Back to Popular Demand: Narracyjny przegląd historii badań nad uzależnieniem od żywności (2015)

Idź do:

Abstrakcja

Wprowadzenie

W ostatnich latach koncepcja uzależnienia od jedzenia staje się coraz bardziej popularna. Koncepcja ta obejmuje ideę, że niektóre produkty spożywcze (zwykle wysoko przetworzone, bardzo smaczne i wysoko kaloryczne) mogą mieć potencjał uzależniający, a pewne formy przejadania się mogą stanowić zachowanie uzależnione. Ta zwiększona popularność znajduje odzwierciedlenie nie tylko w dużej liczbie doniesień medialnych i literatury popularnonaukowej [ 1 , 2 ], ale także w znacznym wzroście liczby publikacji naukowych ( Rysunek 1 ) [ 3 , 4 ]. Na przykład w 2012 roku opublikowano kompleksowy podręcznik na temat jedzenia i uzależnienia, ponieważ „nauka osiągnęła masę krytyczną w punkcie, w którym uzasadniona jest redagowana książka” [ 5 ]. To zwiększone zainteresowanie wydaje się stworzyć wrażenie, że idea uzależnienia od jedzenia stała się istotna dopiero w XXI wieku ze względu na rosnącą dostępność wysoko przetworzonej żywności i że koncepcja uzależnienia od jedzenia została opracowana w celu wyjaśnienia rosnących wskaźników rozpowszechnienia otyłości [ 6 ]. Niektórzy badacze powołują się nawet na rzekomo pionierskie prace w dziedzinie badań nad uzależnieniem od jedzenia, cytując artykuły opublikowane w tym stuleciu [ 7 , 8 ].

 

Rysunek 1

Liczba publikacji naukowych na temat uzależnienia od żywności w latach 1990-2014. Wartości reprezentują liczbę trafień na podstawie wyszukiwania w sieci Web Science przeprowadzonego każdego roku osobno, przy użyciu wyszukiwanego terminu „uzależnienie od żywności” i wybierając „temat” ...

Jak wykazano w niniejszym artykule, pogląd, że uzależnienie od jedzenia jest nową ideą, która narodziła się w ostatnich latach i może wyjaśniać pandemię otyłości, jest błędny. Dlatego niniejszy artykuł pokrótce przedstawia rozwój badań nad uzależnieniem od jedzenia. Jednym z celów jest wykazanie, że jego historia, choć jest to stosunkowo nowa dziedzina badań, obejmuje w rzeczywistości kilka dekad, a związek między jedzeniem a uzależnieniem sięga nawet XIX wieku. W XX wieku obszary zainteresowania i opinie na temat uzależnienia od jedzenia zmieniały się dynamicznie, na przykład rodzaje żywności i zaburzenia odżywiania, które proponowano powiązać z uzależnieniem, oraz metody, które były stosowane do badania zachowań żywieniowych z perspektywy uzależnienia ( Rysunek 2 ). Niniejszy artykuł nie ma jednak na celu nakreślenia różnych paraleli fenomenologicznych i neurobiologicznych między przejadaniem się a używaniem substancji ani spekulacji na temat możliwych konsekwencji i implikacji koncepcji uzależnienia od jedzenia dla leczenia, profilaktyki i polityki publicznej. Wszystkie te kwestie zostały szeroko omówione gdzie indziej [ 9–21 ]. Wreszcie, niniejszy artykuł nie ma na celu oceny trafności koncepcji uzależnienia od jedzenia.

 

Rysunek 2

Niektóre obszary tematyczne z wybranymi odniesieniami w historii badań nad uzależnieniami od żywności.

