Nowy Biomarker jedzenia Hedonicznego? Wstępne badanie kortyzolu i odpowiedzi na nudności na ostrą blokadę opioidów (2014)

. Rękopis autora; dostępny w PMC 2015 Mar 1.

Opublikowany w końcowym edytowanym formularzu jako:

PMCID: PMC4125886

NIHMSID: NIHMS552807

Abstrakcyjny

Osoby z nadwagą i otyłe różnią się stopniem hedonicznego jedzenia. Może to odzwierciedlać adaptacje obwodów nerwowych związanych z nagrodami, regulowane częściowo przez aktywność opioidergiczną. Zbadaliśmy pośrednią, funkcjonalną miarę centralnej aktywności opioidergicznej, oceniając reakcje kortyzolu i nudności na ostrą blokadę opioidową przy użyciu antagonisty opioidów, naltreksonu, u kobiet z nadwagą / otyłych (średnia BMI = 31.1 ± 4.8) przed rozpoczęciem uważna interwencja żywieniowa w celu zmniejszenia stresu. Ponadto oceniliśmy wskaźniki związane z jedzeniem hedonicznym, w tym zachowania związane z jedzeniem (objadanie się, jedzenie emocjonalne, jedzenie zewnętrzne, powściągliwość) oraz spożycie słodyczy / deserów i węglowodanów (blokowa częstotliwość jedzenia); świadomość interoceptywna (która jest związana z rozregulowanym zachowaniem żywieniowym); i poziom otyłości na linii bazowej. Wywołany przez naltrekson wzrost kortyzolu był związany z większym emocjonalnym i powściągliwym jedzeniem oraz niższą świadomością interoceptywną. Nudności wywołane naltreksonem były związane z objadaniem się i większą otyłością. Ponadto w niewielkiej analizie eksploracyjnej nudności wywołane naltreksonem przewidywały odpowiedź na leczenie polegającą na uważnej interwencji żywieniowej, ponieważ uczestnicy z bardziej nasilonymi nudnościami na początku utrzymywali wagę, podczas gdy osoby bez odpowiedzi na nudności miały tendencję do przybrania na wadze. Te wstępne dane sugerują, że uwalnianie kortyzolu indukowane naltreksonem i nudności mogą pomóc w identyfikacji osób, które mają większą zależność od nagrody żywieniowej, co prowadzi do nadmiernego pędu do jedzenia. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić to odkrycie i sprawdzić, czy te markery tonów opioidergicznych mogą pomóc przewidzieć sukces w niektórych rodzajach programów kontroli masy ciała.

Słowa kluczowe: naltrekson, jedzenie hedoniczne, uzależnienie od żywności, kortyzol, nudności, otyłość

Wraz z pojawieniem się epidemii otyłości i obfitości smacznych potraw w obecnym środowisku żywnościowym pojawiła się koncepcja jedzenia hedonicznego. Hedoniczne jedzenie odnosi się do jedzenia dla przyjemnych, satysfakcjonujących aspektów jedzenia, w przeciwieństwie do homeostatycznego jedzenia, które odnosi się do jedzenia dla potrzeb kalorycznych (). Hedoniczne jedzenie jest związane z pojęciem „uzależnienia od żywności”, którego istnienie jest przedmiotem gorących dyskusji w dyskursach naukowych i publicznych (; ). Teoretycy sugerują, że jedzenie oparte na hedonice może spowodować uzależnienie ludzi od jedzenia lub jego określonych składników w sposób przypominający uzależnienie od narkotyków (; ). Z kolei te zachowania żywieniowe mogą prowadzić do przyrostu masy ciała i otyłości w podgrupie osób.

Korelacyjne dowody potwierdzające koncepcję uzależnienia od żywności narastają, ponieważ badania neuroobrazowe ujawniają, że zarówno osoby otyłe, jak i uzależnione od narkotyków mają zmiany w regionach mózgu związane z wrażliwością na nagrody, motywacją motywacyjną, pamięcią i uczeniem się, kontrolą impulsów, reaktywnością stresową i świadomością interoceptywną (dla recenzja, zobacz ). W badaniach na zwierzętach coraz więcej dowodów wskazuje na to, że smaczne pokarmy powszechnie występujące w naszym zaopatrzeniu w żywność (w szczególności te zawierające duże ilości cukru i tłuszczu) mają właściwości uzależniające. Szczury, które mają dostęp do bardzo smacznych potraw, wykazują klasyczne cechy uzależnienia, w tym uzależnienie, odstawienie, głód i uczulenie krzyżowe w odpowiedzi na narkotyki ().

Układ opioidowy jest częściowo zawarty w ważnym obwodzie nerwowym zaangażowanym zarówno w używanie substancji, jak i nagrodę pokarmową. Ostre spożycie smacznego pokarmu stymuluje uwalnianie endogennych opioidów, które pośredniczą w uczuciach przyjemności (). Jednak powtarzająca się nadmierna stymulacja postsynaptycznych receptorów opioidowych z powodu przewlekłego przyjmowania smacznych pokarmów może wywołać długotrwałe zmiany w funkcji receptora lub mechanizmy transdukcji, które następnie obniżają działanie opioidów (). Na przykład szczury z częstym dostępem do czekolady lub sacharozy, które wywołują zachowania objadania się, wykazują zmniejszoną ekspresję enkefalin (endogennego opioidu) w prążkowiu brzusznym, regionie mózgu zaangażowanym w nagrodę (; ). Powstały stan opioidergiczny może wywołać stan wycofania. Szczury, którym zapewniono chroniczny dostęp do diety o wysokiej zawartości sacharozy, a następnie albo gwałtownie zdjęto, albo poddano działaniu antagonisty opioidów, wykazują zachowania zgodne z odstawieniem opiatów (). Z kolei stan wycofania może zwiększyć zachętę motywacyjną dla cukru, jak ma to miejsce w przypadku nadużywania alkoholu (). „Pragnienie” nagrody pokarmowej jest pośredniczone przez sygnalizację μ-opioidową w jądrze półleżącym (). Te różne badania na zwierzętach pokazują, że centralna aktywność opioidowa jest zaangażowana w podstawowe procesy uzależnienia związane z smacznymi potrawami, w szczególności objadanie się, odstawienie i głód.

Pomimo przekonujących neurobiologicznych modeli uzależnienia u zwierząt, istnieje niedostatek bezpośrednich dowodów potwierdzających koncepcję jedzenia lub uzależnienia od jedzenia u ludzi (). Brak jest potwierdzonych funkcjonalnych markerów centralnej aktywności opioidergicznej u ludzi, poza skanami pozytronowej tomografii emisyjnej (PET), w celu oceny potencjału wiązania receptora opioidowego. Jednakże, jako pośrednia miara funkcjonalna, zbadano wpływ antagonistów opioidowych na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA) w celu oceny roli endogennej aktywności opioidergicznej w uzależnieniach od alkoholu i nikotyny (np. ; ; ; ). Endogenne opioidy hamują oś HPA przez dwa szlaki. Po pierwsze, neurony w jądrze łukowatym zawierające β endorfinę i enkefalinę aktywują receptory opioidowe μ w jądrze okołokomorowym w celu zahamowania uwalniania hormonu uwalniającego kortykotropinę (CRH) (). Opioidy hamują również aktywność neuronów zawierających norefineprynę w locus coeruleus, które aktywują podwzgórzowe neurony CRH (). Famakologiczna blokada receptorów opioidowych uwalnia opioidergiczny wkład hamujący do neuronów CRH, stymulując przysadkowy hormon adrenokortykotropowy (ACTH), a ostatecznie kortyzol z nadnercza. W rezultacie indywidualne różnice w centralnej aktywności opioidergicznej można wykryć poprzez odpowiedź kortyzolu na antagonizm opioidowy. Większy wzrost uwalniania kortyzolu do antagonisty opioidów może wskazywać na słabszy endogenny ton opioidów w wyniku mniejszej liczby endogennych opioidów dostępnych do konkurowania o miejsca wiązania lub zmniejszenia gęstości receptora opioidowego, co skutkuje pełniejszą blokadą wejść hamujących do podwzgórza (; ). Jak dotąd w jednym badaniu stwierdzono, że pacjenci z bulimią mieli wyższy poziom kortyzolu w odpowiedzi na nalokson (antygonistyczny opioid) w porównaniu z grupą kontrolną ().

