Stabilizator monoaminowy (-) - OSU6162 przeciwdziała zmniejszonej ekspresji dopaminy w jądrze półleżącym długotrwale wypijanych szczurów Wistar (2015)

Kristin Feltmann 1,† , Ida Fredriksson 1,† , Malin Wirf 1 , Björn Schilström 2,3 i Pia Steensland 1,*

Artykuł po raz pierwszy opublikowany w Internecie: 14 PAŹDZIERNIKA 2015 r.

DOI: 10.1111 / adb.12304

Abstrakcja

Niedawno ustaliliśmy, że stabilizator monoaminy (−)-OSU6162 (OSU6162) zmniejszył dobrowolne zachowania zależne od alkoholu, w tym spożycie alkoholu i powrót wywołany bodźcem/przygotowywaniem, u szczurów pijących przez długi czas, jednocześnie stępiając wywołaną alkoholem produkcję dopaminy w jądrze półleżącym (NAc) szczurów niepijących alkoholu. Dlatego też postawiliśmy hipotezę, że OSU6162 osłabia zachowania zależne od alkoholu poprzez stępienie nagradzających efektów alkoholu. W tym miejscu oceniliśmy skutki długotrwałego picia i leczenia OSU6162 (30 mg/kg, sc) na podstawowe i wywołane alkoholem (2.5 g/kg, ip) emisje dopaminy NAc u szczurów Wistar po 10 miesiącach okresowego dostępu do 20% alkoholu. Wyniki pokazały, że bazowe i wywołane alkoholem wydzielanie dopaminy NAc było istotnie niższe u szczurów pijących długotrwale w porównaniu ze szczurami niepijącymi alkoholu. U szczurów pijących długotrwale OSU6162 powoli zwiększał i utrzymywał wydzielanie dopaminy na istotnie podwyższonym poziomie w porównaniu z wartością początkową przez co najmniej 4 godziny. Co więcej, wstępne leczenie OSU6162 nie osłabiło wydzielania wywołanego alkoholem u szczurów pijących długotrwale, co jest wynikiem kontrastującym z naszymi poprzednimi wynikami uzyskanymi u szczurów niepijących alkoholu. Wreszcie, OSU6162 nie wywołał warunkowej preferencji miejsca (CPP) ani u szczurów pijących długotrwale, ani u szczurów niepijących alkoholu, co wskazuje, że OSU6162 nie ma właściwości wzmacniających. Aby zweryfikować, czy wyniki CPP nie wynikały z upośledzenia nabywania pamięci, wykazaliśmy, że OSU6162 nie wpływa na rozpoznawanie nowych obiektów. Podsumowując, wyniki te wskazują, że OSU6162 osłabia zachowania związane z alkoholem poprzez przeciwdziałanie niedoborom dopaminy NAc u szczurów pijących przez długi czas i że OSU6162 samo w sobie nie jest nagradzające. Wraz z korzystnym profilem działań niepożądanych OSU6162, niniejsze badanie zasługuje na ocenę klinicznej skuteczności OSU6162 w osłabianiu spożycia alkoholu u pacjentów uzależnionych od alkoholu.

Wprowadzenie

Zaburzenie związane z używaniem alkoholu (AUD) to przewlekłe, nawracające zaburzenie, które znacząco przyczynia się do globalnego obciążenia chorobami (Rehm i in . 2009 ). Ograniczona skuteczność kliniczna nielicznych dostępnych leków (Anton i in . 2006 ) podkreśla kluczową potrzebę opracowania lepszych metod leczenia.

Jednym z możliwych celów leczenia jest układ dopaminowy mezolimbiczny. Alkohol zwiększa uwalnianie dopaminy w jądrze półleżącym (NAc) u szczurów niepijących alkoholu (Di Chiara i Imperato 1988) i zdrowych osób (Boileau i wsp. 2003) i w ten sposób wywołuje efekty wzmacniające (Tupala i Tiihonen 2004). W prążkowiu osób z AUD gęstość receptorów dopaminowych D2 (Hietala i wsp. 1994; Volkow i wsp. 1996) i zmniejsza się uwalnianie dopaminy wywołane przez centralny stymulant (Martinez i wsp. 2005; Volkow i wsp. 2007). Zasugerowano, że te adaptacje powodują pragnienie alkoholu, kompulsywne picie i zwiększają ryzyko nawrotu (Diana 2011). W rzeczywistości sugerowano, że nasilenie pragnienia jest skorelowane z szybką wymianą dopaminy (Kumakura i wsp. 2013) i zmniejszoną gęstość receptorów D2 w prążkowiu u odtrutych pacjentów uzależnionych od alkoholu (Heinz i wsp. 2004). U gryzoni niespokrewnionych skutki przewlekłego leczenia alkoholem na układ dopaminowy mezolimbiczny są jednak niejednolite (Tupala i Tiihonen 2004). Jednym z możliwych wyjaśnień tych rozbieżności może być fakt, że większość dotychczasowych badań przedklinicznych stosowała wymuszone podanie alkoholu, co wprowadza do eksperymentu element stresu i sztuczności, rzucając cień na przydatność tej metody w naszej wiedzy na temat ludzkiego AUD. Niedawno ponownie wprowadziliśmy do badań przedklinicznych procedurę wyboru dwóch butelek z przerywanym dostępem 20% etanolu (IA20E) (Mądry 1973;Simmy i wsp. 2008), co wyraźnie wskazuje na trafność wizualną i kilka cech charakterystycznych profilu AUD (Carnicella i wsp. 2014) w tym: (1) eskalacja dobrowolnego picia; (2) cykle nadmiernego picia i abstynencji; (3) farmakologicznie istotne stężenia alkoholu we krwi (Simms i wsp. 2008) i (4) picie kompulsywne (Hopf i wsp., 2010). Co więcej, model IA20E wykazał trafność predykcyjną, przynajmniej w przypadku obecnych leków na AUD (Simms i wsp. 2008) i wareniklina (Steensland i wsp. 2007; litten i wsp. 2013). TModel IA20E wywołuje również neuroadaptacje istotne dla zrozumienia AUD, iw tym zaburzona neurotransmisja glutaminergiczna w środkowej korze przedczołowej (Fredriksson i wsp. 2015). Ponadto 7 tygodni stosowania IA20E zmniejsza produkcję dopaminy przez NAc (Barak i wsp. 2011), swspierając hipotezę, że przewlekłe spożywanie alkoholu wywołuje stan niedoboru dopaminy u osób z AUD (Diana 2011; Becker i Mulholland 2014). Jednakże wykazano wcześniej, że poziomy ekspresji genu receptora dopaminy są niższe w porównaniu ze szczurami w tym samym wieku, które nie piły alkoholu, po 2 i 4 miesiącach, ale nie po 10 miesiącach dobrowolnego spożywania alkoholu (Jonsson i wsp. 2014). Zatem niniejsze badanie mikrodializy bada skutki dziesięciu miesięcy IA20E na podstawowe i wywołane alkoholem wydzielanie dopaminy NAc, aby lepiej zrozumieć wpływ długoterminowego dobrowolnego spożycia alkoholu na układ dopaminowy.

Pomimo znaczenia układu dopaminowego w rozwoju i utrzymywaniu się AUD (Tupala i Tiihonen, 2004 ), badania z tradycyjnymi antagonistami i agonistami dopaminy D2 u pacjentów z AUD są zniechęcające (Swift, 2010 ). Jednakże, ostatnie badania z modafinilem (modulatorem transportera dopaminy) i aripiprazolem (częściowym agonistą D2) wykazują obiecujące wyniki u pacjentów uzależnionych od alkoholu (Brunetti i in ., 2012 ; Joos i in ., 2013 ). Zatem optymalne leczenie może polegać nie na blokadzie lub aktywacji, ale raczej na modulacji lub „stabilizacji” układu dopaminergicznego.

(−)-OSU6162 (OSU6162) należy do klasy związków, które po opracowaniu nazwano „stabilizatorami dopaminy” ze względu na ich zdolność do hamowania lub stymulowania zachowań związanych z dopaminą w zależności od panującego tonu dopaminergicznego (Sonesson i wsp. 1994; Szczebel i wsp. 2008). OSU6162 jest klinicznie bezpieczny i został oceniony w kilku zaburzeniach neuropsychiatrycznych, takich jak choroba Huntingtona i zmęczenie psychiczne po udarze i urazie mózgu (Johansson i wsp. 2012; Kłob i wsp. 2014). In vitro badania wskazują, że OSU6162, podobnie jak aripiprazol, działa jako częściowy agonista o niskiej aktywności wewnętrznej w receptorach D2 (Seeman i Guan 2007; Kara i wsp. 2010); jednakże badania behawioralne nie wykazały żadnej wewnętrznej aktywności OSU6162 (Sonesson i wsp. 1994; Natezan i wsp. 2006), co wskazuje na inny mechanizm niż w przypadku klasycznego częściowego agonisty.Zamiast tego postawiono hipotezę, że OSU6162 działa głównie jako antagonista presynaptycznych receptorów D2 (Carlsson i wsp. 2004). Jednakże ostatnie obserwacje wykazują, że OSU6162 działa również jako częściowy agonista receptorów serotoninergicznych, zwłaszcza receptorów 5-hydroksytryptaminy 2A, co może przyczyniać się do jego właściwości stabilizujących (Carlsson i wsp. 2011) i wskazuje, że „stabilizatory monoaminowe” mogą być bardziej odpowiednią nazwą dla tej klasy związków. Niemniej jednak badanie obrazowania mózgu człowieka (Tolboom i wsp. 2015) wykazało, że OSU6162 w sposób zależny od stężenia zajmował receptory D2/D3 w prążkowiu, w tym prążkowiu brzusznym (NAc), co podkreśla potencjał OSU6162 do oddziaływania na układ dopaminowy i obszary mózgu związane z AUD. Rzeczywiście, niedawno zidentyfikowaliśmy OSU6162 jako potencjalny lek na AUD, wykazując, że zmniejsza on dobrowolne spożycie alkoholu, poszukiwanie alkoholu, powrót wywołany wskazówkami/przygotowaniem i objawy podobne do odstawienia u szczurów pijących przez długi czas (Steensland i wsp. 2012). Ponadto odkryliśmy, że OSU6162 osłabia wydzielanie dopaminy wywołane ogólnoustrojowym wyzwaniem alkoholowym u szczurów niepijących alkoholu (Steensland i wsp. 2012), podkreślając zdolność OSU6162 do przeciwdziałania ostremu wzrostowi dopaminy. Ponadto OSU6162 samo w sobie zwiększyło produkcję dopaminy NAc w warunkach podstawowych u szczurów niepijących alkoholu (Steensland i wsp. 2012), co może wskazywać na potencjalne ryzyko nadużyć. Niniejsze badanie dalej ocenia mechanizm stojący za potencjałem OSU6162 jako leku na AUD. Po pierwsze, wpływ OSU6162, samego i w połączeniu z wyzwaniem alkoholowym, na produkcję dopaminy NAc zbadano przy użyciu mikrodializy u obudzonych szczurów po 10 miesiącach stosowania IA20E. Po drugie, właściwości nagradzające OSU6162 oceniono przy użyciu warunkowej preferencji miejsca (CPP). Na koniec, ponieważ nabywanie pamięci przyczynia się do ustanowienia CPP, oceniono wpływ OSU6162 na rozpoznawanie nowych obiektów (NOR).

