Crave, Like, Eat: Determinanty spożycia pokarmu w próbce dzieci i młodzieży o szerokim zakresie masy ciała (2016)

Abstrakcyjny

Otyłość to niejednorodny stan, w którym osoby otyłe wykazują różne wzorce żywieniowe. Coraz więcej dowodów wskazuje na to, że istnieje podgrupa dorosłych osób otyłych, która charakteryzuje się częstymi i intensywnymi zachciankami pokarmowymi oraz konsumpcją wysokokalorycznych pokarmów przypominających uzależnienia.s. Niewiele wiadomo jednak o podgrupie osób otyłych w dzieciństwie i młodości. W niniejszym badaniu zbadano próbkę dzieci i młodzieży o szerokim zakresie masy ciała i zmierzono pożądanie, smak i spożywanie pokarmów o wysokiej i niskiej kaloryczności. Sto czterdzieści dwa dzieci i młodzież (51.4% kobieta, n = 73; Mwiek = 13.7 lat, SD = 2.25; MBMI-SDS = 1.26, SD = 1.50) ukończył Kwestionariusz pragnień żywnościowych, następnie oglądał zdjęcia żywności wysoko- i niskokalorycznej i oceniał ich upodobania do nich, a następnie spożywał niektóre z tych produktów w fałszywym teście smaku. Wbrew oczekiwaniom, wyższa masa ciała była związana z niższym spożyciem wysokokalorycznych pokarmów. Jednak podczas przewidywania spożycia pokarmu zachodziła interakcja między głodem ciała a cechą pokarmu: u otyłych uczestników głód pokarmowy o wyższej charakterystyce był związany z wyższym spożyciem wysokokalorycznych pokarmów, a tego związku nie stwierdzono u osób o prawidłowej masie ciała. Związek między cechą głodu pokarmowego a wysokokalorycznym spożyciem żywności u osób otyłych był mediowany wyższym upodobaniem do wysokokalorycznych pokarmów (ale nie przez lubienie niskokalorycznych pokarmów). Tak więc, podobnie jak u dorosłych, wydaje się istnieć podgrupa otyłych dzieci i młodzieży - charakteryzujących się głodem żywności o wysokiej charakterystyce - wymagającej określonych ukierunkowanych strategii leczenia.

Słowa kluczowe: otyłość dziecięca, BMI, głód żywności, upodobania do jedzenia, spożycie jedzenia, zdjęcia jedzenia

Wprowadzenie

Otyłość pozostaje globalnym problemem zdrowotnym u dzieci, młodzieży i dorosłych (). Wbrew nadziejom młodych pacjentów z otyłością i ich rodzinami, choroba ta często przechodzi w dorosłość, wraz z kilkoma poważnymi i wyniszczającymi chorobami towarzyszącymi (). Dorośli z otyłością z kolei mogą przenosić podatność genetyczną i środowiskową na swoje potomstwo (), dlatego istnieje potrzeba skutecznych metod leczenia młodszych pacjentów w celu przerwania cyklu. Niestety, obecne interwencje dotyczące stylu życia w przypadku otyłości mają od długiego do umiarkowanego sukcesu długoterminowego nie tylko u dorosłych (), ale podobnie u nastolatków ().

Otyłość w dzieciństwie i okresie dojrzewania zależy od interakcji między genetycznymi i środowiskowymi czynnikami ryzyka, z których otyłość rodziców i nawyki żywieniowe rodziców wydają się być dwoma z najważniejszych (; ). Przyrost masy ciała wynika z dodatniego bilansu energetycznego, a zatem wiąże się z niską aktywnością fizyczną (). Jednak ustalenia dotyczące nadmiernego spożycia energii u osób otyłych są niespójne: podczas gdy niektóre badania epidemiologiczne wykazują związek między poborem energii a masą ciała (), inni nie (; ). Ostatnie badanie, na przykład, pokazało nawet, że w połączeniu z niskim wydatkiem energii, Niska przewidywane zwiększenie masy ciała ().

Badania w tej dziedzinie są dodatkowo komplikowane przez udokumentowane zaniżanie kaloryczności, szczególnie u osób z otyłością (; ; ). Ponadto środowisko żywieniowe osób otyłych różni się od środowiska osób nieotyłych ze względu na różne warunki społeczno-ekonomiczne, co prowadzi do nadmiernego narażenia na niskogatunkową, gęstą i przetworzoną żywność. Stanowi to krytyczne zakłopotanie, jeśli chodzi o badanie żywności wysokokalorycznej i niskokalorycznej. Badania laboratoryjne uwzględniają to zamieszanie, przedstawiając porównywalne opcje żywności wszystkim uczestnikom, niezależnie od masy ciała (lub statusu społeczno-ekonomicznego). Jednak w takich warunkach wyniki nadkonsumpcji są niejednoznaczne, ponieważ niektóre badania wykazały większe spożycie pokarmu u osób otyłych w porównaniu do dorosłych o normalnej masie ciała (np. ) lub podobne spożycie pokarmu u dorosłych otyłych i o normalnej wadze (np. ).

Wcześniej opisano, że otyłość stanowi niejednorodny stan i można znaleźć różne wzorce odżywiania u osób otyłych (). W związku z tym naukowcy zidentyfikowali podgrupy w otyłych próbkach za pomocą różnych stylów jedzenia. Na przykład u dorosłych osoby otyłe z objadaniem się były porównywane z osobami otyłymi bez objadania się (np. ; ) mając na uwadze, że badania na dzieciach i młodzieży koncentrują się na osobach cierpiących na utratę kontroli nad jedzeniem i bez niej ; ). W ostatnich latach coraz więcej badań badało otyłych nastolatków i dorosłych z i bez uzależnienia od jedzenia (, ; ; ; ). Co ważne, wszystkie te pojęcia mocno się pokrywają (np. ). W związku z tym korelaty tych otyłych podtypów są w dużej mierze podobne, niezależnie od tego, czy do określenia ich stosuje się objadanie się, utratę kontroli nad jedzeniem lub jedzenie podobne do uzależnienia. Na przykład, odkryli, że otyłe osoby dorosłe z objadaniem się objawiają się częstszymi i bardziej intensywnymi zachciankami pokarmowymi i wykazują większe ukryte upodobanie do i spożywają więcej tłustych słodkich pokarmów niż otyli dorośli bez obżarstwa. Podobnie dzieci i młodzież z utratą kontroli nad jedzeniem były bardziej impulsywne i spożywały w laboratorium więcej wysokokalorycznych przekąsek i deserów niż tych bez utraty kontroli nad jedzeniem (; ). Wreszcie, otyłe nastolatki i osoby dorosłe z zachowaniami odżywiania podobnymi do uzależnienia okazały się bardziej impulsywne i doświadczały częstszych zachcianek żywieniowych niż otyłe nastolatki i dorośli bez tego uzależniającego zachowania żywieniowego (, ; , ). Podsumowując, wydaje się, że istnieje podgrupa osób otyłych (w tym zarówno dzieci, młodzieży, jak i dorosłych), która charakteryzuje się dużą impulsywnością, wysoką preferencją dla wysokokalorycznych pokarmów oraz częstymi i intensywnymi doświadczeniami głodu żywnościowego, co powoduje w nadmiernym spożyciu żywności (co można konceptualizować jako utratę kontroli nad jedzeniem, objadanie się lub jedzenie uzależniające).