Koniec 19th i początek 20th Century: First Beginnings

Journal of Inebriety był jednym z pierwszych czasopism o uzależnieniach i był wydawany od 1876 do 1914 roku [ 22 ]. W tym czasie używano różnych terminów do opisania nadmiernego spożywania alkoholu i narkotyków (np. nawykowe pijaństwo, upojenie alkoholowe, ebriosity, dipsomania, narkomania, oinomania, alkoholizm i uzależnienie ). Co ciekawe, termin uzależnienie używany w Journal of Inebriety odnosił się przede wszystkim do uzależnienia od narkotyków innych niż alkohol i po raz pierwszy pojawił się w 1890 roku w odniesieniu do czekolady [ 22 ]. Następnie o uzależniających właściwościach „stymulujących” pokarmów wspominano również w innych wydaniach czasopisma [ 17 ]. Na przykład Clouston [ 23 ] stwierdził, że gdy „mózg polegał na stymulującej diecie i napojach w celu regeneracji, gdy był wyczerpany, pojawia się intensywne i nieodparte pragnienie takich stymulantów jedzenia i napojów, gdy tylko występuje zmęczenie”.

W 1932 roku Mosche Wulff, jeden z pionierów psychoanalizy, opublikował artykuł w języku niemieckim, którego tytuł można przetłumaczyć jako „O interesującym zespole objawów jamy ustnej i jego związku z uzależnieniem” [ 24 ]. Później Thorner [ 25 ] odniósł się do tej pracy, stwierdzając, że „Wulff łączy przejadanie się, które nazywa uzależnieniem od jedzenia, z konstytucyjnym czynnikiem oralnym i odróżnia je od melancholii w takim stopniu, w jakim uzależniony od jedzenia po prostu introjektuje erotycznie w miejsce relacji genitalnej, podczas gdy melancholik włącza w sposób sadystyczny i destrukcyjny”. Podczas gdy ta psychoanalityczna perspektywa na przejadanie się jest z pewnością przestarzała i wydaje się obecnie niepokojąca, mimo to niezwykłe jest to, że idea opisywania przejadania się jako uzależnienia istniała już w latach 1930. XX wieku.

1950s: Coining terminu „Uzależnienie od żywności”

Termin uzależnienie od jedzenia został po raz pierwszy wprowadzony do literatury naukowej przez Therona Randolpha w 1956 roku [ 26 ]. Opisał je jako „specyficzną adaptację do jednego lub więcej regularnie spożywanych pokarmów, na które dana osoba jest wysoce wrażliwa [co] powoduje wspólny wzorzec objawów opisowo podobny do objawów innych procesów uzależniających”. Zauważył jednak również, że „najczęściej zaangażowane są kukurydza, pszenica, kawa, mleko, jaja, ziemniaki i inne często spożywane pokarmy”. Ten pogląd uległ zmianie, ponieważ obecnie wysoko przetworzona żywność o wysokiej zawartości cukru i/lub tłuszczu jest uważana za potencjalnie uzależniającą [ 27 ].

Randolph nie był jedynym, który używał w tym czasie terminu uzależnienie od jedzenia. W artykule opublikowanym w 1959 r. zgłoszono dyskusję panelową, która dotyczyła roli środowiska i osobowości w leczeniu cukrzycy [ 28 ]. Podczas tej dyskusji przeprowadzono wywiad z Albertem J. Stunkardem (1922-2014) [ 29 ], psychiatrą, którego artykuł, w którym po raz pierwszy opisał zaburzenie objadania się (BED), został opublikowany w tym samym roku [ 30 ]. Na przykład zapytano go: „Jednym z najczęstszych i najtrudniejszych problemów, z jakimi się borykamy, jest uzależnienie od jedzenia, zarówno w genezie cukrzycy, jak i jej leczeniu. Czy w tym mechanizmie biorą udział czynniki fizjologiczne, czy też jest to wszystko psychologiczne? Jaki jest jego związek z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków?” [ 28 ]. Stunkard odpowiedział, że nie sądzi, aby termin uzależnienie od jedzenia „był uzasadniony w świetle tego, co wiemy o uzależnieniu od alkoholu i narkotyków”. Jednakże co ważniejsze w kontekście analizy historycznej w niniejszym artykule, to fakt, że autor stwierdził również, iż termin „uzależnienie od jedzenia” jest powszechnie używany, co dodatkowo potwierdza, że ​​idea uzależnienia od jedzenia była dobrze znana wśród naukowców i ogółu społeczeństwa już w latach 1950. XX wieku.

