Nadekspresja DeltaFosB w jądrze Accumbens zwiększa seksualną nagrodę u samic chomików syryjskich (2009)

UWAGI: ΔFosB to substancja chemiczna niezbędna do wystąpienia nałogów. Zarówno nałogi, jak i nałogi behawioralne korelują z akumulacją Delta FosB. Blokada Delta FosB i uzależnienie ustają. Tutaj pokazano, że doświadczenie seksualne zwiększa Delta FosB i prowadzi do uwrażliwienia centrum nagrody. Uczulenie powoduje wyższe uwalnianie dopaminy, co powoduje, że aktywność lub lek są bardziej atrakcyjne. W istocie seks jest procesem uzależnienia. To badanie również podniosło genetycznie Delta FosB, co zwiększyło satysfakcjonujące aspekty seksu ponad poziom normalny. Czy korzystanie z internetowej pornografii może spowodować wzrost Delta FosB powyżej normalnego poziomu? Czy doprowadziłoby to do uzależnienia i przekształcenia dróg nerwowych? Wydaje się rozsądne.


PEŁNE BADANIE: ΔFosB Nadekspresja w jądrze Accumbens zwiększa seksualną nagrodę u samic chomików syryjskich

Genes Brain Behav. 2009 czerwca; 8 (4): 442-449. doi: 10.1111 / j.1601-183X.2009.00491.x.

Zabezpieczenia VL, 1 S. Chakravarty, 2 EJ Nestler, 2 i RL Meisel1

Abstrakcyjny

Powtarzana aktywacja mezolimbicznego układu dopaminowego powoduje trwałe zmiany behawioralne, którym towarzyszy wzorzec plastyczności nerwowej w jądrze półleżącym (NAc). Ponieważ akumulacja czynnika transkrypcyjnego ΔFosB może być ważnym składnikiem tej plastyczności, pytanie badane w naszym badaniu dotyczy tego, czy ΔFosB jest regulowany doświadczeniem seksualnym u kobiet. Pokazaliśmy, że samice chomików syryjskich, którym podano doświadczenie seksualne, wykazują kilka zmian behawioralnych, w tym zwiększoną sprawność seksualną u naiwnych chomików płci męskiej, nagrodę seksualną i zwiększoną reakcję na stymulatory psychomotoryczne (np. Amfetaminę).

Niedawno wykazaliśmy, że doświadczenie seksualne zwiększyło poziom ΔFosB w NAc samic chomików syryjskich. Celem tego badania było zbadanie funkcjonalnych konsekwencji tej indukcji poprzez określenie, czy konstytutywna nadekspresja ΔFosB przez wirusowe wektory adenowirusowe (AAV) w NAc mogą naśladować behawioralne skutki doświadczenia seksualnego.

Zwierzęta z nadekspresją ΔFosB, w której pośredniczy AAV, w NAc wykazały dowody nagród seksualnych w preferencyjnej preferencji miejsca paradygmat w warunkach, w których zwierzęta kontrolne otrzymujące iniekcję białka fluorescencyjnego AAV (GFP) do NAC nie otrzymały. Testy zachowania seksualnego wykazały ponadto, że samce w parze z samicami AAV-ΔFosB miały zwiększoną wydajność kopulacyjną mierzoną odsetkiem wierzchów, które obejmowały intromisję w porównaniu do samców połączonych z samicami AAV-GFP. Wyniki te potwierdzają rolę ΔFosB w pośredniczeniu w naturalnych zachowaniach motywowanych, w tym przypadku kobiecych zachowaniach seksualnych, oraz zapewniają nowy wgląd w możliwe endogenne działania ΔFosB.

Wprowadzenie

Doświadczenia związane z narkotykami, nadużywaniem, zachowaniem się kół lub uczeniem się instrumentarium powodują aktywację mezolimbicznego układu dopaminy i trwałe zmiany w jądrze półleżącym (NAc) (Becker i in., 2001, Di Chiara i in., 1998, Harris i in., 2007, Kumar i in., 2005, Meisel i Mullins, 2006, Nestler, 2008, Olausson i in., 2006, Perrotti i in., 2008, Pierce & Kumaresan, 2006, wilk i in., 2004). Zmiany strukturalne, w szczególności tworzenie kolców dendrytycznych, są ważnym składnikiem tej plastyczności opartej na doświadczeniu (Allen i in., 2006, Lee i in., 2006, Li i in., 2003, Meisel i Mullins, 2006, Norrholm i in., 2003, Robinson i Kolb, 2004), która pozostaje długo po zaprzestaniu doświadczenia behawioralnego lub podawania leku (McClung & Nestler, 2008, Meisel i Mullins, 2006, wilk i in., 2004).

Czynnik transkrypcyjny ΔFosB ma właściwości molekularne, które czynią go dobrym kandydatem do pośredniczenia w trwałych modyfikacjach strukturalnych i behawioralnych wynikających z doświadczeń behawioralnych lub lekowych (Chen i in., 1997, Chen i in., 1995, Colby i in., 2003, Doucet i in., 1996, Nadzieja i in., 1994, Kelz i in., 1999, McClung & Nestler, 2003, McClung i in., 2004, McDaid i in., 2006, Nakabeppu i Nathans, 1991, Nestler, 2008, Nye i in., 1995, Olausson i in., 2006, Perrotti i in., 2008, Wallace i in., 2008, Werme i in., 2002, Zachariou i in., 2006). ΔFosB jest alternatywnym splicingiem natychmiastowego genu wczesnego fosB (Mumberg i in., 1991, Nakabeppu i Nathans, 1991) i, w przeciwieństwie do białka FosB pełnej długości, skrócone ΔFosB ma niezwykłą stabilność, co powoduje akumulację białka po wielokrotnej stymulacji (Chen i in., 1997, Chen i in., 1995, Nadzieja i in., 1994, Kelz i in., 1999, Perrotti i in., 2008, Zachariou i in., 2006). Chociaż mechanizm, dzięki któremu fosGen B jest alternatywnie splicowany pozostaje nieznany, skrócenie białka wraz z fosforylacją chroni białko przed szybką degradacją proteasomalną, wytwarzając wyższy poziom aktywności transkrypcyjnej w porównaniu z bardziej przejściowo żyjącymi członkami rodziny FosB (Carle i in., 2007, Ulery & Nestler, 2007, Ulery i in., 2006). Postulat jest taki, że akumulacja białka ΔFosB wytwarza wzorce ekspresji genów, które mogą leżeć u podstaw skutków doświadczenia na długoterminową plastyczność behawioralną i komórkową (McClung & Nestler, 2008).