Ten przegląd ilustruje, że kilka różnych koncepcji zostało użytych do opisania różnych podtypów w otyłych próbkach w oparciu o ich styl jedzenia (np. Utrata kontroli nad jedzeniem, objadanie się lub jedzenie uzależniające). Jednak twierdzimy, że jednym z głównych tematów wszystkich tych pojęć jest doświadczenie częstych i intensywnych zachcianek, jak wskazano powyżej. Pragnienie jedzenia odnosi się do intensywnego pragnienia spożywania określonego rodzaju żywności i, w związku z tym, często wiąże się ze spożywaniem tego jedzenia (). Chociaż chwilowe odczuwanie głodu pokarmowego jest stanem przejściowym, częste doświadczenia głodu pokarmowego można również uznać za cechę (). Na przykład, cecha kwestionująca apetyt na żywność (FCQ-T) mierzy poznawcze, afektywne i behawioralne aspekty doznań głodu pokarmowego, z wyższymi wynikami wskazującymi na częstsze pragnienia jedzenia (tj. Wyższe „pożądanie żywności”; ). Konceptualizacja głodu pokarmowego jako cecha została poparta wysoką stabilnością wyników FCQ-T w ciągu 6 miesięcy (). Co więcej, słuszność koncepcji została potwierdzona przez odkrycia pokazujące, że dorośli z wysokimi wskaźnikami głodu pokarmowego są bardziej podatni na doświadczanie głodu wywoływanego przez żywność w laboratorium (np. , ), miej automatyczne nastawienie na wysokokaloryczne sygnały żywnościowe () i pokaż związane z nagrodami aktywacje mózgu w odpowiedzi na wysokokaloryczne sygnały żywnościowe (). Wreszcie, wyższe wyniki FCQ-T są silnie związane z utratą częstości kontrolnego odżywiania, ciężkości upijania się i jedzenia uzależniającego u młodzieży i dorosłych (np. ; , ; ; ).

Do tej pory jednak żadne badanie nie badało upodobania i spożywania pokarmów jako funkcji pożądania pokarmowego i masy ciała u dzieci i młodzieży. W oparciu o powyższe ustalenia oczekiwano, że masa ciała będzie dodatnio skorelowana z gęstością energii żywności spożywanej w laboratorium. Innymi słowy, oczekiwano, że otyłe dzieci i młodzież będą wykazywać większą tendencję do spożywania wysokokalorycznych pokarmów niż dzieci i młodzież o prawidłowej masie ciała (hipoteza 1). Oczekiwano, że efekt ten będzie oddziaływać z pożądaniem pokarmowym: oczekiwano, że głód pokarmowy o wyższej charakterystyce będzie się wiązał z wyższą tendencją do spożywania wysokokalorycznych pokarmów, zwłaszcza u otyłych uczestników (hipoteza 2). Oznacza to, że oczekiwano, że otyli uczestnicy z wysokimi wskaźnikami głodu żywności będą spożywać najbardziej energochłonne pokarmy. Wreszcie, jako cel eksploracyjny, przetestowano możliwe mediatory takiego efektu. Konkretnie, preferencyjny wybór wysokokalorycznych pokarmów u otyłych dzieci i młodzieży z wysokim pragnieniem pokarmowym może być spowodowany wyższym upodobaniem do tych pokarmów, ale także niższym upodobaniem do niskokalorycznych pokarmów (hipoteza 3).

Materiały i Metody

Uczestnicy

Badanie zostało zatwierdzone przez komisję ds. Przeglądu etycznego Uniwersytetu w Salzburgu i wszyscy uczestnicy (oraz, w stosownych przypadkach, ich rodzice) podpisali świadomą zgodę. Ogółem uczestników 161 (bez alergii pokarmowych) rekrutowano w ośrodku otyłości na Uniwersytecie Medycznym Paracelsus oraz w szkołach publicznych w Salzburgu w Austrii. Dziewiętnastu uczestników musiało zostać wykluczonych z powodu brakujących danych. Dla pozostałych uczestników 142 (kobieta 73, 51.4%), wiek wahał się między 10 – 18 lat (M = 13.7, SD = 2.25). Wynik odchylenia standardowego wskaźnika masy ciała (BMI-SDS) wahał się między -2.20 a 3.60 (M = 1.26, SD = 1.50), w oparciu o niemieckie wartości referencyjne (). Zgodnie z odcinkami opartymi na zaleceniach European Childhood Obesity Group (), trzech uczestników (2.11%) miało niedowagę (BMI-SDS <-2.00), 56 uczestników (39.4%) miało prawidłową masę ciała (-2.00 <BMI-SDS <1.00), 19 uczestników (13.4%) miało nadwagę (1.00 <BMI-SDS <2.00), a 64 uczestników (45.1%) było otyłych (BMI-SDS> 2.00).

Kwestionariusz Żądzy Żywności (FCQ-T)

Tęsknotę za smakiem żywności oceniano w niemieckiej wersji 39-item FCQ-T (; ). Przedmioty (np. „Jeśli poddam się pragnieniu jedzenia, cała kontrola zostaje utracona.” „Jeśli pragnę czegoś, myśli o zjedzeniu go pochłaniają mnie”) są oceniane w sześciostopniowej skali z kategoriami odpowiedzi od nigdy / nie dotyczy do zawsze. Skala zawiera kilka podskal. Jednak struktury czynnikowej nie można było powtórzyć w kilku badaniach (por. ). Co więcej, wewnętrzna spójność skali jest zazwyczaj bardzo wysoka i odpowiednio wyniki podskali są ze sobą silnie skorelowane (ibid.). Dlatego wykorzystano jedynie wynik całkowity, a spójność wewnętrzna była α = 0.976 Cronbacha w bieżącym badaniu.

Procedura

Uczestnicy zostali poinstruowani, aby powstrzymać się od jedzenia przez co najmniej 3 h przed badaniem, aby upewnić się, że uczestnicy byli głodni, a tym samym stworzyć typowy stan posiłku podczas testów. Uczestnicy byli testowani indywidualnie i wypełniali FCQ-T wśród innych kwestionariuszy w laboratorium. Badanie obejmowało również zapis EEG wśród innych środków, których wyniki opisano gdzie indziej (). Uczestnicy biernie oglądali zdjęcia jedzenia na monitorze. Bodźce zawierały obrazy 32 żywności o niskiej gęstości energii (np. Jabłko, kiwi, brokuły, pomidor) i obrazy 32 żywności o dużej gęstości energii (np. Czekolada, orzeszki ziemne, ciastka, ser), które zostały wybrane z fotki z jedzenia, baza znormalizowanych obrazów żywności i nieżywnościowych o wysokiej znajomości i rozpoznawalności ()1. Średnia gęstość energii niskokalorycznych pokarmów wynosiła M = 60.6 kcal / 100 g (SD = 89.4) i średnia gęstość energii wysokokalorycznej żywności była M = 449 kcal / 100 g (SD = 99.1). Średnie kalorie wyświetlane na zdjęciach były M = 114 kcal / image (SD = 117) dla niskokalorycznych pokarmów i M = 275 kcal / image (SD = 224) dla wysokokalorycznych potraw. Obrazy zostały przedstawione w sekwencji pseudolosowej dla każdego 2, przeplatane zmiennym interwałem międzyfazowym fiksacji (1000 ± 200 ms). Każdy obraz był powtarzany raz, łącznie w prezentacjach obrazów 128. Uczestnicy ocenili swoje upodobania do każdego jedzenia na ekranie w wizualnej skali analogowej („Jak smaczne jest twoje jedzenie?”), Od 0 (w ogóle) do 100 (bardzo). Po tym zadaniu przeglądania zdjęć uczestnicy otrzymali arkusz z podzbiorem zdjęć żywności wyświetlanych wcześniej (niskokaloryczne i 16 wysokokaloryczne produkty spożywcze 16) i poinstruowano ich, aby wybrali siedem z nich na kolejny test smaku. Uczestnikom podano wybrane potrawy i pouczono o smakowaniu z każdego jedzenia. Powiedziano im również, że mogą jeść tyle, ile chcą. Następnie eksperymentator opuścił pokój, aż uczestnicy wskazali, że są skończeni. Na koniec zmierzono masę ciała i wzrost, a pozostałe produkty ważono.