1960s i 1970s: Overeaters Anonimowe i okazjonalne wspomnienia

Anonimowi Objadacze (OA), organizacja samopomocowa oparta na 12-krokowym programie Anonimowych Alkoholików, została założona w 1960 roku. Zgodnie z tym, OA opowiada się za uzależniającym podejściem do objadania się, a głównym celem grupy jest powstrzymanie się od używania zidentyfikowanej substancji uzależniającej (tj. niektórych produktów spożywczych). W ciągu ponad 50 lat istnienia OA przeprowadzono niewiele badań i chociaż uczestnicy zgadzają się, że OA było dla nich pomocne, nie ma konsensusu co do tego, jak OA „działa” [ 31 , 32 ]. Niemniej jednak OA nie pozostała jedyną organizacją samopomocową z perspektywą uzależnienia od objadania się, ponieważ podobne grupy samopomocowe powstały w kolejnych dekadach [ 17 ].

Badania naukowe nad koncepcją uzależnienia od jedzenia praktycznie nie istniały w latach 1960. i 1960. XX wieku, ale niektórzy badacze sporadycznie używali tego terminu w swoich artykułach. Na przykład uzależnienie od jedzenia zostało wspomniane wraz z innymi problemami związanymi z używaniem substancji w dwóch artykułach Bella z lat 1970. [ 33 , 34 ] i zostało wspomniane w kontekście alergii pokarmowych i zapalenia ucha środkowego w 1966 roku [ 35 ]. W 1970 roku Swanson i Dinello odnieśli się do uzależnienia od jedzenia w kontekście wysokiego wskaźnika ponownego przyrostu masy ciała po utracie masy ciała u osób otyłych [ 36 ]. Podsumowując, chociaż w latach 1960. i 1970. XX wieku nie podejmowano żadnych wysiłków, aby systematycznie zbadać koncepcję uzależnienia od jedzenia, była ona już używana przez grupy samopomocowe w celu ograniczenia przejadania się i stosowana w artykułach naukowych w kontekście lub nawet jako synonim otyłości.

1980: Skoncentruj się na anoreksji i bulimii nervosa

W latach 1980. niektórzy badacze próbowali opisać ograniczanie pożywienia u osób z jadłowstrętem psychicznym (AN) jako zachowanie uzależniające (lub „zależność od głodowania”) [ 37 ]. Na przykład Szmukler i Tantam [ 38 ] argumentowali, że „pacjenci z AN są uzależnieni od psychologicznych i potencjalnie fizjologicznych efektów głodowania. Zwiększona utrata masy ciała wynika z tolerancji na głodowanie, która wymaga większego ograniczenia pożywienia w celu uzyskania pożądanego efektu, a później rozwoju nieprzyjemnych objawów „odstawienia” podczas jedzenia”. Pomysł ten został później ułatwiony przez odkrycie roli endogennych układów opioidowych w AN [ 39 , 40 ]. Należy jednak zauważyć, że rola endorfin była również omawiana w odwrotnym stanie, czyli otyłości [ 41 , 42 ]. Podobnie otyłość badano w ramach badania uzależnienia od jedzenia, opublikowanego w 1989 r., w którym osoby otyłe porównano z osobami kontrolnymi o prawidłowej masie ciała pod względem poziomu „reprezentacji obiektu” [ 43 ].