Materiał i metody

Szczegółowe opisy zwierząt [samce szczurów rasy Rcc Wistar Han (Harlan, Holandia)], warunków bytowych, modelu picia wody IA20E (Wise 1973 ; Simms i in . 2008 ) oraz leków i substancji chemicznych są dostępne w Informacjach Uzupełniających (SI). Wszystkie eksperymenty przeprowadzono ściśle zgodnie z zaleceniami szwedzkiej ustawy o dobrostanie zwierząt i zostały one zatwierdzone przez Szwedzką Komisję Etyczną ds. Badań na Zwierzętach w Sztokholmie (Dnr: N475/12 i N64/12).

In vivo mikrodializa

Mikrodializę przeprowadzono w NAc szczurów po 10 miesiącach dobrowolnego spożywania alkoholu (IA20E; n = 44) oraz u szczurów w tym samym wieku, które nie spożywały alkoholu ( n = 8), w celu zmierzenia podstawowego i wywołanego alkoholem (2.5 g/kg, ip) wydzielania dopaminy i jej metabolitów: kwasu 3,4-dihydroksyfenylooctowego (DOPAC) i kwasu homowanilinowego (HVA). Grupę szczurów pijących alkohol przez długi czas podzielono na cztery grupy terapeutyczne w celu oceny wpływu OSU6162 (30 mg/kg, sc), podawanego osobno lub w połączeniu z alkoholem (2.5 g etanolu/kg, ip), na wydzielanie dopaminy w NAc, DOPAC i poziom HVA. Dawka OSU6162 została ustalona na podstawie wcześniejszych wyników badań wykazujących skuteczność w łagodzeniu zachowań zależnych od alkoholu (Steensland i in . 2012 ), a 60-minutowy odstęp między iniekcjami został dobrany tak, aby umożliwić maksymalne wydzielanie dopaminy wywołanej OSU6162 przed drugim zastrzykiem (Steensland i in . 2012 ). Dawka alkoholu została ustalona na podstawie wcześniejszych badań z zastosowaniem mikrodializy w naczyniu krwionośnym (NAc) czuwających szczurów (Lido i in . 2009 ; Steensland i in . 2012 ).

Operację przeprowadzono jak opisano wcześniej (Schilström i in . 1998 ; Steensland i in . 2012 ); zastosowano jednak znieczulenie izofluranem. Koncentryczne sondy dializacyjne skonstruowano jak opisano wcześniej (Malmlöf i in . 2015 ) z aktywną membraną 2.25 mm (Filtral 10 AN69, Hospal, Meyzieu, Francja) i wszczepiono w prawą NAc w AP +1.6, ML -1.1 i DV -8.2 mm w stosunku do bregma i opony twardej (Atlas Paxinosa i Watsona 2007). Dwie godziny po wybudzeniu szczurów ze znieczulenia podano im jeden cykl IA20E (tj. 24 godziny dobrowolnego spożywania alkoholu, a następnie swobodny dostęp do wody).

Dializę rozpoczęto około 21 godzin po zakończeniu ostatniej sesji picia alkoholu (tj. około 48 godzin po operacji), poprzez perfuzję (2.5 µl/min) fizjologicznym roztworem perfuzyjnym (mm: 147 NaCl, 3.0 KCl, 1.3 CaCl2, 1 MgCl, 1.0 NaHPO4 ; pH = 7.4). Po około 2 godzinach próbki dializatu pobierano w 15-minutowych odstępach do probówek zawierających 5 µl 0.5-m kwasu nadchlorowego/1.76-μm kwasu etylenodiaminotetraoctowego (EDTA). Próbki wyjściowe pobierano w ciągu 45 minut przed podaniem OSU6162 (30 mg/kg, sc) lub nośnika (soli fizjologicznej). Sześćdziesiąt minut później szczurom podano zastrzyk alkoholu (2.5 g/kg, dootrzewnowo) lub nośnika (soli fizjologicznej), a próbki pobierano przez kolejne 180 minut. Próbki dializ natychmiast schładzano do temperatury 4°C, co godzinę przenoszono do zamrażarki o temperaturze -20°C i przechowywano w temperaturze -80°C do momentu analizy metodą chromatografii cieczowej wysokosprawnej (HPLC), jak opisano wcześniej, ale z ręcznym wstrzyknięciem próbki (Steensland i in . 2012 ).

Podczas HPLC fazę ruchomą (55 mm octanu, 10–12% metanolu, 0.1 mm kwasu oktanosulfonowego, 0.01 mm Na2EDTA ; pH = 4.1) pompowano (0.8 ml/min) przez kolumnę C-18 z gęstymi cząsteczkami rdzeniowymi (Kinetex 150 × 4.6 mm, 2.6 µm, Phenomenex, Torrance, Kalifornia, USA). Po rozdzieleniu na kolumnie, dopaminę, DOPAC i HVA wykrywano elektrochemicznie za pomocą celki analitycznej ESA (Thermo Scientific, Waltham, MA, USA) przy potencjale utleniającym 400 mV i potencjale redukującym −200 mV, a stężenia oznaczano ilościowo, porównując powierzchnie pików z wzorcami zewnętrznymi (oprogramowanie TotalChrom, PerkinElmer, Waltham, MA, USA).

Umiejscowienie sondy zweryfikowano za pomocą mikroskopii świetlnej 50-µm skrawków barwionych czerwienią obojętną. Łącznie 16 z 44 długotrwale pijących szczurów wykluczono z powodu przesunięcia sondy ( n = 5) lub trudności technicznych podczas operacji ( n = 2), dializy ( n = 6) i analizy HPLC ( n = 3). Jednego szczura wykluczono z porównania wyjściowego stężenia bazowego (fmol), ponieważ nie można było ocenić bezwzględnego stężenia dopaminy. Jednakże możliwe było określenie względnych zmian i dlatego szczur ten został uwzględniony, gdy dane przedstawiono jako procent zmian wyjściowych. W grupie niepijącej alkoholu ( n = 8) jeden szczur został wykluczony z powodu przesunięcia sondy. Dwa szczury włączono tylko do porównania wyjściowego stężenia bazowego, ponieważ trudności techniczne z procedurą mikrodializy wystąpiły po pobraniu próbek wyjściowych.

Uwarunkowana preferencja miejsca

Preferencje warunkowego miejsca badano przy użyciu metody stronniczej (tj. związki testowe sparowano z najmniej preferowanym przedziałem, a nośnik z preferowanym), jak opisano wcześniej (Jerlhag i in . 2009 ), w czterech identycznych skrzynkach CPP (TSE Systems, Bad Homburg, Niemcy). Każda składała się z dwóch komór (45 × 22 × 40 cm) oddzielonych drzwiami gilotynowymi i rozróżnialnych na podstawie wzorów ścian i podłogi oraz jej faktury. Czas spędzony w każdej komorze był automatycznie rejestrowany przez 32 czujniki podczerwieni umieszczone 2 cm nad podłogą komory (ActiMot, TSE Systems).

Eksperyment CPP składał się z trzech faz: warunkowania wstępnego (dzień 1; 15 minut), warunkowania (dzień 2–5; 60 minut/sesja) i testu warunkowania końcowego (dzień 6; 15 minut). Początkową preferencję strony (tj. stronę, na której szczur spędził ponad 50% czasu) określono podczas fazy warunkowania wstępnego. Aby zachować zgodność z tendencyjnym projektem, wykluczono szczury spędzające mniej niż 51 i więcej niż 75% swojego czasu po preferowanej stronie. Podczas fazy warunkowania (zamknięte drzwi gilotyny) każdy szczur otrzymał dwa zastrzyki w odstępie 6 godzin dziennie i został losowo przydzielony do warunkowania albo związkiem testowym rano, a nośnikiem po południu lub odwrotnie. Wybrano cztery sesje warunkowania, ponieważ zazwyczaj stosuje się od trzech do czterech sesji, aby uzyskać silne CPP w odpowiedzi na substancje nagradzające u gryzoni (Cunningham i in . 2006 ; Tzschentke 2007 ). Szczury kontrolne sparowano z nośnikiem po obu stronach. Podczas testu post-conditioningu szczury ponownie miały swobodny dostęp do obu przedziałów, a czas spędzony w każdym z nich był rejestrowany. Ekspresję CPP oceniano, porównując czas spędzony w przedziale sparowanym z lekiem podczas post-conditioningu z czasem spędzonym w tym samym przedziale podczas pre-conditioningu. Wyraźna ekspresja CPP była wielokrotnie wykazywana po warunkowaniu morfinowym (Karami i Zarrindast 2008 ); zdolność kontekstu środowiskowego w naszych pudełkach CPP do indukowania CPP została zatem potwierdzona za pomocą warunkowania morfiną (10 mg/kg, sc, n = 10) lub roztworem soli fizjologicznej ( n = 10), jak opisano wcześniej, z tym wyjątkiem, że faza warunkowania trwała 30 minut.