Analizy danych

Średnio uczestnicy konsumowali M = 3.88 (SD = 1.63) wysokokaloryczne potrawy, wskazujące, że uczestnicy wybierali zarówno niskokaloryczne, jak i wysokokaloryczne potrawy, wykluczając możliwość, że nie lubią niskokalorycznych pokarmów2. Ponieważ wybór żywności był ograniczony do ustalonej liczby, wybór żywności niskokalorycznej lub wysokokalorycznej przemawia do względnej preferencji (tj. Niskokaloryczne produkty spożywcze nie mogą być analizowane oddzielnie lub niezależnie od wysokokalorycznych produktów spożywczych). Tak więc, aby uzyskać ciągły wskaźnik względnej preferencji dla żywności o dużej gęstości energii, wszystkie wybrane produkty żywnościowe zostały połączone i obliczono ich średnią gęstość energii (w kcal / 100 g). Zatem wyższe wartości wskazują na preferencję wyboru i spożywania wysokokalorycznych pokarmów. Oceny upodobań zostały uśrednione dla żywności wysokokalorycznej i niskokalorycznej osobno, aby umożliwić test naszej analizy mediacyjnej.

Testować hipoteza 1obliczono korelacje między zmiennymi badania. W tym przypadku dodatnia korelacja między BMI-SDS a średnią gęstością energii spożywanej żywności wskazywałaby na względną preferencję dla produktów o dużej gęstości energetycznej u osób o wyższej masie ciała. Testować hipoteza 2, obliczono analizę regresji liniowej za pomocą BMI-SDS, wyników FCQ-T i ich interakcji jako predyktorów średniej gęstości energii spożywanej żywności. Zmienne predykcyjne były wyśrodkowane przed obliczeniem terminu produktu w celu ułatwienia interpretacji pojedynczych predyktorów (). Obserwowano znaczącą interakcję, badając związek między głodem cechowym a średnią gęstością energii spożywanych produktów spożywczych w niskiej (-1 SD) i wysokie (+ 1 SD) wartości BMI-SDS (). Należy zauważyć, że biorąc pod uwagę średnią i odchylenie standardowe bieżącej próbki (patrz sekcja Uczestnicy), wartości te odpowiadały odpowiednio uczestnikom o prawidłowej wadze i uczestnikom otyłym.

Aby zbadać wpływ mediacji upodobania do wysokokalorycznych i niskokalorycznych produktów spożywczych w związku z pragnieniem masy ciała i cechy pokarmu ze średnią gęstością energii spożywanych pokarmów (hipoteza 3), moderowany model mediacji został przetestowany za pomocą PROCESS dla SPSS (). W szczególności model nr. Osiem w PROCESS zostało wybrane z cechą pożądania żywności jako niezależnej zmiennej, lubieniem wysokokalorycznej i niskokalorycznej żywności jako równoległych mediatorów, średniej gęstości energii spożywanej żywności jako zmiennej wynikowej i masy ciała jako moderatora (Postać Figure1A1A). W praktyce oznacza to, że wyżej wspomniany model moderacji, który testował interaktywny efekt między pragnieniem masy ciała a cechą pokarmu na średnią gęstość energii spożywanej żywności, został rozszerzony przez dodatkowe testowanie interaktywnego efektu między pragnieniem masy ciała a cechą pokarmu podczas przewidywania sympatii w przypadku wysokokalorycznych i niskokalorycznych pokarmów, a zatem model ten umożliwia testowanie pośredniego wpływu głodu na masę ciała × cecha pokarmu na średnią gęstość energii spożywanej żywności poprzez upodobanie do żywności. Efekty pośrednie (tj. Pośredniczące) oceniono za pomocą 95% skorygowanych odchyleniami przedziałów ufności opartych na próbkach bootstrapu 10,000. Gdy przedział ufności nie zawiera zera, oznacza to, że efekt pośredni można uznać za istotny statystycznie (). Jeśli obecność takiego pośredniego efektu zależy od wartości zmiennej moderującej (tutaj: BMI-SDS), jest to wskazanie na moderowaną mediację.

RYSUNEK 1   

() Koncepcyjny moderowany model mediacji, w którym cechy pożądania pokarmowego, masa ciała i ich interakcja zostały wykorzystane jako predyktory upodobania do wysokokalorycznych i niskokalorycznych pokarmów (jako równoległe mediatory) i średnia gęstość energii spożywanej żywności. (B) Empiryczny ...

wyniki

Korelacje między zmiennymi badania (hipoteza 1)

Wbrew hipotezie 1, BMI-SDS był ujemnie skorelowany ze średnią gęstością energii spożywanej żywności (Stół Table11). Masa ciała również korelowała negatywnie z upodobaniem do wysokokalorycznych pokarmów. Natomiast pożądanie cechowe korelowało dodatnio ze średnią gęstością energii spożywanych pokarmów i upodobaniem do wysokokalorycznych pokarmów. Lubienie wysokokalorycznych pokarmów korelowało dodatnio, a upodobanie do niskokalorycznych pokarmów korelowało negatywnie ze średnią gęstością energii spożywanych pokarmów (Stół Table11).

Tabela 1   

Statystyki opisowe i korelacje między zmiennymi badania.

Analiza moderacji (hipoteza 2)

Interakcja między wynikami pomiaru masy ciała i pożądania pokarmowego przy przewidywaniu średniej gęstości energii spożywanej żywności była znacząca (Stół Table22). Częściowo zgodnie z hipotezą 2, wyniki oceny głodu pokarmowego pozytywnie przewidywały średnią gęstość energii spożywanej żywności u otyłych uczestników, ale nie u uczestników o normalnej wadze (Postać Figure2A2A). Jednak otyli uczestnicy z wysokim poziomem głodu żywnościowego cech nie wykazywali najwyższych preferencji dla wysokokalorycznych pokarmów.

