BMI modyfikuje zależne od kalorii zmiany dopaminy w akumulatorze z poboru glukozy (2014)

PLoS ONE. 2014 Jul 7; 9 (7): e101585. doi: 10.1371 / journal.pone.0101585.

Wang GJ1, Tomasi D1, Convit A2, Logan J3, Wong CT1, Shumay E.1, Fowler JS4, Volkow ND1.

Abstrakcyjny

Cel

Dopamina pośredniczy w satysfakcjonującym działaniu pożywienia, które może prowadzić do przejadania się i otyłości, które następnie wyzwalają metaboliczne neuroadaptacje, które dodatkowo utrwalają nadmierne spożywanie pokarmu. Przetestowaliśmy hipotezę, że odpowiedź dopaminy na przyjmowanie kalorii (niezależnie od smakowitości) w obszarach mózgu prążkowia jest osłabiona wraz ze wzrostem masy ciała.

Metoda wykonania

Zastosowaliśmy pozytronową tomografię emisyjną z [11C] raclopryd do pomiaru zmian dopaminy wywołanych spożyciem kalorii poprzez porównanie działania sztucznego środka słodzącego (sukralozy) pozbawionego kalorii z działaniem glukozy w celu oceny ich związku ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) u dziewiętnastu zdrowych uczestników (zakres BMI 21 – 35 ).

wyniki

Ani zmierzone stężenia glukozy we krwi przed sukralozą i dniami prowokacji glukozą, ani stężenia glukozy po prowokacji glukozą nie zmieniają się w zależności od BMI. W przeciwieństwie do zmian dopaminy w prążkowiu brzusznym (ocenianych jako zmiany w niemożliwym do przemieszczenia potencjale wiązania [11C] raclopryd) wywołany spożyciem kalorii (kontrast glukozy - sukralozy) był istotnie skorelowany z BMI (r = 0.68), co wskazuje na przeciwne odpowiedzi u osób szczupłych niż u osób otyłych. W szczególności, podczas gdy u osób z prawidłową masą ciała (BMI <25) spożycie kalorii było związane ze wzrostem dopaminy w prążkowiu brzusznym u osób otyłych, było to związane ze spadkiem dopaminy.

Wnioski

Odkrycia te pokazują zmniejszone uwalnianie dopaminy w prążkowiu brzusznym z konsumpcją kalorii u osób otyłych, co może przyczynić się do ich nadmiernego spożycia pokarmu, aby zrekompensować deficyt między oczekiwaną a rzeczywistą odpowiedzią na spożycie pokarmu.

Postacie

Cytat: Wang GJ, Tomasi D, Convit A, Logan J, Wong CT i in. (2014) BMI moduluje zależne od kalorii zmiany dopaminy w półleżeniu po spożyciu glukozy. PLoS ONE 9 (7): e101585. doi: 10.1371 / journal.pone.0101585

Redaktor: Sidney Arthur Simon, Duke University Medical Center, Stany Zjednoczone Ameryki

Odebrane: Kwiecień 21, 2014; Przyjęty: Czerwiec 9, 2014; Opublikowano: 7 lipca 2014 r.

Jest to artykuł o otwartym dostępie, wolny od wszelkich praw autorskich, i może być swobodnie powielany, rozpowszechniany, przesyłany, modyfikowany, rozbudowywany lub w jakikolwiek inny sposób wykorzystywany do jakichkolwiek zgodnych z prawem celów. Praca jest udostępniana na podstawie dedykacji domeny publicznej Creative Commons CC0.

Dostępność danych: Autorzy potwierdzają, że wszystkie dane leżące u podstaw ustaleń są w pełni dostępne bez ograniczeń. Wszystkie dane są w rękopisie.

Finansowanie: Departament Energii USA OBER: DE-ACO2-76CH00016 za wsparcie infrastrukturalne Brookhaven National Laboratory i Royalty Funds na rzecz GJW. National Institute of Health: Z01AA000550 do NDV, R01DK064087-09 do AC, K01DA025280 do ES. Fundatorzy nie odgrywali żadnej roli w projektowaniu badań, gromadzeniu i analizie danych, podejmowaniu decyzji o opublikowaniu lub przygotowaniu manuskryptu.