Wpływ OSU6162 na ekspresję CPP oceniano jak opisano powyżej zarówno u szczurów niespożywających alkoholu ( n = 20), jak i u szczurów, którym podawano IA20E przez około 3 miesiące przed eksperymentem ( n = 20). Podczas fazy kondycjonowania podawano OSU6162 (30 mg/kg, sc) lub zastrzyki nośnika na 30 minut przed zamknięciem szczurów w jednym przedziale. Długość sesji kondycjonowania (60 minut) i czas wstępnego leczenia (30 minut) opierały się na naszych wcześniejszych badaniach, które wykazały, że wyrzut dopaminy w NAc osiągnął maksimum po 45 minutach od systemowego wstrzyknięcia OSU6162 (30 mg/kg) i utrzymywał się przez ponad 60 minut u szczurów niespożywających alkoholu (Steensland i in . 2012 ).

Nowe rozpoznawanie obiektów

Szczegóły dotyczące komory NOR i obiektów można znaleźć w SI. Podczas pierwszej sesji NOR każdy szczur mógł swobodnie eksplorować komorę bez żadnych obiektów przez 8 minut (sesja przyzwyczajeniowa). Po 12 minutach w klatce domowej szczur został ponownie umieszczony w komorze i pozwolono mu eksplorować dwa identyczne obiekty przymocowane do przeciwległych ścian komory przez 2 minuty (sesja treningowa). Po przerwie między sesjami wynoszącej odpowiednio 2 lub 24 godziny szczur został ponownie umieszczony w komorze i pozwolono mu eksplorować kopię jednego znanego obiektu z sesji treningowej wraz z jednym nowym obiektem przez pięć minut (sesja testowa). Pozycje obiektów i kombinacje były zrównoważone między każdym szczurem. Zarówno sesje treningowe, jak i testowe zostały nagrane na wideo, a czas, jaki szczury spędziły na eksploracji każdego obiektu, był ręcznie oceniany przez niewidomego badacza (XNote Stopwatch). Podczas sesji testowej obliczono współczynnik dyskryminacji (tj. całkowity czas eksploracji nowego obiektu podzielony przez całkowity czas eksploracji obu obiektów) i ze względu na naturalną preferencję szczurów do eksploracji nowych obiektów, dominującą eksplorację nowego obiektu uznano za przypominanie sobie znanego obiektu. Eksplorację obiektu zdefiniowano jako wąchanie, gryzienie lub lizanie obiektu. Siedzenie, wspinanie się lub opieranie się o obiekt bez żadnych oznak aktywnej eksploracji nie zostało ocenione jako eksploracja.

Najpierw potwierdziliśmy, że 2-godzinna przerwa między sesjami pozwoli szczurom zapamiętać znany obiekt wprowadzony podczas sesji szkoleniowej, podczas sesji testowej, porównując współczynnik dyskryminacji po 2-godzinnej przerwie ( n = 16) ze współczynnikiem dyskryminacji po 24-godzinnej przerwie ( n = 16), kiedy występuje naturalne zapominanie (Nilsson i Carlsson 2013 ). Następnie 2-godzinna przerwa między sesjami została wykorzystana do przetestowania wpływu OSU6162 na nabywanie pamięci. OSU6162 (30 mg/kg, sc, n = 8) lub nośnik ( n = 8) podawano 60 minut przed sesją szkoleniową, a współczynnik dyskryminacji podczas sesji testowej porównano między dwiema grupami leczonymi.

Analiza statystyczna

W eksperymencie z mikrodializą porównywano podstawowe poziomy dopaminy, DOPAC i HVA (fmol) u szczurów pijących długotrwale ( n = 27) i u szczurów, które nie piły alkoholu ( n = 7), stosując test U Manna–Whitneya , ponieważ założenia testu t [równe odchylenia standardowe (SD)] nie zostały spełnione.

Aby przeanalizować wpływ systemowego wyzwania alkoholowego na wyrzut dopaminy u szczurów pijących alkohol ( n = 7) w porównaniu ze szczurami niepijącymi alkoholu ( n = 5), zastosowano dwuczynnikową analizę wariancji z powtarzanymi pomiarami, w której warunek był czynnikiem międzypodmiotowym, a czas czynnikiem wewnątrzpodmiotowym. W analizie wykorzystano wartości bezwzględne (fmol) wyrzutu dopaminy ze względu na istotnie różne podstawowe poziomy dopaminy w dwóch warunkach (picie alkoholu lub niepicie alkoholu). Po uzyskaniu istotnego warunku i efektu interakcji, obliczono pole pod krzywą (AUC) (punkt czasowy 0–45 minut) w stosunku do wartości w punkcie czasowym 0 (ΔAUC) i przeanalizowano je za pomocą niesparowanego testu t- Studenta , aby porównać szczyt wywołany alkoholem u szczurów pijących długoterminowo i niepijących alkoholu. Z drugiej strony podstawowe wyniki DOPAC i HVA były niezależne od stanu i w związku z tym zostały znormalizowane do procentu odpowiednich wartości wyjściowych (średnia z punktów czasowych od -90 do -60 minut), a następnie przeanalizowane przy użyciu dwuczynnikowej analizy wariancji z powtarzanymi pomiarami, jak opisano wcześniej dla dopaminy.

U szczurów pijących alkohol nie stwierdzono istotnych różnic w wyjściowych stężeniach dopaminy, DOPAC i HVA (fmol) (średnia z punktów czasowych od -90 do -60 minut) między różnymi grupami leczonymi: nośnik-nośnik, OSU6162-nośnik, nośnik-alkohol i OSU6162-alkohol (jednoczynnikowa analiza wariancji; n = 6–8 w każdej grupie). Dane dotyczące wydzielania dopaminy i metabolitów znormalizowano do procentu wartości wyjściowej i analizowano oddzielnie dla każdej grupy leczonej, stosując jednoczynnikową analizę wariancji z powtarzanymi pomiarami, w której czas był czynnikiem wewnątrzosobniczym, a następnie test post hoc Fishera dla najmniejszej istotnej różnicy , aby porównać istotne zmiany w stosunku do wartości wyjściowej.

Aby ocenić wpływ OSU6162, w porównaniu z wstępnym leczeniem nośnikiem, na wywołaną alkoholem produkcję dopaminy, obliczono procentową zmianę produkcji dopaminy po wstrzyknięciu alkoholu, używając próbki bezpośrednio przed wstrzyknięciem alkoholu jako odniesienia (punkt czasowy 0 minut). Dane analizowano za pomocą powtarzanych pomiarów dwukierunkowej analizy wariancji (ANOVA), w której leczenie było czynnikiem międzyosobniczym, a czas czynnikiem wewnątrzosobniczym.

Analizę statystyczną danych CPP przeprowadzono za pomocą sparowanego testu t- Studenta w każdej grupie terapeutycznej, zgodnie z ustaleniami a priori. Analizę danych NOR przeprowadzono za pomocą niesparowanego testu t- Studenta w każdej sesji.

Średnie spożycie alkoholu (g/kg na dobę) przedstawiono jako medianę i rozstęp międzykwartylowy (IQR). Wszystkie pozostałe wartości przedstawiono jako średnią i błąd standardowy średniej (SEM). Poziom istotności ustalono na α = 0.05. Analizę statystyczną przeprowadzono z użyciem oprogramowania SPSS w wersji 22 (SPSS Inc., Chicago, IL, USA) oraz GraphPad Prism w wersji 5.0 (La Jolla, CA, USA).

Efekty

Dziesięć miesięcy dobrowolnego picia alkoholu wywołało stan hipodopaminergiczny w jądrze półleżącym

Używając mikrodializy, podstawowe i wywołane alkoholem (2.5 g/kg, ip) wydzielanie dopaminy i jej metabolitów NAc porównano między szczurami, które dobrowolnie piły alkohol przez 10 miesięcy [4.2 (2.4–4.7) g/kg na 24 godziny; mediana i IQR ich spożycia alkoholu w ciągu życia] i szczurami w tym samym wieku, które nie piły alkoholu. Podstawowe wydzielanie dopaminy (wyrażone jako mediana i IQR w fmol/min) było istotnie zmniejszone ( U = 41.5; P < 0.05) u szczurów pijących długotrwale [1.8 (1.2–2.7); n = 27] w porównaniu ze szczurami, które nie piły alkoholu [2.5 (2.3–3.3); n = 7]. Natomiast nie było istotnej różnicy między grupami w podstawowym wyniku DOPAC [alkohol: 638 (504–734), osoby nieużywające alkoholu: 691 (582–734); U = 85.5; nieistotne (ns)] lub HVA [alkohol: 243 (199–294), osoby nieużywające alkoholu: 251 (192–263); U = 90.5; ns].