Tabela 2   

Wyniki analizy regresji liniowej z oceną pożądania pokarmowego cech i masą ciała przewidującą upodobanie do wysokokalorycznych i niskokalorycznych pokarmów oraz średnią gęstość energii spożywanych pokarmów.
RYSUNEK 2   

Proste nachylenia badające interakcję między cechami pożądania a masą ciała podczas przewidywania () średnia gęstość energii spożywanej żywności i (B) lubię wysokokaloryczne potrawy. Wyniki oceny głodu żywności pozytywnie przewidywały średnią gęstość energii ...

Moderowana analiza mediacji (hipoteza 3)

Interakcja między wynikami masy ciała a pożądaniem pokarmowym była znacząca, gdy przewidywano upodobanie do wysokokalorycznych pokarmów, ale nie podczas przewidywania sympatii do niskokalorycznych pokarmów (Stół Table22). Wyniki oceny głodu pokarmowego pozytywnie przewidywały upodobanie do wysokokalorycznych pokarmów u otyłych uczestników, ale nie u uczestników o normalnej wadze (Postać Figure2B2B). W częściowej zgodności z hipotezą 3, pośredni wpływ wyników głodu cechowego na średnią gęstość energii spożywanych pokarmów poprzez upodobanie do wysokokalorycznych pokarmów u otyłych uczestników (oszacowanie początkowe 0.50, 95% CI [0.22, 0.86]), ale nie u uczestników o normalnej wadze (oszacowanie bootstrap -0.14, 95% CI [-0.53, 0.25]). Nie było efektu mediacji upodobania do niskokalorycznych produktów spożywczych (oszacowanie 0.09, 95% CI [-0.22, 0.43], dla otyłych uczestników; oszacowanie bootstrapu 0.17, 95% CI [-0.33, 0.76], dla uczestników o normalnej wadze ). Uwzględnienie wieku jako współzmiennej w bieżących analizach nie zmieniło interpretacji wyników.

Empiryczny moderowany model mediacji jest wyświetlany w Postać Figure1B1B i można podsumować w następujący sposób: głód pokarmowy i cecha głód żywności interaktywnie przewidywana średnia gęstość energii spożywanych pokarmów, tak że głód żywności o wyższej charakterystyce był związany z preferencyjnym wyborem wysokokalorycznych pokarmów, ale tylko u otyłych uczestników. Badanie efektów pośrednich ujawniło, że interaktywny efekt między pragnieniem masy ciała a cechą pokarmu na średnią gęstość energii spożywanej żywności był zależny od upodobania do wysokokalorycznych pokarmów. Oznacza to, że głód pokarmowy o wyższej charakterystyce był związany z wyższym upodobaniem do wysokokalorycznych pokarmów u osób otyłych, co z kolei było związane z preferencyjnym doborem wysokokalorycznych pokarmów. Chociaż większe upodobanie do niskokalorycznych potraw było rzeczywiście związane z niższą średnią gęstością energii spożywanej żywności (Stół Table11), upodobanie do niskokalorycznych pokarmów nie pośredniczyło w interaktywnym efekcie głodu i cechy pokarmowej głodu na średnią gęstość energii spożywanej żywności (Postać Figure1B1B).

Dyskusja

Pierwszym celem tego badania było zbadanie wyboru i konsumpcji żywności u dzieci i młodzieży jako funkcji masy ciała w laboratorium. Oczekiwano, że wyższa masa ciała będzie się wiązać z wyższą tendencją do wybierania i spożywania wysokokalorycznych pokarmów (hipoteza 1). Wbrew oczekiwaniom stwierdzono jednak odwrotnie: wyższa masa ciała była związana z tendencją do wyboru żywności o niższej gęstości energii. IPonadto, wyższa masa ciała była związana z niższym upodobaniem do wysokokalorycznych pokarmów. Można spekulować, że wyniki te wynikają z charakterystyki popytu w warunkach laboratoryjnych i zarządzania wrażeniami wyświetlanymi przez uczestnika z nadwagą i otyłościąs. Na przykład stwierdzono, że uczestnicy wykazują mniejsze spożycie pokarmu laboratoryjnego, gdy oczekują, że przyjmowanie pokarmu jest mierzone niż gdy nie są świadomi pomiaru spożycia żywności (). Ponadto, chociaż stwierdzono, że otyłe dzieci jedzą więcej kalorii i wybierają w laboratorium bardziej niezdrowe przekąski niż dzieci o normalnej wadze, tego efektu nie można znaleźć, gdy towarzyszą im inne osoby (, ). Ponadto w jednym z tych badań dzieci z nadwagą spożywały więcej zdrowych przekąsek niż dzieci o normalnej wadze () i zgłosili mniejszy apetyt niż dzieci o normalnej wadze w innym badaniu (). Ponieważ uczestnicy obecnego badania wiedzieli, że eksperymentator zaobserwował je podczas testu smaku, jest prawdopodobne, że osoby z nadwagą zmniejszyły wybór wysokokalorycznych pokarmów z powodu tych skutków społecznych.

Hipoteza 2 przewidywała interaktywne efekty między pragnieniem masy ciała a pożądaniem pokarmu podczas przewidywania wyboru i konsumpcji żywności. Oczekiwano, że wyższa masa ciała będzie szczególnie związana z wyższą tendencją do wybierania i spożywania wysokokalorycznych pokarmów, gdy cecha głodu pokarmowego jest również wysoka. Chociaż potwierdzono obecność interaktywnego efektu między pragnieniem masy ciała a cechą pokarmu, nie można było wykazać, że osoby otyłe z wysokim poziomem głodu żywnościowego cechowały się największą preferencją dla wysokokalorycznych pokarmów. Zamiast tego okazało się, że cecha głodu pokarmowego kompensowała ogólny negatywny związek między masą ciała a średnią gęstością energii spożywanej żywności. Podczas gdy otyli uczestnicy wykazywali niższą preferencję dla wysokokalorycznych pokarmów niż uczestnicy o normalnej wadze, ogólnie otyli uczestnicy z wysokim pragnieniem pokarmowym wykazywali podobną preferencję dla wysokokalorycznych pokarmów, jak uczestnicy o normalnej wadze (Postać Figure2A2A). Tak więc wydaje się, że podczas gdy niektórym otyłym uczestnikom udało się uniknąć wysokokalorycznych pokarmów w niniejszym badaniu, osoby z wysokim pragnieniem pokarmowym nie osiągnęły tego, co może być spowodowane wyższą wrażliwością na nagrody i impulsywnością w porównaniu z osobami otyłymi o niskim pożądanie żywności. Dlatego wyniki są zgodne z opisanymi powyżej podejściami do podtypów (np. ), sugerując, że istnieje podgrupa osób o wysokich preferencjach i częstych zachciankach na wysokokaloryczne pokarmy w populacji otyłych dzieci i młodzieży. Co ciekawe, wyniki oceny głodu żywności związane były z wyborem żywności tylko u osób otyłych, ale nie u osób o prawidłowej masie ciała, chociaż wyniki głodu cech żywności nie były skorelowane z masą ciała. Wydaje się zatem, że chociaż dzieci i młodzież o prawidłowej masie ciała z wysoką oceną głodu pokarmowego cechowały się również prawidłową masą ciała, nie wykazały tego preferencyjnego wyboru wysokokalorycznych pokarmów w obecnym badaniu i to zachowanie mogło uniemożliwić im otyłość w pierwsze miejsce. Konieczne są dalsze badania, które pozwolą wyjaśnić mechanizmy, które umożliwiają osobom o normalnej masie ciała, pragnącym żywności o wysokiej charakterystyce, powstrzymanie się od poddania się swoim pragnieniom, aw rezultacie pozostanie szczupłym.