Chociaż dokładne mechanizmy leżące u podstaw związku między reakcją kortyzolu, centralną aktywnością opioidergiczną i antagonistami opioidów są nieznane, wysunęliśmy teorię, że przewlekłe nadmierne spożycie bardzo smacznych pokarmów obniża produkcję endogennego peptydu opioidowego lub gęstość receptora, co byłoby odzwierciedlone przez zwiększony poziom kortyzolu w odpowiedzi na antagonista opioidów. Postulowaliśmy również, że reakcje nudności na antagonizm opioidów mogą być drugim wskaźnikiem centralnej aktywności opioidów, ponieważ osoby o niskim tonie opioidergicznym mogą odczuwać bardziej mdłości po ostrej blokadzie opioidowej. Terapia naltreksonem (głównie antagonistą opioidów μ) w połączeniu z bupropionem powoduje klinicznie istotną utratę masy ciała () wspieranie roli systemu opioidowego w zachowaniu żywieniowym i przyroście masy ciała. Jednak nudności są częstym skutkiem ubocznym naltreksonu, a przegląd jakościowy sugeruje, że może być zwiększony u osób z otyłością (). W dwóch dużych badaniach klinicznych, w których podawano naltrekson osobom otyłym, 30-34% zgłaszał nudności w warunkach terapii lekowej w porównaniu z 5-11% w grupie placebo (). Jak dotąd związek między nudnościami wywołanymi przez naltrekson a jedzeniem związanym z hedonizmem pozostaje niezbadany.

W bieżącym badaniu oceniliśmy reakcje kortyzolu i nudności na wystandaryzowane wyzwanie naltreksonu u kobiet z nadwagą i otyłością. W analizach przekrojowych zbadaliśmy, czy odpowiedzi te były związane z hedonistycznymi zachowaniami żywieniowymi, w tym z binge, emocjonalnym i zewnętrznym jedzeniem. Uwzględniliśmy również ograniczenia dietetyczne, ponieważ, mimo że nie mierzy on wyraźnie jedzenia hedonicznego, ludzie mają wysokie ograniczenia powściągliwości w obliczu stresu lub obciążenia poznawczego (). Powściągliwość dietetyczna została niedawno ponownie skonceptualizowana jako odzwierciedlenie utajonego jedzenia hedonistycznego, przy czym wysoce powściągliwe osoby jedzą mniej niż chcą, a nie mniej niż potrzebują (). Oceniliśmy także zależność między kortyzolem a reakcjami nudności na naltrekson z przyjmowaniem i otyłością w diecie. Po podaniu naltreksonu kobiety zgłaszające wyższe poziomy hedonicznych zachowań żywieniowych mogą wykazywać poważniejszy stan odstawienia podobny do opiatów, podobny do szczurzego modelu wysokiego spożycia cukru (). Dlatego przewidywaliśmy, że większe nudności i odpowiedzi kortyzolu na naltrekson, prawdopodobnie wskazujące na słabszą aktywność opioidergiczną, byłyby związane z wyższymi poziomami hedonicznych zachowań żywieniowych, większym spożyciem smacznych potraw i nadmiernym otłuszczeniem.

Zbadaliśmy również związek reakcji naltreksonu ze świadomością interoceptywną, percepcją wrażeń pochodzących z wnętrza ciała. Według najnowszych teorii świadomość interoceptywna jest ważna dla regulacji homeostazy i może ulec zmianie w wyniku uzależnienia (; ; ). Ponieważ osoby uzależnione przewlekle doświadczają awersyjnych stanów cielesnych wynikających zarówno z objawów odstawienia, jak i cierpienia emocjonalnego, mogą reagować bardziej impulsywnie na odczucia pragnienia lub wycofania, aby zaspokoić pragnienia lub złagodzić stan awersji (). Jako pierwszy krok w kierunku zrozumienia potencjalnego związku między uzależniającymi od opioidów procesami uzależnienia od żywności a świadomością interoceptywną zbadaliśmy, czy zgłaszane przez siebie aspekty świadomości interoceptywnej były związane z odpowiedziami naltreksonu.

Wreszcie, reakcje na ostrą blokadę opioidową mogą mieć użyteczność kliniczną, przewidując indywidualne różnice w odpowiedzi na leczenie w przypadku interwencji u osób z nadwagą i otyłością. Zbadaliśmy, czy odpowiedzi naltreksonu na początku przewidywanej zmiany masy ciała wśród kobiet zostały włączone do randomizowanego badania pilotażowego z kontrolną listą oczekujących programu opartego na uważności na stresowanie ().

Metody

Uczestnicy

Niniejszy artykuł opisuje podstawowe dane zebrane od podgrupy kobiet (N = 33), które zdecydowały się na udział w badaniu pilotażowym randomizowanej listy kontrolnej oczekujących interwencji uważności na przejadanie się i redukcję stresu (N = 47), opisanej wcześniej (). Charakterystyka próbki jest podana w Tabela 1. Skład etniczny próbki wynosił 64% biały, 18% azjatycko-amerykański, 15% Hispanic / Latina, a 3% zidentyfikowano jako inne pochodzenie etniczne. Pięciu uczestników stosowało stabilne leki przeciwdepresyjne.

Tabela 1 

Charakterystyka próbki (N = 33)

Instytucjonalna Komisja Rewizyjna Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco (UCSF) zatwierdziła to badanie i wszyscy uczestnicy wyrazili świadomą zgodę. W skrócie, dorosłe uczestniczki zostały zrekrutowane przez media z kluczowymi kryteriami kwalifikującymi w następujący sposób: wskaźnik masy ciała (BMI) między 25 i 40; przed menopauzą; brak historii cukrzycy lub choroby sercowo-naczyniowej lub czynnego zaburzenia endokrynologicznego; nie w ciąży lub mniej niż jeden rok po porodzie; brak wcześniejszej lub obecnej praktyki medytacyjnej lub jogi; obecnie nie planuje diety ani nie bierze leków, które wpływają na wagę; brak aktualnego zgłaszanego przez siebie zaburzenia jedzenia lub uzależnienia od alkoholu lub narkotyków; nie przyjmowanie leków przeciwbólowych, steroidów lub leków przeciwpsychotycznych; i angielski piśmienny. Uczestnicy dostarczyli próbkę moczu w celu zbadania obecności opioidów lub innych leków i ciąży. Wszystkie testy były negatywne. Kwalifikujący się i zainteresowani uczestnicy ukończyli dwie wizyty oceniające w UCSF Clinical Research Center (w zakresie kwalifikowalności i antropometrii) oraz ankietę on-line na poziomie wyjściowym. Zostały one ponownie ocenione za pomocą podobnej wizyty i baterii kwestionariusza po interwencji.

Oceny podstawowe

Odpowiedzi kortyzolu i nudności na naltrekson

Wszystkie oceny wyjściowe zostały zakończone przed randomizacją. Uczestnicy zostali poinstruowani, aby uzupełnić zestawy do pobierania próbek śliny domowej do oceny poziomu kortyzolu w dniach 4. Pierwsze trzy dni były dniami kontrolnymi do oceny dobowych rytmów kortyzolu po przebudzeniu, 30 minut po przebudzeniu (aby uchwycić poranny wzrost), przy 1pm, 2pm, 3pm i 4pm. Uczestnicy zostali poinstruowani, aby pobrać pierwszą próbkę w łóżku i nie jeść, nie pić, myć zębów ani nie podejmować energicznej aktywności między pierwszymi dwiema porannymi próbkami lub 20 minutami przed wszystkimi innymi próbkami.

Czwartego dnia uczestnicy przyjęli kliniczną dawkę naltreksonu (50 mg) po próbce śliny 1pm po obiedzie, aby kontrolować reakcje kortyzolu na przyjmowanie pokarmu. Dawka 50 mg została wybrana, ponieważ jest to zatwierdzona przez FDA dawka do leczenia uzależnienia od alkoholu i opioidów i została wykorzystana w innych badaniach (). Czas zbierania śliny określono na podstawie badań wykazujących szczytowe stężenia naltreksonu i stężenia kortyzolu 2-3 godziny po podaniu naltreksonu (). Uczestnicy zostali poinformowani o możliwych negatywnych skutkach ubocznych, w tym nudnościach i otrzymali listę często zadawanych pytań na temat naltreksonu, aby zabrać je ze sobą do domu, opisując działania niepożądane. Nie podano warunku placebo. Każdą próbkę zbierano przez ślinienie do słomy w probówkach SaliCaps 2 mL (IBL Hamburg, Niemcy). Analizę kortyzolu przeprowadzono w Dresden LabService w Dresden University of Technology (Niemcy), stosując komercyjny test chemiluminescencji (CLIA; IBL Hamburg, Niemcy). Wartości większe niż 100 nmol / L zostały wyłączone, ponieważ wykraczały poza zakres testu.

Aby ocenić objawy nudności, uczestnicy wypełnili listę kontrolną objawów 14, w tym nudności, za pomocą skali punktowej 4 (0 = brak, 1 = łagodny, 2 = umiarkowany, 3 = ciężki). Uczestnicy zostali poproszeni o wypełnienie listy kontrolnej tuż przed snem. Uczestnicy bez kompletnej listy kontrolnej zostali wezwani przez personel badawczy do uzupełnienia brakujących elementów.