Konkurencyjne zainteresowania: Autorzy oświadczyli, że nie dochodzi do sprzecznych interesów.

Wprowadzenie

Dopamina mózgowa (DA) moduluje zachowania żywieniowe poprzez modulację nagrody i motywacji [1]. Aktywacja DA w jądrze półleżącym (NAc) występuje przy ekspozycji na nowe nagrody za żywność, ale przy powtarzanych ekspozycjach DA zwiększa zamiast tego przesunięcie do wskazówek, które przewidują nagrodę za jedzenie [2]. System mezolimbiczny DA ma decydujące znaczenie dla wzmocnienia smakowitości żywności, a żywność wysoce smaczna zwiększa DA w NAc [3], podczas gdy antagoniści DA osłabiają wartość hedoniczną sacharozy [4]. DA pośredniczy również w satysfakcjonujących efektach żywności napędzanych zawartością energii [5]. Badania na gryzoniach wykazały, że podanie żołądka do żołądka powoduje wzrost DA w NAc [6], który był efektem zależnym od wykorzystania glukozy, ponieważ podawanie antymetabolicznego analogu glukozy obniżyło DA. Wskazuje to, że neurony DA reagują na wartość energetyczną składników odżywczych niezależnie od smaku i implikują czynniki postestestacyjne w związanym z kaloriami wzrostach DA w NAc. Co więcej, badania neuroobrazowania u ludzi wykazały, że roztwór sacharozy, ale nie bezkaloryczny słodki roztwór aktywuje śródmózgowie, w którym znajdują się neurony DA [7]. Neurony DA są również aktywowane przez bodźce wzrokowe, słuchowe i somatosensoryczne, które przewidują nagrodę za jedzenie [8]. Nadmierne spożywanie pokarmu może prowadzić do otyłości, co z kolei wyzwala adaptacje metaboliczne, które dodatkowo utrwalają nadmierne spożywanie pokarmu. Niektóre z tych neuro-adaptacji zachodzą na szlakach DA, o czym świadczą badania kliniczne i przedkliniczne dokumentujące zmniejszenie receptorów DA D2 w prążkowiu z otyłością [9].

Tutaj postawiliśmy hipotezę, że w przypadku otyłości reakcja na spożycie kalorii byłaby osłabiona tak, jak pokazano w przypadku uzależnienia od narkotyków [10]-[12]. W tym celu wykorzystaliśmy pozytronową tomografię emisyjną (PET) i [11C] raclopryd (wskaźnik radiowy receptora D2 / D3 wrażliwy na konkurencję z endogennym DA) [13] aby ocenić, czy indukowany kalorycznie wzrost DA w prążkowiu brzusznym (w którym znajduje się NAc) zależy od wskaźnika masy ciała (BMI). Jest to możliwe, ponieważ [11C] wiązanie raclopridu z receptorami D2 / D3 jest wrażliwe na stężenie endogennego DA; tak, że gdy poziomy DA zwiększają specyficzne wiązanie [11C] raclopryd maleje, a gdy spada poziom DA [11C] zwiększa się specyficzne wiązanie raclopridu [12], [14]. W celu kontrolowania skutków smakowitości glukozy (słodyczy) porównaliśmy działanie sukralozy (sztucznego słodzika pozbawionego kalorii) z działaniem glukozy. Zatem kontrast między dwoma słodkimi roztworami (jednym zawierającym kalorie, a drugim bez kalorii) umożliwił nam zmierzenie zmian DA, które można przypisać kaloriom niezależnie od smakowitości żywności.

Metody

Badanie zostało przeprowadzone w Brookhaven National Laboratory (BNL), a komitet ds. Badań z udziałem ludzi na Uniwersytecie Stony Brook zatwierdził protokół. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od uczestników przed rozpoczęciem badania. Do badania włączono 40 osób, które były praworęczne, w wieku 60–21 lat, zdrowe i miały 35≤ BMI ≤ XNUMX kg / m2. Kryteria wykluczenia obejmowały historię lub obecność jakiegokolwiek stanu medycznego, który może zmieniać czynność mózgu; cukrzyca; obecna lub przebyta historia diagnozy Osi I (w tym depresji lub zaburzeń lękowych) zgodnie z DSM IV; zaburzenia odżywiania; nadużywanie alkoholu lub narkotyków lub uzależnienie (w tym nikotyna). Pacjentów poproszono o zakończenie ostatniego posiłku przed 7 PM wieczorem przed dniem wizyt obrazowych i zeskanowano między 15 a 17 godzinami po ostatnim posiłku. Badanych poinformowano, że poziomy cukru we krwi zostaną sprawdzone podczas badania, aby zapewnić, że powstrzymają się od jedzenia.

