie znane informacje na temat uzależnienia, w tym objawy i zachowania wspólne dla wszystkich uzależnionych , takie jak poważne negatywne konsekwencje, niezdolność do kontrolowania używania, głód narkotykowy itp.

Czy to badanie jest częścią serii badań opartych na osobliwej logice, że każdy stopień „wysokiego pożądania”, jakkolwiek wątpliwy, zapewnia odporność na uzależnienie? Kanadyjski seksuolog próbował przedstawić ten sam obraz w artykule z 2010 roku zatytułowanym „ Zaburzona seksualność i wysokie pożądanie seksualne: odrębne konstrukty”? Zauważając, że osoby poszukujące leczenia uzależnień od zachowań seksualnych zgłaszają zarówno zaburzoną seksualność, jak i wysokie pożądanie, śmiało stwierdził:

„Wyniki tego badania sugerują, że rozregulowana seksualność, tak jak jest obecnie konceptualizowana, oznaczana i mierzona, może być po prostu markerem wysokiego pożądania seksualnego i niepokoju związanego z radzeniem sobie z dużym stopniem seksualnych myśli, uczuć i potrzeb”.

Ponownie, uzależnienie od zachowań seksualnych samo w sobie wywołuje zachcianki, które często pojawiają się jako „wysoki stopień seksualnych myśli, uczuć i potrzeb”. Sugerowanie, że „wysokie pożądanie seksualne” eliminuje uzależnienie, jest po prostu pobożnym życzeniem. Poniżej znajdują się badania, które bezpośrednio obalają model „uzależnienie od pornografii to naprawdę duże pożądanie”:

Uzależnienie od Cybersexu: doświadczane podniecenie seksualne podczas oglądania pornografii, a nie rzeczywiste kontakty seksualne robi różnicę (2013)

Cytat: „Co więcej, wykazano, że osoby problematyczne w cyberseksie zgłaszają silniejsze podniecenie seksualne i reakcje głodu seksualnego wynikające z prezentacji bodźców pornograficznych. W obu badaniach liczba i jakość kontaktów seksualnych w życiu rzeczywistym nie były związane z uzależnieniem od cyberseksu”.

Struktura mózgu i łączność funkcjonalna związana z konsumpcją pornografii: Mózg w świetle pornografii (2014).

To badanie fMRI wykazało, że wyższe godziny w tygodniu / więcej lat oglądania pornografii korelują z mniejszą aktywacją mózgu po wystawieniu na zdjęcia wanilii porno. Powiedzieli badacze:

„Jest to zgodne z hipotezą, że intensywna ekspozycja na bodźce pornograficzne skutkuje osłabieniem naturalnej reakcji neuronalnej na bodźce seksualne ”.

Kühn i Gallinat zaobserwowali również, że częstsze korzystanie z pornografii koreluje z mniejszą aktywnością istoty szarej w obwodzie nagrody i zaburzeniami w obwodach odpowiedzialnych za kontrolę impulsów. W tym artykule badaczka Simone Kühn napisała:

"To może znaczyć, że regularna konsumpcja pornografii w mniejszym lub większym stopniu niszczy twój system nagrody."

Kühn twierdzi, że istniejąca psychologiczna, naukowa literatura sugeruje, że konsumenci porno będą poszukiwać materiałów z nowatorskimi i bardziej ekstremalnymi grami seksualnymi.

"To idealnie pasowałoby do hipotezy, że ich systemy nagrody wymagają rosnącej stymulacji."

Mówiąc prościej, mężczyźni, którzy używają więcej porno, mogą potrzebować większej stymulacji dla poziomu reakcji widzianego u lżejszych konsumentów, a zdjęcia porno z wanilii najprawdopodobniej nie będą rejestrowane jako interesujące. Mniej zainteresowania, oznacza mniej uwagi i niższe odczyty EEG. Koniec opowieści.

Neuronalne korelacje reaktywności sygnałów cielesnych u osób z kompulsywnymi zachowaniami seksualnymi i bez nich (2014)

Badanie to wykazało, że osoby uzależnione od pornografii mają taką samą aktywność mózgu, jak u osób uzależnionych od narkotyków i alkoholików. Naukowcy zgłosili również, że 60% badanych (średni wiek: 25) miało trudności z osiągnięciem erekcji / podniecenia u prawdziwych partnerów, ale mogło osiągnąć erekcję za pomocą porno. To odkrycie całkowicie obala twierdzenie, że kompulsywni użytkownicy porno mają po prostu większe pożądanie seksualne niż ci, którzy nie są kompulsywnymi użytkownikami porno.

