Relacja nagrody z przyjmowania pokarmu i przewidywanego przyjmowania pokarmu do otyłości: badanie czynnościowego rezonansu magnetycznego (2008)

PMCID: PMC2681092

NIHMSID: NIHMS100845

Eric Stice i Sonja Spoor

Oregon Research Institute

Cara Bohon

Wydział Psychologii, University of Oregon

Marga Veldhuizen i Dana Small

JB Pierce Laboratory, Yale University

Abstrakcyjny

Przetestowaliśmy hipotezę, że osoby otyłe doświadczają większej nagrody z konsumpcji żywności (nagroda konsumpcyjna) i przewidywanej konsumpcji (antycypacyjna nagroda żywieniowa) niż osoby szczupłe korzystające z funkcjonalnego obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (fMRI) z nastolatkami 33 (wiek = 15.7 SD = 0.9) .

OPszczółka w porównaniu do szczupłych, dorastających dziewcząt wykazała większą dwustronną aktywację w korze smakowej (przednia i środkowa wysepka, przedni operculum) oraz w obszarach somatosensorycznych (operacja ciemieniowa i rolandic operculum) w odpowiedzi na spodziewane spożycie koktajlu mlecznego z czekolady (w porównaniu z roztworem bez smaku) rzeczywiste spożycie koktajlu mlecznego (w porównaniu z rozwiązaniem bez smaku); te regiony mózgu kodują sensoryczne i hedoniczne aspekty jedzenia.

Jednak oPsy w porównaniu do szczupłych, dorastających dziewcząt również wykazały zmniejszoną aktywację w jądrze ogoniastym in odpowiedź na spożycie koktajlu mlecznego w porównaniu z rozwiązaniem bez smaku, potencjalnie dlatego, że zmniejszyły one dostępność receptora dopaminy.

Wyniki sugerują, że osoby wykazujące większą aktywację w strefie kory smakowej i obszarach somatosensorycznych w odpowiedzi na przewidywanie i spożywanie pokarmu, ale wykazujące słabszą aktywację w prążkowiu podczas przyjmowania pokarmu, mogą być narażone na przejadanie się i wynikające z tego zwiększenie masy ciała.

Słowa kluczowe: otyłość, przewidywalna nagroda żywieniowa, konsumpcyjna nagroda żywieniowa, fMRI

Otyłość jest przewlekłą chorobą, której przypisuje się ponad 100 zgonów rocznie w USA, które w dużej mierze wynikają z miażdżycy naczyń mózgowych, choroby niedokrwiennej serca, raka jelita grubego, hiperlipidemii, nadciśnienia, choroby pęcherzyka żółciowego i cukrzycy (). Niestety leczenie z wyboru w przypadku otyłości powoduje jedynie przejściową utratę masy ciała () i większość programów zapobiegania otyłości nie zmniejsza ryzyka przyszłego przyrostu masy ciała (). Te interwencje mogą mieć ograniczoną skuteczność, ponieważ nasze rozumienie procesów etiologicznych jest wciąż niepełne. Chociaż ustalono, że otyłość jest wynikiem dodatniego bilansu energetycznego, nie jest jasne, dlaczego niektórym osobom tak trudno jest zrównoważyć spożycie kalorii z wydatkami.

Jednym z możliwych wyjaśnień jest to, że u niektórych osób występują nieprawidłowości w subiektywnej nagrodzie z pożywienia lub spodziewanego spożycia, które zwiększają ryzyko otyłości. Niektórzy uczeni wysuwają hipotezę, że osoby otyłe doświadczają większej aktywacji układu nagrody mezo-limbicznej w odpowiedzi na spożycie pokarmu (nagroda konsumpcyjna), co może zwiększać ryzyko przejadania się (; ). Jest to podobne do modelu nadwrażliwości wzmacniającej nadużywanie substancji, który zakłada, że ​​niektóre osoby wykazują większą reaktywność obwodów nagradzania na leki psychoaktywne (). Natomiast inni wysuwają hipotezę, że osoby otyłe doświadczają mniejszej aktywacji układu nagrody mezo-limbicznej w odpowiedzi na przyjmowanie pokarmu, co prowadzi do przejadania się w celu zrekompensowania tego niedoboru (; ). Jest to podobne do tezy o syndromie niedoboru nagrody, która sugeruje, że ludzie zwracają się do spożywania alkoholu i narkotyków w celu stymulowania powolnego obwodów nagrody (). Trzecią hipotezą jest to, że większa przewidywana nagroda z pożywienia (przewidywalna nagroda za żywność) zwiększa ryzyko przejadania się (; ).

Dwie linie dowodów sugerują, że użyteczne może być koncepcyjne rozróżnienie między konsumpcyjną nagrodą żywieniową a przewidywalną nagrodą żywieniową. Po pierwsze, badania na zwierzętach sugerują, że wartość nagrody za jedzenie zmienia się z konsumpcji żywności na przewidywane spożycie żywności po kondycjonowaniu, przy czym wskazówki związane ze spożywaniem żywności zaczynają wywoływać przewidywalną nagrodę za żywność. Naiwne małpy, które nie doświadczyły nagród w otoczeniu, wykazały aktywację mezotelencefalowych neuronów dopaminowych tylko w odpowiedzi na smak jedzenia; jednak po uwarunkowaniu aktywność dopaminergiczna zaczęła wyprzedzać dostarczanie nagrody i ostatecznie maksymalna aktywność została wywołana przez warunkowane bodźce, które przewidywały zbliżającą się nagrodę, a nie przez faktyczny odbiór pokarmu (; ). odkrył, że największa aktywacja dopaminergiczna nastąpiła w sposób przewidujący, gdy szczury zbliżyły się i nacisnęły pasek, który wytwarzał nagrodę za jedzenie, a aktywacja faktycznie zmniejszała się, gdy szczur przyjmował i zjadał pokarm. W rzeczy samej, stwierdzono, że aktywność dopaminy była większa w jądrze półleżącym szczurów po prezentacji warunkowego bodźca, który zwykle sygnalizował przyjmowanie pokarmu, niż po dostarczeniu nieoczekiwanego posiłku. Po drugie, jak ciężcy uczestnicy pracują, aby zarobić przekąski w operanckim zadaniu (które później mogą spożywać), jest silniejszym predyktorem ad lib spożycie kalorii niż oceny przyjemności smaków przekąsek (; ). Dane te również wydają się sugerować, że oczekiwana nagroda za spożycie żywności jest silniejszym wyznacznikiem spożycia kalorii niż nagroda uzyskana podczas rzeczywistego spożycia żywności. Łącznie dane te sugerują, że przydatne może być rozróżnienie między konsumpcyjną nagrodą żywieniową a przewidywalną nagrodą żywieniową podczas badania potencjalnych czynników ryzyka otyłości.

W badaniach obrazowania mózgu zidentyfikowano regiony, które wydają się kodować konsumpcyjną nagrodę żywnościową u osób o normalnej wadze. Spożycie smacznych potraw w stosunku do spożywania niesmacznych potraw lub potraw bez smaku powoduje większą aktywację kory oczodołowo-czołowej (OFC) i opuszki czołowej / wysepki, a także większe uwalnianie dopaminy w prążkowiu grzbietowym (; ; ). Inne badania obrazowania mózgu zidentyfikowały regiony, które wydają się kodować oczekiwaną nagrodę pokarmową u ludzi o normalnej wadze. Przewidywany odbiór smacznego jedzenia, w przeciwieństwie do przewidywanego otrzymania niesmacznego pokarmu lub bezsmakowego jedzenia, powoduje większą aktywację w OFC, ciele migdałowatym, zakręcie zakrętu obręczy, prążkowiu (jądrze ogoniastym i skorupie), brzusznym obszarze nakrywkowym, śródmózgowiu, zakręcie przyhipokampowym i wrzecionowatym zakręt (; ). Badania te sugerują, że nieco odmienne regiony mózgu biorą udział w oczekiwanej i uzupełniającej nagrodzie pokarmowej, ale istnieje pewne nakładanie się (OFC i prążkowie). Do tej pory tylko dwa badania bezpośrednio porównywały aktywację w odpowiedzi na oczekiwaną i uzupełniającą nagrodę żywnościową w celu wyizolowania regionów, które wykazują większą aktywację w odpowiedzi na jedną fazę nagrody żywnościowej w porównaniu z drugą. Przewidywanie przyjemnego smaku, w przeciwieństwie do rzeczywistego smaku, spowodowało większą aktywację dopaminergicznego śródmózgowia, jądra półleżącego i tylnego prawego ciała migdałowatego (). Inne badanie wykazało, że przewidywanie przyjemnego napoju spowodowało większą aktywację ciała migdałowatego i wzgórza śródocznego, podczas gdy otrzymanie napoju spowodowało większą aktywację w lewej wyspie / operculum (Small et al, 2008). Te dwa badania sugerują, że ciało migdałowate, śródmózgowie, jądro półleżące i wzgórze śródoczowe są bardziej wrażliwe na przewidywane spożycie niż spożycie pokarmu, podczas gdy czołowa operacja / wyspa jest bardziej wrażliwa na konsumpcję niż przewidywane spożycie żywności. Tak więc dostępne dowody wydają się sugerować, że odrębne regiony mózgu są zaangażowane w kodowanie nagród żywieniowych poprzedzających i uzupełniających, chociaż konieczne będą dalsze badania, zanim możliwe będą jednoznaczne wnioski.