Wykorzystaliśmy kobiece zachowania seksualne u chomików syryjskich jako model opartej na doświadczeniu plastyczności w mózgu (Bradley i in., 2005a, Bradley i in., 2005b, Bradley i Meisel, 2001, Bradley i in., 2004, Kohlert i Meisel, 1999, Kohlert i in., 1997, Meisel i in., 1993, Meisel i Joppa, 1994, Meisel i in., 1996, Meisel i Mullins, 2006). Zaletą pracy z zachowaniami seksualnymi jest umiejętność kontrolowania poziomu doświadczenia zwierzęcia poprzez posiadanie całkowicie płciowo naiwnych zwierząt lub poprzez różne wystawianie zwierząt na różne poziomy doświadczenia seksualnego. Wcześniej wykazaliśmy, że wielokrotne doświadczenia seksualne powodują uwrażliwienie na mezolimbiczny układ dopaminowy, analogiczny do leku nadużywania (Bradley i in., 2005b, Bradley i Meisel, 2001, Brenhouse & Stellar, 2006, Cadoni i Di Chiara, 1999, Nadzieja i in., 1992, Kelz i in., 1999, Kohlert i Meisel, 1999, Pierce i Kalivas, 1995, Pierce & Kalivas, 1997a, Pierce i Kalivas, 1997b, Robinson & Kolb, 1999a). Na przykład, podobnie jak działanie leków, powtarzające się doświadczenia seksualne zwiększają kolce dendrytyczne w średnich neuronach kolczastych NAc (Lee i in., 2006, Li i in., 2003, Meisel i Mullins, 2006, Norrholm i in., 2003, Robinson i in., 2001, Robinson i Kolb, 1997, Robinson & Kolb, 1999a, Robinson i Kolb, 1999b, Robinson i Kolb, 2004). Ponadto, stwierdziliśmy, że barwienie? FosB / FosB jest uporczywie podwyższone w NAC po wielokrotnych doświadczeniach seksualnych (Meisel i Mullins, 2006).

Biorąc pod uwagę, że doświadczenie seksualne może wytworzyć długotrwałą ekspresję członków rodziny FosB, celem tego badania było manipulowanie ekspresją ΔFosB w celu naśladowania behawioralnych konsekwencji wielokrotnych doświadczeń seksualnych. Po nadekspresji ΔFosB za pośrednictwem wirusów w NAc, samice chomików syryjskich testowano pod kątem zwiększonej preferencyjnej preferencji miejscowej, a także zwiększonej wydajności kopulacyjnej u naiwnych chomików płci męskiej, dwóch punktów końcowych, na które wcześniej wykazano wpływ wielokrotnych doświadczeń seksualnych (Bradley i in., 2005b, Meisel i Joppa, 1994, Meisel i in., 1996, Meisel i Mullins, 2006). WPodajemy tutaj, że przez nadmierną nadekspresję ΔFosB w NAc samic chomików otrzymujących minimalne doświadczenie seksualne, jesteśmy w stanie produkować zmiany zachowań podobne do tych kobiet z bardziej rozległymi doświadczeniami seksualnymi.

Materiały i Metody

Obiekty eksperymentalne

Samce i samice chomików syryjskich dostarczano w wieku około 60 z Charles River Breeding Laboratories, Inc. (Wilmington, MA). Samice trzymano pojedynczo w plastikowych klatkach (50.8 cm długości x 40.6 cm szerokości x 20.3 cm wysokości), podczas gdy męskie bodźce były grupowo trzymane w identycznych klatkach w liczbie trzech lub czterech. Pomieszczenie dla zwierząt utrzymywano w kontrolowanej temperaturze 22 ° C z harmonogramem 14: 10 hr światło-ciemność (zgaszono między 1: 30 i 11: 30 pm). Jedzenie i woda były dostępne dla zwierząt ad libitum.

Wszystkie procedury użyte w tym eksperymencie były zgodne z National Institutes of Health Wytyczne dotyczące opieki i użytkowania zwierząt laboratoryjnych i zostały zatwierdzone przez Komitet Purdue Animal Care and Use.

Chirurgia

Samice chomików poddano obustronnej owariektomii w znieczuleniu pentobarbitalem sodu (Nembutal; 8.5 mg na 100 gm masy ciała, ip), z dodatkowym znieczuleniem, a następnie poddano obustronnej chirurgii stereotaktycznej w celu dostarczenia wektorów wirusowych. Podczas operacji stereotaktycznej głowa została ogolona, ​​a skóra i mięśnie cofnięte. W czaszce wywiercono mały otwór, a strzykawkę Hamiltona 5 μL obniżono do poziomu NAc pod kątem bocznym 2 °, aby zapewnić prześwit bocznych komór mózgowych. Strzykawkę utrzymywano w miejscu dla 5 min przed wstrzyknięciami, a następnie albo wirus towarzyszący adenowirusowi (AAV) -GFP lub AAV-ΔFosB (0.7 μL) dostarczono do NAc w ciągu 7 min, po czym strzykawkę trzymano na miejscu dodatkowe 5 min. Procedurę tę powtórzono dla przeciwległej strony mózgu.

Wektory wirusowe

AAV charakteryzuje się zdolnością do wydajnej transfekcji neuronów, a także do utrzymywania określonej ekspresji transgenu przez długi czas (Chamberlin i in., 1998). Wektory AAV występują w różnych serotypach w oparciu o charakterystykę ich otoczki z białkiem kapsydowym. W eksperymencie wykorzystano AAV2 (serotyp 2) firmy Stratagene o mianie ponad 108/ μl eksprymujące zielone białko fluorescencyjne (AAV-GFP), jak również wektor AAV, który posiadał konstrukty zarówno dla ΔFosB, jak i GFP (AAV-ΔFosB-GFP). Wektory wirusowe wstrzyknięto do NAc co najmniej 3 tygodni przed testami behawioralnymi, aby umożliwić rozwój nadekspresji ΔFosB. Te wektory AAV pośredniczą w ekspresji transgenu u szczurów i myszy, która staje się maksymalna w ciągu 10 dni po wstrzyknięciu, a następnie utrzymuje się na tym poziomie przez co najmniej 6 miesięcy (Winstanley i wsp., 2007, Zachariou i wsp., 2006). Co ważne, wektory infekują tylko neurony i nie powodują toksyczności większej niż same infuzje pojazdów. Szczegóły dotyczące produkcji i wykorzystania tych wektorów podano we wcześniejszych publikacjach (Winstanley i wsp., 2007, Zachariou i wsp., 2006).

Doświadczenie seksualne

Wszystkie samice chomików z wyciętymi jajnikami były zagruntowane pod kątem doświadczenia seksualnego raz w tygodniu, podając dwa codzienne podskórne zastrzyki benzoesanu estradiolu (10 μg w 0.1 ml oleju bawełnianego) w przybliżeniu 48 godz. I 24 godz. Przed testem zachowania seksualnego, a następnie podskórnym wstrzyknięciem progesteronu (500 μg w 0.1 ml oleju bawełnianego) 4-6 godz. Przed testem zachowania seksualnego. Kobiety, które otrzymały doświadczenie seksualne, otrzymywały doświadczonego seksualnie chomika płci męskiej dla 10-4 godz. Po wstrzyknięciu progesteronu. Każdy mężczyzna i kobieta byli parami tylko raz podczas trwania testów na doświadczenie seksualne.