Dlaczego nie ma korelacji między kwestionariuszami a odczytami EEG?

Głównym twierdzeniem Steele'a i wsp. jest to, że brak korelacji między odczytami EEG (P300) badanych osób a wynikami niektórych kwestionariuszy oznacza, że uzależnienie od pornografii nie istnieje. Dwa główne powody wyjaśniają brak korelacji:

Naukowcy wybrali bardzo różne podmioty (kobiety, mężczyźni, heteroseksualiści, osoby nieheteroseksualne), ale pokazali im wszystkie standardowe, prawdopodobnie nieinteresujące, męskie / żeńskie obrazy seksualne. Mówiąc prościej, wyniki tego badania zależały od założenia, że mężczyźni, kobiety i osoby nieheteroseksualne nie różnią się pod względem reakcji na obrazy seksualne. Z pewnością tak nie jest (poniżej).
Dwa kwestionariusze Steele i wsp. , na których oparły się oba badania EEG w celu oceny „uzależnienia od pornografii”, nie są sprawdzane pod kątem używania / uzależnienia od pornografii internetowej. W prasie Prause wielokrotnie wskazywał na brak korelacji między wynikami EEG a skalami „hiperseksualności”, ale nie ma powodu, aby spodziewać się korelacji u osób uzależnionych od porno.

Niedopuszczalna różnorodność osób badanych: Naukowcy wybrali bardzo zróżnicowane grupy (kobiety, mężczyzn, osoby heteroseksualne, osoby nieheteroseksualne), ale wszystkim pokazali standardową, potencjalnie nieciekawą, męsko-damską pornografię. Jest to istotne, ponieważ narusza standardową procedurę badań nad uzależnieniami, w której badacze wybierają osoby jednorodne pod względem wieku, płci, orientacji, a nawet podobnego ilorazu inteligencji ( oraz jednorodną grupę kontrolną), aby uniknąć zniekształceń spowodowanych takimi różnicami. W rzeczywistości kompleksowa metaanaliza reaktywności na bodźce w badaniach nad uzależnieniami wykazała istotne różnice między mężczyznami i kobietami:

„Płeć wydaje się mieć wpływ na reaktywność sygnałów neuronowych. Tak więc obustronna reaktywność wskazówek na wskazówki lekowe w mięśniówce brzusznej i ciała ogoniastego występuje wyłącznie u mężczyzn uzależnionych od narkotyków. Ponadto, obustronna reakcja wyspy na bodźce naturalne, jak się wydaje, stanowi dalszą reakcję neuronalną specyficzną dla mężczyzny, podczas gdy obustronna aktywacja przedniej części kory zakrętu obręczy jest raczej cechą reaktywności żeńskiej cue. Te wyniki analizy wrażliwości sugerują istnienie komponentów specyficznych dla płci w reaktywności sygnałów neuronowych ”.

Jest to szczególnie istotne w przypadku takich badań, które mierzyły pobudzenie do obrazów seksualnych, ponieważ badania potwierdzają, że mężczyźni i kobiety mają znacznie odmienne reakcje mózgu na obrazy seksualne lub filmy. Ta wada sama wyjaśnia brak korelacji między odczytami EEG a kwestionariuszami. Poprzednie badania potwierdzają istotne różnice między mężczyznami i kobietami w odpowiedzi na obrazy seksualne. Zobacz na przykład:

Czy możemy być pewni, że osoba nieheteroseksualna ma taki sam entuzjazm dla męsko-damskiej pornografii jak mężczyzna heteroseksualny? Nie, a jej obecność mogłaby zniekształcić średnie EEG, co czyniłoby mało prawdopodobnymi istotne korelacje. Zobacz na przykład: Neuronowe obwody wstrętu wywołane bodźcami seksualnymi u mężczyzn homoseksualnych i heteroseksualnych: badanie fMRI.