Pewne odkrycia wydają się być zgodne z tezą, że osoby otyłe doświadczają większej nagrody żywnościowej, chociaż nie jest jasne, czy wyniki odzwierciedlają zaburzenia w konsumującej w porównaniu do przewidywanej nagrody żywnościowej. Otyli w stosunku do szczupłych osobników przypominają, że pokarmy o wysokiej zawartości tłuszczu i cukru są przyjemniejsze w smakowaniu i donoszą, że jedzenie jest bardziej wzmacniające (; ; ). Dzieci zagrożone otyłością ze względu na wskaźnik otyłości rodzicielskiej smakują wysokotłuszczowej żywności jako bardziej przyjemne i wykazują bardziej chciwy styl karmienia niż dzieci szczupłych rodziców (; ). Otyłe dzieci częściej jedzą bez głodu () i ciężej pracować nad jedzeniem niż chude dzieci (). Zgłaszane przez siebie zachcianki żywieniowe korelowały dodatnio z masą ciała i obiektywnie mierzonym spożyciem kalorii (; ; ; ). Otyli dorośli informują o silniejszym pragnieniu wysokotłuszczowych, wysokosłodzonych pokarmów (; ) i pracuj na więcej jedzenia niż szczupli dorośli (; ). Chorobliwie otyłe w stosunku do szczupłych osobników wykazywało większą spoczynkową aktywność metaboliczną w jamie ustnej somatosensorycznej, regionie związanym z czuciem w ustach, wargach i języku (), co może sprawić, że ten pierwszy będzie bardziej wrażliwy na satysfakcjonujące właściwości przyjmowania pokarmu i zwiększy ryzyko przejadania się.

Do tej pory niewiele badań obrazowania mózgu porównywało aktywację mózgu w odpowiedzi na prezentację na zdjęciu żywności lub rzeczywistego pożywienia wśród otyłych szczupłych osobników wersetu. Jedno z badań wykazało zwiększoną aktywację w prawej korze ciemieniowej i skroniowej po ekspozycji na obrazowane jedzenie u otyłych, ale nie szczupłych kobiet i że ta aktywacja korelowała dodatnio z ocenami głodu (). stwierdzili większą odpowiedź prążkowia grzbietowego na zdjęcia wysokokalorycznych pokarmów u otyłych dorosłych szczupłych i że masa ciała korelowała dodatnio z odpowiedzią w wyspie, klaustrum, obręczy, korze somatosensorycznej i bocznym OFC. stwierdzono większą aktywację w przyśrodkowej i bocznej części OFC, ciele migdałowatym, prążkowiu brzusznym, przyśrodkowej korze przedczołowej, wyspie, korze przedniej zakrętu obręczy, brzusznej części bladej, ogoniastym i hipokampie odpowiedź na obrazy wysokokalorycznej żywności (w porównaniu z niskokaloryczną żywnością) dla otyłych krewnych odchudzać jednostki. Jednak aktywacja OFC i zakrętu obręczy w odpowiedzi na oglądanie zdjęć smacznych pokarmów korelowała ujemnie z BMI u kobiet o normalnej wadze (Killgore i Yargelun-Todd, 2005). stwierdzili, że grzbietowa wyspa i tylny hipokamp pozostają nienormalnie wrażliwe na spożycie pokarmu u wcześniej otyłych w porównaniu z osobami szczupłymi, co prowadzi do wniosku, że te nieprawidłowe odpowiedzi mogą zwiększać ryzyko otyłości.

Inne wyniki są bardziej zgodne z poglądem, że osoby otyłe mogą doświadczać mniejszej nagrody żywnościowej. stwierdzili, że receptory D2 są zredukowane w prążkowiu u chorobliwie otyłych osobników proporcjonalnie do ich masy ciała, co sugeruje, że wykazują one zmniejszone wiązanie receptora dopaminowego w układzie mezo-limbicznym. Chociaż nie ustalono jeszcze, czy osoby otyłe wykazują zmniejszoną gęstość receptora D2 w stosunku do osób szczupłych, otyłe szczury mają niższy podstawowy poziom dopaminy i zmniejszoną ekspresję receptora D2 niż szczupłe szczury (; ; ), ale otyłe szczury wykazują bardziej fazowe uwalnianie dopaminy podczas karmienia niż szczupłe szczury (). Ponadto szczupli i otyli dorośli z allelem TaqI A1, który jest związany ze zmniejszonymi receptorami D2 i słabszymi sygnałami dopaminy, pracują więcej, aby zarobić na jedzenie w paradygmatach operantowych (, ). Wyniki te potwierdzają, że uzależniające zachowania, takie jak nadużywanie alkoholu, nikotyny, marihuany, kokainy i heroiny, są związane ze zmniejszoną gęstością receptora D2 i zmniejszoną wrażliwością obwodów mezolimbicznych na nagrodę (; ). twierdzą, że niedobory receptorów D2 mogą predysponować osoby do stosowania leków psychoaktywnych lub przejadać się, aby zwiększyć powolny system dopaminy. Jednak możliwe jest, że przejadanie się wysokotłuszczowym i wysokosłodzonym pokarmem prowadzi do zmniejszenia liczby receptorów D2 (), równoległa odpowiedź neuronalna na przewlekłe stosowanie leków psychoaktywnych (). Rzeczywiście, badania na zwierzętach sugerują, że powtarzające się przyjmowanie pokarmów słodkich i tłustych powoduje zmniejszenie receptorów D2 i zmniejszenie czułości D2 (; Kelley, Will, Steininger, Xhang i Haber, 2003); zmiany zachodzące w odpowiedzi na nadużywanie substancji.