Istniały również pewne badania nad bulimią psychiczną (BN) z perspektywy uzależnienia, które wywodziły się z dziedziny psychologii osobowości. Badania te były poprzedzone dwoma artykułami z 1979 r., w których odnotowano podwyższone wyniki w pomiarze osobowości uzależnionej u osób otyłych [ 44 ], ale niższe wyniki zarówno u osób anorektycznych, jak i otyłych w porównaniu z palaczami [ 45 ]. Badania porównawcze między grupami pacjentów uzależnionych od substancji i bulimików również dały niespójne wyniki, przy czym niektóre badania wykazały podobne wyniki w pomiarach osobowości we wszystkich grupach, a inne badania wykazały różnice [ 46–49 ] . Tym badaniom nad osobowością uzależniającą w BN towarzyszyło studium przypadku, w którym stwierdzono , że nadużywanie substancji jest użyteczną metaforą w leczeniu BN [ 50 ] i opracowaniem „Grupowego Programu Leczenia Foodholics” [ 51 ].

1990: Chocoholics i uwagi krytyczne

Po tych pierwszych próbach opisania zaburzeń odżywiania jako uzależnienia, w latach 1990. i 2000 r. opublikowano kilka kompleksowych przeglądów, w których krytycznie omówiono model uzależnienia od zaburzeń odżywiania w oparciu o rozważania koncepcyjne, fizjologiczne i inne [ 52–55 ]. Jednakże, z wyjątkiem kilku artykułów, w tym dwóch , w których badano osobowość uzależniającą u osób z zaburzeniami odżywiania lub otyłością [ 56 , 57 ] i dwóch , w których opisano nietypowe przypadki spożycia marchwi przypominającego uzależnienie [ 58 , 59 ], wyłonił się nowy obszar badawczy: czekolada.

Czekolada jest najczęściej pożądanym jedzeniem w społeczeństwach zachodnich, szczególnie wśród kobiet [ 60 , 61 ], i jedzeniem, z którego spożyciem ludzie najczęściej mają problemy [ 27 , 62 ]. Już w 1989 roku zauważono, że czekolada łączy w sobie wysoką zawartość tłuszczu i cukru, co czyni ją „hedonistycznie idealną substancją” [ 63 ] — pomysł podobny do spekulacji na temat „hipersmakowitych” uzależniających produktów spożywczych około 25 lat później [ 3 , 27 ]. Oprócz składu makroskładników czekolady, inne czynniki, takie jak jej właściwości sensoryczne lub składniki psychoaktywne, takie jak kofeina i teobromina, również były omawiane jako czynniki przyczyniające się do uzależniającego charakteru czekolady [ 64 , 65 ]. Jednak stwierdzono, że efekty czekolady oparte na ksantynie raczej nie wyjaśniają upodobania do czekolady lub jej uzależniającego spożycia [ 61 ].

Przeprowadzono niewiele badań, w których badano tzw. „czekoladoholików” lub „uzależnionych od czekolady”. Jedno z nich było badaniem opisowym, w którym raportowano między innymi zmienne dotyczące pragnienia i wzorców konsumpcji [ 66 ]; w innym porównywano podobne pomiary między „uzależnionymi od czekolady” a osobami kontrolnymi [ 67 ]; a w jednym badaniu porównywano takie grupy pod kątem subiektywnych i fizjologicznych reakcji na ekspozycję na czekoladę [ 68 ]. Główną wadą tych badań było jednak to, że status „uzależnienia od czekolady” opierał się na samoidentyfikacji, która jest podatna na błędy i trafność oraz jest ograniczona przez fakt, że większość uczestników nieprofesjonalnych nie ma precyzyjnej definicji uzależnienia. Wreszcie, dwa badania zbadały powiązania między „uzależnieniem od czekolady” a uzależnieniem od innych substancji i zachowań i wykazały pozytywne, ale bardzo małe, zależności [ 69 , 70 ].