Co zaskakujące, sama Prause w swoim wcześniejszym badaniu (2012) stwierdziła , że reakcje ludzi na obrazy o charakterze seksualnym są bardzo zróżnicowane:

„Bodźce filmowe są podatne na indywidualne różnice w zwracaniu uwagi na różne składniki bodźca (Rupp i Wallen, 2007), preferencje dla określonych treści (Janssen, Goodrich, Petrocelli i Bancroft, 2009) lub historie kliniczne, które powodują, że część bodźców jest niechętna ( Wouda i in., 1998). ”

„Mimo to poszczególne osoby będą ogromnie różnić się wizualnymi wskazówkami, które sygnalizują im podniecenie seksualne (Graham, Sanders, Milhausen i McBride, 2004)”.

W badaniu Prause opublikowanym kilka tygodni wcześniej stwierdziła:

„Wiele badań wykorzystujących popularny International Affective Picture System (Lang, Bradley i Cuthbert, 1999) wykorzystuje różne bodźce dla mężczyzn i kobiet w ich próbie”.

Może Prause powinien przeczytać jej własne stwierdzenia, aby odkryć, dlaczego jej aktualne odczyty EEG są tak różne. Indywidualne różnice są normalne, a dużych różnic można się spodziewać w przypadku zróżnicowanej płciowo grupy osób.

Kwestionariusze nieistotne: Skala Kompulsywności Seksualnej (SCS ) nie jest w stanie ocenić uzależnienia od pornografii internetowej. Została opracowana w 1995 roku z myślą o niekontrolowanych stosunkach seksualnych (w związku z badaniem epidemii AIDS). SCS stwierdza :

„Skala ta powinna [pokazać?] Przewidywać wskaźniki zachowań seksualnych, liczby partnerów seksualnych, praktyki różnych zachowań seksualnych i historie chorób przenoszonych drogą płciową”.

Co więcej, programista SCS ostrzega, że to narzędzie nie pokaże psychopatologii u kobiet:

„Związki między wynikami w zakresie kompulsywności seksualnej i innymi markerami psychopatologii wykazały odmienne wzorce u mężczyzn i kobiet; kompulsywność seksualna wiązała się z indeksami psychopatologii u mężczyzn, ale nie u kobiet ” .

Co więcej, SCS zawiera pytania dotyczące partnera, na które osoby uzależnione od pornografii internetowej mogą odpowiadać zupełnie inaczej niż osoby uzależnione od seksu, biorąc pod uwagę, że kompulsywni użytkownicy pornografii często mają o wiele większą ochotę na cybererotykę niż na prawdziwy seks.

Podobnie jak SCS, drugi kwestionariusz hiperseksualności, Skala Poznawczo-Behawioralnych Wyników Zachowań Seksualnych (Cognitive and Behavioral Outcomes of Sexual Behavior Scale – CBOSB, McBride, Reece i Sanders, 2007 ) nie zawiera pytań dotyczących korzystania z pornografii internetowej. Została zaprojektowana w celu wykrywania osób „hiperseksualnych” i niekontrolowanych zachowań seksualnych – a nie wyłącznie nadmiernego korzystania z materiałów o charakterze seksualnym w internecie.

Inną ankietą, którą przeprowadzili badacze, jest PCES (Pornography Consumption Effect Scale), nazywana „ psychometrycznym koszmarem ” i nie ma powodu, by sądzić, że może ona wskazywać na jakiekolwiek uzależnienie od pornografii internetowej lub uzależnienia od seksu.

Zatem brak korelacji między odczytami EEG a tymi kwestionariuszami nie wspiera wniosków z badania ani twierdzeń autora.

Brak wstępnej selekcji : Osoby badane przez Prause'a nie były wstępnie badane. Wiarygodne badania mózgu uzależnieniowego wykluczają osoby z chorobami współistniejącymi (depresja, OCD, inne uzależnienia itp.). Tylko w ten sposób odpowiedzialni badacze mogą wyciągać wnioski na temat uzależnienia. Przykład prawidłowej selekcji i metodologii można znaleźć w badaniu Cambridge .

Uczestnicy badania Prause'a nie zostali również wstępnie przebadani pod kątem uzależnienia od pornografii. Standardową procedurą w badaniach nad uzależnieniami jest przebadanie uczestników za pomocą testu uzależnienia, aby porównać osoby z pozytywnym wynikiem testu na uzależnienie z osobami bez pozytywnego wyniku. Naukowcy zrezygnowali z tego, mimo że istnieje test uzależnienia od pornografii internetowej . Zamiast tego, po wybraniu uczestników, badacze zastosowali Skalę Kompulsywności Seksualnej (SCS) . Jak wyjaśniono, SCS nie jest wiarygodny w przypadku uzależnienia od pornografii ani dla kobiet.