Podsumowując, pojawiają się dowody, że osoby otyłe mogą wykazywać ogólne nieprawidłowości w nagradzaniu pokarmem w stosunku do osób szczupłych. W szczególności osoby otyłe w stosunku do osób szczupłych zgłaszają większe pragnienie pokarmów wysokotłuszczowych / wysokosłodzonych, uznają jedzenie za bardziej wzmacniające, wykazują większą aktywację spoczynkową kory somatosensorycznej i wykazują większą reaktywność kory smakowej na przyjmowanie pokarmu i prezentację żywności lub na zdjęciu jedzenie. Istnieją jednak również dowody na to, że osoby otyłe wykazują niedoczynność prążkowia, co może skłonić je do przejadania się w celu zwiększenia powolnej sieci nagród lub może być wynikiem regulacji w dół receptora. Jednym z czynników, który mógł przyczynić się do mieszanych ustaleń, jest to, że wiele badań wykorzystywało miary samoopisowe, co może być mylące, ponieważ ci, którzy walczą z przejadaniem się, mogą zakładać, że jedzenie jest dla nich bardziej satysfakcjonujące, co wpływa na to, w jaki sposób uzupełnią skalę. Co więcej, skala samooceny prawdopodobnie przewiduje oczekiwaną nagrodę z przyjmowania pokarmu lub pamięć nagrody z przyjmowania pokarmu, a nie nagrodę doświadczaną podczas konsumpcji żywności, ponieważ badania nie mierzyły postrzeganej nagrody podczas przyjmowania pokarmu. Ponadto ustalenia z raportów własnych i środków behawioralnych są podatne na uprzedzenia dotyczące pożądalności społecznej. Ponadto niewiele badań dotyczyło spożycia żywności lub ekspozycji na prawdziwą żywność, co może ograniczyć ekologiczną trafność wyników. Być może najważniejsze, poprzednie badania nie wykorzystywały paradygmatów specjalnie zaprojektowanych do oceny indywidualnych różnic w konsumpcyjnej i przewidywalnej nagrodzie żywnościowej podczas porównywania osób otyłych z chudymi. Dlatego uważamy, że użyteczne może być zastosowanie paradygmatów obrazowania obiektywnego mózgu, które bezpośrednio mierzą aktywację obwodów nagrody w odpowiedzi na przyjmowanie pokarmu i przewidywane spożycie żywności. Według naszej wiedzy, badania nie wykorzystały obrazowania mózgu do sprawdzenia, czy osoby otyłe wykazują zróżnicowaną aktywację obwodów nagradzających żywność podczas konsumpcji żywności lub przewidywanej konsumpcji w stosunku do osób szczupłych.

Niniejsze badanie miało na celu pełniejsze scharakteryzowanie charakteru indywidualnych różnic w odpowiedzi neuronalnej na żywność przy użyciu metodologii obiektywnego obrazowania mózgu, z nadzieją, że lepsze zrozumienie substratów neurologicznych, które zwiększają ryzyko otyłości, przyspieszy modele etiologiczne i opracowanie skuteczniejszych metod zapobiegawczych i interwencje terapeutyczne. Rozszerzyliśmy wcześniejsze odkrycia, badając aktywację w odpowiedzi na otrzymany mleczny koktajl czekoladowy w porównaniu z rozwiązaniem bez smaku (konsumująca nagroda za żywność) oraz w odpowiedzi na sygnały sygnalizujące zbliżającą się dostawę czekoladowego koktajlu mlecznego w porównaniu z rozwiązaniem bez smaku (oczekiwana nagroda za żywność) wśród osób otyłych i szczupłych. Postawiliśmy hipotezę, że otyłość w stosunku do szczupłych osobników wykazuje większą aktywację w korze smakowej i korze somatosensorycznej oraz mniejszą aktywację w prążkowiu, w odpowiedzi na oczekiwanie i spożycie koktajlu mlecznego. Postawiliśmy także hipotezę, że masa ciała uczestników wykazywałaby liniowe zależności od aktywacji w tych obszarach mózgu. Badaliśmy młodzież, ponieważ chcieliśmy zmniejszyć ryzyko, że długa historia otyłości może doprowadzić do obniżenia receptorów wtórnie do chronicznie bogatej diety. Badaliśmy kobiety, ponieważ głównym celem tego badania było sprawdzenie, czy nieprawidłowości w nagradzaniu pokarmem korelują z patologią bulimiczną, która jest rzadka u mężczyzn.

Metoda wykonania

Uczestnicy

Uczestnikami były zdrowe nastolatki 44 (wiek M = 15.7; SD = 0.93); 2% Azjaci / mieszkańcy wysp Pacyfiku, 2% Afroamerykanie, 86% Europejczycy, 5% rdzenni Amerykanie i 5% mieszane dziedzictwo rasowe. Uczestnicy większego badania uczniów szkół średnich, którzy spełnili kryteria włączenia do niniejszego badania obrazowego, zostali zapytani, czy są zainteresowani udziałem w badaniu odpowiedzi neuronalnej na prezentację żywności. Osoby, które zgłosiły obżarstwo lub zachowania kompensacyjne w minionych miesiącach 3, wykluczały jakiekolwiek stosowanie leków psychotropowych lub nielegalnych narkotyków, uraz głowy z utratą przytomności lub obecne zaburzenia psychiczne Osi I. Dane od uczestników 11 nie były analizowane, ponieważ wykazywały nadmierny ruch głowy podczas skanowania; 4 wykazał tak wyraźny ruch głowy, że skanowanie zostało zakończone, a ruch głowicy dla innego 7 przekroczył 2 mm (M = 2.8 mm, zakres 2 – 8 mm). Ponieważ doświadczenie wskazuje, że włączenie uczestników, którzy wykazują ruch głowy większy niż 1 mm, wprowadza nadmierną wariancję błędu, zawsze wykluczamy takich uczestników z naszych badań (np. , ; ). Wynikiem tego była końcowa próbka uczestników 33 (zakres wskaźnika masy ciała = 17.3 – 38.9). Lokalna Komisja Rewizyjna zatwierdziła ten projekt. Wszyscy uczestnicy i rodzice udzielili pisemnej zgody.

Środki

Masa ciała

Wskaźnik masy ciała (BMI = kg / m2) został użyty do odzwierciedlenia otłuszczenia (). Po usunięciu butów i płaszczy mierzono wysokość z dokładnością do milimetra przy użyciu stadiometru, a masę oceniano do najbliższego 0.1 kg przy użyciu skali cyfrowej. Uzyskano i uśredniono dwie miary wysokości i wagi. BMI koreluje z bezpośrednimi pomiarami całkowitej tkanki tłuszczowej, takimi jak absorpcjometria rentgenowska o podwójnej energii (r = .80 do .90) oraz ze środkami zdrowotnymi, w tym ciśnieniem krwi, niekorzystnymi profilami lipoprotein, zmianami miażdżycowymi, poziomem insuliny w surowicy i cukrzycą w próbkach młodzieży (). Na konwencję (), otyłość została zdefiniowana przy użyciu 95th percentyle BMI dla wieku i płci, w oparciu o historyczne dane reprezentatywne dla kraju, ponieważ ta definicja ściśle odpowiada punktowi odcięcia BMI, który jest związany ze zwiększonym ryzykiem problemów zdrowotnych związanych z wagą (). Młodzież z wynikami BMI poniżej 50th percentyl z zastosowaniem tych norm historycznych zdefiniowano jako chudy. Wśród uczestników 33, którzy dostarczyli użyteczne dane fMRI, 7 sklasyfikowano jako otyłych, 11 sklasyfikowano jako szczupłe, a pozostali uczestnicy 15 wpadli między te dwie skrajności.

paradygmat fMRI

Uczestnicy zostali poproszeni o spożywanie regularnych posiłków, ale o powstrzymanie się od jedzenia lub picia (w tym napojów zawierających kofeinę) dla godzin 4 – 6 bezpośrednio poprzedzających sesję obrazowania dla celów standaryzacji. Wybraliśmy ten okres deprywacji, aby uchwycić stan głodu, który odczuwa większość osób, gdy zbliżają się do następnego posiłku, co jest czasem, w którym indywidualne różnice w nagrodach za żywność logicznie wpływają na spożycie kalorii. Większość uczestników zakończyła paradygmat między 16: 00 i 18: 00, ale podzbiór ukończył skanowanie między 11: 00 i 13: 00. Przed sesją obrazowania uczestnicy zapoznali się z paradygmatem fMRI poprzez praktykę na oddzielnym komputerze.