Warunkowa preferencja miejsca

W tym eksperymencie wykorzystano stronniczy paradygmat preferencji warunkowych (Tzschentke, 1998). Nasz aparat preferencji preferowanych miejsc (Meisel i Joppa, 1994, Meisel i in., 1996) składa się z jednego białego i jednego szarego przedziału (60 × 45 × 38 cm) połączonego przez wyraźną centralną komorę (37 × 22 × 38). Główne przedziały zostały dodatkowo zróżnicowane przez ściółkę z osiki (Harlan Laboratories, IN) w szarej komorze i ściółce z kolb kukurydzy (Harlan Laboratories, IN) w białym przedziale. Wycinane jajniki żeńskie były hormonalnie zagruntowane przed testem, sesjami uwarunkowań seksualnych i post-testem. Podczas testu wstępnego zwierzę umieszczono w przezroczystej komorze centralnej i swobodnie wędrowano po różnych przedziałach przez 10 min w celu ustalenia początkowej preferencji dla każdego przedziału. Ponieważ wszystkie zwierzęta wykazały początkową preferencję dla białej komory, kondycjonowanie przeprowadzono w szarej komorze. Gruntowanie hormonów powtarzano podczas 2 (grupy 2-5) lub 5 tygodni (grupa 1) kondycjonowania. Podczas warunkowania samice otrzymywały doświadczenie seksualne z mężczyzną w szarej strefie dla 10 min, z mierzonymi parametrami kopulacyjnymi kobiet (opóźnienie lordozy i całkowity czas trwania lordozy). Pewnego razu po teście doświadczenia seksualnego samica została umieszczona sama w białej komorze na min 10. Grupa kontrolna samic, które nie otrzymały doświadczenia seksualnego, była hormonalnie zagruntowana, ale umieszczona osobno w każdej komorze na min 10. Po tygodniach leczenia 2 lub 5 zwierzęta otrzymały test końcowy, w którym ponownie mogły swobodnie poruszać się po komorach przez min. 10. Bez względu na grupę, wszystkie post-testy wykonano siedem tygodni po zabiegu stereotaktycznym, a zatem wszystkie zwierzęta uśmiercono przy takim samym poziomie ekspresji wirusa. W tym eksperymencie były grupy zwierząt 5: Pozytywna grupa kontrolna zwierząt otrzymywała dwustronne AAV-GFP i otrzymywała cotygodniowe seksualne parowanie 5 z mężczyzną (Grupa 1, n = 8). Dwie ujemne grupy kontrolne nie otrzymały żadnego warunku seksualnego w ciągu 2 tygodni i otrzymały AAV-ΔFosB (grupa 2, n = 5) lub AAV-GFP (grupa 3, n = 4). Wreszcie, były zwierzęta, które otrzymały 2 tygodniowych par seksualnych z mężczyzną z obustronnym wstrzyknięciem AAV-ΔFosB (grupa 4, n = 7) lub AAV-GFP (grupa 5, n = 7).

Naiwny męski eksperyment

Wcześniejsze badania wykazały, że doświadczone seksualnie chomiki mogą poprawić wydajność kopulacyjną interakcji z ich seksualnie naiwnymi partnerami płci męskiej (Bradley i in., 2005b). Test ten został przeprowadzony około tydzień po następującym po teście preferencji uwarunkowanej preferencji miejsca dla dwóch grup zwierząt, które otrzymały 2 tygodnie uwarunkowania seksualnego (grupy 4 i 5). Kobiety były hormonalnie przygotowane do doświadczeń seksualnych, jak to opisano. Podczas testu min 10, męski chomik płci męskiej naiwny został wprowadzony do klatki domowej samicy, a sesja testowa została nagrana na wideo do późniejszej analizy. Liczba taśm i skoków (w tym wytrysków) przez mężczyzn oraz odsetek wszystkich wierzchów, które zawierały intromację (szybkość trafień) zostały określone na taśmie wideo.

Immunohistochemia

Immunobarwienie przeprowadzono na wszystkich zwierzętach w celu zweryfikowania lokalizacji wstrzyknięcia wirusa i anatomicznego zakresu ekspresji białka. Kobiety otrzymały przedawkowanie produktu Sleepaway (0.2 ml ip, Fort Dodge Laboratories, Fort Dodge, IA) i perfundowano dosercowo za pomocą 25 mM roztworu soli buforowanego fosforanem (PBS) przez min 2 (w przybliżeniu 50 ml), a następnie 4% paraformaldehydu w 25 mM PBS dla 20 min (około 500 ml). Mózgi usunięto i utrwalono po 2 godz. W 4% paraformaldehydzie, a następnie umieszczono w roztworze 10% sacharozy w PBS przez noc w 4 ° C. Zwierzęta, które otrzymały tylko obustronny AAV-GFP miały seryjne przekroje wieńcowe (40 μm) wycięte z zamrożonej tkanki do 25 mM PBS plus 0.1% albuminy surowicy bydlęcej (BSA) (bufor do przemywania), a następnie montowane bezpośrednio na szkiełkach i nakrywkach szkiełkowych, a jeszcze wilgotne z 5% N-propylowa galusan w glicerynie. Zwierzęta, które otrzymały obustronny AAV-ΔFosB miały seryjne przekroje wieńcowe (40 μm) wycięte z zamrożonej tkanki, a następnie płukano 3 razy przez 10 min w buforze do przemywania. Zwierzęta AAV-ΔFosB były analizowane tylko pod kątem ekspresji ΔFosB, a zatem były inkubowane w pierwotnym przeciwciele ΔFosB / FosB (1: 10000, SC-48 Santa Cruz Biotechnology Inc., Santa Cruz, CA) w buforze do przemywania plus 0.3% Triton-X 100 at temperatura pokojowa dla 24 godz., a następnie przeniesiona do 4 ° C dla 24 godz. To stężenie pierwotnego przeciwciała wybrano, ponieważ wytwarza tylko minimalne endogenne barwienie? FosB / FosB. Po inkubacji w pierwotnym przeciwciele skrawki przepłukano 3 razy w ciągu 10 min w buforze do przemywania, a następnie inkubowano w biotynylowanym drugorzędowym przeciwciele w ciągu 45 min w temperaturze pokojowej (1: 200, Vector, Burlingame, CA). Skrawki następnie przemyto 3 razy dla 10 min w buforze do przemywania przed inkubacją w koniugacie streptawidyna Alexa Fluor 594 (1: 500, Molecular Probes, Eugene, OR). Po tej inkubacji skrawki przemywano 3 razy przez 10 min w buforze do przemywania, a następnie montowano na szkiełkach i nakrywano szkiełkiem, jeszcze mokrym z% n-propylu galusanu 5 w glicerynie.

Analiza mikroskopowa

Preparaty analizowano za pomocą mikroskopu świetlnego Leica DM4000B z możliwością fluorescencji sprzężonego z aparatem cyfrowym Leica DFC500. Cyfrowe obrazy zarówno prawego, jak i lewego miejsca wstrzyknięcia każdej sekcji były kolejno analizowane za pomocą mikroskopii fluorescencyjnej, aby zlokalizować umieszczenie iniekcji w NAc. Odcinki od każdego zwierzęcia analizowano, aby znaleźć rozprzestrzenianie się od jamy brzusznej do jamy ustnej, a także anatomiczne położenie największej średnicy ekspresji. Ponadto, w obrębie tych sekcji liczba z komórek zabarwionych FosB została zliczona w ImageJ z zapisanych obrazów cyfrowych. Ponieważ naszym celem było jedynie uzyskanie przybliżonej liczby komórek, nie stosowano metod stereologicznych.

wyniki

Przebieg czasowy nadekspresji ΔFosB pośredniczonej przez wirusy w NAc samic chomików syryjskich