2000: modele zwierzęce i neuroobrazowanie

Na początku XXI wieku — około 40 lat po założeniu OA — opublikowano badanie pilotażowe, w którym opisano leczenie pacjentów z bulimią i otyłością za pomocą programu 12 kroków [ 71 ]. Oprócz tego podejścia terapeutycznego, w centrum uwagi tej dekady znalazło się badanie mechanizmów neuronalnych leżących u podstaw przejadania się i otyłości, które mogą być podobne do ustaleń dotyczących uzależnienia od substancji. U ludzi te mechanizmy neuronalne badano przede wszystkim za pomocą pozytonowej tomografii emisyjnej i funkcjonalnego rezonansu magnetycznego. Na przykład przełomowy artykuł Wanga i współpracowników [ 72 ] doniósł o niższej dostępności receptora dopaminy D2 w prążkowiu _u osób otyłych w porównaniu z grupą kontrolną, co autorzy zinterpretowali jako korelat „zespołu niedoboru nagrody” podobnego do tego, który stwierdzono u osób uzależnionych od substancji [ 73 , 74 ]. Inne badania wykazały na przykład, że podobne obszary mózgu są aktywowane podczas doświadczania głodu pokarmowego i narkotykowego, a badania, w których analizowano reakcje neuronowe na bodźce pokarmowe o wysokiej kaloryczności, wykazały, że osoby z BN i BED wykazują większą aktywację w obszarach mózgu związanych z nagrodą w porównaniu z grupą kontrolną, tak jak osoby uzależnione od substancji wykazują większą aktywność związaną z nagrodą w odpowiedzi na bodźce związane z substancją [ 75 , 76 ].

Innym ważnym kierunkiem badań nad uzależnieniem od jedzenia w tej dekadzie były modele gryzoni. W jednym z tych paradygmatów szczury są pozbawiane jedzenia codziennie przez 12 godzin, a następnie przez 12 godzin mają dostęp zarówno do roztworu cukru, jak i karmy [ 77 ]. U szczurów, które poddawano takiemu harmonogramowi przerywanego dostępu do cukru i karmy przez kilka tygodni, stwierdzono występowanie objawów behawioralnych uzależnienia, takich jak odstawienie po usunięciu dostępu do cukru, a także zmiany neurochemiczne [ 77 , 78 ]. Inne badania wykazały, że szczury karmione wysokokaloryczną dietą „kafeteryjną” przybierały na wadze, czemu towarzyszyło zmniejszenie ekspresji receptorów dopaminy D2 w prążkowiu _i kontynuacja spożywania smacznych pokarmów pomimo negatywnych konsekwencji [ 79 ]. Podsumowując, badania te sugerują, że spożywanie dużych ilości cukru może rzeczywiście prowadzić do zachowań przypominających uzależnienie, a w połączeniu z wysokim spożyciem tłuszczu do przyrostu masy ciała u gryzoni [ 80 ] oraz że nakładające się obwody neuronalne biorą udział w przetwarzaniu sygnałów związanych z jedzeniem i narkotykami oraz w kontrolowaniu zachowań żywieniowych i używania substancji psychoaktywnych.

2010s: ocena uzależnienia od żywności u ludzi i postęp w badaniach na zwierzętach