Paradygmat milkshake został zaprojektowany w celu zbadania konsumpcyjnej i przewidywalnej nagrody żywnościowej. Bodźce były prezentowane w oddzielnych skanach 4. Bodźce składały się z czarnych kształtów 3 (diament, kwadrat, koło), które wskazywały na dostarczenie mlecznego czekoladowego koktajlu 0.5 (miarki 4 lodów waniliowych Haagen-Daz, kubków 1.5 mleka 2% i łyżek 2 czekolady Hershey syrop), rozwiązanie bez smaku lub brak rozwiązania. Chociaż parowanie bodźców z bodźcami i czas trwania prezentacji bodźca było losowo określane wśród uczestników, nie losowaliśmy kolejności prezentacji pomiędzy uczestnikami. Bezsmakowe rozwiązanie, które miało naśladować naturalny smak śliny, składało się z 25 mM KCl i 2.5 mM NaHCO3 (). Użyliśmy sztucznej śliny, ponieważ woda ma smak, który aktywuje korę smakową (Zald i Pardo, 2000). W 50% prób z czekoladą i roztworami bez smaku smak nie został dostarczony zgodnie z oczekiwaniami, co pozwoliło na zbadanie reakcji nerwowej na oczekiwanie smaku, który nie był mylony z faktycznym przyjęciem smaku (próby niesparowane) (Rysunek 1). W paradygmacie było sześć interesujących wydarzeń: (1) czekoladowy koktajl mleczny, po którym nastąpił smak mlecznego koktajlu (sparowany koktajl mleczny), (2) odbiór mlecznego smaku (dostawa mlecznego koktajlu), (3) czekoladowy koktajl mleczny, po którym nie ma smaku mlecznego ( niesparowana wskazówka milkshake), (4) wskazówka bez smaku, po której następuje rozwiązanie bez smaku (sparowana bezsmakowa wskazówka), (5) odbiór rozwiązania bez smaku (dostarczanie bez smaku) i (6) wskazówka bez smaku, po której nie ma rozwiązania bez smaku (niesparowana wskazówka bez smaku) . Obrazy zostały przedstawione dla sekund 5 – 12 (M = 7) przy użyciu MATLAB uruchomionego z Windows. Dostarczono smak 4 do 11 sekund (M = 7) po rozpoczęciu cue. W rezultacie każde zdarzenie trwało między 4 – 12 sekundami. Każdy bieg składał się ze zdarzeń 16. Smaki były dostarczane za pomocą dwóch programowalnych pomp strzykawkowych (Braintree Scientific BS-8000) kontrolowanych przez MATLAB w celu zapewnienia stałej objętości, szybkości i czasu dostarczania smaku. Sześćdziesiąt ml strzykawek wypełnionych czekoladowym koktajlem mlecznym i bez smaku roztworu połączono przewodem Tygon przez falowód do kolektora przymocowanego do cewki głowicy klatki w skanerze MRI. Różnorodność pasowała do ust uczestników i dostarczała smaku do spójnego segmentu języka. Ta procedura została z powodzeniem zastosowana w przeszłości do dostarczania cieczy do skanera i została szczegółowo opisana w innym miejscu (np. ). Sygnał smakowy pozostał na ekranie dla 8.5 sekund po dostarczeniu smaku, a uczestnicy zostali poinstruowani, aby połykać, gdy kształt zniknął. Następna cue pojawiła się 1 do 5 sekund po tym, jak poprzednia cue wyłączyła się. Obrazy były prezentowane za pomocą cyfrowego projektora / systemu wyświetlania z odwróconym ekranem na ekranie na tylnym końcu otworu skanera MRI i były widoczne przez lustro zamontowane na cewce głowicy.

Rysunek 1 

Przykład czasu i kolejności prezentacji zdjęć i napojów podczas biegu.

Pięć linii dowodów z trwającego badania fMRI, w którym zastosowano ten model z dorastającymi dziewczynami (N = 46) sugerują, że jest to ważna miara indywidualnych różnic w oczekiwanej i konsumpcyjnej nagrodzie żywnościowej. Po pierwsze, uczestnicy ocenili koktajl mleczny jako znacząco (t = 9.79, df = 45, r = .68, p <.0001) przyjemniejsze niż bezsmakowe rozwiązanie według wizualnej skali analogowej, co potwierdza, że ​​koktajl mleczny był bardziej satysfakcjonujący dla uczestników niż rozwiązanie pozbawione smaku. Po drugie, oceny przyjemności koktajlu mlecznego korelowały z aktywacją w przedniej części wyspy (r = .70) w odpowiedzi na sygnały mleczne i aktywację zakrętu przyhipokampowego w odpowiedzi na odbiór koktajlu mlecznego (r = .72). Po trzecie, aktywacja w regionach reprezentujących oczekiwaną i konsumującą nagrodę żywnościową (; ; ) w odpowiedzi na oczekiwanie i otrzymanie koktajlu mlecznego w tym paradygmacie fMRI skorelowanym (r = .84 na .91) z samozadowoleniem i zachciankami dla różnych produktów spożywczych, zgodnie z oceną za pomocą dostosowanej wersji Inwentarza Pragnień Żywności ().1 Po czwarte, aktywacja w odpowiedzi na oczekiwaną i uzupełniającą nagrodę pokarmową w tym paradygmacie fMRI koreluje (r = .82 na .95) z tym, jak ciężko pracują uczestnicy przy jedzeniu i ile pokarmu pracują w operacyjnym zadaniu behawioralnym, które ocenia indywidualne różnice we wzmacnianiu żywności (). Po piąte, uczestnicy, którzy wykazują stosunkowo większą aktywację w odpowiedzi na przewidywalną i uzupełniającą nagrodę pokarmową w tym paradygmacie fMRI, wykazali się znacząco (p <05) większy przyrost masy ciała w ciągu 1 roku obserwacji niż uczestnicy, którzy wykazują mniejszą aktywację w tym paradygmacie (r = .54 na .65). Łącznie, odkrycia te dostarczają dowodów na zasadność tego paradygmatu nagrody żywności fMRI.

Obrazowanie i analiza statystyczna

Skanowanie przeprowadzono za pomocą skanera MRI firmy Siemens Allegra 3 Tesla. Do pozyskania danych z całego mózgu użyto standardowej cewki klatki dla ptaków. Zastosowano termo piankową poduszkę próżniową i dodatkową wyściółkę w celu ograniczenia ruchu głowy. W sumie skany 152 zostały zebrane podczas każdego z czterech uruchomień funkcjonalnych. Skany funkcjonalne wykorzystywały sekwencję ważonego gradientu płaskiego echa T2 * (EPI) (TE = 30 ms, TR = 2000 ms, kąt odchylenia = 80 °) z rozdzielczością w płaszczyźnie 3.0 × 3.0 mm2 (64 × 64 matrix; 192 × 192 mm2 pole widzenia). Aby pokryć cały mózg, plasterki 32 4mm (akwizycja z przeplotem, bez przeskoku) zostały zebrane wzdłuż poprzecznej, ukośnej płaszczyzny AC-PC, jak określono w przekroju środkowym. Skany strukturalne zbierano z wykorzystaniem sekwencji ważonej inwersji z odzyskiem T1 (MP-RAGE) w tej samej orientacji, co sekwencje funkcjonalne, aby zapewnić szczegółowe obrazy anatomiczne dostosowane do skanów funkcjonalnych. Strukturalne sekwencje MRI o wysokiej rozdzielczości (FOV = 256 × 256 mm2, Uzyskano macierz 256 × 256, grubość = 1.0 mm, numer wycinka ≈ 160).

Dane poddano wstępnej obróbce i analizowano przy użyciu oprogramowania SPM5 (Wellcome Department of Imaging Neuroscience, London, UK) w MATLAB (Mathworks, Inc., Sherborn, MA) (Friston i in., 1994; ). Obrazy zostały skorygowane w czasie do wycinka uzyskanego w 50% TR. Wszystkie obrazy funkcjonalne zostały następnie dostosowane do średniej. Obrazy (anatomiczne i funkcjonalne) zostały znormalizowane do standardowego mózgu szablonu MNI zaimplementowanego w SPM5 (ICBM152, w oparciu o średnią z normalnych skanów MRI 152). Normalizacja spowodowała, że ​​rozmiar woksela 3 mm3 dla obrazów funkcjonalnych i rozmiaru wokseli 1 mm3 dla obrazów strukturalnych. Obrazy funkcjonalne wygładzono izotropowym jądrem Gaussa 6 mm FWHM.