Odrębną grupę zwierząt wykorzystano początkowo w celu znalezienia przebiegu czasowego nadekspresji ΔFosB za pośrednictwem wirusów u samicy chomika. Analiza ekspresji ΔFosB w tygodniowych punktach czasowych 3 (n = 5), 6 (n = 6) i 9 (n = 2) wykazała, że ​​tygodnie 3 po operacji stereotaktycznej dały poziom nadekspresji ΔFosB, który był utrzymywany przez 6 i 9 tygodnie po operacji stereotaktycznej. Wirusowa ekspresja była głównie jądrowa, ale stwierdzono ją także w cytoplazmie, a nawet w dendrytach niektórych komórek wykazujących nadekspresję. Spośród trzynastu zwierząt, które stanowiły eksperyment z biegiem czasu, cztery zwierzęta miały rostralne rdzeniowe iniekcje wirusowe NAc, z których jedna rozprzestrzeniła się w jądro złoża cienkiej części ogonowej (BNST). Pozostałe dziewięć zwierząt miało miejsca w zastrzykach ogonowych, siedem w jądrze ogonowym i dwa w powłoce ogonowej NAc. Tylko jedna z zastrzyków skorupy ogonowej przekroczyła ogonowo BNST, podczas gdy sześć zastrzyków w jądrze ogonowym przekroczyło ogonowo BNST. Stwierdzono, że średnia średnica wirusowej ekspresji dla każdego punktu czasowego wynosiła odpowiednio 0.9 mm, 1.2 mm i 1.0 mm dla 3, 6 i 9 tygodni. Te średnie średnice zostały poddane analizie wariancji i nie stwierdzono istotnej różnicy. Dlatego w następujących eksperymentach behawioralnych testy behawioralne rozpoczęły się około 3 tygodni po operacji stereotaktycznej, a zwierzęta uśmiercono około 9 tygodni po operacji stereotaktycznej, aby zapewnić utrzymanie ekspresji wirusa na stałym poziomie.

Analiza immunohistologiczna iniekcji wirusowych AAV-ΔFosB i AAV-GFP

Skrawki mózgu od każdego zwierzęcia użytego w eksperymentach behawioralnych były kolejno analizowane w płaszczyźnie czołowej dla anatomicznej lokalizacji wstrzyknięcia wirusa. Całkowitą liczbę zwierząt 12 analizowano pod kątem ich obustronnej ekspresji ΔFosB na podstawie liczby komórek i umieszczenia wtrysku, co określono przez śledzenie resztkowych śladów igłowych. Chociaż umieszczanie iniekcji analizowano w przekroju koronowym (Rysunek 1), ekspresja białka wydłużyła się w elipsie ogonowo-ogonowej z miejsca wstrzyknięcia, a także rozprzestrzeniła się w elipsie grzbietowo-brzusznej z miejsca wstrzyknięcia. Spośród pięciu zwierząt analizowanych z grupy 2, 70.5% komórek nadekspresyjnych było w NAc (mediana = komórki 16,864, niższe kwartyle = komórki 7,551, górny kwartyl = komórki 20,002, zakres międzykwartylowy = 12,451). Siedem zwierząt analizowanych z grupy 4 wykazało nadekspresję wirusową 65.6% w NAc (mediana = komórki 9,972, niższy kwartyl = komórki 5,683, górny kwartyl = komórki 11,213, przedział międzykwartylowy = 5530.). Te liczby komórek reprezentują nadekspresję wirusową zamiast endogennego barwienia z powodu celowego rozcieńczenia pierwotnego przeciwciała.

Rysunek 1    

Poziomy ekspresji białek pośredniczone przez AAV-GFP lub AAV-ΔFosB 12 wks po wstrzyknięciu. Top. Nadekspresja GFP była głównie jądrowa, ale stwierdzono również, że rozprzestrzenia się ona do cytoplazmy i dendrytów komórek. Dolny. ΔFrazowanie białka FosB naśladowało ...

Z dwustronnych miejsc wstrzyknięcia 24, dwanaście znajdowało się w jądrze rdzenia rdzeniowego NAc, z których sześć miało ekspresję wirusową, która rozprzestrzeniła się do BNST. Pozostałe dwanaście miejsc wstrzyknięcia znajdowało się w OGR. Jedno z dwunastu zastrzyków znajdowało się w ogonowej skorupie i rozprzestrzeniło się ogonowo w BNST. Ostatnie jedenaście miejsc wstrzyknięć znajdowało się w jądrze ogonowym NAc, z których osiem rozprzestrzeniło się pojedynczo na BNST. Wszystkie iniekcje były skupione wokół przedniego spoiwa, z wyjątkiem jednego zastrzyku w ogonowej powłoce NAc, który był nieco bardziej przyśrodkowy niż przedni spoidło (Rysunek 2). Wszystkie zwierzęta wykazywały odpowiednią nadekspresję zarówno GFP, jak i ΔFosB, a zatem zostały użyte w późniejszej analizie behawioralnej. Żadne zwierzęta nie zostały wyłączone z badania ze względu na słabe anatomiczne umieszczenie iniekcji. Ponadto, ponieważ wszystkie iniekcje były wycelowane w rdzeń śródścienny i tylko jedno wstrzyknięcie obejmowało powłokę, nie przeprowadzono analizy statystycznej w miejscach wstrzyknięć.

Rysunek 2    

Anatomiczna lokalizacja wirusowych zastrzyków zwierząt doświadczalnych. Kręgi reprezentują położenie AAV-GFP, a kwadraty przedstawiają rozmieszczenie AAV-ΔFosB. a. Pozycjonowanie iniekcyjne AAV-GFP dla zwierząt z uzależnieniami seksualnymi 5 (Grupa 1). ...

Nadekspresja ΔFosB wektora AAV w NAc samic chomików syryjskich skutkuje zwiększoną nagrodą seksualną

Aby ocenić, czy nadekspresja ΔFosB w NAc miała wpływ na nagrodę seksualną, użyliśmy warunkowego paradygmatu preferencji miejsca. W teście tym zwierzęta poddano 0, 2 lub 5 tygodniom warunkowania seksualnego. Podczas warunkowania seksualnego zarejestrowano opóźnienie i czas trwania lordozy dla każdej samicy chomika. Brak opóźnienia lordozy (grupa 1: 553 s ± 7 s, Grupa 4: 552 s ± 7 s, Grupa 5: 561 s ± 7 s,) ani czas trwania lordozy (Grupa 1: 485 s ± 15 s, Grupa 4: 522 s ± 10 s, Grupa 5: 522 sec ± 12 s) podczas uwarunkowań seksualnych różniły się istotnie między grupami podczas testów niezależnie od wstrzyknięcia wirusa. Zatem ani nadekspresja GFP, ani ΔFosB nie miała żadnego wpływu na zachowanie receptywne samic.