Analiza wydzielania dopaminy po systemowym podaniu alkoholu (ryc. 1a) wykazał ogólny główny efekt czasu (F12, 120 = 51.1; P < 0.001), stan [picie alkoholu (n = 7) lub szczurów niepijących alkoholu (n = 5)] (F1, 10 = 7.3; P < 0.05) i interakcja czasu * warunku (F12, 120 = 2.7; P <0.01). Post hoc analiza wykazała, że ​​szczyt dopaminy wywołany alkoholem (ΔAUC, punkt czasowy 0–45 minut) był istotnie niższy u szczurów pijących alkohol w porównaniu ze szczurami, które nie piły alkoholu (Figa. 1b, t10 = 2.8; P  < 0.05). Analiza wyników DOPAC i HVA po wyzwaniu alkoholowym nie wykazała istotnych różnic między szczurami pijącymi alkohol i szczurami, które nie piły alkoholu (Informacje uzupełniające, rys. S1; patrz szczegóły statystyczne w SI).

Ryc.1.

Rycina 1. Wydzielanie dopaminy w jądrze półleżącym po systemowym podaniu alkoholu było stępione u szczurów pijących przez długi czas. Aby ocenić wpływ ostrego podania alkoholu (2.5 g/kg, ip) na wydzielanie dopaminy w jądrze półleżącym po długotrwałym, dobrowolnym spożyciu alkoholu, zastosowano mikrodializę u czuwających szczurów rasy Wistar po 10 miesiącach przerywanego dostępu do 20% etanolu w paradygmacie wyboru dwóch butelek (n = 7) oraz u szczurów w tym samym wieku, niepijących alkoholu (n = 5). (a) Wywołanie alkoholu wpływało na wydzielanie dopaminy (średnia ± SEM, fmol/min) inaczej u szczurów pijących przez długi czas i niepijących alkoholu, co wykazano za pomocą istotnego efektu ogólnego stanu oraz efektu interakcji stanu * czas (dwuczynnikowa analiza wariancji z powtarzanymi pomiarami, ze stanem jako czynnikiem międzyobiektowym i czasem jako czynnikiem wewnątrzobiektowym). (b) Szczyt dopaminy wywołany alkoholem był znacząco słabszy u szczurów pijących alkohol w porównaniu ze szczurami, które nie piły alkoholu, co wykazało porównanie powierzchni pod krzywą (ΔAUC) pomiędzy punktami czasowymi 0 i 45 minut w odniesieniu do punktu czasowego 0 w każdej grupie (test t-Studenta, *P < 0.05 w porównaniu ze szczurami, które nie piły alkoholu)

(−)-OSU6162 przeciwdziałał stanowi niedoboru dopaminy w jądrze półleżącym wywołanemu przez długotrwałe, dobrowolne picie alkoholu

Grupę szczurów pijących alkohol przez długi czas (ze zmniejszoną podstawową produkcją dopaminy w porównaniu ze szczurami, które nie piły alkoholu, patrz wyniki wcześniej) podzielono na cztery grupy leczone: pojazd–pojazd (n = 6), pojazd–alkohol (n = 7), OSU6162–pojazd (n = 8) i OSU6162–alkohol (n  = 7) w celu oceny wpływu OSU6162, w monoterapii lub w połączeniu z alkoholem, na dopaminę, DOPAC i wyniki HVA w NAc. Nie było istotnej różnicy między grupami leczonymi w podstawowym stężeniu dopaminy (1.97 ± 0.22 fmol/min; F3, 23 = 0.2), DOPAC (649 ± 46 fmol/min; F3, 23 = 0.3) lub HVA (242 ± 22 fmol/min; F3, 23  = 1.2) wyjście. Zatem dane zostały znormalizowane i przedstawione jako procent indywidualnej linii bazowej. W grupie pojazd–pojazd (rys. S2) nie było ogólnego głównego wpływu na dopaminę (F16, 80 = 0.9; ns) lub HVA (F16, 80 = 1.1; ns) wyjść. Był jednak ogólny główny wpływ na wyjście DOPAC (F16, 80 = 3.2; P < 0.001) i post hoc analiza wykazała istotny spadek w stosunku do wartości wyjściowych w punktach czasowych 150 i 180 minut.

W grupie alkohol-nośnik (ryc. 2a ) zaobserwowano istotny wpływ na dopaminę ( F 16, 96 = 18.0; P < 0.001), DOPAC ( F 16, 96 = 8.6; P < 0.001) i HVA ( F 16, 96 = 9.3; P < 0.001). Analiza post hoc wykazała, że ​​wydzielanie dopaminy było istotnie zwiększone w punktach czasowych 15 i 30 w porównaniu z wartością bazową, natomiast istotnie zmniejszone w porównaniu z wartością bazową od 90 do 165 minut. Ponadto, wydzielanie DOPAC było istotnie zwiększone w porównaniu z wartością bazową w punkcie czasowym 30, natomiast wydzielanie HVA było istotnie podwyższone od 30 do 135 minut w porównaniu z wartością bazową.

Ryc.2.

 

Rycina 2. (−)-OSU6162 (OSU6162) przeciwdziała stanowi hipodopaminergicznemu w jądrze półleżącym wywołanemu długotrwałym, dobrowolnym piciem alkoholu. Mikrodializę zastosowano do pomiaru wydzielania dopaminy i metabolitów dopaminy: kwasu 3,4-dihydroksyfenylooctowego (DOPAC) i kwasu homowanilinowego (HVA) przez jądro półleżące po leczeniu nośnikiem alkoholu (2.5 g/kg, ip) (a), OSU6162 (30 mg/kg, sc)–nośnikiem (b) i OSU6162–alkoholem (c) (n = 7–8 na leczenie) u czuwających szczurów rasy Wistar, które miały niższą podstawową produkcję dopaminy po 10 miesiącach picia alkoholu w paradygmacie wyboru dwóch butelek 20% etanolu (podczas 24-godzinnego odstawienia) niż niepijące alkoholu osobniki kontrolne w tym samym wieku. (a) Ostre wyzwanie alkoholowe znacząco zwiększyło i zmniejszyło wydzielanie dopaminy w porównaniu z wartością bazową odpowiednio między 15 a 30 minutą i między 90 a 165 minutą po wstrzyknięciu. Wyjścia DOPAC i HVA były znacząco zwiększone w porównaniu z wartością bazową odpowiednio po 30 i 30–135 minutach po wyzwaniu alkoholowym. (b) Podanie OSU6162 znacząco zwiększyło i utrzymało podwyższone wydzielanie dopaminy (od punktu czasowego -45 minuty), DOPAC i HVA (od punktu czasowego -30 minuty) w porównaniu z wartością bazową przez cały eksperyment (tj. co najmniej 4 godziny po wstrzyknięciu OSU6162). (c) Gdy OSU6162 podano 60 minut przed wyzwaniem alkoholowym, dopamina była znacząco podwyższona w porównaniu z wartością bazową od -45 do 60 minuty, a wyjścia DOPAC i HVA były znacząco zwiększone w porównaniu z wartością bazową we wszystkich mierzonych punktach czasowych. Wartości przedstawiono jako procent odpowiedniej indywidualnej linii bazowej (średnia ± SEM), ponieważ wartości bazowe (fmol/min) nie różniły się między grupami leczonymi (jednokierunkowa analiza wariancji). Dane analizowano przy użyciu jednokierunkowej analizy wariancji z powtarzanymi pomiarami w każdej oddzielnej grupie leczonej, gdzie czynnikiem wewnątrzosobniczym był czas, a następnie zastosowano test post hoc najmniejszej istotnej różnicy Fishera. Strzałki wskazują czas wstrzyknięć. Gwiazdki wskazują punkty czasowe, w których wyrzut dopaminy istotnie różnił się od linii bazowej (*P < 0.05, **P < 0.01, ***P < 0.001). Aby uniknąć bałaganu, pominięto gwiazdki dla DOPAC i HVA. OSU, OSU6162; Alc, alkohol; Veh, pojazd

W grupie OSU6162–pojazd (ryc. 2b) zaobserwowano istotny ogólny główny efekt na dopaminę ( F 16, 112 = 4.0; P < 0.001), DOPAC ( F 16, 112 = 19.6; P < 0.001) i HVA ( F 16, 112 = 53.6; P < 0.001). Analiza post hoc wykazała, że ​​wyrzut dopaminy był istotnie podwyższony w porównaniu z wartością wyjściową bezpośrednio po wstrzyknięciu (punkt czasowy -45 minut), osiągnął maksimum 75 minut po wstrzyknięciu (punkt czasowy 15 minut) i pozostał istotnie podwyższony przez cały czas trwania sesji dializy (punkt czasowy 180 minut). DOPAC i HVA były istotnie zwiększone w porównaniu z wartością wyjściową od punktów czasowych -30 do 180 minut.

W grupie OSU6162–alkohol (ryc. 2 c) zaobserwowano ogólny główny wpływ na dopaminę ( F 16, 96 = 7.3; P < 0.001), DOPAC ( F 16, 96 = 17.5; P < 0.001) i HVA ( F 16, 96 = 29.9; P < 0.001). Analiza post hoc wykazała, że ​​wydzielanie dopaminy było istotnie podwyższone w porównaniu z wartością wyjściową w punktach czasowych od -30 do 60 minut. Wydzielanie DOPAC i HVA było istotnie podwyższone w porównaniu z wartością wyjściową we wszystkich punktach czasowych po wstrzyknięciu OSU6162.