Aby zidentyfikować obszary mózgu aktywowane w odpowiedzi na konsumującą nagrodę, porównaliśmy odpowiedź BOLD podczas otrzymywania koktajlu mlecznego w porównaniu z otrzymywaniem rozwiązania bez smaku. Uznaliśmy, że pojawienie się smaku w ustach jest satysfakcjonującą nagrodą, a nie kiedy smak został połknięty, jednak przyznajemy, że skutki po spożyciu również przyczyniają się do wartości nagrody żywności (). Aby zidentyfikować regiony mózgu aktywowane w odpowiedzi na przewidywalną nagrodę w paradygmacie milkshake, odpowiedź BOLD podczas prezentacji sygnalizacji sygnalizacyjnej zbliżającej się do dostarczenia koktajlu mlecznego została skontrastowana z odpowiedzią podczas prezentacji sygnalizacji sygnalizacyjnej zbliżającej się do dostarczenia rozwiązania bez smaku. Przeanalizowaliśmy dane z niesparowanej prezentacji cue, w której smaki nie zostały faktycznie dostarczone, aby upewnić się, że otrzymanie rzeczywistych smaków nie wpłynie na naszą operacyjną definicję przewidywanej aktywacji mózgu. Specyficzne dla warunków efekty dla każdego woksela oszacowano za pomocą ogólnych modeli liniowych. Wektory początków dla każdego zdarzenia będącego przedmiotem zainteresowania zostały skompilowane i wprowadzone do macierzy projektu, tak że odpowiedzi związane z zdarzeniami można modelować za pomocą kanonicznej funkcji odpowiedzi hemodynamicznej (HRF), jak zaimplementowano w SPM5, składającej się z mieszaniny funkcji gamma 2, które emuluj wczesny szczyt w sekundach 5 i kolejne niedociągnięcia. Aby wyjaśnić wariancję indukowaną przez połknięcie roztworów, uwzględniliśmy czas zaniku wskazania (osoby badane były w tym czasie połykane) jako zmienną bez zainteresowania. Uwzględniliśmy również pochodne czasowe funkcji hemodynamicznej w celu uzyskania lepszego modelu danych (). Drugi filtr górnoprzepustowy 128 (według konwencji SPM5) został użyty do usunięcia szumów o niskiej częstotliwości i powolnych dryfów w sygnale.

Skonstruowano indywidualne mapy kontrastów, aby porównać aktywacje u każdego uczestnika dla wyżej wspomnianych kontrastów w SPM5. Następnie przeprowadzono porównania między grupami przy użyciu modeli efektów losowych, aby uwzględnić zmienność między uczestnikami. W celu analizy nagrody za jedzenie konsumujące, obrazy oceny parametrów z koktajlu mlecznego - kontrast bez smaku wprowadzono do drugiego poziomu ANOVA 2 × 2 (otyłość vs. chude) przez (odbiór koktajlu mlecznego - odbiór bez smaku). W celu analizy oczekiwanej nagrody żywnościowej, obrazy oceny parametrów z niesparowanego koktajlu mlecznego - niesparowany kontrast bez smaku (tj. Wskazówka koktajlu mlecznego, po której nie następuje przyjęcie koktajlu mlecznego - wskazówka bez smaku, po której nie następuje przyjęcie bez smaku) zostały wprowadzone do drugiego poziomu ANOVA 2 × 2 . lean) przez (niesparowany koktajl mleczny - niesparowany bez smaku). Dlatego zastosowaliśmy modele ANOVA, aby konkretnie sprawdzić, czy otyli uczestnicy wykazywali znacznie większe nieprawidłowości w nagradzaniu pokarmem niż szczupli uczestnicy.

Poszczególne mapy kontrastu SPM wprowadzono również do modeli regresji z wynikami BMI wprowadzonymi jako współzmienna. W tym modelu sprawdzano, czy uczestnicy z wyższymi wynikami BMI wykazywali większą aktywację, która, jak sądzono, odzwierciedlała satysfakcjonującą i przewidującą nagrodę pokarmową w stosunku do uczestników z niższymi wynikami BMI. Oszacowaliśmy te modele regresji, aby zapewnić bardziej czuły test tych relacji przy użyciu danych od wszystkich uczestników próby (modele ANOVA obejmowały tylko uczestników otyłych i szczupłych).

Znaczenie aktywacji BOLD określa się, biorąc pod uwagę zarówno maksymalną intensywność odpowiedzi, jak i zakres odpowiedzi. SPM opiera się przede wszystkim na maksymalnej intensywności w celu określenia znaczenia, ustalając ścisłe kryterium intensywności z t-mapy progowane na p <0.001 (nieskorygowane) na woksel i bardziej liberalne kryterium zasięgu (kryterium skupienia 3 wokseli). Zgodnie z konwencją wykorzystaliśmy to kryterium do określenia istotności naszych aktywacji zarówno dla modeli regresji, jak i modeli ANOVA. Klastry aktywacji uznano za istotne w p <05 (w odniesieniu do klastrów) poprawione dla wielokrotnych porównań w całym mózgu. Na podstawie wcześniejszych badań przeprowadziliśmy ukierunkowane poszukiwania w obszarach aktywowanych przez konsumpcję i oczekiwanie nagrody pożywienia: prążkowia, ciało migdałowate, obszary śródmózgowia, kora oczodołowo-czołowa, grzbietowo-boczna kora przedczołowa, wyspa, zakręt przedni zakrętu obręczy, zakręt okołoczampowy i zakręt wrzecionowaty.

wyniki

Test na to, czy otyli uczestnicy wykazali różnice w oczekiwanej nagrodzie żywnościowej w stosunku do uczestników szczupłych (wskazówka koktajlu mlecznego a brak smaku)

Przeprowadziliśmy analizy porównujące reakcje mózgu u otyłych nastolatków (N = 7, M BMI = 33, SD = 4.25) do chudych nastolatków (N = 11, M BMI = 19.6, SD = 1.08) przy użyciu grupowego modelu ANOVA. W sumie klastry aktywacyjne 13 znajdowały się w obrębie wyspy, regionu Rolandic i skroniowych, czołowych i ciemieniowych obszarów operacyjnych; osoby otyłe wykazały większą aktywację w tych obszarach w porównaniu z chudymi uczestnikami (Rysunek 2A – B i Tabela 1). Spośród tych klastrów aktywacyjnych 13, 9 spadł w lewo, a 4 w prawą półkulę. Otyli uczestnicy wykazywali również większą aktywację w lewej przedniej obręczy obręczy (brzuszny obszar Brodmanna (BA) 24) niż szczupli uczestnicy. Tabela 1 raportuje współrzędne, rozmiar woksela, nieskorygowane p-wartości i wielkości efektów (η2). Kilka wartości p było znaczących przy p <05 cały mózg poprawiony na poziomie klastra. Wielkości efektów z tych analiz wahały się od małych (η2 = .01) na duży (η2 = .17), ze średnim efektem .05, który reprezentuje średni rozmiar efektu na .2

Rysunek 2 

A. Przekrój strzałkowy o większej aktywacji w lewej przedniej wysepce (-36, 6, 6, Z = 3.92, P nieskorygowane <001) w odpowiedzi na przewidywanie nagrody pokarmowej u osób otyłych w porównaniu z osobami szczupłymi z B. wykresami słupkowymi parametru szacunki z ...
Tabela 1 

Regiony wykazujące zwiększoną aktywację podczas anticipatory Food Reward i Consumatory Food Reward u otyłych nastolatków (N = 7) w porównaniu do Lean Adolescent Girls (N = 11)

Test, czy uczestnicy BMI wykazali liniowe zależności od przewidywanej nagrody żywnościowej

Poszczególne mapy kontrastów SPM wprowadzono do modeli regresji z wynikami BMI jako współzmienną, aby sprawdzić, czy BMI jest liniowo powiązany z aktywacją w odpowiedzi na oczekiwaną nagrodę żywnościową. Analizy te były bardziej wrażliwe, ponieważ dotyczyły wszystkich uczestników, a nie tylko osób otyłych i szczupłych. Stwierdziliśmy dodatnią korelację BMI z aktywacjami w brzusznej bocznej i grzbietowej bocznej korze przedczołowej i skroniowej operculum w odpowiedzi na oczekiwaną nagrodę pokarmową (Rysunek 3A i Tabela 2). Jednak żaden z efektów nie był znaczący p <05 cały mózg poprawiony na poziomie klastra. Wszystkie rozmiary efektów z tych analiz były duże na kryteria (zakres r = .48 na .68), ze średnią r = .56.