Trzecim celem obecnych badań było zbadanie skutków mediacji, które mogą wyjaśniać związki między masą ciała, pożądaniem cech żywności i średnią gęstością energii spożywanej żywności. Częściowo zgodnie z hipotezą 3 stwierdzono, że pozytywny związek między pożądaniem cech żywności a preferencyjną selekcją wysokokalorycznych pokarmów u osób otyłych był spowodowany wyższym upodobaniem do tych produktów. Podczas gdy czasowa kolejność mierzenia tych zmiennych odpowiadała kolejności modelu mediacji statystycznej (cecha głodu żywnościowego → lubienie żywności → wybór pokarmu), kierunki przyczynowe należy interpretować ostrożnie. Konkretnie, chociaż pragnienie żywności o wysokiej charakterystyce może zwiększyć prawdopodobieństwo preferowania wysokokalorycznych potraw, równie dobrze może być, że preferencje żywieniowe, które rozwijają się we wczesnym okresie życia (tj. Upodobanie do wysokokalorycznych pokarmów), mogą zwiększyć prawdopodobieństwo zostania pragnienie pokarmu wysokiej cechy w późniejszym dzieciństwie i okresie dojrzewania.

Teoretycznie byłoby prawdopodobne, że osoby otyłe z pragnieniem pokarmu o wysokiej charakterystyce mogą wybierać więcej wysokokalorycznych pokarmów tylko dlatego, że nie lubią niskokalorycznych pokarmów. Ta możliwość została jednak wykluczona w obecnym badaniu. Osoby otyłe z wysokim pragnieniem pokarmowym wskazywały, że lubią niskokaloryczne pokarmy, tak samo jak osoby otyłe z głodem o niskiej cechy pokarmowej i wyższa tendencja do wybierania wysokokalorycznych pokarmów była szczególnie związana z większym upodobaniem do tych pokarmów. Wyniki te są zgodne z ustaleniami , które pokazały, że otyłe osoby dorosłe z obżarstwem nie różnią się od dorosłych otyłych bez obżarstwa w przyjmowaniu niskokalorycznych pokarmów, ale że otyłe osoby dorosłe z objadaniem się wybiórczo wykazują wyższe spożycie słodkich pokarmów o wysokiej zawartości tłuszczu. Dlatego spodziewalibyśmy się, że mechanizmy znalezione w obecnym badaniu (głód żywności o wysokiej charakterystyce → lubienie wysokokalorycznych pokarmów → spożywanie wysokokalorycznych pokarmów) mogą podobnie odnosić się do powiązanych próbek, takich jak dzieci i młodzież z utratą kontroli nad jedzeniem, objadanie się lub jedzenie uzależniające (; ).

Kilka aspektów ogranicza interpretację obecnych wyników. Po pierwsze, nie można całkowicie wykluczyć alternatywnych wyjaśnień (np. Dotyczących mniejszej selekcji i spożycia wysokokalorycznych pokarmów u otyłych uczestników). Na przykład na wyniki mogły mieć wpływ procedury rekrutacji w bieżącym badaniu. W szczególności większość otyłych uczestników rekrutowano z ośrodka otyłości w miejscowym szpitalu, gdzie niektórzy po interwencji laboratoryjnej przeszli interwencje związane ze stylem życia ukierunkowane na niezdrowe style jedzenia. W rezultacie mogli monitorować swoje jedzenie bliżej niż osoby o niższej wadze. Inna możliwość dotyczy znajomości prezentowanej żywności. Chociaż wybrano tylko produkty spożywcze o wysokiej znajomości i rozpoznawalności u dorosłych, znajomość nie była oceniana w obecnym badaniu, a zatem może mieć wpływ na wybór żywności w naszej próbie dzieci i młodzieży. Po drugie, w bieżącym badaniu badano próbkę o dużym przedziale wiekowym i wcześniej doniesiono, że młodzież ma podwyższoną wrażliwość na nagrodę w porównaniu z dziećmi i dorosłymi (). Chociaż kontrolowanie wieku w obecnych analizach nie zmieniło wyników, przyszłe badania z większą liczbą uczestników w każdej grupie wiekowej są konieczne do określenia, czy podobne różnice między dziećmi i młodzieżą można znaleźć podczas badania zależności między masą ciała, pożądaniem żywności , lubienie jedzenia i wybór jedzenia. Po trzecie, podczas gdy FCQ-T był szeroko stosowany w próbkach dla dorosłych, nie został jeszcze zwalidowany u dzieci i młodzieży. Jednak wewnętrzna spójność w obecnym badaniu była wysoka i podobnej wielkości, jak stwierdzono w badaniach z dorosłymi () oraz w badaniu z młodzieżą (), która wspiera jego wykonalność w niższych grupach wiekowych.

Zgodny z konceptualizacją u otyłych dorosłych (np. Objadanie się cechami lub uzależnienia od jedzenia; ; ) oraz z wynikami u dzieci i młodzieży (), obecne wyniki potwierdzają, że podgrupa otyłych dzieci i młodzieży wykazuje wyższe preferencje i częstsze apetyt na wysokokaloryczne pokarmy niż inne otyłe dzieci i młodzież. Jednak przyszłe badania mogą również dotyczyć kwestii, w jaki sposób przyjmowanie pokarmu i rozwój otyłości można wyjaśnić u otyłych dzieci i młodzieży z niską cechą głodu żywnościowego. Na przykład stwierdzono, że chociaż dzieci z utratą kontroli jedzenia różniły się od tych bez utraty kontroli jedzenia w wyborze żywności, nie zaobserwowano różnic w całkowitym spożyciu energii (). Podobnie, otyłe osoby dorosłe z zaburzeniami objadania się wykazywały szybsze tempo jedzenia i spożywały większe łyżki niż te bez zaburzeń objadania się w laboratorium, ale nie różniły się całkowitą ilością zużywanej energii (). Wydaje się zatem, że nawet podgrupa osób otyłych bez utraty kontroli lub objadania się spożywa duże ilości energii, których mechanizmy należy zidentyfikować w przyszłych badaniach.