W ostatnich latach badacze próbowali dokładniej zdefiniować i ocenić uzależnienie od jedzenia. Na przykład Cassin i von Ranson [ 81 ] zastąpili odniesienia do „substancji” odniesieniami do „objadania się” w ustrukturyzowanym wywiadzie dotyczącym kryteriów uzależnienia od substancji w czwartej rewizji Podręcznika diagnostycznego i statystycznego zaburzeń psychicznych (DSM-IV) i odkryli, że 92 procent uczestników z BED spełniło wszystkie kryteria uzależnienia od substancji. Innym podejściem było opracowanie Yale Food Addiction Scale (YFAS), która jest miarą samooceny służącą do oceny objawów uzależnienia od żywności w oparciu o kryteria diagnostyczne uzależnienia od substancji w DSM-IV [ 82 ]. Konkretnie YFAS mierzy siedem objawów uzależnienia od substancji określonych w DSM-IV, przy czym wszystkie pozycje odnoszą się do jedzenia i jedzenia: 1) przyjmowanie substancji w większych ilościach lub przez dłuższy okres niż zamierzano (np. „Nadal spożywam pewne produkty spożywcze, mimo że nie jestem już głodny.”); 2) uporczywe pragnienie lub powtarzające się nieudane próby rzucenia (np. „Martwię się, że nie jem pewnych rodzajów żywności lub ograniczam pewne rodzaje żywności.”); 3) spędzanie dużej ilości czasu na zdobywaniu lub używaniu substancji lub rekonwalescencji po jej skutkach (np. „Odkryłem, że gdy pewne produkty spożywcze nie są dostępne, zrobię wszystko, aby je zdobyć. Na przykład, pojadę do sklepu, aby kupić pewne produkty spożywcze, mimo że mam inne opcje dostępne w domu.”); 4) rezygnacja z ważnych zajęć społecznych, zawodowych lub rekreacyjnych z powodu używania substancji (np. „Były chwile, kiedy spożywałem pewne produkty spożywcze tak często lub w tak dużych ilościach, że zacząłem jeść jedzenie zamiast pracować, spędzać czas z rodziną lub przyjaciółmi lub angażować się w inne ważne czynności lub zajęcia rekreacyjne, które sprawiają mi przyjemność.”); 5) dalsze używanie substancji pomimo problemów psychologicznych lub fizycznych (np. „Kontynuowałem spożywanie tych samych rodzajów żywności lub tej samej ilości jedzenia, mimo że miałem problemy emocjonalne i/lub fizyczne.”); 6) tolerancja (np. „Z biegiem czasu zauważyłem, że muszę jeść coraz więcej, aby uzyskać pożądane uczucie, takie jak zmniejszone negatywne emocje lub zwiększona przyjemność.”); i 7) objawy odstawienia (np. „Miałem objawy odstawienia, takie jak pobudzenie, lęk lub inne objawy fizyczne, gdy ograniczyłem lub przestałem jeść pewne pokarmy.”). Dwa dodatkowe elementy oceniają obecność klinicznie istotnego upośledzenia lub cierpienia wynikającego z przejadania się. Podobnie jak w DSM-IV, uzależnienie od jedzenia można „zdiagnozować”, jeśli spełnione są co najmniej trzy objawy i obecne jest klinicznie istotne upośledzenie lub cierpienie [ 82 , 83 ].

YFAS był wykorzystywany w wielu badaniach w ciągu ostatnich lat 6, które pokazują, że osoby z „diagnozą” uzależnienia od żywności można odróżnić od osób bez „diagnozy” na podstawie wielu zmiennych, od samooceny miar patologii jedzenia , psychopatologii, regulacji emocji lub impulsywności do miar fizjologicznych i behawioralnych, takich jak profil genetyczny oparty na wielu ogniskach, związany z sygnalizacją dopaminergiczną lub reakcjami motorycznymi na wysokokaloryczne sygnały pokarmowe [62]. Mimo że YFAS okazał się przydatnym narzędziem do badania uzależniającego jedzenia, to oczywiście nie jest doskonały, a jego ważność została zakwestionowana [84]. Na przykład stwierdzono, że około 50 procent osób otyłych z BED otrzymuje diagnozę YFAS i że osoby te wykazują wyższą psychopatologię związaną z jedzeniem i ogólną psychopatologię niż osoby otyłe z BED, które nie otrzymują diagnozy YFAS [85,86]. W świetle tych ustaleń argumentowano, że uzależnienie od żywności mierzone za pomocą YFAS może stanowić jedynie poważniejszą postać BED [87,88]. Ponadto model uzależnienia od żywności jest nadal przedmiotem intensywnych dyskusji, a niektórzy badacze zdecydowanie popierają jego ważność [3,7,21,89-91], podczas gdy inni sprzeciwiają się temu w oparciu o różne efekty fizjologiczne nadużywania narkotyków i określonych składników odżywczych, takich jak cukier, względy koncepcyjne i inne kwestie [84,92-97]. Ostatnio zaproponowano, że nawet jeśli istnieje rodzaj zachowań żywieniowych, które można nazwać uzależnieniem, pojęcie uzależnienia od żywności jest mylne, ponieważ nie ma wyraźnego czynnika uzależniającego, a zatem należy je raczej traktować jako zachowanie uzależnienie (tj. „uzależnienie od jedzenia”) [98].