Każdą grupę z procedury preferencyjnej preferencji miejsca analizowano indywidualnie z powtarzanym testem t-testowym pomiędzy ilością czasu spędzonego w komorze kondycjonowania (szarego przedziału) podczas testu wstępnego i po teście. Analiza statystyczna nie została rozszerzona między grupy. Poprzednie badania wykazały, że pięć warunkujących doświadczeń seksualnych jest wystarczających do wykrycia istotnych zmian preferencji miejsca (Meisel i Joppa, 1994, Meisel i in., 1996). Istotnie, pozytywna grupa kontrolna składająca się z żeńskich zwierząt wykazujących nadekspresję GFP w NAc, które otrzymały pięć kondycyjnych doświadczeń seksualnych, spędzała znacznie więcej czasu w trakcie post-testu w szarej komorze w połączeniu z doświadczeniem seksualnym w porównaniu z kondycją wstępną, t (8 ) = -3.13, P<0.05. Jak przewidywano, zwierzęta, które nie otrzymały żadnych warunkujących doświadczeń seksualnych, nie zmieniły istotnie ilości czasu w żadnej z komór, niezależnie od wstrzyknięcia wirusa. Kobiety z nadekspresją GFP, które otrzymały 2 warunkujące doznania seksualne, nie wykazywały warunkowania miejscowego, podczas gdy kobiety, które otrzymały dwa warunkujące doświadczenia seksualne z nadekspresją ΔFosB, spędziły znacznie więcej czasu w komorze w połączeniu z doświadczeniem seksualnym podczas tego testu końcowego, t (7) = −2.48, p <0.05 (Rysunek 3).

Rysunek 3    

Warunkowa preferencja miejsca po wstrzyknięciu wirusa. Ten wykres pokazuje średnią (± SEM) liczbę sekund w teście kondycjonowania wstępnego (Pre) i testu post-kondycjonowania (Post), którą każda grupa chomików spędzała w szarej komorze. ...

Nadekspresja ΔFosB wektora AAV w NAc samic chomików syryjskich poprawia ich wydajność kopulacyjną u naiwnych mężczyzn

Tydzień po uwarunkowaniu post-testem warunkowej preferencji, kobiety z 2-ami tygodniowymi testami warunkowania seksualnego (grupy 4 i 5) zostały poddane naiwnemu testowi zachowania seksualnego mężczyzn. W teście tym, kobiety AAV-ΔFosB z wcześniejszymi doświadczeniami seksualnymi 2 znacznie poprawiły swoją wydajność kopulacyjną bardziej niż kobiety AAV-GFP z wcześniejszymi doświadczeniami seksualnymi 2 (Rysunek 4). Odsetek trafień (odsetek wszystkich koni, które obejmowały intromisję) samców naiwnych seksualnie, które były sparowane z samicami AAV-ΔFosB, był znacznie wyższy niż odsetek trafień u naiwnych samców sparowanych z samicami AAV-GFP, t (14) = 4.089 p <0.005.

Rysunek 4    

Wydajność kopulacyjna naiwnych partnerów chomików płci męskiej. Ten wykres pokazuje średnią (± SEM) liczbę trafień (odsetek wszystkich wierzchów, które obejmowały wprowadzenie) u naiwnych chomików płci męskiej sparowanych z samicami AAV-GFP ...

Dyskusja

Poprzednie eksperymenty wykorzystujące wektory AAV do nadekspresji ΔFosB przeprowadzono w systemach modelowych szczurów lub myszy (Wallace i in., 2008, Winstanley i in., 2007, Zachariou i in., 2006). Dokonaliśmy walidacji wirusowych wzorców ekspresji w mózgu chomika za pomocą barwienia immunohistochemicznego. Ta analiza wykazała skuteczną ekspresję ΔFosB, która pojawiła się wkrótce po 3 po iniekcji śródczaszkowej i pozostała podwyższona przez 9 tygodnie w naszej analizie przebiegu w czasie i do 12 tygodni w eksperymentach behawioralnych.

W naszym modelu doświadczenia seksualnego powtarzające się interakcje kopulacyjne u samca prowadzą do uwrażliwienia na uwalnianie dopaminy w NAc (Kohlert i Meisel, 1999, Kohlert i in., 1997), co ma konsekwencje wzmacniające w paradygmacie preferencji miejsca warunkowegom (Meisel i Joppa, 1994, Meisel i in., 1996). To uczulenie na dopaminę, a także zdolność samic chomików do regulowania skutecznego zahamowania przez mężczyznę w wyniku wielokrotnych kontaktów seksualnych, demonstruje asocjacyjną odpowiedź (Bradley i in., 2005b). Wykazaliśmy, że to wzmocnione zachowanie seksualne może być wzmocnione przez nadekspresję ΔFosB w NAc w kontekście subprogowego doświadczenia seksualnego, analogicznie do zwiększenia instrumentalnych reakcji na kokainę, morfinę lub spożycie pokarmu po podobnej nadekspresji ΔFosB (Colby i in., 2003, Olausson i in., 2006, Zachariou i in., 2006). To wzmocnienie interakcji seksualnych z męskim doświadczeniem seksualnym było odzwierciedleniem nabycia preferencyjnego preferencji miejsca. jat uzasadnione jest rozważenie ΔFosB jako działającego jako związek transkrypcyjny, który pośredniczy zarówno w długookresowych modyfikacjach zachowania, jak i podstawowej plastyczności neuronalnej w następstwie aktywacji dalszych celów ΔFosB.

Biorąc pod uwagę, że podwyższenie ΔFosB wywołuje takie skutki, należy rozważyć mechanizmy leżące u ich podstaw. Istnieje bardzo niewiele zidentyfikowanych molekularnych konsekwencji wynikających z akumulacji ΔFosB. MBadania nad myszami z nadekspresją ΔFosB wskazują na wzrost aktywności kinazy zależnej od seryny / treoniny-5 (Cdk5), czynnika jądrowego kappa B (NF-κB), podjednostki GluR2 receptora glutaminianu i dynorfiny (Ang i in., 2001, Bibb, 2003). Nie jest jasne, w jaki sposób te zdarzenia molekularne mogą wpływać na plastyczność i powstawanie dendrytycznych kręgosłupa, chociaż Cdk5 odgrywa rolę w zwiększaniu gęstości dendrytycznej kręgosłupa (Bibb, 2003, Cheung i in., 2006, Kumar i in., 2005, Norrholm i in., 2003), a podjednostki GluR2 lub NF-κB zostały włączone do synaps (Ang i in., 2001, Nestler, 2001, Peakman i in., 2003). W przyszłych badaniach planujemy skoncentrować się na tych i innych potencjalnych docelowych transkrypcyjnych docelowych ΔFosB, aby określić, w jaki sposób ich aktywność zmienia się wraz z akumulacją ΔFosB w następstwie powtarzających się zachowań seksualnych.