Biorąc pod uwagę te ustalenia, przyszłe leczenie otyłości powinno uwzględniać różnice w populacji otyłych dzieci i młodzieży oraz dostosowywać strategie leczenia do indywidualnych stylów jedzenia zamiast przyjmować jednorodność (). U otyłych dorosłych protokoły leczenia, które różnicują osoby z lub bez objadania się, wykazują wyższy wskaźnik sukcesu niż w przypadku pacjentów otyłych traktowanych jako grupa jednorodna (). W porównaniu z nieleczonymi interwencjami wykazano, że zindywidualizowane podejście ma również lepsze długoterminowe skutki w leczeniu otyłości u dzieci (). Ostatnie postępy w leczeniu otyłości koncentrują się na zarządzaniu pokusami poprzez stosowanie różnych strategii, takich jak odporność na pokusy i zapobieganie pokusom () lub włączyć treningi behawioralne, aby zautomatyzować reakcje unikania lub dewaluować smaczne sygnały żywnościowe (; ). Chociaż podejścia te stanowią obiecujące narzędzia do leczenia otyłości, mogą być szczególnie odpowiednie dla niektórych osób otyłych (np. Osób z częstymi zachciankami pokarmowymi i jedzeniem), ale mogą być nieskuteczne w innych (np. Tych z umiarkowanym średnim dziennym nadmiarem energii spożycie nad wydatkiem energetycznym przy braku częstych epizodów głodu i jedzenia. Obecne wyniki podkreślają również potrzebę wczesnego zapobiegania otyłości. Ponieważ preferencje żywieniowe powstają na początku życia (), wczesne kształtowanie preferencji dla zdrowej żywności może pomóc w zmniejszeniu upodobania i głodu niezdrowej żywności.

Wnioski

Obecne wyniki sugerują, że otyłe dzieci i młodzież zazwyczaj nie nadużywają lub nie wykazują podwyższonego upodobania do wysokokalorycznych pokarmów. Zamiast tego wydaje się, że w grupie otyłych dzieci i młodzieży występuje podgrupa, która charakteryzuje się częstymi doświadczeniami głodu pokarmowego i wykazuje wyższą preferencję dla wysokokalorycznych pokarmów niż inne osoby otyłe. To zróżnicowanie jako funkcja głodu pokarmowego cech było specyficzne dla osób otyłych, ponieważ nie można go znaleźć u osób o normalnej wadze. Wreszcie, to zróżnicowanie było specyficzne, ponieważ pośredniczyło w nim upodobanie do wysokokalorycznych produktów spożywczych (ale nie niższe upodobanie do niskokalorycznych produktów spożywczych), co sugeruje możliwy mechanizm, który może wyjaśnić, dlaczego otyłe dzieci i młodzież z wysokim pragnieniem żywności preferują preferencje spożywać wysokokaloryczne pokarmy w porównaniu z osobami o niskim poziomie głodu pokarmowego.

Autorskie Wkłady

Projektowanie, rekrutacja, wdrażanie, analiza i pisanie: JH i JB. Analiza i pisanie: AM i JR. Projektowanie, rekrutacja i pisanie: DW i EA.

Oświadczenie o konflikcie interesów

Autorzy oświadczają, że badanie zostało przeprowadzone przy braku jakichkolwiek powiązań handlowych lub finansowych, które mogłyby być interpretowane jako potencjalny konflikt interesów.

Podziękowanie

JH jest wspierany przez grant „Verein zur Förderung pädiatrischer Forschung und Fortbildung” na Wydziale Pediatrii, Paracelsus Medical University, Salzburg, Austria; DW jest wspierany przez Komisję Europejską (kontrakt FP7 279153, Beta-JUDO); JB jest wspierany przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych (ERC) w ramach unijnego programu badań i innowacji Horizon 2020 (ERC-StG-2014 639445 NewEat). Wsparcie finansowe na publikację tego artykułu dostarczył fundusz Open Access Publication Fund Uniwersytetu w Salzburgu.

Przypisy

1Numery zdjęć w bazie zdjęć żywności: 4, 8, 18, 26, 62, 63, 70, 104, 110, 111, 117, 147, 148, 149, 152, 153, 154, 155, 159, 168, 169, 170,171, 173, 175, 176, 177, 180, 183, 185, 192, 193, 194, 197 . , 198, 200, 202, 206, 208, 210, 224, 227, 237, 241, 244, 249, 250, 251, 252, 254, 255.

2Należy pamiętać, że uczestnicy zostali poinstruowani, aby posmakować każdego pokarmu, który wybrali, a zatem liczba wybranych wysokokalorycznych i niskokalorycznych potraw równa się liczbie spożywanych wysokokalorycznych i niskokalorycznych potraw. Podobnie całkowita liczba wybranych kalorii była silnie skorelowana z całkowitą liczbą spożywanych kalorii (r = 0.702, p < 0.001).