Wykorzystanie pornografii generycznej w kontekście różnorodnych tematów : Steele i in. przyznają, że ich wybór „nieadekwatnego” porno mógł wpłynąć na wyniki. Nawet w idealnych warunkach wybór porno testowego jest trudny, ponieważ użytkownicy (zwłaszcza osoby uzależnione) często ulegają różnym preferencjom. Wielu zgłasza niewielką reakcję seksualną na gatunki porno, które nie odpowiadają ich aktualnemu gustowi – w tym gatunki, które uznali za bardzo podniecające na wcześniejszym etapie swojej kariery. Na przykład, znaczna część dzisiejszej pornografii jest konsumowana za pośrednictwem filmów w wysokiej rozdzielczości, a użyte tu zdjęcia mogą nie wywoływać takiej samej reakcji.

Zatem korzystanie z pornografii generycznej może wpływać na rezultaty. Jeśli entuzjasta pornografii spodziewa się jej obejrzenia, aktywność układu nagrody prawdopodobnie wzrasta. Jeśli jednak pornografia okaże się nudnymi heteroseksualnymi zdjęciami, które nie pasują do jego/jej obecnego gatunku, lub zdjęciami zamiast filmów fetyszowych w wysokiej rozdzielczości, użytkownik może nie odczuwać żadnej reakcji, a nawet niechęci . „Co to było ?”

Jest to odpowiednik testowania reaktywności sygnalizacyjnej grupy uzależnionych od jedzenia poprzez podawanie każdemu jednego posiłku: pieczonych ziemniaków. Jeśli uczestnik nie lubi pieczonych ziemniaków, nie może mieć problemu z jedzeniem za dużo, prawda?

Prawidłowe „badanie mózgu” uzależnień musi: 1) mieć jednorodne przedmioty i kontrole, 2) wykluczyć inne zaburzenia psychiczne i inne uzależnienia oraz 3) korzystać z zatwierdzonych kwestionariuszy i wywiadów, aby upewnić się, że badani są faktycznie uzależnieni od porno. Steele i in. nie zrobił żadnego z tych, ale wyciągnął obszerne wnioski i szeroko je opublikował.

Brak grupy kontrolnej, ale wymagane roszczenia

Naukowcy nie zbadali grupy kontrolnej bezproblemowych użytkowników porno. Nie powstrzymało to autorów od robienia oświadczeń w mediach, które wymagały porównania z grupą kontrolną. Na przykład:

Komunikat prasowy UCLA :

„Jeśli rzeczywiście cierpią na hiperseksualność lub uzależnienie seksualne, można oczekiwać, że ich odpowiedź mózgu na wizualne bodźce seksualne będzie silniejsza, w podobny sposób, w jaki wykazano, że mózgi osób uzależnionych od kokainy reagują na obrazy narkotyku w innych badaniach. ”

Wywiad telewizyjny:

Reporter: „Pokazano im różne obrazy erotyczne i monitorowano aktywność ich mózgu”.

Prause : „Jeśli uważasz, że problemy seksualne są uzależnieniem, spodziewalibyśmy się wzmożonej reakcji , być może, na te obrazy o charakterze seksualnym. Jeśli uważasz, że to problem impulsywności, spodziewalibyśmy się słabszej reakcji na te obrazy o charakterze seksualnym. A fakt, że nie zaobserwowaliśmy żadnej z tych zależności, sugeruje, że nie ma silnych dowodów na to, że te problematyczne zachowania seksualne są uzależnieniem”.

W rzeczywistości Steele i wsp. odnotowali wyższe odczyty P300 dla obrazów pornograficznych niż dla obrazów neutralnych. To ewidentnie „ wzmocniona reakcja ”. Komentując wywiad z Prause dla Psychology Today , profesor psychologii John A. Johnson powiedział :

„Mój umysł wciąż grzęźnie w twierdzeniu Prause, że mózgi jej badanych nie reagowały na obrazy seksualne, tak jak mózgi narkomanów reagują na ich lek, biorąc pod uwagę, że odnotowuje ona wyższe odczyty P300 dla obrazów seksualnych. Podobnie jak osoby uzależnione, które wykazują skoki P300, gdy przedstawiany jest im wybrany przez nich lek. Jak mogła wyciągnąć wniosek, który jest przeciwieństwem rzeczywistych wyników? Myślę, że mogłoby to wpłynąć na jej uprzedzenia - co spodziewała się znaleźć ”.