Zmienne antropometryczne

Zastosowano standardowy stadiometr (Perspective Enterprises, Portage, MI) do pomiaru wysokości do najbliższego 1 / 8th cala. Do pomiaru ciężaru do najbliższego 6002kg użyto cyfrowej skali (Wheelchair Scale 0.1, Scale-Tronix, Carol Stream, IL). Obliczono wskaźnik masy ciała (kg / m2). Waga została ponownie oceniona po interwencji.

Body Fat

Przeprowadzono skany absorpcjometrii rentgenowskiej z podwójną energią całego ciała (DEXA), aby oszacować całkowity procent tkanki tłuszczowej. Densytometr DEXA (GE Healthcare Lunar Prodigy, Madison, WI, USA) został dostosowany do trybu wiązki wentylatora i zastosowano wersję oprogramowania EnCore 9.15. Współczynnik zmienności w ocenie masy tłuszczu z densytometru UCSF General Clinical Research Center to 4%.

Zachowania żywieniowe

Holenderski kwestionariusz zachowań żywieniowych (DEBQ) (Van Strien, 1986) ocenia powściągliwe jedzenie, jedzenie emocjonalne i jedzenie zewnętrzne. Podskala Restrained Eating ocenia intencje i zachowania, aby ograniczyć spożycie żywności z powodu obaw o wagę. Paradoksalnie, powściągliwe jedzenie przewiduje spożywanie smacznych pokarmów w odpowiedzi na nie stresujące czynności poznawcze, co sugeruje, że powściągliwi jedzący mają utajoną podatność na nadmierne spożycie smacznych potraw (). Podskala jedzenia emocjonalnego mierzy zachowania żywieniowe wywołane negatywnymi emocjami, takimi jak gniew, nuda, lęk lub strach. Podskala jedzenia na bazie zewnętrznej ocenia jedzenie w odpowiedzi na bodźce związane z jedzeniem, takie jak zapach lub smak żywności lub obecność żywności w środowisku. Odpowiedzi były wykonywane w skali 5 od 1 = nigdy do 5 = bardzo często.

Skala napadowego objadania się (BES) została wykorzystana do oceny zakresu i nasilenia wzorców kompulsywnego objadania się, w tym tendencji behawioralnych (np. Spożywanie dużych ilości jedzenia) oraz negatywnych uczuć i myśli związanych z epizodami napadowego objadania się lub własnym ciałem (). Jest to ciągły środek wrażliwy na szeroki zakres obaw i wzorców z przejadaniem się zamiast diagnozowania zaburzeń objadania się.

Interoceptywna świadomość

Kwestionariusz reagowania na ciało (BRQ) to skala przedmiotu 7 używana do oceny aspektów świadomości interoceptywnej (; ). Analiza głównych czynników składowych ujawnia dwa czynniki w przeszłości (Daubenmier, niepublikowane analizy), jak również w bieżącym badaniu. Ładunki czynnikowe były większe niż .40 wyjaśniając 68% wariancji skali. Pierwsza podskala „Znaczenie interoceptywnej świadomości” ocenia znaczenie stosowania informacji interoceptywnych do świadomego regulowania zachowań i samoświadomości (przykładowe elementy to: „Ważne jest dla mnie, aby wiedzieć, jak moje ciało czuje się przez cały dzień”; Jestem przekonany, że moje ciało pozwoli mi wiedzieć, co jest dla mnie dobre ”;„ Lubię cieszyć się świadomością tego, jak czuje się moje ciało ”). Druga podskala „Postrzegane rozłączenie” mierzy zakres odłączenia między stanami psychicznymi i fizycznymi (przykładowe elementy obejmują: „Mój umysł i moje ciało często chcą robić różne rzeczy”; „Moje pragnienia cielesne prowadzą mnie do robienia rzeczy, które kończę żałować ”). Odpowiedzi były mierzone w skali punktowej 7, począwszy od 1 = wcale nie prawda o mnie do 7 = bardzo prawdziwa o mnie.

Spożycie dietetyczne

Kwestionariusz częstotliwości żywności Block 2005, półilościowy kwestionariusz częstotliwości żywności, został wykorzystany do oceny spożycia żywności przez 110 w ciągu ostatniego roku (). Procent kalorii z węglowodanów, tłuszczu i słodyczy / deserów obliczono zgodnie z analizami przeprowadzonymi przez NutritionQuest. Chociaż jest powszechnie stosowany, jest on nieco niewrażliwy na przejadanie się lub wzory binge, ponieważ największa ilość, którą można wskazać jako typowo spożywana, jest ograniczona dla większości produktów spożywczych.

Grupy interwencyjne

Wszyscy uczestnicy zostali losowo przydzieleni do grupy leczonej lub kontrolnej z listy oczekujących w stosunku 1: 1 i stratyfikowani według kategorii BMI (nadwaga: BMI 25 - 29.99 vs. otyłość: 30 - 39.99), wiek (≥ 40 lat) i aktualnie stosowane leki przeciwdepresyjne stosowania (n = 7), ponieważ czynniki te mogą wpływać na zmianę masy ciała. W obecnym podbadaniu 16 zostało losowo przydzielonych do grupy interwencyjnej, a 17 do grupy kontrolnej.

Stan leczenia

Nowa interwencja została opracowana poprzez integrację komponentów z trzech empirycznie zatwierdzonych programów, Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR) (), Terapia poznawcza oparta na uważności na depresję (), a trening świadomości jedzenia oparty na uważności (MB-EAT) (; ). Medytacja uważności pociąga za sobą systematyczne szkolenie skupionego stanu świadomości poprzez powtarzane uczucia oddechu, inne doznania zmysłowe, myśli i emocje, a także rozwój postawy nieosądzającej. W szczególności MB-EAT promuje świadomość sygnałów fizjologicznych związanych z głodem, sytością i satysfakcją ze smaku oraz wyzwalaczy emocjonalnych do przejadania się. W obecnym badaniu program interwencyjny składał się z dziewięciu godzin 2.5-godzinnych i jednego 7-godzinnego cichego dnia medytacyjnej praktyki z przewodnikiem w szóstym tygodniu programu. Uczestnicy byli zachęcani do angażowania się w codzienne zadania domowe, które obejmowały do ​​30 minut dziennie formalnych praktyk medytacyjnych uważności oraz do praktykowania uważnego jedzenia podczas posiłków. Więcej szczegółów dotyczących interwencji opisano w innym miejscu ().

Stan sterowania

Aby zapewnić wytyczne dotyczące zdrowego odżywiania i ćwiczeń podczas interwencji oraz kontrolować wpływ takich informacji na wyniki badań, obie grupy wzięły udział w 2-godzinnej sesji informacyjnej dotyczącej odżywiania i ćwiczeń mających na celu umiarkowaną utratę wagi w połowie interwencji, w której uważność nie został omówiony.

Analiza statystyczna

W analizach uwzględniono uczestników, którzy mieli co najmniej jeden dzień kontrolnych danych dotyczących kortyzolu. Do porównania różnic między stężeniami kortyzolu o godzinie 1:2, 3:4, 4:1 i 4:1 w średniej z trzech dni kontrolnych i dnia naltreksonu oraz w celu porównania różnic między czasami w grupie kontrolnej zastosowano testy t-Studenta dla sparowanych próbek z wykorzystaniem metody najmniejszych kwadratów. dni i dzień naltreksonu. Obliczyliśmy dwa wskaźniki odpowiedzi kortyzolu na naltrekson, aby zbadać predykcyjną użyteczność każdej miary. Pierwszy wskaźnik obliczono przez odjęcie szczytowej odpowiedzi kortyzolu (o godzinie 4:1) od poziomu kortyzolu w próbce o godzinie XNUMX:XNUMX w dniu naltreksonu. Drugi wskaźnik obliczono odejmując zmianę poziomu kortyzolu od XNUMX:XNUMX do XNUMX:XNUMX w dniu naltreksonu od średniej różnicy od XNUMX:XNUMX do XNUMX:XNUMX w dni kontrolne w celu zbadania dodatkowej czułości środka, gdy uwzględniono podstawowe stężenia kortyzolu. Ze względu na wypaczony rozkład odpowiedzi kortyzolu, korelacje rang Spearmana wykorzystano do oceny związków między reakcjami kortyzolu na naltrekson i innymi miarami.