Badania na zwierzętach nad uzależnieniem od jedzenia również poczyniły postępy w ostatnich latach. Obejmuje to na przykład mnóstwo badań pokazujących zróżnicowany wpływ określonych składników odżywczych (np. diety wysokotłuszczowej, diety wysokocukrowej, diety wysokotłuszczowej i wysokocukrowej lub diety wysokobiałkowej) na zachowania żywieniowe i neurochemię [ 99 , 100 ]. Inne badania pokazują, że pewne reżimy żywieniowe mogą również wpływać na potomstwo u gryzoni. Na przykład stwierdzono, że ekspozycja w łonie matki na bardzo smaczną dietę wpływa na preferencje żywieniowe, dysregulacje metaboliczne, funkcjonowanie układu nagrody w mózgu i ryzyko otyłości [ 99 , 101 ]. Zastosowano nowe paradygmaty oceny zachowań przypominających uzależnienie od jedzenia, które mierzą na przykład kompulsywne spożycie jedzenia w awersyjnych okolicznościach [ 102 ]. Wreszcie stwierdzono, że stosowanie niektórych leków, które zmniejszają używanie substancji u szczurów, zmniejsza spożycie smacznych pokarmów przypominające uzależnienie [ 103 ].

Wnioski i przyszłe kierunki

Termin uzależnienie był już używany w odniesieniu do żywności pod koniec 19 wieku. W połowie 20X wieku termin uzależnienie od żywności był szeroko stosowany nie tylko wśród laików, ale także wśród naukowców. Zostało jednak również źle zdefiniowane (jeśli w ogóle), a termin ten często był używany bez kontroli. W większości dekad 20X wieku brakowało artykułów empirycznych mających na celu walidację koncepcji uzależnienia od żywności u ludzi, a do końca wieku bardziej krytycznie dyskutowano model uzależnienia od zaburzeń odżywiania i otyłości. Badania nad uzależnieniem od żywności uległy kilku zmianom paradygmatu, które obejmowały, na przykład, skupienie się na otyłości w połowie 20 wieku, skupienie się na AN i BN w 1980s, skupienie się na czekoladzie w 1990 i skupienie się na BED i - ponownie - otyłość w 2000-ach w świetle wyników badań na zwierzętach i neuroobrazowaniu.

Zatem, chociaż badania nad uzależnieniem od jedzenia znacznie wzrosły w ostatnich latach, nie jest to ani nowa koncepcja, ani nie została ona stworzona w celu wyjaśnienia rosnącej częstości występowania otyłości. Celem niniejszego artykułu jest zwiększenie świadomości na temat długiej historii koncepcji uzależnienia od jedzenia oraz dynamicznie zmieniających się paradygmatów i metod naukowych z nią związanych. Jeśli badacze zastanowią się nad tą historią, łatwiej będzie osiągnąć konsensus co do tego, co tak naprawdę oznacza uzależnienie od jedzenia, a także może to zainspirować ważne kolejne kroki, które należy podjąć, a tym samym ułatwić postęp w tej dziedzinie badań [ 104 ].

Na przykład wiele tematów, które odżyły w ciągu ostatnich kilku lat, było już omawianych kilka dekad temu. Należą do nich na przykład badania nad osobowością uzależniającą leżącą u podstaw zarówno przejadania się, jak i używania substancji [ 105 , 106 ] lub pomysł traktowania AN jako uzależnienia [ 107 , 108 ], przy czym oba tematy były obecne już w latach 1980. Pomysł traktowania BN jako uzależnienia [ 109 ] również sięga kilku dekad. Wydaje się zatem, że skupienie się na otyłości w kontekście uzależnienia od jedzenia w ostatnich latach (np. [ 13 , 110 ]) wydaje się nieco błędne, biorąc pod uwagę, że badacze stwierdzili dekady temu, że jedzenie przypominające uzależnienie nie jest ograniczone do osób z otyłością, ani że otyłości nie można utożsamiać z uzależnieniem od jedzenia [ 28 , 50 ].