Aby dokładniej ocenić wpływ OSU6162 na wywołaną alkoholem produkcję dopaminy w NAc, porównano procentową różnicę w produkcji dopaminy od punktu czasowego bezpośrednio poprzedzającego wstrzyknięcie alkoholu (punkt czasowy 0 minuta) między grupą leczoną nośnikiem i alkoholem oraz grupą leczoną OSU6162 i alkoholem. Stwierdzono istotny ogólny główny efekt czasu ( F 3.1, 36.7 = 20.1; P < 0.001), ale nie leczenia ( F 1, 12 = 0.46; ns), i nie stwierdzono interakcji czasu * leczenia ( F 3.1, 36.7 = 2.6; P = 0.067) na wywołaną alkoholem produkcję dopaminy (Ryc. 3 ). W związku z tym nie przeprowadzono analizy post hoc .

Ryc.3.

Rycina 3. Wstępne leczenie (−)-OSU6162 (OSU6162) nie miało istotnego wpływu na wydzielanie dopaminy indukowane alkoholem w jądrze półleżącym u szczurów pijących alkohol przez długi czas. Aby ocenić wpływ OSU6162 na wydzielanie dopaminy indukowane alkoholem w jądrze półleżącym u szczurów pijących alkohol przez długi czas, porównano procentową zmianę wydzielania dopaminy w stosunku do wydzielania w punkcie czasowym bezpośrednio poprzedzającym wstrzyknięcie alkoholu (punkt czasowy 0 minut) między szczurami leczonymi nośnikiem alkoholu (2.5 g/kg, ip) lub OSU6162 (30 mg/kg, sc) alkoholu. Nie stwierdzono istotnej różnicy między grupami otrzymującymi OSU6162 w porównaniu z grupami otrzymującymi nośnik (dwuczynnikowa analiza wariancji z powtarzanymi pomiarami, z leczeniem jako czynnikiem międzyosobniczym i czasem jako czynnikiem wewnątrzosobniczym). Wartości przedstawiono jako średnią ± SEM (n = 7 na zabieg)

(−)-OSU6162 nie wywołał warunkowej preferencji miejsca u szczurów pijących alkohol przez długi czas lub niepijących go wcześniej

Możliwość ułatwienia CPP w naszych pudełkach CPP została potwierdzona poprzez wykazanie, że szczury warunkowane morfiną ( n = 8) spędzały istotnie więcej czasu po stronie sparowanej z morfiną podczas sesji warunkowania po zakończeniu, w porównaniu z tą samą stroną podczas warunkowania wstępnego (ryc. 4 a, prawy panel), podczas gdy u szczurów warunkowanych pojazdem nie zaobserwowano takiego efektu ( n = 9; ryc. 4 a, lewy panel).

Ryc.4.

Rycina 4. (−)-OSU6162 (OSU6162) nie indukował warunkowej preferencji miejsca (CPP) ani u szczurów długotrwale pijących, ani u szczurów niepijących alkoholu. Aby ocenić wzmacniające działanie OSU6162, szczury niepijące alkoholu oraz szczury pijące alkohol (przerywany dostęp do 20% etanolu) przez 3 miesiące przed eksperymentem poddano paradygmatowi CPP. (a) Najpierw zwalidowano pudełka CPP, wykazując, że warunkowanie morfiną (10 mg/kg, sc) indukowało CPP, o czym świadczył istotnie wydłużony czas spędzony po stronie sparowanej z morfiną podczas warunkowania postkondycjonowania w porównaniu z warunkowaniem wstępnym. Natomiast u szczurów leczonych nośnikiem nie zaobserwowano ekspresji CPP. OSU6162 (30 mg/kg, sc) i leczenie nośnikiem nie indukowało CPP ani u szczurów (b) niepijących alkoholu, ani (c) pijących alkohol. Wszystkie wartości przedstawiono jako średnią ± SEM (n = 8–9 na leczenie). Dane analizowano za pomocą sparowanego testu t-Studenta w każdej grupie leczonej (porównując czas spędzony po stronie, po której podano lek w fazie postkondycjonowania, z tą samą stroną w fazie prekondycjonowania); ***P < 0.001 w porównaniu z odpowiadającym jej okresem prekondycjonowania.

Aby ocenić potencjalne właściwości wzmacniające OSU6162, przeprowadzono eksperyment CPP na szczurach, które piły alkohol [IA20E; 2.6 (2.1–3.2) g/kg/dzień] przez 3 miesiące, a także na szczurach, które nie piły alkoholu. Wyniki wykazały, że ani szczury, które nie piły alkoholu, ani szczury pijące alkohol (odpowiednio ryc. 4b i c), poddane warunkowaniu OSU6162 lub nośnikiem ( n = 8–9 w każdej grupie leczonej), nie wykazały istotnej różnicy w czasie spędzonym po stronie sparowanej z OSU6162 lub nośnikiem, odpowiednio, podczas warunkowania końcowego w porównaniu z tą samą stroną podczas warunkowania wstępnego.

(−)-OSU6162 nie miał wpływu na pozyskiwanie pamięci w teście rozpoznawania nowych obiektów

W teście NOR szczury miały istotnie wyższy współczynnik dyskryminacji po 2-godzinnej przerwie między sesjami w porównaniu z 24-godzinną przerwą między sesjami (ryc. 5a ), co potwierdza, że ​​szczury podczas sesji testowej pamiętały obiekt wprowadzony podczas sesji treningowej przeprowadzonej 2 godziny wcześniej. Dlatego też, 2-godzinna przerwa między sesjami została wykorzystana do przetestowania zdolności OSU6162 do wpływania na nabywanie pamięci u szczurów pijących długotrwale. Wyniki nie wykazały istotnej różnicy w całkowitym czasie spędzonym na eksploracji dwóch obiektów podczas sesji treningowej między szczurami leczonymi OSU6162 a szczurami otrzymującymi nośnik (ryc. 5b ). Zarówno szczury leczone OSU6162, jak i otrzymujące nośnik miały współczynnik dyskryminacji powyżej 0.5 podczas sesji testowej (bez istotnych różnic między grupami; ryc. 5c ), co wskazuje na funkcjonalne nabywanie pamięci.

 

Ryc.5.

Rycina 5. (−)-OSU6162 (OSU6162) nie upośledzał pamięci obiektu 2 godziny po jego prezentacji. Szczury mogły eksplorować dwa identyczne obiekty przez 2 minuty podczas sesji treningowej, a po 2- lub 24-godzinnej przerwie między sesjami szczurom prezentowano jeden znany obiekt z sesji treningowej i jeden nowy obiekt podczas 5-minutowej sesji testowej. Współczynnik dyskryminacji (średnia ± SEM, eksploracja nowego obiektu podzielona przez eksplorację obu obiektów) powyżej 0.50 podczas fazy testowej wskazuje na zapamiętanie znanego obiektu. (a) Szczury pamiętały znany obiekt po 2-godzinnej, ale nie po 24-godzinnej przerwie między sesjami (n = 16 na warunek). (b) Całkowity czas poświęcony na eksplorację obu obiektów podczas sesji treningowej nie różnił się istotnie między szczurami leczonymi OSU6162 (30 mg/kg, sc; n = 8, 60 minut przed S1) a szczurami otrzymującymi nośnik (n = 8). (c) W przypadku 2-godzinnej przerwy między sesjami nie stwierdzono istotnej różnicy we współczynniku dyskryminacji między szczurami leczonymi OSU6162 a szczurami otrzymującymi nośnik podczas sesji testowej. Wszystkie wartości podano jako średnią ± SEM. Dane analizowano przy użyciu niezależnego testu t-Studenta w każdej sesji; ***P < 0.001 w porównaniu z 24-godzinną przerwą między sesjami

Dyskusja

W niniejszym badaniu po raz pierwszy wykazaliśmy, że stabilizator monoamin OSU6162 przeciwdziała niedoborom dopaminy w NAc podczas odstawienia u długotrwale pijących szczurów rasy Wistar. Co więcej, wykazaliśmy, że OSU6162 sam w sobie nie był satysfakcjonujący, co mierzono za pomocą CPP, a zatem najprawdopodobniej nie niesie ze sobą ryzyka nadużywania. Podsumowując, wyniki te potwierdzają nasze wcześniejsze badania, w których wykazano, że OSU6162 (w tej samej dawce, co oceniana w niniejszym badaniu) osłabia szereg zachowań zależnych od alkoholu u długotrwale pijących szczurów (Steensland i in ., 2012 ), a zatem ma potencjał jako nowy lek na AUD.

Niniejsze badanie wskazuje, że 10 miesięcy dobrowolnego spożycia alkoholu (IA20E) wywołuje stan hipodopaminergiczny w NAc w porównaniu ze szczurami w tym samym wieku, które nie piły alkoholu. Po pierwsze, bazowa produkcja dopaminy (wartości fmol) była znacząco zmniejszona po 24 godzinach odstawienia, co potwierdza inne badanie mikrodializy wykazując podobne wyniki u szczurów Wistar po 7 tygodniach stosowania IA20E (Barak i wsp. 2011). Wyniki te dodatkowo wskazują, że skutki picia alkoholu na układ dopaminowy są długotrwałe, co jest sprzeczne z wynikami poprzednich badań, które wykazały zmniejszoną ekspresję genu receptora dopaminy po 4 miesiącach, ale nie po 10 miesiącach picia alkoholu (Jonsson i wsp. 2014). Należy jednak zauważyć, że raczej niskie spożycie alkoholu i harmonogram ciągłego dostępu mogą wyjaśniać brak długotrwałych efektów w ostatnim badaniu. Po drugie, u szczurów długotrwale pijących alkohol stwierdzono osłabioną reakcję dopaminy po systemowym podaniu alkoholu w porównaniu ze szczurami, które nie piły alkoholu, co potwierdza wyniki badań obrazowania mózgu, które wykazały zmniejszone uwalnianie dopaminy wywołane przez ośrodkowy stymulant u pacjentów uzależnionych od alkoholu po detoksykacji (Martinez i wsp. 2005; Volkow i wsp. 2007). Wreszcie, po ustaniu szczytowego wydzielania dopaminy wywołanego alkoholem, poziom dopaminy spadł poniżej wartości wyjściowych. Łącznie obecne wyniki mikrodializy, pokazujące niedoczynność układu dopaminowego po 10 miesiącach dobrowolnego, okresowego przyjmowania dużych ilości alkoholu, potwierdzają hipotezę, że przewlekłe spożywanie alkoholu przyczynia się do zmniejszonej regulacji układu dopaminowego u pacjentów uzależnionych od alkoholu – stanu, który, jak sugerowano, jest związany z dysforią, która z kolei może wywoływać pragnienie alkoholu prowadzące do nawrotu u pacjentów z AUD (Biały i wsp. 1996; Łaska 2000;Diana 2011; Becker i Mulholland 2014).