Nudności zgłaszane przez osoby badane oceniano, dzieląc uczestników na grupy charakteryzujące się niskim (brak lub łagodne) i wysokie (umiarkowane lub ciężkie) objawy oraz przeprowadzono niezależne testy t-Studenta w celu porównania różnic między grupami w zakresie zachowań żywieniowych, świadomości interoceptywnej i pomiarów tkanki tłuszczowej. Do testowania równości wariancji między grupami zastosowano test Levene'a na równość wariancji, a stopnie swobody skorygowano dla niezależnych prób t-testów, jeśli test był istotny (p <05). Aby zbadać nudności jako czynnik prognostyczny zmiany masy ciała w grupie leczonej, wykonano ANCOVA 2 × 2 w grupie leczonej (grupa leczona vs. grupa kontrolna z listy oczekujących) i grupie z nudnościami (objawy niskie vs. leki przeciwdepresyjne stosowane jako zmienne towarzyszące. Ciągłe zmienne odpowiedzi kortyzolu na naltrekson zbadano jako czynniki prognostyczne zmiany masy ciała w grupach leczonych przy użyciu analizy regresji wielokrotnej. Bazowe BMI, stosowanie leków przeciwdepresyjnych, grupę leczoną i odpowiedź kortyzolu wprowadzono w kroku 1, a termin interakcji (grupa leczona × odpowiedź kortyzolu) wprowadzono w kroku 2 równania.

wyniki

Uczestnicy, którzy zdecydowali się wziąć udział w badaniu substytucyjnym, mieli znacznie większy procent całkowitej otyłości w porównaniu z osobami, które spadły (45.7 ± 5.0 vs. 42.5 ± 3.7, p = .047). Żadne inne różnice wyjściowe (w tym zmienne socjodemograficzne lub psychologiczne) nie były istotne między tymi, którzy wybrali lub odmówili wzięcia udziału w badaniu substytucyjnym. Trzech uczestników nie dostarczyło próbek śliny ani nie wzięło naltreksonu zgodnie z zaleceniami i zostało wykluczonych z odpowiednich analiz. Dwudziestu siedmiu uczestników (82%) miało kompletne dane dotyczące kortyzolu we wszystkich trzech dniach kontrolnych, a uczestnicy 30 (91%) mieli pełne dane dotyczące kortyzolu w dniu naltreksonu. Dwudziestu siedmiu uczestników (82%) miało oba kompletne dane dotyczące kortyzolu przez co najmniej jeden dzień kontroli i dzień naltreksonu. Trzech uczestników nie odpowiedziało na pytanie o mdłości.

Odpowiedzi kortyzolu i nudności

Kortyzol zmniejszył się o 3.6 ± 2.2 nmol / l między godziną 1 a 4 w dniach kontrolnych (95% CI: 2.8 - 4.4; t (32) = 9.4, p <001) i wzrósł w dniu naltreksonu o 8.0 ± 17.4 nmol / L (95% CI: 1.5 - 14.5; t (29) = 2.53, p = 02) między godziną 1 a 4 (patrz Rysunek 1). Stężenia kortyzolu nie różniły się istotnie między dniami kontrolnymi w porównaniu z dniem naltreksonu w punkcie początkowym 1 po południu [t (30) = 0.80; p = 43)]. Do godziny 2 (godzinę po zażyciu naltreksonu) wartości kortyzolu były o 3.3 ± 8.1 nmol / l (95% CI: 0.2 - 6.4) wyższe niż średnia w dniach kontrolnych o godzinie 2:28 [t (2.2) = 04, p = 3]. Do godziny 9.0:12.5 (dwie godziny po zażyciu naltreksonu) wartości kortyzolu były o 95 ± 4.4 nmol / l (13.6% CI: 2 - 30) wyższe niż średnia w dniach kontrolnych o godzinie 4.0:001 [t (4) = 11.5, p <17.9]. Różnica ta wzrosła o 95:5.1, a średnie wartości kortyzolu w dniu naltreksonu były o 18.0 ± 4 nmol / l (31% CI: 3.6 - 001) wyższe niż o XNUMX:XNUMX w dni kontrolne [t (XNUMX) = XNUMX, p =. XNUMX].

Rysunek 1 

Odpowiedzi kortyzolu na Dni Kontroli i Dzień Naltreksonu

Średni poziom nasilenia nudności wynosił 1.23 ± 1.3. Ze względu na nierównomierny rozkład uczestników podzielono na grupy nudności nisko i wysoko, a 60% uczestników (n = 18) nie zgłaszał żadnych nudności o łagodnym przebiegu, a 40% zgłaszał poziomy umiarkowane do ciężkich (n = 12). Szczytowe odpowiedzi kortyzolu na naltrekson (tj. Różnica między 4pm - 1pm) były wyższe wśród uczestników zgłaszających cięższe nudności (13.4 ± 17.3 nmol / L) w porównaniu z osobami z niskimi nudnościami [2.0 ± 10.9 nmol / L; t (13.3 = −1.9, p = .08, zobacz Rysunek 2].

Rysunek 2 

Odpowiedzi kortyzolu na naltrekson w grupach o niskim i wysokim poziomie nudności

Korelacje między reakcjami naltreksonu kortyzolu a otyłością, hedonicznymi zachowaniami żywieniowymi i świadomością interoceptywną są pokazane w Tabela 2. Większe maksymalne odpowiedzi kortyzolu w dniu naltreksonu były istotnie związane z wyższym poziomem emocji i powściągliwości jedzenia oraz mniejszym znaczeniem świadomości interoceptywnej. Aby zilustrować odkrycie w zjadaczach emocji o wysokim kontra niskim widzą Rysunek 3. Większe maksymalne odpowiedzi kortyzolu na naltrekson w stosunku do dni kontrolnych były istotnie związane z większym powściągliwym jedzeniem, niższymi ocenami znaczenia świadomości interoceptywnej, większym spożyciem węglowodanów i marginalnie związanym z większym spożyciem słodyczy i deserów.

Rysunek 3 

Odpowiedzi kortyzolu po naltreksonie przez Emotional Eating Group
Tabela 2 

Związki między kortyzolem a mdłościami Odpowiedzi na naltrekson i wskaźniki Hedoniczne jedzenie i otyłość

Jak pokazano w Tabela 3, grupa o dużych nudnościach miała znacznie większy procent tkanki tłuszczowej, zgłaszała większe objawy objadania się i miała tendencję do wyższych BMIS i zgłaszała więcej jedzenia emocjonalnego oraz mniejszą wagę świadomości interoceptywnej w porównaniu z grupą z niskimi nudnościami, z tymi trzema ostatnimi różnicami marginalnymi znaczenie statystyczne. Średnie procentowe spożycie kalorii ze słodyczy i deserów było zgodne z przewidywanym kierunkiem, z wyższym spożyciem wśród grupy z wysokimi nudnościami, ale różnica nie osiągnęła istotności statystycznej.

Tabela 3 

Środki i standardowe odchylenia otyłości, jedzenia hedonicznego i świadomości interoceptywnej w grupie nudności

Analiza eksploracyjna

Jeśli chodzi o przewidywanie odpowiedzi na leczenie na interwencję uważności, wyniki ANCOVA ujawniły istotną interakcję w grupie leczonej x nudności przy zmianie masy ciała [F (1, 21) = 6.1, p = .02; widzieć Rysunek 4]. Kolejne badania ANCOVA wskazały, że grupa z cięższymi nudnościami utrzymywała średnią wagę (-1.2 ± 2.9 kg) w porównaniu z grupą z niskimi nudnościami w grupie leczonej, która przybrała na wadze średnio (2.7 ± 1.7 kg) [F (1, 10) = 14.4, p = 004], ale bez istotnych różnic według grup z nudnościami w stanie listy oczekujących [F (1, 9) = 0.3, p = 58]. Wielokrotne analizy regresji badające odpowiedzi kortyzolu na naltrekson jako predyktor zmiany masy ciała w poszczególnych grupach leczonych i między grupami nie były istotne (p> 76).

Rysunek 4 

Zmiana masy ciała w leczeniu a grupy kontrolne według grupy Nausea

Dyskusja

Według naszej wiedzy jest to pierwsze badanie mające na celu zbadanie pośredniej miary centralnej aktywności opioidergicznej w stosunku do hedonicznych zachowań żywieniowych wśród dorosłych z nadwagą i otyłych. Najpierw ustaliliśmy, że paradygmat kliniczny odpowiedzi na naltrekson działa zgodnie z oczekiwaniami. Testowaliśmy ostre efekty pojedynczej, klinicznej dawki antagonisty opioidów, naltreksonu, na stężenia kortyzolu i nasilenie nudności. Stężenia kortyzolu zwiększały średnio 103% w odpowiedzi na naltrekson w okresie 3-godziny, podczas gdy obniżały 48% średnio w trzech dniach kontrolnych bez naltreksonu w tym samym okresie czasu. Odkrycia te powtarzają te z wcześniejszych badań pokazujących wiarygodny wzrost aktywności HPA wywołany naltreksonem (; ; ). Odkryliśmy również szeroki zakres indywidualnych różnic w nasileniu nudności w odpowiedzi na naltrekson, z podgrupą 40% wykazującą znaczący (umiarkowany do ciężkiego) poziom nudności. Następnie przetestowaliśmy, czy te zróżnicowane odpowiedzi w kortyzolu i nudności przewidywały wskaźniki związane z jedzeniem hedonicznym.