Krótko mówiąc, to, co prędzej proklamuje Prause w swoich licznych wywiadach z mediami, nie jest poparte wynikami. Kolejne roszczenie z wywiadu, które wymagało grupy kontrolnej:

Mustanski : Jaki był cel badania?

Prause: W naszym badaniu sprawdzaliśmy, czy osoby zgłaszające takie problemy przypominają innych uzależnionych na podstawie reakcji mózgu na obrazy o charakterze seksualnym. Badania nad uzależnieniami od narkotyków, takimi jak kokaina, wykazały spójny wzorzec reakcji mózgu na obrazy narkotyku, dlatego przewidywaliśmy, że powinniśmy zaobserwować ten sam wzorzec u osób zgłaszających problemy z seksem, jeśli rzeczywiście jest to uzależnienie.

Odpowiedź Prause dla Mustanskiego wskazuje, że jej badanie miało na celu sprawdzenie, czy reakcja mózgu na obrazy seksualne osób zgłaszających problemy z seksem była podobna do reakcji mózgu osób używających narkotyków, gdy napotykają obrazy narkotyku, od którego są uzależnieni.

Jednakże lektura cytowanego przez nią badania dotyczącego kokainy ( Dunning i in., 2011 ) wskazuje, że projekt Steele i in. znacznie różnił się od badania Dunninga, a Steele i in. w ogóle nie szukali tego rodzaju reakcji mózgu, jakie zarejestrowano w badaniu Dunninga.

W badaniu Dunning wykorzystano trzy grupy: 27 użytkowników abstynencji kokainy, użytkowników 28 i kokainy oraz 29 nieużywających kontroli. Steele i in. używał tylko jednej próbki osób: osób, które zgłosiły problemy regulujące oglądanie obrazów seksualnych. Podczas gdy badanie Dunninga było w stanie porównać odpowiedzi uzależnionych od kokainy na zdrowe
kontroli, badanie Prause nie porównało odpowiedzi uciśniętej próbki z grupą kontrolną.

Jest więcej różnic. Badanie Dunninga mierzyło kilka różnych potencjałów związanych z wydarzeniem (ERP) w mózgu, ponieważ poprzednie badania wykazały istotne różnice w procesach psychologicznych odzwierciedlonych w ERP. Badanie Dunninga oddzielnie mierzyło negatywność wczesną a posteriori (EPN), uważaną za odzwierciedlenie wczesnej selektywnej uwagi i późnego potencjału pozytywnego (LPP), która odzwierciedla dalsze przetwarzanie materiału o znacznej motywacji. Badanie Dunninga dodatkowo rozróżniało wczesne
składnik LPP, który ma odzwierciedlać początkowe przyciąganie uwagi, z późniejszego komponentu LPP, który ma odzwierciedlać ciągłe przetwarzanie. Rozróżnienie tych różnych ERP jest ważne, ponieważ różnice między abstynentami uzależnionymi, aktualnymi użytkownikami i nieużywającymi kontrolami zależą od tego, który system ERP jest oceniany.

Natomiast Steele i in. spojrzał tylko na ERP o nazwie P300, który Dunning porównuje do wczesnego okna LPP. Z własnego uznania, Prause i jej współpracownicy zgłaszają, że nie była to najlepsza strategia:

„Inną możliwością jest to, że P300 nie jest najlepszym miejscem do identyfikacji relacji z bodźcami o charakterze seksualnym. Nieco późniejszy LPP wydaje się silniej powiązany z motywacją ” .

W rezultacie Steele i wsp. nie zbadali , czy reakcje mózgu osób z problemami seksualnymi „wykazywały ten sam wzorzec ” co reakcje osób uzależnionych. Nie wykorzystali tych samych zmiennych ERP, co w badaniu dotyczącym kokainy, ani nie uwzględnili grupy abstynentów i grupy kontrolnej, więc nie powinni byli porównywać swoich wyników z badaniem Dunninga, twierdząc, że porównanie jest „porównywalne”.