Rysunek 3 

A. Przekrój osiowy o większej aktywacji w lewym wieczku skroniowym (TOp; -54, -3, 3, Z = 3.41, P nieskorygowany <001) oraz w prawej brzuszno-bocznej korze przedczołowej (VLPFC; 45, 45, 0, Z = 3.57, P nieskorygowane <001) cala ...
Tabela 2 

Regiony reagujące podczas antycypującej nagrody żywnościowej i dodatkowej nagrody żywnościowej jako funkcja wskaźnika masy ciała (N = 33)

Test na to, czy otyli uczestnicy wykazali różnice w konsumpcyjnej nagrodzie żywieniowej w stosunku do szczupłych uczestników (otrzymanie koktajlu mlecznego w porównaniu z otrzymywaniem bez smaku)

Porównując do wyników w odniesieniu do oczekiwanej nagrody żywnościowej, odkryliśmy, że otyłe dziewczęta wykazywały większą aktywację w operandum Rolandic i lewej operularum czołowym w odpowiedzi na konsumującą nagrodę pokarmową w porównaniu z chudymi uczestnikami (Rysunek 2C – D i Tabela 1). Gromada aktywacyjna w operandum Rolandica była znacząca p <05 cały mózg poprawiony na poziomie klastra (patrz Tabela 1). Wielkości efektów z tych analiz wahały się od małych (η2 = .03) do medium (η2 = .08), ze średnim efektem .06, który reprezentuje średni rozmiar efektu na kryteria.

Test na to, czy uczestnicy BMI wykazali liniowe relacje z nagrodą za jedzenie

Poszczególne mapy kontrastów SPM wprowadzono również do modeli regresji z wynikami BMI jako współzmienną, aby sprawdzić, czy BMI jest liniowo powiązany z aktywacją w odpowiedzi na konsumującą nagrodę żywnościową. Stwierdzono dodatnią zależność między BMI a aktywacją w wyspie i kilku obszarach operculum (Rysunek 3B – C i Tabela 2). BMI był również ujemnie skorelowany z aktywacją w jądrze ogoniastym w odpowiedzi na konsumującą nagrodę pokarmową w tym bardziej czułym modelu, co wskazuje, że wysoki uczestnik BMI wykazał zmniejszoną odpowiedź w tym obszarze w porównaniu z niskimi uczestnikami BMI (Rysunek 3D – E i Tabela 2). Żadna z wartości p nie była znacząca w p <05 cały mózg poprawiony na poziomie klastra. Wielkości efektów z tych analiz były średnie (r = .35) na duży (r = .58) na kryteria, ze średnim efektem, który był duży (r = .48).

Dyskusja

W badaniu tym przetestowano hipotezę, że otyłe dziewczęta wykazują różną aktywację w obwodzie nagrody w odpowiedzi na spożycie żywności i przewidywaną konsumpcję w stosunku do szczupłych nastolatków, a aktywacja będzie liniowo powiązana z BMI uczestników. Odpowiedzi mózgu badano podczas otrzymywania mlecznego koktajlu czekoladowego w porównaniu z rozwiązaniem bez smaku (konsumująca nagroda za żywność) oraz w odpowiedzi na sygnały sygnalizujące zbliżające się dostarczenie czekoladowego koktajlu mlecznego w porównaniu z rozwiązaniem bez smaku (oczekiwana nagroda za żywność). Na podstawie wyników poprzednich badań (np. ), spodziewaliśmy się anomalii w suplementacyjnej i przewidywalnej nagrodzie żywności wśród otyłych uczestników w stosunku do ich chudych odpowiedników.

Zgodnie z hipotezą, reakcje na suplementacyjną i przewidywalną nagrodę żywnościową w przewidywanych regionach były różne u otyłych nastolatków w porównaniu z ich szczupłymi odpowiednikami. Otyli uczestnicy wykazywali większą aktywację w pierwotnej korze smakowej (przednia izolacja / czołowa operculum) oraz w korze somatosensorycznej (operandum Rolandica, operacja skroniowa, operacja ciemieniowa i tylna wyspa) oraz przedni zakręt w odpowiedzi na naszą miarę przewidywanej nagrody żywnościowej w porównaniu chudego uczestnika. Te wielkości efektów były małe lub duże, ze średnim rozmiarem efektu, który był średni. Wykazano, że wyspa odgrywa rolę w przewidywanej nagrodzie żywności (; ; ) i głód żywności (). Ponadto Balleine i Dickenson (2001) wykazali, że zwierzęta z resekcją wyspy nie zdają sobie sprawy z tego, że zachowanie reagujące na jedzenie jest zdewaluowane, co sugeruje rolę wyspy w oczekiwanej nagrodzie żywnościowej. Stwierdzono, że brzuszny przedni obszar obręczy jest zaangażowany w kodowanie zawartości energii i smaku żywności (). W rezultacie nasze odkrycia mogą sugerować, że osoby otyłe doświadczyły zwiększonego przewidywania smaku koktajlu mlecznego w porównaniu z osobami szczupłymi. Ważne będzie, aby przyszłe badania wykluczyły możliwość, że kondycjonowanie, które występuje w wyniku przejadania się wysokotłuszczową i wysokosłodzoną żywnością, nie przyczynia się do podwyższenia oczekiwanej nagrody pokarmowej wykazywanej przez otyłych uczestników.

Podobnie jak postawiono hipotezę, istniały dowody na to, że otyli uczestnicy wykazywali zróżnicowaną aktywację w odpowiedzi na konsumującą nagrodę żywieniową w stosunku do szczupłych uczestników. Pierwsza z nich wykazywała zwiększoną aktywację operculum Rolandic, czołowej opuszki, tylnej wyspy i zakrętu zakrętu w odpowiedzi na konsumującą nagrodę pokarmową w porównaniu z drugą. Wielkości efektów były małe do średniej wielkości, ze średnim rozmiarem efektu, który był średni. Wyniki te zbiegają się z wynikami poprzednich badań; stwierdzili, że procent tkanki tłuszczowej korelował ze zwiększoną aktywacją wyspy podczas wrażenia sensorycznego posiłku stwierdzili większą aktywację w korze somatosensorycznej podczas spoczynku jako funkcję BMI. Biorąc pod uwagę, że wyspa i leżące nad nią operculum zostały powiązane z subiektywną nagrodą z przyjmowania pokarmu; ), wyniki te mogą sugerować, że osoby otyłe doświadczają większej nagrody żywieniowej w stosunku do osób szczupłych, co może odpowiadać danym behawioralnym z innych badań przedstawionych na wstępie.

Zbadaliśmy również, czy BMI jest liniowo powiązany z aktywacją w odpowiedzi na oczekiwaną i konsumującą nagrodę żywności za pomocą modeli regresji, aby zapewnić bardziej czuły test hipotetycznych relacji. Porównując wyniki uzyskane w modelach ANOVA, stwierdziliśmy, że zwiększona aktywacja w operacjach skroniowych w stosunku do przewidywanej nagrody żywnościowej w funkcji BMI. Ponadto stwierdzono większą odpowiedź w korze przedczołowej grzbietowo-bocznej w odpowiedzi na oczekiwaną nagrodę pokarmową w funkcji BMI. Porównywalne z wynikami uzyskanymi w modelach ANOVA była również zwiększona aktywacja w operulum insula / frontoparietal w odpowiedzi na konsumującą nagrodę pokarmową jako funkcję BMI. Ogólnie, wyniki modeli regresji ogólnie zbiegały się z wynikami z modeli ANOVA, chociaż te ostatnie analizy dotyczyły tylko osób otyłych i szczupłych, dostarczając dalszych wyników zgodnych z naszymi hipotezami. Relacje zidentyfikowane w modelach regresji były zazwyczaj dużymi efektami.