Zgodnie z naszymi hipotezami, indywidualne różnice w indukowanym naltreksonem kortyzolu i reakcjach nudności były związane z większymi związanymi z hedonizmem zachowaniami żywieniowymi, spożyciem węglowodanów, otyłością, tendencją do zwiększonego spożycia smacznego pokarmu i niższą świadomością interoceptywną. W tym przekrojowym badaniu nie jest jasne, czy hedoniczne zachowanie żywieniowe przyczyniło się do niskiej aktywności opioidów, czy też wcześniejsza niska aktywność prowadzi do dążenia do jedzenia lub obu. Badania na zwierzętach sugerują, że niepohamowany apetyt na smaczne potrawy zmniejsza aktywność opioidergiczną (; ), podczas gdy genetycznie uwarunkowana niska aktywność opioidergiczna może wywołać przejadanie hedoniczne jako sposób na kompensację niskich podstawowych poziomów przyjemności w oparciu o badania genotypu receptora opioidowego μ OPRMI ().

Chociaż związek przyczynowy jest niejasny, pozytywne skojarzenia indukowanych naltreksonem reakcji kortyzolu z emocjonalnym i powściągliwym jedzeniem są zgodne z najnowszymi modelami jedzenia stresowego. Ludzie z ograniczonym lub emocjonalnym jedzeniem mają tendencję do przejadania się słodkim i tłustym jedzeniem w odpowiedzi na stres lub wymagające poznawczo zadania (). Spożycie smacznych pokarmów z powodu emocjonalnego lub odhamowanego jedzenia wynikającego z powściągliwych postaw żywieniowych może wywołać gwałtowny wzrost aktywności opioidergicznej i zmniejszyć ostre reakcje na stres. Wsparcie dla tego modelu pochodzi z badań na zwierzętach, które pokazują, że szczury spożywające dietę bogatą w tłuszcz i cukier mają zmniejszoną odpowiedź HPA na ostre stresory w porównaniu ze szczurami jedzącymi karmę (). Jeśli emocjonalne lub powściągliwe jedzenie staje się przewlekłe, może to zmniejszać aktywność opioidergiczną i coraz częściej wymaga większego spożycia smacznych pokarmów, aby regulować uczucie stresu lub nawet utrzymywać dobre samopoczucie, sprzyjając uzależnieniu i zachowaniom uzależniającym. Tak więc, większe odpowiedzi kortyzolu indukowane naltreksonem, potencjalnie odzwierciedlające niską aktywność opioidów, mogą częściowo odzwierciedlać nadmierną konsumpcję smacznych pokarmów w celu tłumienia reakcji stresowych HPA.

Alternatywnym wyjaśnieniem jest to, że odpowiedź kortyzolu wywołana wysokim naltreksonem nie odzwierciedla wrażliwości na opioidy, a jedynie odzwierciedla ogólną nadpobudliwość HPA. Gdyby tak było, można by oczekiwać, że znajdzie się silna dodatnia korelacja między reakcjami kortyzolu w dniu naltreksonu i w dniach kontrolnych, w których nie podawano żadnego leku; jednak tak się nie stało (rho Spearmana = 22, p = 25), co sugeruje, że sama nadwrażliwość osi HPA nie wyjaśnia obecnych wyników. Jednak kolejnym testem byłoby ustalenie, czy poziom kortyzolu w odpowiedzi na jakiś inny łagodny stresor lub prowokację (np. ACTH) w pełni odpowiada za odkrycia. Należy jednak zauważyć, że chronicznie niska endogenna aktywność opioidergiczna może również skutkować większą reaktywnością kortyzolu na czynniki stresogenne ze względu na działanie hamujące opioidergiczne wejście do podwzgórza.

Wyższe odpowiedzi kortyzolu na naltrekson były również pozytywnie związane z większym spożyciem węglowodanów w diecie i, marginalnie, większym spożyciem słodyczy i deserów, ale nie były związane z spożyciem tłuszczu. Odkrycia te są zgodne z wynikami badań na zwierzętach sugerujących, że wiązanie cukru prowadzi do zmniejszenia endogennego układu opioidowego (), ale obstawianie tłustych potraw nie ma efektów uzależniających, ponieważ tłuste pokarmy nie wywołują objawów somatycznych lub lękowych w przypadku odstawienia podobnego do opiatów (). Jednym z możliwych wyjaśnień niezdolności tłuszczu do zmiany układu opioidowego jest neuropeptyd galanina (GAL), który jest stymulowany w obszarach nagrody w odpowiedzi na wysokotłuszczowy posiłek. GAL może hamować nagrodę opiatową, ponieważ obwodowe wstrzyknięcia galononu, syntetycznego agonisty GAL, zmniejszają objawy odstawienia opiatów u myszy uzależnionych od morfiny (jak opisano w ). Tak więc objadanie się wysokotłuszczową żywnością może osłabić nagrodę opioidową z powodu wzrostu GAL. Nasze odkrycia są zgodne z teorią, że bogate w węglowodany, a nie tłuste pokarmy mają właściwości uzależniające, w których pośredniczy układ opioidowy ().

Nasilenie nudności było dodatnio związane z całkowitą otyłością. Odkrycie to potwierdza jakościowe obserwacje w literaturze, że doniesienia o mdłościach zwiększają się wraz z BMI (). Ponadto nasilenie nudności wiązało się z wyższymi wynikami w skali Binge Eating Scale, wskaźnikiem ogólnego schematu kompulsywnego zachowania przejadania się. Nasilenie nudności miało również związek z większym emocjonalnym jedzeniem. Wyniki te są analogiczne do tych z badania na szczurach, kiedy po objadaniu się dietą o wysokiej zawartości sacharozy szczury wykazują większe objawy odstawienia po podaniu naltreksonu w porównaniu ze szczurami kontrolnymi (). Bardziej nasilone nudności mogą być rodzajem objawu odstawienia z powodu niskiego poziomu aktywności opioidergicznej. Jak sugerują badania na zwierzętach, przewlekłe sporadyczne spożywanie dużych ilości smacznych pokarmów może zmniejszać aktywność opioidergiczną. Zatem osoby, które jedzą obżarstwo, mogą mieć niższą aktywność opioidergiczną.

Jedno niezwykłe pytanie dotyczące ogólnych wyników dotyczy innego wzorca powiązań między dwoma markerami aktywności opioidergicznej. Zakładamy, że zarówno nudności, jak i kortyzol zwiększają się do blokady opioidowej, co odzwierciedla niską aktywność opioidergiczną i dlatego można je scharakteryzować jako objawy odstawienia po zablokowaniu. Rzeczywiście, grupa z wysokimi nudnościami wykazywała wyższe odpowiedzi kortyzolu w porównaniu z grupą z niskimi nudnościami. Jednak odpowiedź kortyzolu jest bardziej związana z jedzeniem emocjonalnym i ograniczeniem diety, podczas gdy reakcja na nudności jest bardziej związana z objadaniem się i otyłością. Stężenia kortyzolu zwiększają się w wyniku zmniejszonego wkładu hamującego opioidergię w osi HPA, podczas gdy subiektywne doniesienia o nudnościach są wynikiem złożonych zjawisk obejmujących przetwarzanie centralne i obwodowe, a także poznanie prymitywne i wyższego rzędu oraz reakcje emocjonalne. Dlatego nie jest zaskakujące, że reaktywność kortyzolu i subiektywne nudności nie są wysoce skoordynowanymi reakcjami (wykazują pewną niezależność) i działają inaczej. Ponadto, wzrost kortyzolu był wyraźnie w odpowiedzi na naltrekson, podczas gdy nasza miara nudności może być bardziej podobna do cechy, ponieważ nie ocenialiśmy zmian w nudnościach w okresie odpowiedzi naltreksonu lub w dniach kontrolnych. W bardziej kontrolowanych badaniach konieczne są dalsze prace, aby zrozumieć, w jaki sposób reakcje kortyzolu i nudności mogą leżeć u podstaw unikalnych i powszechnych mechanizmów odpowiedzi naltreksonu związanych z hedonicznymi wzorcami żywienia.