Ograniczenia technologii EEG

Wreszcie, technologia EEG nie jest w stanie zmierzyć rezultatów, które – jak twierdzą naukowcy – potrafi. Chociaż badacze twierdzą, że „ reaktywność neuronalna na bodźce seksualne w próbie osób hiperseksualnych mogłaby różnicować te dwa sprzeczne wyjaśnienia objawów [dowody uzależnienia a silne pożądanie seksualne] ”, w rzeczywistości jest mało prawdopodobne, aby EEG w ogóle to potrafiło. Chociaż technologia EEG istnieje od 100 lat, wciąż trwają debaty na temat tego, co tak naprawdę powoduje fale mózgowe lub co tak naprawdę oznaczają konkretne odczyty EEG. W konsekwencji wyniki eksperymentów można interpretować na wiele sposobów. Zobacz artykuł „Brainwashed: The Seductive Appeal of Mindless Neuroscience”, aby omówić, jak EEG może być nadużywane do wyciągania bezpodstawnych wniosków.

EEG mierzy aktywność elektryczną na zewnątrz czaszki, a badacze uzależnień, którzy wykorzystują EEG, szukają bardzo wąskich sygnałów specyficznych aspektów uzależnienia. Na przykład, to niedawne badanie EEG przeprowadzone na osobach uzależnionych od internetu pokazuje, jak doświadczeni neurobiolodzy zajmujący się uzależnieniem od internetu prowadzą takie eksperymenty. Warto zauważyć, że badacze izolują wąskie aspekty aktywności mózgu, takie jak impulsywność, i unikają zbyt ogólnych twierdzeń, takich jak te wysuwane przez SPAN Lab. Należy również zwrócić uwagę na grupę kontrolną i wstępne badania przesiewowe w kierunku uzależnienia, których brakuje w tym badaniu SPAN Lab.

Być może autorzy nie zdają sobie sprawy z niezdolności technologii do rozróżnienia nakładających się procesów poznawczych:

„P300 [pomiar EEG] jest dobrze znany i często używany do pomiaru reaktywności neuronów na emocjonalne, czasem seksualne, bodźce wzrokowe. Wadą indeksowania dużego, powolnego komponentu ERP jest nieodłączna natura nakładających się procesów poznawczych, na których opiera się taki komponent. W obecnym raporcie P300 może być i najprawdopodobniej indeksuje wiele trwających procesów poznawczych ”.

Nieważne, że według ich własnych słów P300 może nie być najlepszym wyborem dla badania ERP tego typu. Nieważne, że przeprowadzanie analiz statystycznych z wynikami różnicowymi jest uznawane za problematyczne od ponad 50 lat, tak że obecnie zazwyczaj stosuje się alternatywy dla wyników różnicowych (patrz http://public.kenan-flagler.unc.edu/faculty/edwardsj/Edwards2001b.pdf ). Nieważne, że tak naprawdę nie wiemy, co naprawdę oznacza amplituda P300 dla konkretnych obrazów w porównaniu z obrazami neutralnymi. P300 wiąże się ze zwróceniem uwagi na informacje o znaczeniu emocjonalnym, ale jak przyznają Prause i jej współpracownicy, nie mogli przewidzieć, czy P300 w odpowiedzi na obrazy seksualne będzie szczególnie podwyższone u osób z dużym pożądaniem seksualnym (ponieważ doświadczają silnych emocji w sytuacjach seksualnych), czy też P300 będzie szczególnie płaskie (ponieważ są przyzwyczajeni do obrazów seksualnych).

Nie byli w stanie rozróżnić między większą uwagą (wyższym P300) spowodowaną podnieceniem seksualnym a większą uwagą spowodowaną silnymi negatywnymi emocjami , takimi jak obrzydzenie. Technologia EEG nie jest również w stanie rozróżnić między wyższym odczytem P300 wynikającym z podniecenia seksualnego a szokiem/zaskoczeniem. Technologia EEG nie jest również w stanie powiedzieć nam, czy układ nagrody w mózgu został aktywowany, czy nie.