Istnieje obszerna literatura postulująca różne role, które skorupa i jądro odgrywają w motywowanych zachowaniach (Brenhouse & Stellar, 2006, Cadoni i Di Chiara, 1999, Perrotti i in., 2008, Pierce i Kalivas, 1995). Poprzednie badania w naszym laboratorium konsekwentnie identyfikują komórkowe efekty doświadczenia seksualnego na rdzeniu półleżącego (Bradley i in., 2005a, Bradley i in., 2005b, Bradley i Meisel, 2001, Bradley i in., 2004, Kohlert i Meisel, 1999, Kohlert i in., 1997, Meisel i in., 1993), tworząc podstawę dla naszego ukierunkowania jądra NAc w tym badaniu. Nasza analiza anatomicznego zakresu nadekspresji ΔFosB wskazywała, że ​​chociaż iniekcje były rzeczywiście nakierowane na ogonowy rdzeń NAc, ekspresja ΔFosB często rozprzestrzeniała się ogonowo do rostralnego BNST. Chociaż OGN i BNST są zdecydowanie anatomicznie odrębnymi jądrami, nie są one koniecznie funkcjonalnie odrębne, ponieważ oba regiony modulują wiele elementów mechanistycznych, kluczem do procesów motywacyjnych (np. Koob i wsp., 2004). W naszych badaniach mikrodializacyjnych samic chomików (Kohlert i in., 1997), zauważyliśmy niezdolność do rozróżnienia rostralnych stentów BNST od tych w ogonie NAc pod względem podstawowego poziomu dopaminy, odpowiedzi dopaminy na interakcje seksualne z samcami lub wzorców unerwienia dopaminergicznego aferentnego. Zamiast postrzegania rozprzestrzeniania się infekcji na BNST jako metodologicznie problematycznego, wyniki te wspierają ideę funkcjonalnego continuum między NAc i BNST.

Chociaż wykazaliśmy, że nadekspresja ΔFosB u samic chomików jest wystarczający do wytworzenia warunkowanej preferencji miejsca na odpowiedź seksualną i do zwiększenia interakcji kopulacyjnych z samcami, pozostaje nieznane, czy ekspresja ΔFosB jest również niezbędny za te behawioralne konsekwencje doświadczenia seksualnego. Ostatnie badania wykorzystały wirus AAV-AJunD, który zmniejsza transkrypcję z udziałem ΔFosB przez konkurencyjną heterodimeryzację z ΔFosB przed związaniem regionu AP-1 na genach (Winstanley i in., 2007). Stosując transkrypcję AAV-ΔJunD do supozycji ΔFosB, mamy nadzieję ustalić, czy ΔFosB jest wymagany dla plastyczności behawioralnej, którą obserwowaliśmy po doświadczeniach seksualnych, co uzupełni wyniki przedstawionego tu badania. Jeśli nagromadzenie ΔFosB i jego późniejsza aktywacja dalszych celów powoduje zarówno plastyczność behawioralną, jak i komórkową, wówczas obezwładnienie ΔFosB powinno znieść te efekty.

Podziękowanie

Chcielibyśmy podziękować Amandzie Mullins, Melissie McCurley i Chelsea Baker za pomoc w testowaniu behawioralnym, kondycjonowaniu i przetwarzaniu tkanek. Ta praca została wsparta przez NIH udziela DA13680 (RLM) i MH51399 (EJN).