Stwierdzono, że niska świadomość interoceptywna pozwala przewidzieć zachowania żywieniowe hedonistów i zaburzenia jedzenia (; ). Uważa się również, że świadomość interoceptywna jest rozregulowana w uzależnieniu (; ; ). Odkryliśmy, że niższa świadomość interoceptywna, w szczególności kładzenie mniejszego znaczenia na świadomość interoceptywną, aby regulować świadomą samoświadomość i podejmowanie decyzji, była związana z większą odpowiedzią na kortyzol. Większe nudności były również związane z mniejszą świadomością interoceptywną. Te nowe odkrycia oferują wstępne poparcie dla teorii, że świadomość uzależnienia interoceptywnego jako forma samoświadomości, która ułatwia wgląd i samokontrolę, zmniejsza się w uzależnieniu (). Konieczne są dalsze badania, aby zrozumieć zaangażowanie świadomości interoceptywnej w zespół jedzenia opartego na nagrodzie.

Na koniec zbadaliśmy, czy odpowiedzi na kortyzol lub nudności przewidywały odpowiedź na leczenie u kobiet uczestniczących w interwencji uważności na jedzenie stresowe. Nasza analiza była eksploracyjna, biorąc pod uwagę niewielką liczebność próby i brak konkretnych prognoz. Z jednej strony, kobiety wykazujące większą wskazówkę dotyczącą żywienia hedonicznego za pośrednictwem opioidów mogą być bardziej oporne na leczenie w porównaniu z kobietami z mniejszym wskazaniem. Z drugiej strony, trening uważności okazał się obiecujący w leczeniu uzależnień i zaburzeń odżywiania się i może być szczególnie przydatny do poprawy samoregulacji i jedzenia w odpowiedzi na pragnienia i negatywne emocje (; ; ). Co ciekawe, znaleźliśmy uczestników jeszcze ciężkie nudności w punkcie wyjściowym, prawdopodobnie wskazujące na niższą aktywność opioidergiczną, miały lepsze utrzymanie masy ciała po interwencji uważności w porównaniu z uczestnikami z mniejszymi nudnościami, którzy przybierali na wadze. Nie stwierdzono różnic w utrzymaniu masy ciała u osób z niskimi i wysokimi nudnościami w grupie oczekujących. Nasza próbka była niewielka, a wnioski powinny być trzymane wstępnie. Jednak biorąc pod uwagę to ograniczenie, wyniki te sugerują, że uważność potencjalnie może być skutecznym sposobem leczenia nadwagi u otyłych dorosłych z wysokim poziomem jedzenia hedonicznego lub cechami uzależnienia od żywności.

Zbadaliśmy dwa wskaźniki odpowiedzi kortyzolu: szczytowy wzrost kortyzolu trzy godziny po podaniu naltreksonu i szczytowy wzrost względem średniej zmiany, gdy naltrekson nie był podawany. Odpowiedź tego samego dnia (nie w porównaniu z dniem kontrolnym) była silniejszym wskaźnikiem skłonności do jedzenia, co sugeruje, że jednodniowa ocena może być wystarczającym biomarkerem dla aktywności opioidergicznej, chociaż to odkrycie wymaga replikacji.

Istotnym ograniczeniem niniejszego badania jest brak warunku placebo. Ponadto uczestnicy otrzymali z wyprzedzeniem listę licznych możliwych działań niepożądanych, z których jeden był nudnościami, a reakcje na mdłości mogą odzwierciedlać indywidualne różnice w sugestii. Ponadto niektórzy uczestnicy przypomnieli sobie o swoim poziomie nudności przez telefon. Jednak odsetek uczestników zgłaszających co najmniej umiarkowane nudności w tym badaniu (40%) jest podobny do odsetka otyłych pacjentów zgłaszających nudności w dużych badaniach klinicznych naltreksonu kontrolowanych placebo (30-34%) (). Nawet jeśli doniesienia uczestników dotyczące nudności w pewnym stopniu pociągały za sobą sugestywność, 30% uczestników zgłaszało ciężkie nudności (i pięć zgłaszanych wymiotów), co jest mało prawdopodobne w wyniku sugestii. Sugestywność może w pewnym stopniu wpływać na ocenę nudności, ale prawdopodobnie nie wywoła również większej otyłości i popędu hedonicznego. Innymi słowy, jest mało prawdopodobne, że podatność na sugestie powoduje zarówno nudności, jak i oznaki rozregulowanego jedzenia, lub powoduje obserwowany między nimi związek. Przyszłe badania będą musiały zająć się tym ograniczeniem poprzez włączenie podwójnie ślepej próby placebo. Innym ograniczeniem jest mała próbka i można argumentować, że poziomy rozregulowanego jedzenia obserwowane w tej próbie były umiarkowane. Niemniej jednak zmienność w próbce jest wyraźnie znacząca w odniesieniu do leżących u podstaw neurofizjologicznych procesów regulacyjnych. Wreszcie nasze badanie było ograniczone do kobiet. Wykazano, że kobiety mają silniejszą odpowiedź kortyzolu na naltrekson niż mężczyźni (). Przyszłe prace będą musiały powtórzyć to badanie u mężczyzn.

Obecnie nie jest jasne, jakie zwiększone odpowiedzi kortyzolu na ostrą blokadę opioidową wskazują na centralną aktywność opioidergiczną w kontekście jedzenia hedonicznego lub wśród osób z cechami uzależnienia od żywności. Na podstawie wcześniejszych prac tej sondy i badań na zwierzętach wykazujących obniżenie poziomu układu opioidowego w odpowiedzi na smaczne jedzenie (), wysunęliśmy teorię, że większy wzrost uwalniania kortyzolu wskazuje na słabszą endogenną aktywność opioidergiczną w wyniku mniejszej liczby endogennych opioidów dostępnych do konkurowania o miejsca wiązania z antagonistą opioidowym lub obniżenia gęstości receptora opioidowego, co prowadzi do bardziej kompletnej blokady wejść inhibitorów do podwzgórza (; ). Badania PET wykazują, że większe odpowiedzi kortyzolu na nalokson, nieswoistego antagonistę receptora opioidowego, są związane z niższy potencjał wiązania receptora opioidowego μ i δ w kilku regionach mózgu (w tym w podwzgórzu) wśród zdrowych osób kontrolnych, ale nie wśród ostro abstynentnych uczestników uzależnionych od alkoholu (; ). Chociaż możemy się spodziewać, że odpowiedzi na kortyzol będą pozytywnie związane z potencjałem wiązania receptora opioidowego, nie jest jasne, jakie badania PET wskazują na potencjał wiązania, ponieważ niższy potencjał wiązania może odzwierciedlać zwiększone endogenne uwalnianie opioidów, zmniejszenie receptorów lub utratę neuronów z receptorami opioidowymi (). Nie zaobserwowano również spójnego schematu wyników reakcji kortyzolu na ostrą blokadę opioidową w uzależnieniu od alkoholu. W szczególności odpowiedź kortyzolu na antagonistów opioidów jest wyższa u osób zagrożonych alkoholizmem w oparciu o pozytywną historię rodziny (; ; ; ), ale nie wszyscy znaleźli to skojarzenie (). Ponadto wśród uczestników uzależnionych od alkoholu aktywność HPA wydaje się być tępy w porównaniu do kontroli (; ) chociaż nie we wszystkich badaniach (). Zatem znaczenie odpowiedzi kortyzolu na antagonistów opioidów wskazuje na to, że sygnalizacja opioidowa w obrębie i nałogach nie jest jasna.

Aby lepiej zrozumieć te mechanizmy, przyszłe badania mogłyby zbadać indukowane przez naltrekson reakcje kortyzolu i nudności w odniesieniu do oceny PET potencjału wiązania receptora opioidowego u osób z wysokim poziomem jedzenia hedonicznego lub cechami uzależnienia od żywności i kontroli. Odpowiedzi te można również zbadać w odniesieniu do zmian w genach, które regulują receptory opioidowe. Niektóre dowody sugerują, że polimorfizm receptora opioidowego A118G przewiduje odpowiedzi kortyzolu na nalokson ().

Podsumowując, osoby z wysokim poziomem jedzenia związanego z hedonizmem, takie jak jedzenie emocjonalne i objadanie się, mogą mieć regulowany w dół układ opioidergiczny. Wyniki niniejszego badania sugerują, że ton opioidów można zmierzyć w stosunkowo dyskretny sposób, w domu, u dorosłych z nadwagą i otyłością. Chociaż wyniki te należy powtórzyć w przyszłych badaniach, badanie to sugeruje, że reakcje kortyzolu i nudności na ostrą blokadę opioidową mogą służyć jako biomarkery jedzenia związanego z hedonią i potencjalnie uzależnienia od żywności.