Wcześniej ustaliliśmy, że stabilizator monoamin OSU6162 osłabia dobrowolne picie alkoholu, poszukiwanie alkoholu, powrót wywołany wskazówką/pobudzaniem i objawy odstawienia u szczurów pijących długotrwale (Steensland i in . 2012 ). Ponadto, nasze poprzednie badanie wykazało, że OSU6162 osłabił szczyt dopaminy wywołany alkoholem w NAc szczurów niepijących alkoholu (Steensland i in . 2012 ). Jednakże, obecne badanie mikrodializ przeprowadzone na szczurach pijących długotrwale wykazało, że OSU6162, w porównaniu z wstępnym leczeniem nośnikiem, nie miał istotnego wpływu na szczyt dopaminy wywołany alkoholem. Kontrastujące wyniki mikrodializy u szczurów pijących alkohol w porównaniu ze szczurami niepijącymi alkoholu skłoniły nas do odrzucenia naszej poprzedniej hipotezy, że OSU6162 osłabia zachowania pośredniczone przez alkohol poprzez osłabienie nagradzających właściwości alkoholu (Steensland i in . 2012 ). Zamiast tego, obecne wyniki wskazują, że OSU6162 ma zdolność przeciwdziałania stanowi hipodopaminergicznemu wywołanemu długotrwałym piciem. Hipotezę tę potwierdzają obecne ustalenia, że ​​sam OSU6162 indukował długotrwały wzrost wydzielania dopaminy NAc i że wstępne leczenie OSU6162 zapobiegło spadkowi wydzielania dopaminy poniżej wartości wyjściowych po ustaniu szczytu dopaminy NAc wywołanego alkoholem u szczurów pijących długotrwale . Sugestię tę dodatkowo wspierają wcześniejsze badania, które wykazały, że szczury przechodzące odstawienie alkoholu same podają sobie wystarczającą ilość alkoholu, aby przywrócić wydzielanie dopaminy do poziomu wyjściowego (Weiss i in . 1996 ) oraz hipoteza, że ​​stan hipodopaminergiczny podczas AUD napędza głód alkoholu, kompulsywne picie i zwiększa ryzyko nawrotu (Diana 2011 ). W związku z tym możliwe jest, że OSU6162, dzięki swojej zdolności do przeciwdziałania stanowi hipodopaminergicznemu wywołanemu alkoholem, osłabia dobrowolne zachowania zależne od alkoholu, zmniejszając potrzebę picia alkoholu.

Dokładny mechanizm działania OSU6162 w celu przeciwdziałania stanowi hipodopaminergicznemu NAc u szczurów pijących długotrwale pozostaje nieznany. Mimo to zasugerowano, że OSU6162 zwiększa aktywność dopaminy, działając w następujący sposób: (1) jako antagonista autoreceptorów D2, co powoduje odhamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego uwalniania dopaminy (Carlsson i wsp. 2004) lub (2) modulator allosteryczny w receptorach postsynaptycznych D2, wzmacniając w ten sposób działanie dopaminy (Kara i wsp. 2010). Wzrost poziomu dopaminy odnotowany w mikrodializie po leczeniu OSU6162 w niniejszym badaniu wskazuje albo na zwiększone uwalnianie dopaminy, albo na zmniejszony wychwyt zwrotny dopaminy. Niniejsze wyniki wykazały, że OSU6162 powoli zwiększał i utrzymywał zarówno produkcję dopaminy, jak i DOPAC na poziomie podwyższonym powyżej wartości bazowej w podobnym stopniu (co wskazuje na zwiększenie uwalniania dopaminy zamiast zmniejszonego wychwytu zwrotnego dopaminy), a zatem wskazują, że antagonizm w autoreceptorze presynaptycznym jest najbardziej prawdopodobnym mechanizmem. Co więcej, w niniejszym badaniu podwyższony poziom dopaminy wywołany przez OSU6162 utrzymywał się dłużej u szczurów pijących alkohol w porównaniu z zaobserwowanym wcześniej u szczurów niepijących alkoholu (Steensland i wsp. 2012), strprawdopodobnie z powodu zwiększonej wrażliwości autoreceptora D2, co wykazano wcześniej u małp po 18 miesiącach dobrowolnego spożywania alkoholu (Budygin i wsp. 2003) oraz na myszach, wykorzystując paradygmat przewlekłego, przerywanego narażenia na opary etanolu (Karkhanis i wsp. 2015). Należy jednak zauważyć, że szczur, który nie był narażony na alkohol w naszym poprzednim badaniu (Steensland i wsp. 2012) były o kilka miesięcy młodsze od szczurów pijących alkohol przez długi czas w niniejszym badaniu. Istnieje zatem możliwość, że zaobserwowane zróżnicowane efekty OSU6162 u szczurów niepijących alkoholu w porównaniu do szczurów pijących alkohol mogą wynikać z różnic w układzie dopaminowym związanych z wiekiem. Wreszcie, ostatnie badanie wykorzystujące optogenetykę wykazało, że toniczne (niskie, ale długotrwałe), a nie fazowe (duże, ale krótkotrwałe) uwalnianie dopaminy w NAc zmniejszyło dobrowolne spożycie alkoholu u szczurów poddanych procedurze IA20E przez 7 tygodni (Bas i wsp. 2013). Wyniki te potwierdzają naszą ogólną interpretację, zgodnie z którą zdolność OSU6162 do wywoływania stabilnego, podwyższonego poziomu dopaminy może być kluczową cechą zdolności tego związku do osłabiania zachowań u szczurów wywołanych alkoholem.

W odniesieniu do potencjalnej przydatności terapeutycznej OSU6162 w populacji pacjentów z AUD, należy zauważyć, że obecne i wcześniejsze wyniki badań wskazujące na wzrost wydzielania dopaminy przez NAc u szczurów pijących długotrwale, jak również u szczurów niespożywających alkoholu, mogą potencjalnie wskazywać na skłonność do nadużywania. Jednakże, w przeciwieństwie do szybkiego szczytowego wzrostu, typowo związanego ze wzmacniającym działaniem alkoholu i innych substancji psychoaktywnych (Di Chiara i Imperato 1988 ; Volkow i Swanson 2003 ), wzrost dopaminy wywołany przez OSU6162 był powolny i długotrwały zarówno u szczurów pijących alkohol, jak i niespożywających alkoholu. Ponadto OSU6162 nie indukował CPP ani u szczurów pijących długotrwale, ani u szczurów niespożywających alkoholu. Możliwość, że upośledzona zdolność uczenia się związku między potencjalnymi efektami wzmacniającymi a komorą parzystą była przyczyną braku CPP indukowanego przez OSU6162, została wykluczona przez odkrycie, że szczury leczone OSU6162 łatwo odróżniały nowy od znanego obiekt w paradygmacie NOR. Co więcej, niedawne badanie wykazało, że leczenie OSU6162 faktycznie poprawiło pamięć lokalizacji obiektu (obejmującą skojarzenia ze wskazówkami przestrzennymi) (Nilsson i Carlsson, 2013 ), co wskazuje, że leczenie OSU6162 poprawia właściwości poznawcze w paradygmacie naturalnego zapominania. Łącznie, te odkrycia wskazują, że OSU6162 najprawdopodobniej nie posiada żadnych właściwości wzmacniających samodzielnie, co przemawia przeciwko potencjalnemu ryzyku nadużywania.

Podsumowując, niniejsze badanie wykazujące zmniejszoną podstawową produkcję dopaminy w jądrze półkulistym (NAc) u szczurów rasy Wistar pijących alkohol przez długi czas, wzmacnia hipotezę, że przewlekłe spożywanie alkoholu wywołuje stan hipodopaminergiczny u pacjentów z AUD. Ponadto, po raz pierwszy wykazujemy, że stabilizator monoamin OSU6162 ma zdolność przeciwdziałania tym allostatycznym zmianom w mezolimbicznym układzie dopaminowym, indukowanym przez cykle długotrwałego, dobrowolnego spożywania alkoholu i okresy abstynencji. Niniejsze wyniki wskazują, że OSU6162 nie jest podatny na nadużywanie. Te odkrycia, wraz z naszymi ostatnimi badaniami laboratoryjnymi na ludziach, które potwierdziły słuszność koncepcji, wykazując, że OSU6162 osłabia pragnienie i upodobanie do spożywanego alkoholu wywołane przygotowaniem u pacjentów uzależnionych od alkoholu (niepublikowane wyniki badań naszej grupy badawczej) oraz korzystny profil działań niepożądanych tego związku (Johansson i in . 2012 ; Kloberg i in . 2014 ) uzasadniają dalszą ocenę skuteczności klinicznej OSU6162 w osłabianiu spożycia alkoholu u pacjentów z AUD.