Referencje

  • Allen PB, Zachariou V, Svenningsson P, Lepore AC, Centonze D, Costa C, Rossi S, Bender G, Chen G, Feng J, Snyder GL, Bernardi G, Nestler EJ, Yan Z, Calabresi P, Greengard P. Wyraźne role w przypadku spinofiliny i neuriny w plastyczności za pośrednictwem dopaminy. Neuronauka. 2006;140: 897-911. [PubMed]
  • Ang E, Chen J, Zagouras P, Magna H, Holandia J, Schaeffer E, Nestler EJ. Indukcja jądrowego czynnika-kappa B w jądrze półleżącym przez przewlekłe podawanie kokainy. J Neurochem. 2001;79: 221-224. [PubMed]
  • Becker JB, Rudick CN, Jenkins WJ. Rola dopaminy w jądrze półleżącym i prążkowiu podczas zachowań seksualnych u samic szczura. J Neurosci. 2001;21: 3236-3241. [PubMed]
  • Berton O, Covington HE, 3rd, Ebner K, Tsankova NM, Carle TL, Ulery P, Bhonsle A, Barrot M, Krishnan V, Singewald GM, Singewald N, Birnbaum S, Neve RL, Nestler EJ. Indukcja delta FosB w szarej perynykulacji przez stres sprzyja aktywnym reakcjom radzenia sobie. Neuron. 2007;55: 289-300. [PubMed]
  • Bibb JA. Rola Cdk5 w sygnalizacji neuronalnej, plastyczności i nadużywaniu narkotyków. Neurosignals. 2003;12: 191-199. [PubMed]
  • Bradley KC, Boulware MB, Jiang H, Doerge RW, Meisel RL, Mermelstein PG. Zmiany w ekspresji genów w jądrze półleżącym i prążkowiu po doznaniu seksualnym. Genes Brain Behav. 2005a;4: 31-44. [PubMed]
  • Bradley KC, Haas AR, Meisel RL. Zmiany 6-hydroksydopaminy u samic chomików (Mesocricetus auratus) znoszą uwrażliwiony wpływ doświadczenia seksualnego na kopulacyjne interakcje z samcami. Behav Neurosci. 2005b;119: 224-232. [PubMed]
  • Bradley KC, Meisel RL. Zachowanie seksualne c-Fos w jądrze półleżącym i stymulowana amfetaminą aktywność lokomotoryczna są uwrażliwione na doświadczenia seksualne u samic chomików syryjskich. J Neurosci. 2001;21: 2123-2130. [PubMed]
  • Bradley KC, Mullins AJ, Meisel RL, Watts VJ. Doświadczenia seksualne zmieniają cykliczne wytwarzanie AMP za pośrednictwem receptora D1 w jądrze półleżącym u samic chomików syryjskich. Synapse. 2004;53: 20-27. [PubMed]
  • Brenhouse HC, Stellar JR. Ekspresję c-Fos i deltaFosB różnicuje się różnicowo w odrębnych podregionach skorupy jądra półleżącego u szczurów uczulonych na kokainę. Neuronauka. 2006;137: 773-780. [PubMed]
  • Cadoni C, Di Chiara G. Wzajemne zmiany w odpowiedzi na dopaminę w jądrze półleżącej pochewce i rdzeniu oraz w grzbietowej skorupie ogoniastej u szczurów uczulonych na morfinę. Neuronauka. 1999;90: 447-455. [PubMed]
  • Carle TL, Ohnishi YN, Ohnishi YH, Alibhai IN, Wilkinson MB, Kumar A, Nestler EJ. Zależne od proteazomu i niezależne mechanizmy destabilizacji FosB: identyfikacja domen degronowych FosB i implikacje dla stabilności DeltaFosB. Eur J Neurosci. 2007;25: 3009-3019. [PubMed]
  • Chamberlin NL, Du B, de Lacalle S, Saper CB. Rekombinowany wektor wirusowy związany z adenowirusem: zastosowanie do ekspresji transgenu i śledzenia drogi przedniej w OUN. Brain Res. 1998;793: 169-175. [PubMed]
  • Chen J, Kelz MB, Hope BT, Nakabeppu Y, Nestler EJ. Przewlekłe antygeny związane z Fos: stabilne warianty deltaFosB indukowane w mózgu przez przewlekłe leczenie. J Neurosci. 1997;17: 4933-4941. [PubMed]
  • Chen J, Nye HE, Kelz MB, Hiroi N, Nakabeppu Y, Hope BT, Nestler EJ. Regulacja delta FosB i białek podobnych do FosB przez napad elektrowstrząsowy i leczenie kokainą. Mol Pharmacol. 1995;48: 880-889. [PubMed]
  • Cheung ZH, Fu AK, Ip NY. Synaptyczne role Cdk5: implikacje w wyższych funkcjach poznawczych i chorobach neurodegeneracyjnych. Neuron. 2006;50: 13-18. [PubMed]
  • Colby CR, Whisler K, Steffen C, Nestler EJ, Self DW. Nadprodukcja DeltaFosB specyficzna dla komórek macierzystych wzmacnia motywację do kokainy. J Neurosci. 2003;23: 2488-2493. [PubMed]
  • Di Chiara G, Tanda G, Cadoni C, Acquas E, Bassareo V, Carboni E. Homologie i różnice w działaniu leków nadużywających i konwencjonalny wzmacniacz (żywność) w transmisji dopaminy: ramy interpretacyjne mechanizmu uzależnienia od narkotyków. Adv Pharmacol. 1998;42: 983-987. [PubMed]
  • Doucet JP, Nakabeppu Y, Bedard PJ, Hope BT, Nestler EJ, Jasmin BJ, Chen JS, Iadarola MJ, St-Jean M, Wigle N, Blanchet P, Grondin R., Robertson GS. Przewlekłe zmiany w neurotransmisji dopaminergicznej powodują utrzymujące się zwiększenie białka podobnego do deltaFosB zarówno w prążkowiu gryzoni jak i prymasie. Eur J Neurosci. 1996;8: 365-381. [PubMed]
  • Harris GC, Hummel M, Wimmer M, Mague SD, Aston-Jones G. Elewacje FosB w jądrze półleżącym podczas przymusowej abstynencji kokainy korelują z rozbieżnymi zmianami w funkcji nagrody. Neuronauka. 2007;147: 583-591. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Hope B, Kosofsky B, Hyman SE, Nestler EJ. Regulacja bezpośredniej wczesnej ekspresji genów i wiązanie AP-1 w jądrze szczura za pomocą przewlekłej kokainy. Proc Natl Acad Sci US A. 1992;89: 5764-5768. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Mam nadzieję, że BT, Nye HE, Kelz MB, Self DW, Iadarola MJ, Nakabeppu Y, Duman RS, Nestler EJ. Indukcja długotrwałego kompleksu AP-1 złożonego ze zmienionych białek podobnych do Fos w mózgu przez przewlekłą kokainę i inne przewlekłe leki. Neuron. 1994;13: 1235-1244. [PubMed]
  • Kelz MB, Chen J, Carlezon WA, Jr, Whisler K, Gilden L, Beckmann AM, Steffen C, Zhang YJ, Marotti L, Self DW, Tkatch T, Baranauskas G, Surmeier DJ, Neve RL, Duman RS, Picciotto MR, Nestler EJ. Ekspresja czynnika transkrypcyjnego deltaFosB w mózgu kontroluje wrażliwość na kokainę. Natura. 1999;401: 272-276. [PubMed]
  • Kohlert JG, Meisel RL. Doświadczenie seksualne uwrażliwia na reakcje dopaminowe samic syryjskich chomików związanych z kryciem. Behav Brain Res. 1999;99: 45-52. [PubMed]
  • Kohlert JG, Rowe RK, Meisel RL. Intrissive stimulation od samca zwiększa pozakomórkowe uwalnianie dopaminy z neuronów zidentyfikowanych przez fluorosób w obrębie śródmózgowia samic chomików. Horm Behav. 1997;32: 143-154. [PubMed]
  • Koob GF, Ahmed SH, Boutrel B, Chen SA, Kenny PJ, Markou A, O'Dell LE, Parsons LH, Sanna PP. Mechanizmy neurobiologiczne w przejściu od używania narkotyków do uzależnienia od narkotyków. Neuroscience and Biobehavioral Reviews. 2004;27: 739-749. [PubMed]
  • Kumar A, Choi KH, Renthal W, Tsankova NM, Theobald DE, Truong HT, Russo SJ, Laplant Q, Sasaki TS, Whistler KN, Neve RL, Self DW, Nestler EJ. Modernizacja chromatyny jest kluczowym mechanizmem leżącym u podstaw indukowanej kokainą plastyczności w prążkowiu. Neuron. 2005;48: 303-314. [PubMed]
  • Lee KW, Kim Y, Kim AM, Helmin K, Nairn AC, Greengard P. Wywołane kokainą dendrytyczne tworzenie kręgosłupa w D1 i D2 średnich neuronach kolczystych zawierających receptory w jądrze półleżącym. Proc Natl Acad Sci US A. 2006;103: 3399-3404. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Li Y, Kolb B, Robinson TE. Lokalizacja uporczywych zmian indukowanych amfetaminą w gęstości kolców dendrytycznych na średnich neuronach kolczastych w jądrze półleżącym i skorupie ogoniastej. Neuropsychopharmacology. 2003;28: 1082-1085. [PubMed]
  • McClung CA, Nestler EJ. Regulacja ekspresji genów i nagrody kokainy przez CREB i DeltaFosB. Nat Neurosci. 2003;6: 1208-1215. [PubMed]