â € < 

Najważniejsze

  1. Zbadano odpowiedzi kortyzolu i nudności na ostrą blokadę opioidową.
  2. Odpowiedzi były związane z emocjonalnym, upijaniem się i powściągliwym jedzeniem oraz otyłością.
  3. Nudności przewidywały utrzymanie masy ciała w interwencji uważności na przejadanie się.
  4. Odpowiedzi kortyzolu i nudności mogą identyfikować osoby uzależnione od nagrody żywieniowej.

Podziękowania

Badania te były wspierane przez Mt Zion Health Fund; The William Bowes, Jr., Fund; Fundusz Roberta Deidricka; oraz grant NIH K01AT004199 przyznany JD z National Center for Complementary & Alternative Medicine oraz National Institutes of Health / National Center for Research Resources UCSF-CTSI Grant no. ULI RR024131. Za treść odpowiadają wyłącznie autorzy i niekoniecznie reprezentuje ona oficjalne poglądy National Center for Complementary & Alternative Medicine lub National Institutes of Health.

Przypisy

 

Zastrzeżenie wydawcy: Jest to plik PDF z nieedytowanym manuskryptem, który został zaakceptowany do publikacji. Jako usługa dla naszych klientów dostarczamy tę wczesną wersję manuskryptu. Rękopis zostanie poddany kopiowaniu, składowi i przeglądowi wynikowego dowodu, zanim zostanie opublikowany w ostatecznej formie cytowania. Należy pamiętać, że podczas procesu produkcyjnego mogą zostać wykryte błędy, które mogą wpłynąć na treść, a wszystkie zastrzeżenia prawne, które odnoszą się do czasopisma, dotyczą.

 