Co ciekawe, modele regresji sugerowały, że BMI był odwrotnie proporcjonalny do aktywacji w jądrze ogoniastym w odpowiedzi na konsumującą nagrodę pokarmową, jak hipotezowano na podstawie wcześniejszych ustaleń (). To był duży rozmiar efektu. Nasze funkcjonalne odkrycie potwierdza i rozszerza wyniki zgłoszone w badaniu przeprowadzonym przez , w którym stwierdzili, że chorobliwie otyłe wykazywały zmniejszoną dostępność receptora D2 w spoczynku w skorupie proporcjonalnie do ich BMI. Wyniki te mogą odzwierciedlać niższą dostępność receptora dopaminy. Możliwe jest, że jednostki przejadą się, aby stymulować powolny i długotrwały system nagrody na bazie dopaminy (). Alternatywnie, zwiększone spożycie pokarmów wysokotłuszczowych i wysokosłodzonych może spowodować obniżenie receptora, jak zaobserwowano wśród użytkowników substancji (). Jak już wspomniano, badania na zwierzętach sugerują, że powtarzające się przyjmowanie pokarmów słodkich i tłustych powoduje zmniejszenie receptorów D2 i zmniejszenie czułości D2 (; ). Inną możliwą interpretacją jest to, że osoby otyłe wykazują niedoczynność działania obwodów nagradzających żywność podczas odpoczynku, ale nadmiernie funkcjonują, gdy są narażone na sygnały żywnościowe lub pokarmowe. Interpretacja ta jest zgodna z dowodami, że osoby otyłe i po otyłości wykazują większą wrażliwość na grzbietową wyspę i tylny hipokamp po spożyciu pokarmu w stosunku do osób szczupłych (), że ekspozycja na sygnały pokarmowe powoduje większą aktywację w prawej korze ciemieniowej i skroniowej u osób otyłych, ale nie szczupłych (; ), że osoby otyłe wykazują większą aktywację prążkowia grzbietowego, wyspy, klaustrum i kory somatosensorycznej w odpowiedzi na sygnały pokarmowe niż chude osoby (), że otyłe szczury mają niższy podstawowy poziom dopaminy i zmniejszoną ekspresję receptora D2 niż szczupłe szczury (; ; ) i że otyłe szczury wykazują bardziej fazowe uwalnianie dopaminy podczas karmienia niż szczupłe szczury (). Jednak ta interpretacja nie zgadza się z dowodami, że otyłość w stosunku do osób szczupłych wykazywała większą spoczynkową aktywność metaboliczną w doustnej korze somatosensorycznej () i że aktywacja OFC i zakrętu w odpowiedzi na oglądanie zdjęć smacznych potraw koreluje negatywnie z BMI wśród kobiet o normalnej wadze (). Przydatne w przyszłych badaniach będzie ustalenie, która interpretacja wyjaśnia pozornie niespójne wyniki, ponieważ znacznie zwiększyłoby to nasze zrozumienie procesów etiologicznych i podtrzymujących, które przyczyniają się do otyłości.

Podsumowując, obecne odkrycia sugerują, że różne regiony mózgu są aktywowane przez antycypacyjną lub konsumującą nagrodę pokarmową, co jest ważnym wkładem, ponieważ tylko kilka badań próbowało zidentyfikować neuronowe substraty przewidywalnej i konsumującej nagrody żywnościowej. W modelach ANOVA porównujących otyłych z chudymi uczestnikami (Tabela 1), operandum Rolandic i operularum czołowe były aktywowane zarówno przez antycypację, jak i spożycie koktajlu mlecznego, ale tętnica skroniowa, operacja ciemieniowa, przednia wyspa, tylna wyspa i przedni zakręt brzuszny były aktywowane tylko w odpowiedzi na przewidywane przyjęcie koktajlu mlecznego. W modelach regresji, które badały stosunek BMI do regionów aktywacji (Tabela 2), aktywowane regiony nie zachodziły na siebie: podczas gdy kora przedczołowa wentylacyjna, grzbietowa boczna kora przedczołowa i czaszka skroniowa były aktywowane w odpowiedzi na oczekiwane przyjęcie koktajlu mlecznego, wyspa, operacja czołowa, operacja ciemieniowa i jądro ogoniaste zostały aktywowane w odpowiedzi na odbiór koktajlu mlecznego. Odkrycia te są w dużej mierze zbieżne z wynikami poprzednich badań, które badały obszary mózgu specyficzne dla suplementacyjnej i przewidywalnej nagrody żywnościowej (; ; ; Small et al., 2008; ).

Badanie to jest nowe, ponieważ jest jednym z pierwszych, które testuje relacje między BMI a odpowiedzią neuronalną na oczekiwaną i uzupełniającą nagrodę pokarmową, wykorzystując paradygmat obejmujący dostarczanie żywności do skanera. Jednak badanie to miało kilka ograniczeń, które należy odnotować. Po pierwsze, mieliśmy umiarkowaną wielkość próby do testowania między efektami grupowymi, chociaż była ona większa niż większość wcześniej opublikowanych badań fMRI nagród żywności opublikowanych do tej pory. Po drugie, użyliśmy tylko jednego smacznego smaku. Być może inne smaki są bardziej satysfakcjonujące dla uczestników i spowodowałyby większą reakcję nagrody w mózgu. Po trzecie, ponieważ odbiór koktajlu mlecznego był zawsze poprzedzony cue (tj. Nigdy nie dostarczany bez pamięci), uczestnicy zawsze wiedzieli o smaku przed dostarczeniem. Wcześniejsze badania (np. ) stwierdzili zróżnicowaną reakcję na smak i smak jako funkcję tego, czy są oczekiwane czy nieoczekiwane. Dlatego badacze powinni rozważyć uwzględnienie miary odpowiedzi na otrzymanie niespodziewanej nagrody żywnościowej w przyszłych badaniach. Po czwarte, sygnały użyte w paradygmacie koktajlu mlecznego były kształtami geometrycznymi, które mogą nie mieć wystarczającego znaczenia dla uczestników i dlatego mogły wywołać stłumione wrażenia antycypacyjne i aktywację mózgu. Po piąte, zebraliśmy ograniczone dane behawioralne, aby zweryfikować paradygmat fMRI z uczestnikami naszego badania. Niemniej jednak dane dotyczące ważności z trwających badań z wykorzystaniem tego paradygmatu sugerują, że jest to prawidłowa miara indywidualnych różnic w nagrodzie żywnościowej.

Podsumowując, nasze wyniki sugerują zróżnicowaną odpowiedź neuronalną w trakcie przewidywalnej i uzupełniającej nagrody pokarmowej jako funkcji statusu otyłości i BMI, chociaż ważne będzie powtórzenie tych relacji w niezależnych próbkach. Ponieważ w wielu regionach wykazano większą reakcję, która, jak wykazano, koduje nagrodę pokarmową u otyłych uczestników, wzorzec reakcji jest zgodny z badaniami behawioralnymi sugerującymi, że osoby otyłe przewidują większą nagrodę z przyjmowania pokarmu i doświadczają większej przyjemności zmysłowej podczas jedzenia. Jednakże odkryliśmy również, że uczestnicy z wyższym BMI wykazywali mniejszą aktywację prążkowia w odpowiedzi na spożycie pokarmu w porównaniu z osobami o niższym BMI, co jest zgodne z propozycją, że osoby otyłe mogą doświadczać mniejszego fazowego uwalniania dopaminy podczas spożywania pokarmu w porównaniu z chude osoby. Jest biologicznie możliwe, że osoby mogą spodziewać się większej nagrody z przyjmowania pokarmu i doświadczają większej przyjemności somatosensorycznej podczas jedzenia, a jednocześnie doświadczają mniejszego fazowego uwalniania dopaminy, gdy jedzenie jest spożywane, ponieważ każde z nich wymaga oddzielnego układu nerwowego. Jednakże możliwe jest również, że niektóre z tych nieprawidłowości poprzedzają otyłość, podczas gdy inne są konsekwencją przejadania się. Na przykład dwa pierwsze efekty mogą zwiększać ryzyko hiperfagii, co skutkuje dodatnim bilansem energetycznym, a ten drugi efekt może być produktem regulacji w dół receptora wtórnej do spożywania diety o wysokiej zawartości tłuszczu i cukru. Alternatywnie, niedoczynność obwodów nagrody za pośrednictwem dopaminy może spowodować przejadanie się jednostek, aby zrekompensować ten niedobór nagrody, który poprzez kondycjonowanie powoduje większą przewidywalną nagrodę pokarmową i zwiększony rozwój kory somatosensotycznej. Dla przyszłych badań istotne będzie zbadanie, które z tych nieprawidłowości poprzedzają wystąpienie otyłości i które są produktem przewlekłego przejadania się. Mamy nadzieję, że systematyczne badania nieprawidłowości, które wystąpiły przed rozpoczęciem otyłości, mogą pozwolić na opracowanie skuteczniejszych metod zapobiegania i leczenia.