Istnieje tu bardziej fundamentalny problem: Steele i wsp. zdają się chcieć przyjąć podejście albo-albo do oglądania obrazów seksualnych – że reakcje EEG wynikają albo z pożądania seksualnego, albo z uzależnienia – tak jakby pożądanie można było całkowicie oddzielić od problemów z uzależnieniem. Czy ktokolwiek zasugerowałby, że reakcje EEG u alkoholików lub kokainistów mogłyby wynikać albo wyłącznie z ich pragnienia substancji uzależniającej , albo z uzależnienia?

Inne czynniki mogą wpływać na odczyty EEG. Co zrobić, jeśli obraz jest związany z gatunkiem, który lubisz, ale gwiazda porno przypomina ci osobę, której nie lubisz / boisz się / nie chcesz oglądać nago. Twój mózg będzie miał sprzeczne skojarzenia z taką erotyką. Te konflikty mogą być bardziej prawdopodobne w przypadku obrazów pornograficznych niż w przypadku, powiedzmy, kokainowych wizualizacji proszku i nosa (wykorzystywanych podczas testowania osób uzależnionych od kokainy).

Chodzi o to, że wiele skojarzeń z bodźcem tak złożonym jak seksualność może z łatwością pochylić odczyty EEG.

Ponadto Steele i wsp . założyli, że wyższe średnie wartości EEG wskazują na większe pobudzenie seksualne, ale w rzeczywistości średnie wartości EEG badanych były bardzo zróżnicowane. Czy to dlatego, że niektórzy z nich byli uzależnieni, a inni nie? A może dlatego, że oglądanie pornografii ich zniechęciło? Wiele czynników może wpływać na odczyty P300. Rozważmy poniższe, z innego badania P300 :

Chociaż znaczenie funkcjonalne P300 jest wciąż przedmiotem debaty1 ^,² , jego amplituda wskazuje na alokację zasobów na ocenę bodźców…. Obniżoną amplitudę P300 odnotowano w wielu zaburzeniach psychicznych, w tym w ^{schizofrenii4} , ^depresji5 i ^{alkoholizmie6}.

Krótko mówiąc, hipoteza autora, że mózgi osób uzależnionych będą wykazywać oznaki uzależnienia lub oznaki „wysokiego popędu seksualnego”, jest niedoinformowana. Jednak streszczenie stwarza w czytelniku wrażenie, że wyniki badania pokażą nam, że ci hiperseksualiści albo wykazywali (1) dowody na uzależnienie, albo (2) pozytywną korelację z „wysokim pożądaniem seksualnym”. Tytuł badania mylnie ogłasza zwycięzcę „pożądaniem seksualnym”.

Cues mylone z uzależniającym zachowaniem

Innym problemem związanym z projektem badania jest to, że SPAN Lab myli sygnały związane z nałogiem z samym uzależnieniem (zachowaniem). W tym badaniu naukowcy twierdzą, że oglądanie pornografii jest wskazówką, podobnie jak alkoholik oglądający zdjęcie butelki wódki, a masturbacja jest czynnością uzależniającą. To jest niepoprawne.

Oglądanie pornografii, o co badacze prosili badanych, jest czynnością uzależniającą dla osób uzależnionych od pornografii internetowej. Wielu użytkowników ogląda ją nawet wtedy, gdy masturbacja nie jest możliwa (np. w autobusie, na komputerach w bibliotece, w pracy, w poczekalniach itp.). Oglądanie pornografii w celu stymulacji to ich niekontrolowane zachowanie.

Z drugiej strony, prawdziwymi wskazówkami dla uzależnionych od pornografii byłyby takie rzeczy, jak oglądanie zakładek do ulubionych stron pornograficznych, słyszenie słowa lub oglądanie obrazu, który przypomina im o ich ulubionym fetyszu porno lub gwiazdy porno, prywatny dostęp do szybkiego Internetu i tak dalej. Oczywiście, zobaczenie obrazu, który sygnalizuje fetysz, może służyć jako wskazówka dla kogoś uzależnionego od tego gatunku pornografii fetyszowej, ale tutaj badacze używali ogólnej pornografii, a nie pornografii dostosowanej do indywidualnych gustów badanych.

Założenie, że to badanie jest „jak” badania nad lekami, jest jednym z wielu wątpliwych założeń Steele'a i in. Należy pamiętać, że zdjęcie stołu do blackjacka to nie hazard; zdjęcie miski lodów to nie jedzenie. Oglądanie pornografii natomiast jest czynnością uzależniającą. Nikt nie ma pojęcia, jakie powinny być odczyty EEG dla osób uzależnionych od pornografii.