Referencje

  • al'Absi M, Wittmers LE, Hatsukami D, Westra R. Blunted opiate modulation of hypothalamic-pituitary-adrenocortical activity u mężczyzn i kobiet, którzy palą. Psychosom Med. 2008; 70 (8): 928–935. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Apovian CM, Aronne L, Rubino D, Still C, Wyatt H, Burns C, Dunayevich E. Randomizowane badanie fazy 3 SR / bupropionu SR naltreksonu w odniesieniu do czynników ryzyka związanych z masą ciała i otyłością (COR-II). Otyłość (Silver Spring) 2013; 21 (5): 935 – 943. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Avena NM. Badanie uzależnienia od żywności przy użyciu zwierzęcych modeli objadania się. Apetyt. 2010; 55 (3): 734 – 737. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Avena NM, Gearhardt AN, Gold MS, Wang GJ, Potenza MN. Po krótkim płukaniu wyrzucić dziecko z kąpielą? Potencjalna wada odrzucenia uzależnienia od żywności w oparciu o ograniczone dane. Nat Rev Neurosci. 2012; 13 (7): 514. autor odpowiedzi 514. [PubMed]
  • Avena NM, Long KA, Hoebel BG. Szczury zależne od cukru wykazują zwiększoną odpowiedź na cukier po abstynencji: dowody na efekt deprywacji cukru. Physiol Behav. 2005; 84 (3): 359 – 362. [PubMed]
  • Avena NM, Rada P, Hoebel BG. Obżeranie cukrem i tłuszczem ma znaczące różnice w zachowaniach uzależniających. J Nutr. 2009; 139 (3): 623 – 628. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Zablokuj G. Zablokuj kwestionariusz częstotliwości żywności 2005. NutritionQuest / Block Dietary Data Systems; Berkeley, CA: 2005.
  • Bocarsly ME, Berner LA, Hoebel BG, Avena NM. Szczury, które zjadają pokarmy bogate w tłuszcz, nie wykazują objawów somatycznych lub niepokoju związanych z odstawieniem podobnym do opiatów: implikacje dla zachowań związanych z uzależnieniem od substancji odżywczych. Physiol Behav. 2011; 104 (5): 865 – 872. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Bowen S, Chawla N, Collins SE, Witkiewitz K, Hsu S, Grow J, Marlatt A. Zapobieganie nawrotom oparte na uważności w zaburzeniach używania substancji: pilotażowe badanie skuteczności. Subst Abus. 2009; 30 (4): 295 – 305. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Chong RY, Oswald L, Yang X, Uhart M, Lin PI, Wand GS. Polimorfizm receptora opioidowego mu A118G przewiduje reakcje kortyzolu na nalokson i stres. Neuropsychofarmakologia. 2006; 31 (1): 204 – 211. [PubMed]
  • Coiro V, d'Amato L, Marchesi C, Capretti L, Volpi R, Roberti G, Chiodera P. Luteinizing hormone and cortisol responses to naloxone in normal weight women with bulimia. Psychoneuroendokrynologia. 1990; 15 (5-6): 463–470. [PubMed]
  • Colantuoni C, Rada P, McCarthy J, Patten C, Avena NM, Chadeayne A, Hoebel BG. Dowody na to, że przerywane, nadmierne spożycie cukru powoduje endogenne uzależnienie od opioidów. Obes Res. 2002; 10 (6): 478 – 488. [PubMed]
  • Corwin RL, Avena NM, Boggiano MM. Karmienie i nagroda: perspektywy z trzech szczurzych modeli objadania się. Physiol Behav. 2011; 104 (1): 87 – 97. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Dallman MF, Pecoraro NC, la Fleur SE. Przewlekły stres i komfort jedzenia: samoleczenie i otyłość brzuszna. Brain Behav Immun. 2005; 19 (4): 275 – 280. [PubMed]
  • Daubenmier J, Kristeller J, Hecht FM, Maninger N, Kuwata M, Jhaveri K, Epel E. Interwencja uważności na spożywanie stresu w celu zmniejszenia kortyzolu i tłuszczu brzusznego wśród kobiet z nadwagą i otyłością: eksploracyjne randomizowane badanie kontrolowane. J Obes. 2011; 2011: 651936. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Daubenmier JJ. Związek jogi, świadomości ciała i wrażliwości ciała na samo-obiektywizację i nieuporządkowane jedzenie. Kwartalnik Psychologii Kobiet. 2005; 29 (2): 207 – 219.
  • Davis C, Curtis C, Levitan RD, Carter JC, Kaplan AS, Kennedy JL. Dowody na to, że „uzależnienie od żywności” jest prawidłowym fenotypem otyłości. Apetyt. 2011; 57 (3): 711 – 717. [PubMed]
  • Davis C, Zai C, Levitan RD, Kaplan AS, Carter JC, Reid-Westoby C, Kennedy JL. Opiaty, przejadanie się i otyłość: analiza psychogenetyczna. Int J Obes (Lond) 2011; 35 (10): 1347 – 1354. [PubMed]
  • Garber AK, Lustig RH. Czy fast food uzależnia? Curr Drug Abuse Rev. 2011; 4 (3): 146 – 162. [PubMed]
  • Goldstein RZ, Craig AD, Bechara A, Garavan H, Childress AR, Paulus MP, Volkow ND. Neurochirurgia zaburzyła wgląd w narkomanię. Trendy Cogn Sci. 2009; 13 (9): 372 – 380. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Gormally J, Black S, Daston S, Rardin D. Ocena nasilenia upijania się wśród osób otyłych. Wciągające zachowania. 1982; 7: 47 – 55. [PubMed]
  • Inder WJ, Joyce PR, Ellis MJ, Evans MJ, Livesey JH, Donald RA. Wpływ alkoholizmu na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza: interakcja z endogennymi peptydami opioidowymi. Clin Endocrinol (Oxf) 1995; 43 (3): 283 – 290. [PubMed]
  • Kabat-Zinn J. Full Catastrophe Living. Dell Publishing; Nowy Jork: 1990.
  • Katsiki N, Hatzitolios AI, Mikhailidis DP. Terapia skojarzona naltreksonem o przedłużonym uwalnianiu (SR) + bupropion SR do leczenia otyłości: „nowy dzieciak w bloku”? Ann Med. 2011; 43 (4): 249 – 258. [PubMed]
  • Kelley AE, Will MJ, Steininger TL, Zhang M, Haber SN. Ograniczone dzienne spożycie bardzo smacznego jedzenia (czekolada Upewnij się, że (R)) zmienia ekspresję genu prążkowia enkefaliny. Eur J Neurosci. 2003; 18 (9): 2592 – 2598. [PubMed]
  • Kemper A, Koalick F, Thiele H, Retzow A, Rathsack R, nikiel B. Kortyzol i odpowiedź beta-endorfiny u alkoholików i osób nadużywających alkoholu po wysokiej dawce naloksonu. W zależności od alkoholu uzależnionego od narkotyków. 1990; 25 (3): 319 – 326. [PubMed]
  • King AC, Schluger J, Gunduz M, Borg L, Perret G, Ho A, Kreek MJ. Odpowiedź osiowa na podwzgórze-przysadka-kory nadnerczy (HPA) i biotransformacja doustnego naltreksonu: wstępne badanie związku z rodzinną historią alkoholizmu. Neuropsychofarmakologia. 2002a; 26: 778 – 788. [PubMed]
  • King AC, Schluger J, Gunduz M, Borg L, Perret G, Ho A, Kreek MJ. Odpowiedź osiowa na podwzgórze-przysadka-kory nadnerczy (HPA) i biotransformacja doustnego naltreksonu: wstępne badanie związku z rodzinną historią alkoholizmu. Neuropsychofarmakologia. 2002b; 26 (6): 778 – 788. [PubMed]
  • Kristeller J, Hallett C. Eksploracyjne badanie interwencji opartej na medytacji na zaburzenia objadania się. Journal of Health Psychology. 1999a; 4: 357 – 363. [PubMed]
  • Kristeller JL, Hallett CB. Eksploracyjne studium interwencji opartej na medytacji dla zaburzeń odżywiania się. J Health Psychol. 1999b; 4 (3): 357 – 363. [PubMed]
  • Kristeller JL, Wolever RQ. Trening świadomości jedzenia oparty na uważności w leczeniu zaburzeń objadania się: podstawa pojęciowa. Jedz niezgodę. 2011; 19 (1): 49 – 61. [PubMed]
  • Leon GR, Fulkerson JA, Perry CL, Early-Zald MB. Prospektywna analiza osobowości i słabości behawioralnych oraz wpływów płci w późniejszym rozwoju zaburzonego jedzenia. J Abnorm Psychol. 1995; 104 (1): 140 – 149. [PubMed]
  • Lovallo WR, King AC, Farag NH, Sorocco KH, Cohoon AJ, Vincent AS. Wpływ naltreksonu na wydzielanie kortyzolu u kobiet i mężczyzn w związku z rodzinną historią alkoholizmu: badania z Oklahoma Family Health Patterns Project. Psychoneuroendokrynologia. 2012; 37 (12): 1922 – 1928. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Lowe MR, Butryn ML. Głód hedoniczny: nowy wymiar apetytu? Physiol Behav. 2007; 91 (4): 432 – 439. [PubMed]
  • Lowe MR, Kral TV. Wywołane stresem jedzenie u powściągliwych jedzących nie może być spowodowane stresem lub powściągliwością. Apetyt. 2006; 46 (1): 16 – 21. [PubMed]
  • Mehling WE, Gopisetty V, Daubenmier J, Price CJ, Hecht FM, Stewart A. Świadomość ciała: skonstruuj i zrób raport. PLoS ONE. 2009; 4 (5): e5614. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Moreno C, Tandon R. Czy w DSM-5 przejadanie się i otyłość należy klasyfikować jako zaburzenie uzależniające? Curr Pharm Des. 2011; 17 (12): 1128 – 1131. [PubMed]
  • Naqvi NH, Bechara A. Wyspa i uzależnienie od narkotyków: interoceptywne spojrzenie na przyjemność, pragnienia i podejmowanie decyzji. Brain Struct Funct. 2010; 214 (5-6): 435 – 450. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Ouwens MA, van Strien T, van Leeuwe JF, van der Staak CP. Model przejadania się z podwójną ścieżką. Replikacja i rozszerzenie o rzeczywiste spożycie żywności. Apetyt. 2009; 52 (1): 234 – 237. [PubMed]
  • Paulus MP, Tapert SF, Schulteis G. Rola interokcepcji i alliestezji w uzależnieniu. Pharmacol Biochem Behav. 2009; 94 (1): 1 – 7. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Roche DJ, Childs E, Epstein AM, King AC. Ostra odpowiedź osiowa HPA na naltrekson różni się u palących kobiet i mężczyzn. Psychoneuroendokrynologia. 2010; 35 (4): 596 – 606. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Shin AC, Pistell PJ, Phifer CB, Berthoud HR. Odwracalne tłumienie zachowań związanych z nagrodami pokarmowymi przez przewlekły antagonizm receptora opioidowego mu w jądrze półleżącym. Neuroscience. 2010; 170 (2): 580 – 588. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Spangler R, Wittkowski KM, Goddard NL, Avena NM, Hoebel BG, Leibowitz SF. Opiatopodobny wpływ cukru na ekspresję genów w obszarach nagrody mózgu szczura. Brain Res Mol Brain Res. 2004; 124 (2): 134 – 142. [PubMed]
  • Sprenger T, Berthele A, Platzer S, Boecker H, Tolle TR. Czego nauczyć się z opioidergicznego obrazowania mózgu in vivo? Eur J Pain. 2005; 9 (2): 117 – 121. [PubMed]
  • Teasdale JD, Segal ZV, Williams JM, Ridgeway VA, Soulsby JM, Lau MA. Zapobieganie nawrotom / nawrotom w ciężkiej depresji dzięki terapii poznawczej opartej na uważności. J Consult Clin Psychol. 2000; 68 (4): 615 – 623. [PubMed]
  • Valentino RJ, Rudoy C, Saunders A, Liu XB, Van Bockstaele EJ. Czynnik uwalniający kortykotropinę jest preferencyjnie kolokalizowany raczej przez aminokwasy pobudzające niż hamujące w zakończeniach aksonów w regionie okołozębowym. Neuroscience. 2001; 106 (2): 375 – 384. [PubMed]
  • Van Strien T, Frijters J, Bergersm GP, Defares PB. Holenderski kwestionariusz zachowań żywieniowych (DEBQ) do oceny powściągliwych, emocjonalnych i zewnętrznych zachowań żywieniowych. International Journal of Eating Disorders. 1986; 5: 295 – 315.
  • Volkow ND, Wang GJ, Fowler JS, Tomasi D, Baler R. Żywność i nagroda za narkotyki: nakładające się obwody ludzkiej otyłości i uzależnienia. Curr Top Behav Neurosci. 2011 [PubMed]
  • Wallis DJ, Hetherington MM. Stres i jedzenie: skutki zagrożenia ego i popytu poznawczego na spożycie żywności u powściągliwych i emocjonalnych zjadaczy. Apetyt. 2004; 43 (1): 39 – 46. [PubMed]
  • Różdżka GS, Mangold D, Ali M, Giggey P. Odpowiedzi kory nadnerczy i rodzinna historia alkoholizmu. Alkohol Clin Exp Res. 1999; 23 (7): 1185 – 1190. [PubMed]
  • Różdżka GS, Mangold D, El Deiry S, McCaul ME, Hoover D. Historia rodzinna alkoholizmu i aktywności opioidergicznej podwzgórza. Arch Gen Psychiatry. 1998; 55 (12): 1114 – 1119. [PubMed]
  • Różdżka GS, McCaul M, Gotjen D, Reynolds J, Lee S. Potwierdzenie, że potomstwo z rodzin z osobami uzależnionymi od alkoholu ma większą aktywację osi HPA wywołaną przez nalokson w porównaniu z potomstwem bez rodzinnej historii uzależnienia od alkoholu. Alkohol Clin Exp Res. 2001; 25: 1134 – 1139. [PubMed]
  • Wand GS, Weerts EM, Kuwabara H, Frost JJ, Xu X, McCaul ME. Kortykol indukowany przez nalokson przewiduje potencjał wiązania receptora opioidowego mu w określonych regionach mózgu zdrowych osób. Psychoneuroendokrynologia. 2011; 36 (10): 1453 – 1459. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Różdżka GS, Weerts EM, Kuwabara H, Wong DF, Xu X, McCaul ME. Zależność między dostępnością naloksonu w kortyzolu i receptorem opioidowym delta w strukturach mezolimbicznych jest zaburzona u osób uzależnionych od alkoholu. Addict Biol. 2012 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Yajima F, Suda T, Tomori N, Sumitomo T, Nakagami Y, Ushiyama T, Shizume K. Wpływ peptydów opioidowych na immunoreaktywne uwalnianie czynnika uwalniającego kortykotropinę z podwzgórza szczura in vitro. Życie Sci. 1986; 39 (2): 181 – 186. [PubMed]
  • Yeomans MR, Gray RW. Peptydy opioidowe i kontrola zachowania pokarmowego u ludzi. Neurosci Biobehav Rev. 2002; 26 (6): 713 – 728. [PubMed]
  • Ziauddeen H, Farooqi IS, Fletcher PC. Otyłość a mózg: jak przekonujący jest model uzależnienia? Nat Rev Neurosci. 2012; 13 (4): 279 – 286. [PubMed]
  • Ziauddeen H, Fletcher PC. Czy uzależnienie od żywności jest ważną i użyteczną koncepcją? Obes Rev. 2013; 14 (1): 19 – 28. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]