Projekt badania

Pacjenci odbyli dwie wizyty obrazowe: w jeden dzień badania (Dzień A) pacjent wziął doustny napój glukozowy 75 gram (Trutola, VWR, PA); drugiego dnia (Dzień B) pacjent wziął doustny napój placebo (sukraloza, 0.348 mg / ml [JK Sucralose Inc., NJ], który ma taką samą objętość i poziom słodkości jak roztwór glukozy). Badanie PET rozpoczęło się w 10 minut po zakończeniu picia glukozy / placebo. Skany PET przeprowadzono na urządzeniu Siemens ECAT HR + i [11C] raclopryd wytworzono zgodnie z metodami opublikowanymi wcześniej [15]. Skany rozpoczęto natychmiast po wstrzyknięciu znacznika 8 mCi lub mniejszej ilości [11C] racloprid i prowadzono łącznie przez 60 minut. Próbki krwi na poziomy glukozy pobierano przed napojami, bezpośrednio po zakończeniu picia glukozy / placebo, a następnie co 5 minut przez 30 minut, po 60, 90 i 120 minutach. PET przeprowadzono mniej więcej o tej samej porze dnia u wszystkich badanych. Badanych poproszono o poszczenie i pozostanie nawodnionym przez noc (co najmniej 12 godzin) przed rozpoczęciem jakichkolwiek procedur badawczych każdego dnia badania obrazowego. Dni A i B podzielono losowo między badanymi. Te dwa dni skanowania były oddzielone od 2 do 42 dni, średnio 16 ± 10 dni.

Wagi kliniczne

Kwestionariusze dotyczące zachowań żywieniowych uzyskano podczas wizyty przesiewowej przy użyciu Inwentarza Trzech Czynników Kwestionariusza Jedzenia-Inwentaryzacji Jedzenia (TFEQ-EI) w celu oceny następujących trzech wymiarów zachowań żywieniowych: procesy poznawcze; adaptacja behawioralna; oraz kontrola i Skala Gormally Binge Eating Disorder (GBEDS), aby przyjrzeć się zachowaniom objadania się i związanej z nimi psychopatologii [16]. Aby ocenić smakowitość napojów glukozowych i sukralozowych, badanych poproszono o ocenę jakości słodyczy, poziomu słodyczy i podobieństwa słodkości za pomocą raportów własnych [ocenianych od 1 (mniej) do 10 (większość)] natychmiast po spożyciu napoje. Analiza regresji liniowej została wykorzystana do analizy związku między tymi raportami własnymi a BMI. Do porównania różnic w tych sprawozdaniach własnych między napojami glukozowymi i sukralozowymi zastosowano pary testów t.

Pomiar stężenia glukozy we krwi

Próbki osocza analizowano pod kątem stężenia glukozy za pomocą Beckman Glucose Analyzer 2 (Brea, Kalifornia), który określa glukozę za pomocą metody szybkości tlenu z wykorzystaniem elektrody tlenowej Beckman. Zmierzona objętość próbki jest pipetowana do odczynnika enzymatycznego w kubku zawierającym elektrodę, która reaguje i zgłasza stężenie tlenu w mg glukozy / 100 ml. Sparowane testy t zastosowano do analizy różnic poziomów glukozy we krwi, niezależnie dla każdego punktu czasowego. Analizę regresji liniowej zastosowano do oceny związku między poziomem glukozy we krwi a BMI.