Referencje

  1. Aiken LS, West SG (1991). Regresja wielokrotna: testowanie i interpretacja interakcji. Thousand Oaks, CA: Sage.
  2. Appelhans BM, francuski SA, Pagoto SL, Sherwood NE (2016). Zarządzanie pokusą w leczeniu otyłości: neurobehawioralny model strategii interwencji. Apetyt 96 268 – 279. 10.1016 / j.appet.2015.09.035 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  3. Bischoff SC, Damms-Machado A., Betz C., Herpertz S., Legenbauer T., Low T., i in. (2012). Wieloośrodkowa ocena interdyscyplinarnego programu odchudzania 52 dla otyłości w odniesieniu do masy ciała, chorób współistniejących i jakości życia - badanie prospektywne. Int. J. Obes. 36 614 – 624. 10.1038 / ijo.2011.107 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  4. Blechert J., Meule A., Busch NA, Ohla K. (2014). Food-pics: baza danych obrazów do eksperymentalnych badań dotyczących jedzenia i apetytu. Z przodu. Psychol. 5: 617 10.3389 / fpsyg.2014.00617 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  5. Brockmeyer T., Hahn C., Reetz C., Schmidt U., Friederich H.-C. (2015a). Podejście do stronniczości i wskazywanie reaktywności na żywność u osób z wysokim lub niskim poziomem głodu pokarmowego. Apetyt 95 197 – 202. 10.1016 / j.appet.2015.07.013 [PubMed] [Cross Ref]
  6. Brockmeyer T., Hahn C., Reetz C., Schmidt U., Friederich H.-C. (2015b). Podejście do modyfikacji uprzedzeń w głodzie żywności - badanie sprawdzające koncepcję. Eur. Jeść. Nieład. Obrót silnika. 23 352 – 360. 10.1002 / erv.2382 [PubMed] [Cross Ref]
  7. Burrows T., Meule A. (2015). „Uzależnienie od żywności”. Co dzieje się w dzieciństwie? . Apetyt 89 298 – 300. 10.1016 / j.appet.2014.12.209 [PubMed] [Cross Ref]
  8. Cepeda-Benito A., Gleaves DH, Williams TL, Erath SA (2000). Opracowanie i walidacja kwestionariuszy dotyczących zachcianek żywieniowych stanu i cechy. Behav. Ther. 31 151–173. 10.1016/S0005-7894(00)80009-X [Cross Ref]
  9. Dalton M., Finlayson G. (2014). Badanie psychobiologiczne upodobania i pragnienia tłuszczu i słodkiego smaku u samic obżartych cechami. Physiol. Behav. 136 128 – 134. 10.1016 / j.physbeh.2014.03.019 [PubMed] [Cross Ref]
  10. Davis C., Curtis C., Levitan RD, Carter JC, Kaplan AS, Kennedy JL (2011). Dowody na to, że „uzależnienie od żywności” jest prawidłowym fenotypem otyłości. Apetyt 57 711 – 717. 10.1016 / j.appet.2011.08.017 [PubMed] [Cross Ref]
  11. Davis C., Loxton NJ, Levitan RD, Kaplan AS, Carter JC, Kennedy JL (2013). „Uzależnienie od żywności” i jego związek z profilem genetycznym multilocus dopaminergicznym. Physiol. Behav. 118 63 – 69. 10.1016 / j.physbeh.2013.05.014 [PubMed] [Cross Ref]
  12. Galván A. (2013). Nastoletni mózg: wrażliwość na nagrody. Curr. Reż. Psychol. Sci. 22 88-93. 10.1177 / 0963721413480859 [Cross Ref]
  13. Green MA, Strong M., Razak F., Subramanian SV, Relton C., Bissell P. (2016). Kim są otyli? Analiza skupień badająca podgrupy otyłych. J. Zdrowie publiczne 38 258 – 264. 10.1093 / pubmed / fdv040 [PubMed] [Cross Ref]
  14. Grilo CM, Masheb RM, Wilson GT, Gueorguieva R., White MA (2011). Terapia poznawczo-behawioralna, behawioralna utrata masy ciała i leczenie sekwencyjne dla otyłych pacjentów z zaburzeniami odżywiania się: randomizowane badanie kontrolowane. J. Skonsultuj się. Clin. Psychol. 79 675 – 685. 10.1037 / a0025049 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  15. Hartmann AS, Czaja J., Rief W., Hilbert A. (2010). Osobowość i psychopatologia u dzieci bez utraty kontroli nad jedzeniem. Compr. Psychiatria 51 572 – 578. 10.1016 / j.comppsych.2010.03.001 [PubMed] [Cross Ref]
  16. Hayes AF (2013). Wprowadzenie do mediacji, moderacji i analizy procesów warunkowych. Nowy Jork, Nowy Jork: The Guilford Press.
  17. Heini AF, Weinsier RL (1997). Rozbieżne trendy w otyłości i wzorach spożycia tłuszczu: amerykański paradoks. Rano. J. Med. 102 259–264. 10.1016/S0002-9343(96)00456-1 [PubMed] [Cross Ref]
  18. Hofmann J., Ardelt-Gattinger E., Paulmichl K., Weghuber D., Blechert J. (2015). Ograniczenia żywieniowe i impulsywność modulują reakcje nerwowe na żywność u młodzieży z otyłością i zdrowymi nastolatkami. Otyłość 23 2183 – 2189. 10.1002 / oby.21254 [PubMed] [Cross Ref]
  19. Hume DJ, Yokum S., Stice E. (2016). Niskie zużycie energii oraz niski wydatek energii (niski strumień energii), a nie nadmiar energii, przewidują przyszły przyrost tkanki tłuszczowej. Rano. J. Clin. Nutr. 103 1389 – 1396. 10.3945 / ajcn.115.127753 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  20. Innamorati M., Imperatori C., Meule A., Lamis DA, Contardi A., Balsamo M., et al. (2015). Właściwości psychometryczne kwestionariusza włoskich zachcianek żywieniowych - cecha zredukowana (FCQ-Tr). Jeść. Nieład wagi. 20 129–135. 10.1007/s40519-014-0143-2 [PubMed] [Cross Ref]
  21. Jansen A., Theunissen N., Slechten K., Nederkoorn C., Boon B., Mulkens S., et al. (2003). Dzieci z nadwagą przejadają się po ekspozycji na sygnały pokarmowe. Jeść. Behav. 4 197–209. 10.1016/S1471-0153(03)00011-4 [PubMed] [Cross Ref]
  22. Jones A., Di Lemma LCG, Robinson E., Christiansen P., Nolan S., Tudur-Smith C., i in. (2016). Szkolenie kontrolne hamowania dla apetycznej zmiany zachowania: metaanalityczne badanie mechanizmów działania i moderatorów skuteczności. Apetyt 97 16 – 28. 10.1016 / j.appet.2015.11.013 [PubMed] [Cross Ref]
  23. Kretsch MJ, Fong AK, Green MW (1999). Zachowanie i rozmiar ciała korelują z niedostatecznym poborem energii przez kobiety otyłe i kobiety o normalnej wadze. J. Am. Dieta. Doc. 99 300–306. 10.1016/S0002-8223(99)00078-4 [PubMed] [Cross Ref]
  24. Kromeyer-Hauschild K., Wabitsch M., Kunze D., Geller F., Geiß HC, Hesse V., i in. (2001). [Procenty wskaźnika masy ciała u dzieci i młodzieży ocenianych z różnych regionalnych badań niemieckich]. Monatsschr. Kinderheilkd. 149 807 – 818. 10.1007 / s001120170107 [Cross Ref]
  25. Laessle RG, Lehrke S., Dueckers S. (2007). Zachowania laboratoryjne związane z jedzeniem w otyłości. Apetyt 49 399 – 404. 10.1016 / j.appet.2006.11.010 [PubMed] [Cross Ref]
  26. Maffeis C. (2000). Etiologia nadwagi i otyłości u dzieci i młodzieży. Eur. J. Pediatr. 159 35 – 44. 10.1007 / PL00014361 [PubMed] [Cross Ref]
  27. Martin CK, O'Neil PM, Tollefson G., Greenway FL, White MA (2008). Związek między zachciankami pokarmowymi a spożywaniem określonych pokarmów w laboratoryjnym teście smaku. Apetyt 51 324 – 326. 10.1016 / j.appet.2008.03.002 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  28. Meule A., Beck Teran C., Berker J., Gründel T., Mayerhofer M., Platte P. (2014a). Na temat rozróżnienia między cechami a stanem głodu żywnościowego: półroczna wiarygodność powtórzeń kwestionariusza dotyczącego zachcianek żywieniowych-cecha-obniżona (FCQ-Tr) i kwestionariusza głodu żywnościowego (FCQ-S). J Zjedz. Nieład. 2 1–3. 10.1186/s40337-014-0025-z [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  29. Meule A., Heckel D., Jurowich CF, Vögele C., Kübler A. (2014b). Korelaty uzależnienia od żywności u osób otyłych poszukujących chirurgii bariatrycznej. Clin. Obes 4 228 – 236. 10.1111 / cob.12065 [PubMed] [Cross Ref]