Podziękowania

Dziękujemy dr Arvidowi Carlssonowi z Sahlgrenska Academy, University of Gothenburg, za hojny dar OSU6162 (dostarczony dr Arvidowi Carlssonowi przez Pfizer Pharmaceuticals, Inc.), cenne komentarze do manuskryptu i inspirujące dyskusje dotyczące wyników przedstawionych w niniejszym manuskrypcie. Dziękujemy technikom Monice Aronsson, Linnei Tankred i studentom studiów licencjackich Weinni Mussie, Carolina Bengtsson-Gonzales i Mohammed Elhassan za doskonałą pomoc w eksperymentach. Badanie zostało sfinansowane przez Szwedzką Radę ds. Badań Naukowych (2009-2612), Fundusze Badawcze Instytutu Karolinska, Radę ds. Badań Naukowych Szwedzkiego Monopolu Sprzedaży Detalicznej Alkoholu (FO2012-0053), Fundację Torstena Söderberga (M203/12), Szwedzką Fundację Mózgu (FO2011-0106, FO2012-0083 i FO2013-0042) oraz Szwedzką Radę ds. Badań Naukowych ds. Zdrowia, Życia Zawodowego i Dobrobytu (2013–1781)

Ujawnienie/Konflikt interesów

Żaden z autorów nie deklaruje jakichkolwiek interesów finansowych lub konfliktu interesów w dziedzinie biomedycyny.

Wkład autorów

Autorzy KF, BS i PS zaprojektowali, przeanalizowali i zinterpretowali dane z eksperymentu mikrodualizacyjnego. KF i PS zaprojektowali, przeanalizowali i zinterpretowali dane z eksperymentu NOR. KF przeprowadził mikrodializę i eksperymenty NOR. IF i PS zaprojektowali, przeanalizowali i zinterpretowali dane z eksperymentów CPP. IF i MW przeprowadzili eksperymenty CPP. KF, IF i PS napisali pierwszy szkic manuskryptu. Wszyscy autorzy przyczynili się do powstania i zatwierdzili ostateczną wersję manuskryptu.

Referencje

  • Anton RF, O'Malley SS, Ciraulo DA, Cisler RA, Kuper D, Donovan DM, DR gastfriend, Hosking JD, Johnson BA, LoCastro JS, Longabaugh R, Mason BJ, Mattson, ME, Miller WR, Pettinati HM, Randall CL, Szybki R, Weiss RD, Williams LD, Zweben A, CSR Grupy (2006) Połączone farmakoterapie i interwencje behawioralne w leczeniu uzależnienia od alkoholu: badanie COMBINE: randomizowane badanie kontrolowane. JAMA 295:2003-2017.
  • Barak S, Karnicella S, Yowell QV, Ron D (2011) Czynnik neurotroficzny pochodzący z linii komórek glejowych odwraca wywołaną alkoholem allostazę układu dopaminergicznego mezolimbicznego: implikacje dla nagrody alkoholowej i poszukiwania. Czasopismo Neurobiologii: Oficjalne czasopismo Towarzystwa Neurobiologii 31:9885-9894.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 23
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • Web of Science® Times Cytowane: 8
  • CrossRef,
  • PubMed
  • Bass CE, Grinevich wiceprezes, Gioia D, Dzień-Brązowy JD, Bonin KD, Stuber GD, Weiner JL, Budygin EA (2013) Optogenetyczna stymulacja neuronów dopaminowych VTA ujawnia, że ​​toniczne, a nie fazowe wzorce transmisji dopaminy zmniejszają samopodawanie etanolu. Frontiers in Behavioral Neuroscience 7:173.
  • Becker HC, Mulholland PJ (2014) Neurochemiczne mechanizmy odstawienia alkoholu. Handb Clin Neurol 125:133-156.
  • Boileau I, Assad JM, Pihl RO, Benkelfat C, Leyton M, Diksić M, Tremblay RE, Dagher A (2003) Alkohol sprzyja uwalnianiu dopaminy w ludzkim jądrze półleżącym. Synapse 49:226-231.

Link bezpośredni:

  • Brunetti M, Di Tizio L, Dezi S, Pozzi G, Grandinetti P, Martinotti G (2012) Arypiprazol, alkoholizm i nadużywanie substancji: przegląd. Eur Rev Med Pharmacol Sci 16:1346-1354.
  • PubMed,
  • Web of Science® Times Cytowane: 9
  • Budygin EA, Jan CE, Mateo Y, Daunais JB, DP Friedmana, Udziel KA, Jones SR (2003) Przewlekła ekspozycja na etanol zmienia funkcję presynaptycznej dopaminy w prążkowiu małp: badanie wstępne. Synapse 50:266-268.

Link bezpośredni:

  • Carlsson ML, Carlsson A, Nilsson M (2004) Schizofrenia: od dopaminy do glutaminianu i z powrotem. Curr Med Chem 11:267-277.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 94
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 9
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 8
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 124
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • ADS
  • CrossRef
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 1
  • Carlsson ML, Burstein ES, Kloberg A, Hansson S, Schedwin A, Nilsson M, Szczebel JP, Carlsson A (2011) I. Dowody in vivo na częściowe działanie agonistyczne (−)-OSU6162 i (+)-OSU6162 na receptory serotoninowe 5-HT2A. J Neural Transm 118:1511-1522.
  • Karnicella S, Ron D, Barak S (2014) Przerywany schemat dostępu do etanolu u szczurów jako przedkliniczny model nadużywania alkoholu. Alkohol 48:243-252.
  • Cunningham CL, Gremel CM, Groblewski PA (2006) Preferencje i awersje warunkowe miejsca wywołane lekami u myszy. Nat Protoc 1:1662-1670.
  • Di Chiara G, Imperato A (1988) Leki nadużywane przez ludzi preferencyjnie zwiększają synaptyczne stężenia dopaminy w mezolimbicznym układzie swobodnie poruszających się szczurów. Proc Natl Acad Sci USA 85:5274-5278.
  • Diana M (2011) Hipoteza dopaminy uzależnienia od narkotyków i jej potencjalna wartość terapeutyczna. Przód Psychiatr 2:64.
  • Fredriksson I, Jayaram-Lindstrom N, Wirf M, Nylander E, Nystrom E, Jardemark K, Steensland P (2015) Ocena guanfacyny jako potencjalnego leku na zaburzenia związane z używaniem alkoholu u szczurów pijących przez długi czas: wyniki badań behawioralnych i elektrofizjologicznych. Neuropsychopharmacology 40:1130-1140.
  • Grace AA (2000) Model toniczno-fazowy regulacji układu dopaminowego i jego implikacje dla zrozumienia alkoholu i głodu psychostymulującego. Nałóg 95:S119-128.

Link bezpośredni:

  • Heinz A, Siessmeier T, Wrase J, Hermann D, Klein S, Grusser SM, Flor H, Braus DF, Buchholz HG, Grunder G, Schreckenberger M, Smolka MN, Rosch F, Mann K, Bartenstein P (2004) Korelacja między receptorami dopaminy D (2) w prążkowiu brzusznym a centralnym przetwarzaniem sygnałów alkoholowych i głodu alkoholu. Am J Psychiatry 161:1783-1789.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • Web of Science® Times Cytowane: 257
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 148
  • Hietala J, Zachód C, Syvalahti E, Nagren K, Lehikoinen P, Sonninen P, Ruotsalainen U (1994) Charakterystyka wiązania receptora dopaminowego prążkowia D2 in vivo u pacjentów uzależnionych od alkoholu. Psychofarmakologia (Berl) 116:285-290.
  • Hopf FW, Chang SJ, Sparta DR, Bowers MS, Bonci A (2010) Motywacja do picia alkoholu staje się odporna na fałszowanie chininą po 3–4 miesiącach przerywanego samodzielnego przyjmowania alkoholu. Alcohol Clin Exp Res 34:1565-1573.

Link bezpośredni:

  • Jerlhag E, Egecioglu E, Landgren S, Salome N, Heilig M., Moechars D, Datta R, Perrissoud D, Dickson SL, Engel JA (2009) Wymóg centralnej sygnalizacji greliny na nagrodę alkoholową. Proc Natl Acad Sci USA 106:11318-11323.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • Web of Science® Times Cytowane: 141,
  • ADS
  • Johansson B, Carlsson A, Carlsson ML, Karlsson M, Nilsson MKL, Nordquist-Brandt E, Rönnbäck L (2012) Badanie krzyżowe kontrolowane placebo dotyczące stabilizatora monoaminergicznego (−)-OSU6162 w zmęczeniu psychicznym po udarze lub urazie mózgu. Acta Neuropsychiatrica 24:266-274.

Link bezpośredni:

  • Jonsson S, Ericson M, Soderpalm B (2014) Umiarkowane, długotrwałe spożycie etanolu wpływa na ekspresję genów receptorów neuroprzekaźników w jądrze półleżącym szczura. Alcohol Clin Exp Res 38:722-729.

Link bezpośredni:

  • Joos L, Goudriaan AE, Schmaal L, Fransen E, van den Brink W, Sabbe BG, Dom G (2013) Wpływ modafinilu na impulsywność i nawroty u pacjentów uzależnionych od alkoholu: randomizowane badanie kontrolowane placebo. Europejska Neuropsychofarmakologia: czasopismo Europejskiego Kolegium Neuropsychofarmakologii 23:948-955.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 10
  • Kara E, Lin H, Svensson K, Johansson AM, Dziwne PG (2010) Analiza działania nowych związków skierowanych na receptory dopaminy (S)-OSU6162 i ACR16 w receptorze dopaminy D2. Br J Pharmacol 161:1343-1350.