Analiza danych

Krzywe czas-aktywność dla stężenia tkanek w prążkowiu i móżdżku wraz z krzywymi czas-aktywność dla [11C] -raclopryd zastosowano do obliczenia objętości dystrybucji (DV) w pikselach dla całego obrazu. W szczególności oszacowaliśmy wartość DV dla każdego woksela, która odpowiada pomiarowi równowagi stosunku stężenia w tkankach radioznacznika do stężenia w osoczu przy użyciu techniki analizy graficznej dla układów odwracalnych [17]. Niestandardowy szablon Instytutu Neurologicznego w Montrealu, który wcześniej opracowaliśmy przy użyciu obrazów objętości dystrybucji od zdrowych pacjentów 34 uzyskanych z [11C] raclopryd i tę samą sekwencję skanowania zastosowano do normalizacji przestrzennej obrazów DV. Dla potencjału wiązania (BPND) obrazy znormalizowaliśmy DV w każdym wokselu do tego w móżdżku (lewy i prawy region zainteresowania), co odpowiada dostępności receptora dopaminowego (DA) D2 / D3 [17]. BPND obrazy zostały następnie wygładzone przestrzennie za pomocą jądra gaussowskiego 8 mm, aby zminimalizować zmienność anatomii mózgu u różnych pacjentów. Różnice w BPND między glukozą a sukralozą zastosowano do oszacowania zmian DA wywołanych kaloriami.

Analizy statystyczne

Do analizy związku między BP zastosowano analizę regresji wieloliniowejND różnice między glukozą a sukralozą (ΔBPND), które odzwierciedlają zmiany DA związane z zawartością kalorii w glukozie. W tym celu wykorzystano statystyczne parametryczne mapowanie (SPM8; Wellcome Trust Centre for Neuroimaging, Londyn, Wielka Brytania). Istotność statystyczną ustalono jako PFWE <0.05, skorygowane o wielokrotne porównania na poziomie wokseli z rodzinnym błędem i niewielkimi korekcjami objętości w obrębie obszaru zainteresowania (ROI) o promieniu 10 mm. Analizy follow-up przeprowadzono na średnich miarach ROI, które zostały wyodrębnione przy użyciu współrzędnych uzyskanych z SPM w celu oceny wpływu miar behawioralnych (obejmujących wyniki powściągliwości poznawczej w jedzeniu, odhamowania i głodu przy użyciu TFEQ-EI oraz wynik z napadowego objadania się przy użyciu GBEDS), poziom glukozy we krwi, wiek i płeć. W szczególności zmienne te były skorelowane ze średnią ΔBPND sygnały w ROI po kontrolowaniu przez BMI. Istotność statystyczną dla tych analiz korelacji określono jako P <0.05, nieskorygowane.

wyniki

Różnica stężeń glukozy we krwi nie zmieniała się jako funkcja BMI po prowokacji sukralozą i glukozą (r <0.18, R2<0.03). Nie było różnic pomiędzy napojami glukozowymi i sukralozowymi w raportach własnych dotyczących jakości słodyczy (glukoza: 5.4 ± 2.6. Sukraloza: 5.4 ± 2.6); poziom słodyczy (glukoza: 6.8 ± 2.5. sukraloza: 6.2 ± 2.5) i podobieństwo słodyczy (glukoza: 4.7 ± 2.8. sukraloza: 4.8 ± 3.0), a BMI badanego nie miało wpływu na te samooceny. W przeciwieństwie do tego, zaobserwowaliśmy istotną korelację między zmianami DA wywołanymi kaloriami, jak oceniano ΔBPND (glukoza - sukraloza) w prążkowiu brzusznym (r = 0.68; P_FWE <0.004, P_FDR <0.05, woksele = 131, Rys. 1a) i BMI, tak że im niższy BMI, tym większy wzrost DA i im wyższy BMI, tym większy spadek DA w prążkowiu brzusznym. Korelacja pozostała znacząca po porównaniu z różnicą stężenia glukozy we krwi (glukoza - sukraloza) (Ryc. 1b).

miniatur

Rycina 1. Odp .: Obrazy SPM zmian dopaminy w mózgu.