  30. Meule A., Hermann T., Kübler A. (2014c). Krótka wersja kwestionariusza apetytu na żywność: obniżona FCQ-T. Z przodu. Psychol. 5: 190 10.3389 / fpsyg.2014.00190 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  31. Meule A., Hermann T., Kübler A. (2015). Uzależnienie od żywności u nastolatków z nadwagą i otyłych poszukujących leczenia odchudzającego. Eur. Jeść. Nieład. Obrót silnika. 23 193 – 198. 10.1002 / erv.2355 [PubMed] [Cross Ref]
  32. Meule A., Kübler A. (2012). Łaknienie żywności w uzależnieniu od żywności: wyraźna rola pozytywnego wzmocnienia. Jeść. Behav. 13 252 – 255. 10.1016 / j.eatbeh.2012.07.008 [PubMed] [Cross Ref]
  33. Meule A., Lutz A., Vögele C., Kübler A. (2012a). Pragnienia żywieniowe różnią się między osobami, które odniosły sukces, a tymi, którym się nie powiodło, i nie umierają. Walidacja kwestionariuszy apetytu na żywność w języku niemieckim. Apetyt 58 88 – 97. 10.1016 / j.appet.2011.09.010 [PubMed] [Cross Ref]
  34. Meule A., Skirde AK, Freund R., Vögele C., Kübler A. (2012b). Wysokokaloryczne sygnały żywnościowe pogarszają wydajność pamięci roboczej u głodnych i niedojrzałych pokarmów. Apetyt 59 264 – 269. 10.1016 / j.appet.2012.05.010 [PubMed] [Cross Ref]
  35. Moens E., Braet C., Bosmans G., Rosseel Y. (2009). Niekorzystne cechy rodziny i ich związki z otyłością dziecięcą: badanie przekrojowe. Eur. Jeść. Nieład. Obrót silnika. 17 315 – 323. 10.1002 / erv.940 [PubMed] [Cross Ref]
  36. Moens E., Braet C., Van Winckel M. (2010). Obserwacja 8 roku leczenia leczonych otyłych dzieci: dzieci, proces i predyktory rodzicielskie udanego wyniku. Behav. Res. Ther. 48 626 – 633. 10.1016 / j.brat.2010.03.015 [PubMed] [Cross Ref]
  37. Ng M., Fleming T., Robinson M., Thomson B., Graetz N., Margono C., i in. (2014). Globalne, regionalne i krajowe występowanie nadwagi i otyłości u dzieci i dorosłych podczas 1980 – 2013: systematyczna analiza globalnego obciążenia badaniami nad chorobami 2013. Lancet 384 766–781. 10.1016/S0140-6736(14)60460-8 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  38. Platte P., Wade SE, Pirke KM, Trimborn P., Fichter MM (1995). Aktywność fizyczna, całkowity wydatek energetyczny i spożycie pokarmu u kobiet o dużej otyłości i prawidłowej masie ciała. Int. J. Jedz. Nieład. 17 51–57. 10.1002/1098-108X(199501)17:1<51::AID-EAT2260170107>3.0.CO;2-Q [PubMed] [Cross Ref]
  39. Robinson E., Hardman CA, Halford JCG, Jones A. (2015). Spożywanie pod obserwacją: systematyczny przegląd i metaanaliza wpływu zwiększonej świadomości obserwacji na pomiar energii w laboratorium. Rano. J. Clin. Nutr. 102 324 – 337. 10.3945 / ajcn.115.111195 [PubMed] [Cross Ref]
  40. Rodríguez-Martín BC, Meule A. (2015). Pragnienie żywności: nowy wkład w ocenę, moderatorów i konsekwencje. Z przodu. Psychol. 6: 21 10.3389 / fpsyg.2015.00021 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  41. Rolland-Cachera MF (2011). Otyłość dziecięca: aktualne definicje i zalecenia dotyczące ich stosowania. Int. J. Pediatr. Obes 6 325-331. 10.3109 / 17477166.2011.607458 [PubMed] [Cross Ref]
  42. Salvy S.-J., Coelho JS, Kieffer E., Epstein LH (2007). Wpływ kontekstów społecznych na przyjmowanie pokarmów dla dzieci z nadwagą i prawidłową wagą. Physiol. Behav. 92 840 – 846. 10.1016 / j.physbeh.2007.06.014 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  43. Salvy S.-J., Kieffer E., Epstein LH (2008). Wpływ kontekstu społecznego na wybór żywności dla dzieci z nadwagą i prawidłową wagą. Jeść. Behav. 9 190 – 196. 10.1016 / j.eatbeh.2007.08.001 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  44. Schulte EM, Grilo CM, Gearhardt AN (2016). Wspólne i unikalne mechanizmy leżące u podstaw zaburzeń objadania się i zaburzeń uzależniających. Clin. Psychol. Obrót silnika 44 125-139. 10.1016 / j.cpr.2016.02.001 [PubMed] [Cross Ref]
  45. Schulz S., Laessle R. (2012). Wywołane stresem zachowania związane z jedzeniem w laboratorium u otyłych kobiet z zaburzeniami objadania się. Apetyt 58 457 – 461. 10.1016 / j.appet.2011.12.007 [PubMed] [Cross Ref]
  46. Shah M., Copeland J., Dart L., Adams-Huet B., James A., Rhea D. (2014). Wolniejsza prędkość jedzenia obniża pobór energii u osób o normalnej wadze, ale nie z nadwagą / otyłością. J. Acad. Nutr. Dieta. 114 393 – 402. 10.1016 / j.jand.2013.11.002 [PubMed] [Cross Ref]
  47. Stice E., Palmrose CA, Burger KS (2015). Podwyższone BMI i płeć męska są związane z większym niedostatecznym raportowaniem spożycia kalorii, co ocenia się za pomocą podwójnie oznakowanej wody. J. Nutr. 145 2412 – 2418. 10.3945 / jn.115.216366 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  48. Stunkard AJ (1959). Wzorce żywieniowe i otyłość. Psychiatra Q. 33 284-295. 10.1007 / BF01575455 [PubMed] [Cross Ref]
  49. Tanofsky-Kraff M., McDuffie JR, Yanovski SZ, Kozlosky M., Schvey NA, Shomaker LB i in. (2009). Laboratoryjna ocena spożycia pokarmu przez dzieci i młodzież z utratą kontroli nad jedzeniem. Rano. J. Clin. Nutr. 89 738 – 745. 10.3945 / ajcn.2008.26886 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  50. Taylor RW, Cox A., Knight L., Brown DA, Meredith-Jones K., Haszard JJ, et al. (2015). Dostosowana do potrzeb rodzin interwencja otyłości: badanie randomizowane. Pediatria 136 281 – 289. 10.1542 / peds.2015-0595 [PubMed] [Cross Ref]
  51. Ulrich M., Steigleder L., Grön G. (2016). Podpis neuronowy kwestionariusza apetytu na żywność (FCQ) - cecha. Apetyt 107 303 – 310. 10.1016 / j.appet.2016.08.012 [PubMed] [Cross Ref]
  52. van der Horst K., Oenema A., Ferreira I., Wendel-Vos W., Giskes K., van Lenthe F., et al. (2007). Systematyczny przegląd korelatów środowiskowych zachowań żywieniowych związanych z otyłością u młodzieży. Zdrowie Educ. Res. 22 203 – 226. 10.1093 / her / cyl069 [PubMed] [Cross Ref]
  53. Vandevijvere S., Chow CC, Hall KD, Umali E., Swinburn BA (2015). Zwiększone dostawy energii do żywności jako główny czynnik wywołujący epidemię otyłości: globalna analiza. Byk. Światowy organ zdrowia. 93 446 – 456. 10.2471 / BLT.14.150565 [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed] [Cross Ref]
  54. Ventura AK, Worobey J. (2013). Wczesne wpływy na rozwój preferencji żywieniowych. Curr. Biol. 23 401 – 408. 10.1016 / j.cub.2013.02.037 [PubMed] [Cross Ref]
  55. Whitaker RC, Wright JA, Pepe MS, Seidel KD, Dietz WH (1997). Przewidywanie otyłości u młodych dorosłych od dzieciństwa i otyłości rodziców. N. Engl. J. Med. 337 869 – 873. 10.1056 / NEJM199709253371301 [PubMed] [Cross Ref]