Omawiając ich wyniki w świetle autentycznych badań wskazujących na inne uzależnienia, naukowcy sugerują, że porównują „jabłka do jabłek”. Oni nie są. Po pierwsze, inne badania nad uzależnieniami Steele i wsp. cytaty wiążą się z uzależnieniami chemicznymi. Uzależnienie od pornografii nie jest tak łatwe do przetestowania w laboratorium z powodów już wyjaśnionych. Po drugie, projekt Steele et al. różni się całkowicie od przytoczonych badań (brak grup kontrolnych itp.).

Przyszłe badania nad reaktywnością sygnalizacyjną na obrazy seksualne lub jednoznaczne filmy muszą być bardzo ostrożne w interpretacji wyników. Na przykład zmniejszona reakcja mózgu może wskazywać raczej na odczulanie lub przyzwyczajenie niż na „brak uzależnienia”.

Wniosek

Po pierwsze, można wysunąć silny argument, że badanie to nie powinno było nigdy zostać opublikowane. Jego różnorodność tematów, kwestionariusze niezdolne do oceny uzależnienia od pornografii internetowej, brak badań nad współistniejącymi chorobami oraz brak grupy kontrolnej spowodowały niewiarygodne wyniki.

Po drugie, korelacja pojedyncza – mniejsze pragnienie seksu partnerskiego korelujące z wyższym P300 – wskazuje, że częstsze korzystanie z pornografii prowadzi do większej reaktywności na bodźce (pragnienia pornografii), ale jednocześnie mniejszej chęci uprawiania seksu z prawdziwą osobą. Mówiąc prościej: osoby oglądające więcej pornografii odczuwały pragnienie pornografii, ale ich pragnienie prawdziwego seksu było niższe niż u osób, które oglądały jej mniej. Nie do końca zgadzało się to z nagłówkami ani z tym, co twierdzili autorzy w mediach (że częstsze korzystanie z pornografii korelowało z większym pragnieniem „pożądania seksualnego”).

Po trzecie, „fizjologiczne” stwierdzenie wyższego poziomu P300 przy ekspozycji na pornografię wskazuje na uwrażliwienie (nadreaktywność na pornografię), co jest procesem uzależniającym.

Wreszcie mamy autorów, którzy twierdzą, że media są o lata świetlne od danych. Z nagłówków wynika, że dziennikarze kupili spin. Wskazuje to na ponury stan dziennikarstwa naukowego. Blogerzy naukowi i serwisy informacyjne po prostu powtarzały, co ich karmiono. Nikt w mediach nie czytał badania, nie sprawdzał faktów ani nie prosił o wykształconą drugą opinię od rzeczywistych neuronaukowców zajmujących się uzależnieniami. Jeśli chcesz promować określony program, wszystko, co musisz zrobić, to przygotować sprytny komunikat prasowy. Nie ma znaczenia, co faktycznie wykazało twoje badanie, ani to, że twoja błędna metodologia może dać tylko pomieszane dane.

Zobacz także te krytyki tego samego badania:

Podobnie jak Steele i in., drugie badanie SPAN Lab z 2013 r. wykazało istotne różnice między grupą kontrolną a osobami „uzależnionymi od pornografii” – „ Brak dowodów na dysregulację emocjonalną u osób „hiperseksualnych” zgłaszających swoje emocje w związku z filmem seksualnym (2013) ”. Jak wyjaśniono w tej krytyce , tytuł ukrywa faktyczne wyniki. W rzeczywistości osoby „uzależnione od pornografii” miały mniejszą reakcję emocjonalną w porównaniu z grupą kontrolną. Nie jest to zaskakujące, ponieważ wiele osób uzależnionych od pornografii zgłasza znieczulenie uczuć i emocji. Autorzy uzasadnili tytuł, mówiąc, że oczekiwali „większej reakcji emocjonalnej”, ale nie podali żadnego źródła dla tego wątpliwego „oczekiwania”. Bardziej trafny tytuł brzmiałby: „ Osoby, które mają trudności z kontrolowaniem swojego korzystania z pornografii, wykazują mniejszą reakcję emocjonalną na filmy seksualne ”. Zostali oni odwrażliwieni