Znaczące aktywowane klastry wykazują zmiany dopaminy (DA) w jądrze półleżącym dla kontrastu glukoza> spożycie sukralozy (ΔBPND). Zauważ, że wzrost BPND odzwierciedlają spadki DA (mniejsza konkurencja od DA o [11C] raclopryd do wiązania się z receptorami D2 / D3) przy jednoczesnym spadku BPND odzwierciedlają wzrost DA wraz z glukozą (w porównaniu do sukralozy) Obrazy SPM zostały nałożone na obrazy MR ważone T2 w widoku strzałkowym (lewy górny), koronalnym (prawy górny) i poprzecznym (dolny). Pasek kolorów wskazuje t-score wartości. b: Korelacja między BMI a zmianami DA w mózgu. Różnice między dostępnością DRD2 po przyjęciu glukozy i sukralozy (ΔBPND) porównano z BMI (kg / m2). Osoby szczuplejsze wykazały największy spadek DRD2 wraz z glukozą w jądrze półleżącym (zgodnie ze wzrostem DA), podczas gdy osoby cięższe wykazały wzrost DRD2 (zgodny ze spadkami DA). ΔBP *: skorygowane o zmiany poziomu glukozy we krwi (glukoza - sukraloza) w ramach akwizycji PET (0 – 60min).

doi: 10.1371 / journal.pone.0101585.g001

Zmiany DA w odpowiedzi na spożycie kalorii (ΔBPND) były również znacząco skorelowane z wynikami dotyczącymi zachowań żywieniowych. W szczególności delta BPND w prążkowiu brzusznym był istotnie skorelowany z miarami zachowań żywieniowych z wynikami odhamowania TEFQ-EI (r = 0.52, p <0.02) i głodu (r = 0.6, p <0.006) oraz wynikami GBES dla napadowego objadania się (r = 0.61 , p <0.006), tak że osoby z wyższymi wynikami w zakresie odhamowania, postrzegania głodu i napadowego objadania się wykazywały spadek DA przy spożyciu kalorii. Jednak korelacje te nie były istotne po uwzględnieniu BMI i płci.

Dyskusja

W tym badaniu kontrastowanie glukozy z sukralozą pozwoliło nam ocenić skutki zużycia kalorii w prążkowiu w sygnalizacji DA po kontrolowaniu odpowiedzi premiowych związanych z smakowitością. T.Jednak zmiany DA w prążkowiu brzusznym w wyniku tego kontrastu odzwierciedlają odpowiedzi wynikające z zawartości energii w zużyciu glukozy. Przeciwne wzorce odpowiedzi DA w prążkowiu brzusznym u osób szczupłych, które wykazały wzrost DA w przeciwieństwie do spadków DA obserwowanych u osób otyłych, może odzwierciedlać różnice między oczekiwaną a rzeczywistą odpowiedzią na spożycie kalorii, ponieważ na odpowiedzi DA wpływają rozkłady prawdopodobieństwa nagrody [18]. Konkretnie, nagroda lepsza od przewidywanej wywołuje aktywację neuronów DA, a nagroda gorsza od przewidywanej wywołuje hamowanie [19]. Mimo że stężenia glukozy we krwi były podobne u osób szczupłych i otyłych, odpowiedź na kaloryczność u osób otyłych spowodowałaby mniej niż przewidywana odpowiedź skutkująca zahamowaniem neuronów DA i zmniejszonym uwalnianiem DA po napoju z glukozy. Ponieważ jednak nie uzyskaliśmy miar dostępności receptora D2 / D3 bez podania słodzonego roztworu (miara wyjściowa), nie możemy wykluczyć możliwości, że nienormalna odpowiedź u otyłej osoby jest również spowodowana nieprawidłową odpowiedzią na słodycz, a nie tylko nienormalna reakcja na kalorie.

U myszy pozbawionych funkcjonalnych receptorów słodkiego smaku sacharoza, ale nie sztuczny środek słodzący, zwiększała DA w NAc [20], co jest zgodne z naszymi odkryciami wykazującymi wzrost DA w prążkowiu brzusznym wywołanym spożyciem kalorii u osób szczupłych. Jednak takiej odpowiedzi nie zaobserwowano u osób otyłych, co wskazuje na zaburzenie odpowiedzi DA w mózgu na zawartość kalorii.