Link bezpośredni:

  • Karami M, Zarrindast MR (2008) Morfina zależna od płci warunkuje miejsce u dorosłych szczurów rasy Wistar. Eur J Pharmacol 582:78-87.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 13
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 1
  • Web of Science® Times Cytowane: 1
  • CrossRef,
  • Web of Science® Times Cytowane: 2,
  • ADS
  • Karkhanis AN, Rose JH, Huggins KN, Konstantopoulos JK, Jones SR (2015) Przewlekła, okresowa ekspozycja na etanol zmniejsza presynaptyczną neurotransmisję dopaminy w jądrze półleżącym myszy. Drug Alcohol Depend 150:24-30.
  • Kloberg A, Konstantynscu R, Nilsson MK, Carlsson ML, Carlsson A, Wahlstrom J, Haghighi S (2014) Tolerancja i skuteczność monoaminergicznego stabilizatora (−)-OSU6162 (PNU-96391A) w chorobie Huntingtona: badanie krzyżowe z podwójnie ślepą próbą. Acta Neuropsychiatrica. Officiel Wetenschappelijk Orgaan van Het IGBP (Interdyscyplinarny Genootschap voor Biologische Psychiatrie) 26:298-306.
  • Kumakura Y, Gjedde A, Kaprioli D, Kienast T, Beck A, Plotkin M, Schlagenhauf F, Vernaleken I, Grunder G, Bartenstein P, Heinz A, Cumming P (2013) Zwiększony obrót dopaminy w jądrze ogoniastym u pacjentów z detoksykacją alkoholową. PLoS ONE 8e73903:.
  • Lido HH, Stomberg R, Fagerberg A, Ericson M, Soderpalm B (2009) Inhibitor wychwytu zwrotnego glicyny org 25935 oddziałuje z podstawowym i wywołanym etanolem uwalnianiem dopaminy w jądrze półleżącym szczura. Alcohol Clin Exp Res 33:1151-1157.

Link bezpośredni:

  • Litten RZ, Ryan ML, Fertig JB, Falk DE, Johnson B, Dunn KE, Zielona sztuczna inteligencja, Pettinati HM, Ciraulo DA, Sarid-Segal O, Kampmana K, Brunetka MF, Szczep EC, Tiouryryna NA, Okup J, Scotta C, Stout R, Grupa NS (2013) Podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie oceniające skuteczność winianu warenikliny w leczeniu uzależnienia od alkoholu. J Medycyna uzależnień 7:277-286.
  • CrossRef,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 32
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science®
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 187
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 40
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 1
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • Web of Science® Times Cytowane: 784
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 21
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 140
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 17
  • Malmöf T, Feltmann K, Konradsson-Geuken A, Schneider F, Alken RG, Svensson TH, Schilstrom B (2015) Podstawiony deuterem l-DOPA wykazuje zwiększoną siłę behawioralną i wydzielanie dopaminy w zwierzęcym modelu choroby Parkinsona: porównanie z efektami wywołanymi przez l-DOPA i inhibitor MAO-B. J Neural Transm 122:259-272.
  • Martinez D, Gil R, Slifstein M, Hwang DR, Huang Y, Perez A, Kegeles L, Talbot P, Evans S, Krystal J, Laruelle M, Abi-Dargham A (2005) Uzależnienie od alkoholu wiąże się z osłabionym przekazywaniem dopaminy w prążkowiu brzusznym. Biol Psychiatry 58:779-786.
  • Natesan S, Svensson KA, Nieodpowiedzialne GE, Nobrega JN, Barlow KB, Johansson AM, Kapur S (2006) Stabilizatory dopaminy (S)-(−)-(3-metanosulfonylofenylo)-1-propylo-piperydyna [(−)-OSU6162] i 4-(3-metanosulfonylofenylo)-1-propylo-piperydyna (ACR16) wykazują wysokie in vivo Zajęcie receptora D2, skuteczność podobna do działania leków przeciwpsychotycznych i niski potencjał działań niepożądanych o charakterze motorycznym u szczurów. J Pharmacol Exp Ther 318:810-818.
  • Nilsson MK, Carlsson ML (2013) Monoaminergiczny stabilizator (−)-OSU6162 odwraca zależne od opóźnienia naturalne zapominanie i poprawia upośledzenie pamięci wywołane przez skopolaminę u myszy. Neuropharmacology 75:399-406.
  • Rehm J, Mathers C, Popowa S, Thavorncharoensap M, Teerawattananon Y, Patra J (2009) Globalny ciężar chorób i urazów oraz koszty ekonomiczne przypisywane spożywaniu alkoholu i zaburzeniom związanym z używaniem alkoholu. Lancet 373:2223-2233.
  • Szczebel JP, Szczebel E, Helgeson L, Johansson AM, Svensson K, Carlsson A, Carlsson ML (2008) Wpływ (−)-OSU6162 i ACR16 na aktywność motoryczną u szczurów, wskazujący na unikalny mechanizm stabilizacji dopaminy. J Neural Transm 115:899-908.
  • Schilström B, Nomikos GG, Nisell M, Hertel P, Svensson TH (1998) N-metyl-d-antagonizm receptora asparaginowego w brzusznej części nakrywki zmniejsza ogólnoustrojowe uwalnianie dopaminy wywołane nikotyną w jądrze półleżącym. Neuroscience 82:781-789.
  • Seeman P, Guan HC (2007) Częściowe działanie agonistyczne dopaminy (−)OSU6162 jest zgodne z nadaktywnością dopaminy w psychozie. Eur J Pharmacol 557:151-153.
  • Simms JA, Steensland P, Medyna B, Abernathy KE, Chandler LJ, Mądry R, Bartlett SE (2008) Okresowy dostęp do 20% etanolu powoduje wysokie spożycie etanolu u szczurów Long-Evans i Wistar. Alcohol Clin Exp Res 32:1816-1823.

Link bezpośredni:

  • Sonesson C, Lin CH, Hansson L, Wody N, Svensson K, Carlsson A, Smith MW, Wikstrom H (1994) Podstawione (S)-fenylopiperydyny i sztywne kongenery jako preferencyjni antagoniści autoreceptora dopaminy: synteza i zależności między strukturą a aktywnością. J Med Chem 37:2735-2753.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 76
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 175,
  • ADS
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 17
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 13
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 1
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 126
  • Steensland P, Simms JA, Holgate J, Richards JK, Bartlett SE (2007) Wareniklina, częściowy agonista receptora nikotynowego acetylocholiny alfa4beta2, selektywnie zmniejsza spożycie etanolu i. Proc Natl Acad Sci USA 104:12518-12523.
  • Steensland P, Fredriksson I, Holst S, Feltmann K, Franck J, Schilstrom B, Carlsson A (2012) Stabilizator monoaminy (−)-OSU6162 osłabia dobrowolne spożycie etanolu i indukowaną przez etanol produkcję dopaminy w jądrze półleżącym. Biol Psychiatry 72:823-831.
  • Szybki R (2010) Leki działające na układ dopaminergiczny w leczeniu pacjentów uzależnionych od alkoholu. Curr Pharm Des 16:2136-2140.
  • Tolboom Północny, Berendse HW, Leysen JE, Jakub M, van Berckel BN, Schuit RC, Ponsen MM, Bakker E, Hoetjes NJ, Reklama Windhorst, Carlsson ML, Lammertsma AA, Carlsson A (2015) Stabilizator dopaminy (−)-OSU6162 zajmuje subpopulację receptorów dopaminowych prążkowia D2/D3: badanie PET [C]rakloprydu u zdrowych ludzi. Neuropsychopharmacology 40:472-479.
  • Tupala E, Tiihonen J (2004) Dopamina i alkoholizm: neurobiologiczne podstawy nadużywania etanolu. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry 28:1221-1247.
  • Tzschentke TM (2007) Pomiar nagrody za pomocą paradygmatu warunkowej preferencji miejsca (CPP): aktualizacja z ostatniej dekady. Addict Biol 12:227-462.

Link bezpośredni:

  • Volkow ND, Swanson JM (2003) Zmienne wpływające na kliniczne stosowanie i nadużywanie metylofenidatu w leczeniu ADHD. Am J Psychiatry 160:1909-1918.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • Web of Science® Times Cytowane: 218
  • Volkow ND, Wang GJ, Fowler JS, Logan J, Hitzemann R., Ding YS, Pappas N, Masło Shea C., Piscani K (1996) Zmniejszenie liczby receptorów dopaminy, ale nie transporterów dopaminy u osób uzależnionych od alkoholu. Alcohol Clin Exp Res 20:1594-1598.

Link bezpośredni:

  • Volkow ND, Wang GJ, Telang F, Fowler JS, Logan J, Jayne M, Może, Pradhan K, Wong C (2007) Głębokie zmniejszenie uwalniania dopaminy w prążkowiu u odtrutych alkoholików: możliwe zaangażowanie oczodołowo-czołowe. Czasopismo Neurobiologii: Oficjalne czasopismo Towarzystwa Neurobiologii 27:12700-12706.
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 151
  • PubMed,
  • Web of Science® Times Cytowane: 262
  • CrossRef,
  • PubMed,
  • CAS,
  • Web of Science® Times Cytowane: 146
  • Weiss F, Parsons LH, Schulteis G, Hyytia P, Lorang, Montana, Bloom FE, Koob GF (1996) Samodzielne podawanie etanolu przywraca związane z odstawieniem niedobory w uwalnianiu dopaminy leżącej i 5-hydroksytryptaminy u zależnych szczurów. The Journal of Neuroscience: oficjalne czasopismo Society for Neuroscience 16:3474-3485.
  • Mądry RA (1973) Dobrowolne spożycie etanolu u szczurów po narażeniu na etanol w różnych schematach. Psychofarmakologia 29:203-210.