  • McClung CA, Nestler EJ. Neuroplastyczność za pośrednictwem zmienionej ekspresji genów. Neuropsychopharmacology. 2008;33: 3-17. [PubMed]
  • McClung CA, Ulery PG, Perrotti LI, Zachariou V, Berton O, Nestler EJ. DeltaFosB: molekularny przełącznik do długoterminowej adaptacji w mózgu. Brain Res Mol Brain Res. 2004;132: 146-154. [PubMed]
  • McDaid J, Graham MP, Napier TC. Uczulanie indukowane metamfetaminą w różny sposób zmienia pCREB i DeltaFosB w obwodzie limbicznym mózgu ssaka. Mol Pharmacol. 2006;70: 2064-2074. [PubMed]
  • Meisel RL, Camp DM, Robinson TE. Badanie mikrodializacyjne brzusznej dopaminy prążkowanej podczas zachowań seksualnych u samic chomików syryjskich. Behav Brain Res. 1993;55: 151-157. [PubMed]
  • Meisel RL, Joppa MA. Warunkowe preferencje dotyczące miejsca u samic chomików po agresywnych lub seksualnych spotkaniach. Physiol Behav. 1994;56: 1115-1118. [PubMed]
  • Meisel RL, Joppa MA, Rowe RK. Antagoniści receptorów dopaminergicznych osłabiają preferowaną preferencję miejsca po zachowaniach seksualnych u samic chomików syryjskich. Eur J Pharmacol. 1996;309: 21-24. [PubMed]
  • Meisel RL, Mullins AJ. Doświadczenia seksualne u samic gryzoni: mechanizmy komórkowe i konsekwencje funkcjonalne. Brain Res. 2006;1126: 56-65. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Mermelstein PG, Becker JB. Zwiększona pozakomórkowa dopamina w jądrze półleżącym i prążkowiu samicy szczura podczas chwiejnych zachowań kopulacyjnych. Behav Neurosci. 1995;109: 354-365. [PubMed]
  • Mumberg D, Lucibello FC, Schuermann M, Muller R. Alternatywne składanie transkryptów fosB prowadzi do różnicowej ekspresji mRNA kodującego funkcjonalnie antagonistyczne białka. Genes Dev. 1991;5: 1212-1223. [PubMed]
  • Nakabeppu Y, Nathans D. Naturalnie występująca skrócona postać FosB, która hamuje aktywność transkrypcyjną Fos / Jun. Komórka. 1991;64: 751-759. [PubMed]
  • Nestler EJ. Molekularna podstawa długoterminowej plastyczności uzależniającej. Nat Rev Neurosci. 2001;2: 119-128. [PubMed]
  • Nestler EJ. Transkrypcyjne mechanizmy uzależnienia: rola deltaFosB. Philos Trans R Soc London B Biol Sci. 2008;363: 3245-3255. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Norrholm SD, Bibb JA, Nestler EJ, Ouimet CC, Taylor JR, Greengard P. Indukowana kokaina proliferacja kolców dendrytycznych w jądrze półleżącym jest zależna od aktywności cyklinozależnej kinazy-5. Neuronauka. 2003;116: 19-22. [PubMed]
  • Nye HE, Hope BT, Kelz MB, Iadarola M, Nestler EJ. Badania farmakologiczne regulacji przewlekłego indukowania antygenu związanego z FOS przez kokainę w prążkowiu i jądrze półleżącym. J Pharmacol Exp Ther. 1995;275: 1671-1680. [PubMed]
  • Oades RD, Halliday GM. System Ventral tegmental (A10): neurobiologia. 1. Anatomia i łączność. Brain Res. 1987;434(2): 117-165. [PubMed]
  • Olausson P, Jentsch JD, Tronson N, Neve RL, Nestler EJ, Taylor JR. DeltaFosB w jądrze półleżącym reguluje instrumentalne zachowanie i motywację wzmacnianą przez żywność. J Neurosci. 2006;26: 9196-9204. [PubMed]
  • Peakman MC, Colby C, Perrotti LI, Tekumalla P, Carle T, Ulery P, Chao J, Duman C, Steffen C, Monteggia L, Allen MR, Stock JL, Duman RS, McNeish JD, Barrot M, Self DW, Nestler EJ , Schaeffer E. Indukowalna, specyficzna dla regionu mózgowego ekspresja dominującego negatywnego mutanta c-Jun u transgenicznych myszy zmniejsza wrażliwość na kokainę. Brain Res. 2003;970: 73-86. [PubMed]
  • Perrotti LI, Weaver RR, Robison B, Renthal W, Maze I, Yazdani S, Elmore RG, Knapp DJ, Selley DE, Martin BR, Sim-Selley L, Bachtell RK, Self DW, Nestler EJ. Wyraźne wzorce indukcji DeltaFosB w mózgu przez leki uzależniające. Synapse. 2008;62: 358-369. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Pfaus JG, Damsma G, Wenkstern D, Fibiger HC. Aktywność seksualna zwiększa transmisję dopaminy w jądrze półleżącym i prążkowiu samic szczura. Brain Res. 1995;693: 21-30. [PubMed]
  • Pierce RC, Kalivas PW. Amfetamina wywołuje uwrażliwiony wzrost ruchliwości i pozakomórkowej dopaminy preferencyjnie w jądrze półleżącym pancerza szczurów, którym podawano powtarzającą się kokainę. J Pharmacol Exp Ther. 1995;275: 1019-1029. [PubMed]
  • Pierce RC, Kalivas PW. Model obwodowy ekspresji behawioralnego uczulenia na psychostymulanty podobne do amfetaminy. Brain Res Brain Res Rev. 1997a;25: 192-216. [PubMed]
  • Pierce RC, Kalivas PW. Powtarzająca się kokaina modyfikuje mechanizm, dzięki któremu amfetamina uwalnia dopaminę. J Neurosci. 1997b;17: 3254-3261. [PubMed]
  • Pierce RC, Kumaresan V. Mezolimbiczny układ dopaminowy: ostatnia wspólna ścieżka wzmacniającego efektu nadużywania narkotyków? Neurosci Biobehav Rev. 2006;30: 215-238. [PubMed]
  • Robinson TE, Gorny G, Mitton E, Kolb B. Samoadministracja kokainą zmienia morfologię dendrytów i kolców dendrytycznych w jądrze półleżącym i kory nowej. Synapse. 2001;39: 257-266. [PubMed]
  • Robinson TE, Kolb B. Trwałe modyfikacje strukturalne w jądrze półleżącym i neuronach kory przedczołowej wytworzone przez wcześniejsze doświadczenia z amfetaminą. J Neurosci. 1997;17: 8491-8497. [PubMed]
  • Robinson TE, Kolb B. Zmiany w morfologii dendrytów i kolców dendrytycznych w jądrze półleżącym i korze przedczołowej po wielokrotnym leczeniu amfetaminą lub kokainą. Eur J Neurosci. 1999a;11: 1598-1604. [PubMed]
  • Robinson TE, Kolb B. Morfina zmienia strukturę neuronów w jądrze półleżącym i kora nowej szczurów. Synapse. 1999b;33: 160-162. [PubMed]
  • Robinson TE, Kolb B. Strukturalna plastyczność związana z narażeniem na przemoc. Neuropharmacology. 2004;47(Suppl 1): 33-46. [PubMed]
  • Tzschentke TM. Mierzenie nagrody za pomocą warunkowego paradygmatu preferencji miejsca: kompleksowy przegląd skutków działania narkotyków, ostatnich postępów i nowych problemów. Prog Neurobiol. 1998;56: 613-672. [PubMed]
  • Ulery PG, Nestler EJ. Regulacja aktywności transkrypcyjnej DeltaFosB przez fosforylację Ser27. Eur J Neurosci. 2007;25: 224-230. [PubMed]
  • Ulery PG, Rudenko G, Nestler EJ. Regulacja stabilności DeltaFosB przez fosforylację. J Neurosci. 2006;26: 5131-5142. [PubMed]
  • Wallace DL, Vialou V, Rios L, Carle-Florence TL, Chakravarty S, Kumar A, Graham DL, Zielona TA, Kirk A, Iniguez SD, Perrotti LI, Barrot M, DiLeone RJ, Nestler EJ, Bolanos-Guzman CA. Wpływ DeltaFosB w jądrze półleżącym na naturalne zachowanie związane z nagrodą. J Neurosci. 2008;28: 10272-10277. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Werme M, Messer C, Olson L, Gilden L, Thoren P, Nestler EJ, Brene S. Delta FosB reguluje pracę kół. J Neurosci. 2002;22: 8133-8138. [PubMed]
  • Winstanley CA, LaPlant Q, Theobald DE, Zielona TA, Bachtell RK, Perrotti LI, DiLeone RJ, Russo SJ, Garth WJ, Self DW, Nestler EJ. Indukcja DeltaFosB w korze oczodołowej pośredniczy w tolerancji na indukowane kokainą zaburzenia funkcji poznawczych. J Neurosci. 2007;27: 10497-10507. [PubMed]
  • Wolf ME, Sun X, Mangiavacchi S, Chao SZ. Stymulatory psychomotoryczne i plastyczność neuronalna. Neuropharmacology. 2004;47(Suppl 1): 61-79. [PubMed]
  • Zachariou V, Bolanos CA, Selley DE, Theobald D, Cassidy MP, Kelz MB, Shaw-Lutchman T, Berton O, Sim-Selley LJ, Dileone RJ, Kumar A, Nestler EJ. Istotna rola DeltaFosB w jądrze półleżącym w działaniu morfiny. Nat Neurosci. 2006;9: 205-211. [PubMed]