Większe wyniki w hamowaniu TEFQ są związane z upośledzoną kontrolą przyjmowania pokarmu [21] i zostały powiązane z gorszą frontalną funkcją wykonawczą [21], [22]. Są one również zgodne z naszymi wcześniejszymi ustaleniami, wykazującymi istotną korelację między wynikami ograniczeń dotyczących żywności a wzrostami prążkowia DA wywołanymi ekspozycją na sygnały pokarmowe [23], wspierając tym samym związek między zmniejszoną sygnalizacją prążkowia DA i zaburzoną samokontrolą [24]. Korelacja głodu na TFEQ ze zmianą DA w NAc z kaloriami dostarcza dalszych dowodów na rolę DA w odczuwaniu głodu u ludzi [25]. Wreszcie związek między spadkiem DA po glukozie a wyższymi wynikami objadania się przypomina przywrócenie DA wywołane stymulantami u osób nadużywających kokainę, których zachowanie charakteryzuje się kompulsywnym spożywaniem kokainy [10], [12], [26]. Chociaż kuszące jest wywoływanie hiporeaktywności obwodu nagrody DA u otyłych osób, jest to niewystarczający deskryptor; ponieważ w szczególności zaobserwowaliśmy hiporeaktywność na zużycie kalorii, ale prawdopodobne jest, że mogą wykazywać nadreaktywność na ekspozycję na sygnały pokarmowe. Jest zatem bardziej prawdopodobne, że rozbieżność między zwiększonym oczekiwaniem a zmniejszoną reakcją na kalorie spożywane przez osobę otyłą może pobudzić zapęd do kontynuowania jedzenia w celu zrekompensowania tego deficytu.

Podziękowanie

Badanie PET przeprowadzono w Brookhaven National Laboratory. Dziękujemy J. Rotrosen z New York University za skierowanie tematu; D. Schlyer i M. Schueller dla operacji cyklotronowych; D. Warner, D. Alexoff i P. Vaska dla operacji PET; C. Shea, Y. Xu, L. Muench i P. King do przygotowania i analizy radiotracerów, K. Torres do przygotowania protokołu badania oraz B. Hubbard M. Jayne i P. Carter do opieki nad pacjentem.

Autorskie Wkłady

Opracował i zaprojektował eksperymenty: GJW NDV. Przeprowadzono eksperymenty: GJW AC CTW JSF. Przeanalizowano dane: GJW DT JL ES. Przyczynił się do napisania manuskryptu: GJW NDV.