Inny powtarzający się temat wydaje się dotyczyć pomiaru uzależnienia od jedzenia. Jak wspomniano powyżej, w latach 1990. przeprowadzono pewne badania, w których uzależnienie od jedzenia opierało się na samoidentyfikacji. Kwestia ta została ponownie podjęta w niedawnych badaniach, które pokazują, że istnieje duża rozbieżność między klasyfikacją uzależnienia od jedzenia opartą na YFAS a samooceną uzależnienia od jedzenia [ 111 , 112 ], co sugeruje, że własna definicja lub doświadczenie uzależnienia od jedzenia przez poszczególne osoby nie jest zgodne z modelem używania substancji zaproponowanym przez YFAS. Chociaż badacze nie są jeszcze zgodni co do dokładnych definicji objawów uzależnienia od jedzenia [ 84 , 113 ], wydaje się, że standaryzowane środki, takie jak YFAS, są niezbędne, aby zapobiec nadmiernej klasyfikacji uzależnienia od jedzenia. Chociaż uzasadnienie YFAS, a mianowicie przełożenie kryteriów uzależnienia od substancji DSM na jedzenie i jedzenie, jest proste, było również krytykowane, ponieważ różni się od definicji, które inni badacze mają na temat uzależnienia [ 93 , 98 ]. W związku z tym ważnym kierunkiem badań w przyszłości może być pytanie, czy i w jaki sposób można mierzyć uzależnienie od jedzenia u ludzi inaczej niż za pomocą skali YFAS.

Jeśli w przyszłości badania nad uzależnieniem od jedzenia będą się opierać na przełożeniu kryteriów DSM dotyczących uzależnienia od substancji na żywność i odżywianie, istotnym pytaniem będzie, jakie implikacje wynikają ze zmian w kryteriach diagnostycznych uzależnienia od substancji w piątej rewizji DSM dotyczącej uzależnienia od żywności [ 114 ]. Na przykład, czy wszystkie kryteria uzależnienia (opisane w DSM-5) mają jednakowe zastosowanie do ludzkich zachowań żywieniowych? Jeśli nie, czy to zaciera pojęcie uzależnienia od jedzenia?

Oprócz tych podstawowych pytań o definicję i pomiar uzależnienia od jedzenia, inne ważne kierunki przyszłych badań mogą obejmować, ale nie ograniczają się do: Jak istotna jest koncepcja uzależnienia od jedzenia w leczeniu otyłości lub objadania się i w kształtowaniu polityki publicznej? Jeśli jest istotna, w jaki sposób można ją najlepiej wdrożyć [ 17 , 91 ]? Jakie są wady (jeśli takie istnieją) koncepcji uzależnienia od jedzenia [ 115–119 ]? W jaki sposób można ulepszyć zwierzęce modele jedzenia przypominającego uzależnienie , aby dokładniej odzwierciedlały istotne procesy u ludzi [ 120 ]? Czy jedzenie przypominające uzależnienie można faktycznie sprowadzić do uzależniających efektów jednej lub więcej substancji , czy też „uzależnienie od jedzenia” należy zastąpić „uzależnieniem od jedzenia” [ 98 ]?

Chociaż uzależnienie od żywności jest dyskutowane w środowisku naukowym od dziesięcioleci, pozostaje wysoce kontrowersyjnym i mocno dyskutowanym tematem, co oczywiście czyni z niego ekscytującą dziedzinę badań. Pomimo tego, że dorobek naukowy na ten temat gwałtownie wzrósł w ciągu ostatnich kilku lat, jego systematyczne badania są wciąż w powijakach, a zatem wysiłki badawcze najprawdopodobniej wzrosną w nadchodzących latach.

Podziękowanie

Skróty

Referencje