Referencje

  1. 1. Wise RA (2013) Podwójna rola dopaminy w pożywieniu i poszukiwaniu narkotyków: paradoks motywacyjny. Biol Psychiatry 73: 819 – 826. doi: 10.1016 / j.biopsych.2012.09.001
  2. 2. Richardson NR, Gratton A (2008) Zmiany w jądrze półleżącym transmisji dopaminy związane z karmieniem indukowanym harmonogramem o stałym i zmiennym czasie. Eur J Neurosci 27: 2714 – 2723. doi: 10.1111 / j.1460-9568.2008.06236.x
  3. Zobacz artykuł
  4. PubMed / NCBI
  5. Google Scholar
  6. Zobacz artykuł
  7. PubMed / NCBI
  8. Google Scholar
  9. Zobacz artykuł
  10. PubMed / NCBI
  11. Google Scholar
  12. Zobacz artykuł
  13. PubMed / NCBI
  14. Google Scholar
  15. Zobacz artykuł
  16. PubMed / NCBI
  17. Google Scholar
  18. Zobacz artykuł
  19. PubMed / NCBI
  20. Google Scholar
  21. Zobacz artykuł
  22. PubMed / NCBI
  23. Google Scholar
  24. Zobacz artykuł
  25. PubMed / NCBI
  26. Google Scholar
  27. Zobacz artykuł
  28. PubMed / NCBI
  29. Google Scholar
  30. Zobacz artykuł
  31. PubMed / NCBI
  32. Google Scholar
  33. 3. Johnson PM, Kenny PJ (2010) Receptory dopaminy D2 w uzależniającej dysfunkcji nagrody i kompulsywnym jedzeniu u otyłych szczurów. Nat Neurosci 13: 635 – 641. doi: 10.1038 / nn.2519
  34. Zobacz artykuł
  35. PubMed / NCBI
  36. Google Scholar
  37. Zobacz artykuł
  38. PubMed / NCBI
  39. Google Scholar
  40. Zobacz artykuł
  41. PubMed / NCBI
  42. Google Scholar
  43. Zobacz artykuł
  44. PubMed / NCBI
  45. Google Scholar
  46. Zobacz artykuł
  47. PubMed / NCBI
  48. Google Scholar
  49. Zobacz artykuł
  50. PubMed / NCBI
  51. Google Scholar
  52. Zobacz artykuł
  53. PubMed / NCBI
  54. Google Scholar
  55. Zobacz artykuł
  56. PubMed / NCBI
  57. Google Scholar
  58. Zobacz artykuł
  59. PubMed / NCBI
  60. Google Scholar
  61. Zobacz artykuł
  62. PubMed / NCBI
  63. Google Scholar
  64. Zobacz artykuł
  65. PubMed / NCBI
  66. Google Scholar
  67. Zobacz artykuł
  68. PubMed / NCBI
  69. Google Scholar
  70. Zobacz artykuł
  71. PubMed / NCBI
  72. Google Scholar
  73. 4. Vigorito M, Kruse CB, Carretta JC (1994) Wrażliwość różnicowa zachowań operatorów na zmiany stężenia wzmacniacza sacharozy: działanie pimozydu. Pharmacol Biochem Behav 47: 515 – 522. doi: 10.1016 / 0091-3057 (94) 90153-8
  74. 5. Beeler JA, McCutcheon JE, Cao ZF, Murakami M, Alexander E i in. (2012) Smak niezwiązany z odżywianiem nie podtrzymuje wzmacniających właściwości żywności. Eur J Neurosci 36: 2533 – 2546. doi: 10.1111 / j.1460-9568.2012.08167.x
  75. 6. Bonacchi KB, Ackroff K, Sclafani A (2008) Smak sacharozy, ale nie smak Polikozy warunkuje preferencje smakowe u szczurów. Physiol Behav 95: 235 – 244. doi: 10.1016 / j.physbeh.2008.06.006
  76. 7. Frank GK, Oberndorfer TA, Simmons AN, Paulus MP, Fudge JL i in. (2008) Sacharoza aktywuje szlaki ludzkiego smaku inaczej niż sztuczny środek słodzący. Neuroimage 39: 1559 – 1569. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2007.10.061
  77. 8. Schultz W (2002) Uzyskiwanie formalnej dopaminy i nagrody. Neuron 36: 241 – 263. doi: 10.1016 / s0896-6273 (02) 00967-4
  78. 9. Volkow ND, Wang GJ, Tomasi D, Baler RD (2013) Uzależniająca wymiarowość otyłości. Biol Psychiatry 73: 811 – 818. doi: 10.1016 / j.biopsych.2012.12.020
  79. 10. Martinez D, Narendran R, Foltin RW, Slifstein M, Hwang DR i in. (2007) Uwalnianie dopaminy wywołane amfetaminą: wyraźnie osłabione w uzależnieniu od kokainy i predykcyjne wybór samodzielnego podawania kokainy. Am J Psychiatry 164: 622 – 629. doi: 10.1176 / appi.ajp.164.4.622
  80. 11. Volkow ND, Wang GJ, Fowler JS, Logan J, Gatley SJ, i in. (1997) Zmniejszona prążkowia reakcja dopaminergiczna u detoksykowanych osób uzależnionych od kokainy. Natura 386: 830 – 833. doi: 10.1038 / 386830a0
  81. 12. Volkow ND, Tomasi D, Wang GJ, Logan J, Alexoff D i in. (w prasie) Wzrost dopaminy jest wyraźnie stępiony u aktywnych osób nadużywających kokainę. Psychiatria molekularna
  82. 13. Volkow ND, Wang GJ, Fowler JS, Logan J, Schlyer D. i in. (1994) Obrazowanie endogennej konkurencji dopaminy za pomocą [11C] raclopride w ludzkim mózgu. Synapse 16: 255 – 262. doi: 10.1002 / syn.890160402
  83. 14. Kegeles LS, Abi-Dargham A, Frankle WG, Gil R, Cooper TB i in. (2010) Zwiększona synaptyczna funkcja dopaminy w powiązanych obszarach prążkowia w schizofrenii. Arch Gen Psychiatry 67: 231 – 239. doi: 10.1001 / archgenpsychiatry.2010.10
  84. 15. Ehrin E., Farde L., de Paulis T., Eriksson L., Greitz T. i in. (1985) Przygotowanie 11Raclopryd znakowany C, nowy silny antagonista receptora dopaminy: wstępne badania PET mózgowych receptorów dopaminy u małpy. Międzynarodowy dziennik zastosowanego promieniowania i izotopów 36: 269 – 273. doi: 10.1016 / 0020-708x (85) 90083-3
  85. 16. Gormally J, Black S, Daston S, Rardin D (1982) Ocena nasilenia objadania się u osób otyłych. Addict Behav 7: 47 – 55. doi: 10.1016 / 0306-4603 (82) 90024-7
  86. 17. Logan J, Fowler JS, Volkow ND, Wolf AP, Dewey SL, i in. (1990) Analiza graficzna odwracalnego wiązania radioliganda z pomiarów czasu i aktywności zastosowanych do [N-11C-metylo] - (-) - badania PET kokainy na ludziach. J Przepływ krwi Cereb Metab 10: 740 – 747. doi: 10.1038 / jcbfm.1990.127
  87. 18. Tobler PN, Fiorillo CD, Schultz W (2005) Adaptacyjne kodowanie wartości nagrody przez neurony dopaminy. Science 307: 1642 – 1645. doi: 10.1126 / science.1105370
  88. 19. Sygnały dopaminowe Schultza W (2010) dla wartości nagrody i ryzyka: dane podstawowe i ostatnie. Behav Brain Funct 6: 24. doi: 10.1186 / 1744-9081-6-24
  89. 20. de Araujo IE, Oliveira-Maia AJ, Sotnikova TD, Gainetdinov RR, Caron MG i in. (2008) Nagroda żywnościowa przy braku sygnalizacji receptora smaku. Neuron 57: 930 – 941. doi: 10.1016 / j.neuron.2008.01.032
  90. 21. Maayan L, Hoogendoorn C, Sweat V, Convit A (2011) Odhamowanie odżywiania się u otyłych nastolatków wiąże się z redukcją objętości oczodołowo-czołowej i dysfunkcją wykonawczą. Otyłość (srebrna wiosna) 19: 1382 – 1387. doi: 10.1038 / oby.2011.15
  91. 22. Volkow ND, Wang GJ, Telang F, Fowler JS, Goldstein RZ, i in. (2009) Odwrotny związek między BMI a aktywnością metaboliczną przedczołową u zdrowych dorosłych. Otyłość (srebrna wiosna) 17: 60 – 65. doi: 10.1038 / oby.2008.469
  92. 23. Volkow ND, Wang GJ, Maynard L., Jayne M., Fowler JS i in. (2003) Dopamina mózgowa jest związana z zachowaniami żywieniowymi u ludzi. Int J Eat Disord 33: 136 – 142. doi: 10.1002 / eat.10118
  93. 24. Volkow ND, Wang GJ, Telang F, Fowler JS, Thanos PK, i in. (2008) Receptory D2 o niskim stężeniu dopaminy są związane z metabolizmem przedczołowym u osób otyłych: możliwe czynniki. Neuroimage 42: 1537 – 1543. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2008.06.002
  94. 25. Volkow ND, Wang GJ, Fowler JS, Logan J, Jayne M, i wsp. (2002) „Nonhedonic” motywacja żywieniowa u ludzi obejmuje dopaminę w prążkowiu grzbietowym, a metylofenidat wzmacnia ten efekt. Synapsa 44: 175–180. doi: 10.1002 / syn.10075
  95. 26. Wang GJ, Smith L, Volkow ND, Telang F, Logan J, i in. (2012) Zmniejszona aktywność dopaminy przewiduje nawrót u osób nadużywających metamfetaminy. Mol Psychiatry 17: 918 – 925. doi: 10.1038 / mp.2011.86