Podziękowanie

Badanie to zostało wsparte grantem badawczym (R1MH64560A) z National Institute of Health.

Podziękowania dla asystenta ds. Badań projektu, Keely Muscatella i uczestników, którzy umożliwiali to badanie.

Przypisy

1Inwentarz pragnienia żywności (FCI, ) ocenia stopień pragnienia różnych produktów spożywczych. Dostosowaliśmy tę skalę, żądając również ocen tego, jak smaczni uczestnicy znajdują każde jedzenie. Oryginalny FCI wykazał wewnętrzną spójność (α = .93), niezawodność testu 2 w tygodniu (r = .86) i wrażliwość na wykrywanie efektów interwencji (; ). W badaniu pilotażowym (n = 27) skala głodu i skala smakowitości wykazywały wewnętrzną spójność (odpowiednio α = .91 i .89).

2Podczas gdy niektóre pakiety oprogramowania, takie jak AFNI (Analysis of Functional NeuroImages), skupiają się przede wszystkim na objętości, a zatem używają większego kryterium klastra, SPM skupia się przede wszystkim na intensywności i używa mniejszego kryterium klastra (ale wymaga wyższych intensywności). Korzystanie z wymogu intensywności t <0.001 i ciągłe kryterium minimalnego skupienia 3 wokseli do progowej mapy t jest standardem dla SPM i jest podejściem, które stosowaliśmy we wcześniejszych badaniach. W tym kontekście należy zauważyć, że wszystkie zgłaszane przez nas klastry są większe niż 3 woksele (Tabele 1 i I 22).

3Opierając się na dowodach, że funkcja nerwowa związana z nagrodą u kobiet jest podwyższona podczas fazy środkowo-pęcherzykowej (), stworzyliśmy dychotomiczną zmienną, która odzwierciedlała, czy uczestnicy ukończyli badania fMRI w fazie śródcząsteczkowej (dni 4 – 8 po wystąpieniu miesiączki; n = 2) lub nie (n = 31). Kiedy kontrolowaliśmy tę zmienną we wszystkich analizach, aktywacja w raportowanych regionach pozostała znacząca.

Referencje

  • Balleine B, Dickinson A. Wpływ uszkodzeń kory wyspowej na uwarunkowania instrumentalne: Dowody na rolę w uczeniu się motywacyjnym. Journal of Neuroscience. 2000; 20: 8954 – 8964. [PubMed]
  • Barlow SE, Dietz WH. Ocena i leczenie otyłości: zalecenia komitetu ekspertów. Pediatria. 1998; 102: E29. [PubMed]
  • Bello NT, Lucas LR, Hajnal A. Powtórny dostęp do sacharozy wpływa na gęstość receptorów D2 dopaminy w prążkowiu. Neuroreport. 2002; 13: 1557-1578. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Berns GS, McClure SM, Pagoni G, Montague PR. Przewidywalność moduluje odpowiedź ludzkiego mózgu na nagrodę. Journal of Neuroscience. 2001; 21: 2793 – 2798. [PubMed]
  • Blackburn JR, Phillips AG, Jakubovic A, Fibiger HC. Dopamina i zachowanie przygotowawcze: Analiza neurochemiczna. Neurobiologia behawioralna. 1989; 103: 15 – 23. [PubMed]
  • Cohen J. Analiza mocy statystycznej dla nauk behawioralnych. 2. Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum; 1988.
  • Cole TJ, Bellizzi MC, Flegal K, Dietz WH. Ustanowienie standardowej definicji nadwagi i otyłości u dzieci na całym świecie: badanie międzynarodowe. British Medical Journal. 2000; 320: 1 – 6. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Przychodzi DE, Blum K. Zespół niedoboru nagrody: genetyczne aspekty zaburzeń zachowania. Postęp w badaniach mózgu. 2000; 126: 325 – 341. [PubMed]
  • Davis C, Strachan S, Berkson M. Wrażliwość na nagrodę: implikacje dla przejadania się i otyłości. Apetyt. 2004; 42: 131 – 138. [PubMed]
  • Dawe S, Loxton NJ. Rola impulsywności w rozwoju używania substancji i zaburzeń odżywiania. Neurobiologia i przegląd biobehawioralny. 2004; 28: 343 – 351. [PubMed]
  • De Araujo IE, Rolls ET. Reprezentacja w ludzkim mózgu tekstury żywności i tłuszczu w jamie ustnej. Journal of Neuroscience. 2004; 24: 3086 – 3093. [PubMed]
  • Delahanty LM, Meigs JB, Hayden D, Williamson DA, Nathan DM. Psychologiczne i behawioralne korelacje wyjściowego BMI w programie zapobiegania cukrzycy. Diabetes Care. 2002; 25: 1992 – 1998. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Del Parigi A, Chen K, Hill DO, Wing RR, Reiman E, Tataranni PA. Utrzymywanie się nieprawidłowych reakcji neuronowych na posiłek u osób z potobese. International Journal of Obesity. 2004; 28: 370 – 377. [PubMed]
  • Dietz WH, Robinson TN. Zastosowanie wskaźnika masy ciała (BMI) jako miernika nadwagi u dzieci i młodzieży. The Journal of Pediatrics. 1998; 132: 191 – 193. [PubMed]
  • Dreher JC, Schmidt PJ, Kohn P, Furman D, Rubinow D, Berman KF. Faza cyklu miesiączkowego moduluje związaną z nagrodą funkcję nerwową u kobiet. Postępowania z National Academy of Sciences of United States of America. 2007; 104: 2465 – 2470. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Drewnowski A, Kurth C, Holden-Wiltse J, Saari J. Preferencje pokarmowe w otyłości u ludzi: Węglowodany kontra tłuszcze. Apetyt. 1992; 18: 207 – 221. [PubMed]
  • Epstein LJ, Temple JL, Neaderhiser BJ, Salis RJ, Erbe RW, Leddy JJ. Wzmocnienie żywności, genotyp receptora dopaminowego D2 oraz spożycie energii u ludzi otyłych i nie otyłych. Neuronauka behawioralna. 2007; 121: 877 – 886. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Epstein LH, Wright SM, Paluch RA, Leddy JJ, Hawk LW, Jaroni JL i in. Hedonika i wzmocnienie żywności jako determinanty laboratoryjnego spożycia żywności u palaczy. Fizjologia i Behaivor. 2004a; 81: 511 – 517. [PubMed]
  • Epstein LH, Wright SM, Paluch RA, Leddy JJ, Hawk LW, Jaroni JL i in. Zależność między wzmocnieniem żywności a genotypami dopaminy i jej wpływem na spożywanie pokarmu przez palaczy. American Journal of Clinical Nutrition. 2004b; 80: 82 – 88. [PubMed]
  • Fetissov SO, Meguid MM, Sato T, Zhang LH. Ekspresja receptorów dopaminergicznych w podwzgórzu chudego i otyłego wskaźnika Zuckera i przyjmowania pokarmu. American Journal of Physiology. 2002; 283: R905 – 910. [PubMed]
  • Fisher JO, Birch LL. Jedzenie bez głodu i nadwagi u dziewcząt w wieku od 5 do 7. American Journal of Clinical Nutrition. 2002; 76: 226 – 231. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Flegal K, Graubard B, Williamson D, Gail M. Nadmierne zgony związane z niedowagą, nadwagą i otyłością. Journal of American Medical Association. 2005; 293: 1861 – 1867. [PubMed]
  • Forman EM, Hoffman KL, McGrath KB, Herbert JD, Brandsma LL, Lowe MR. Porównanie strategii opartych na akceptacji i kontroli radzenia sobie z głodem jedzenia: badanie analogowe. Badania behawioralne i terapia. 2007; 45: 2372 – 2386. [PubMed]
  • Franken IH, Muris P. Indywidualne różnice we wrażliwości na nagrody są związane z głodem jedzenia i względną masą ciała u zdrowej masy ciała kobiet. Apetyt. 2005; 45: 198 – 201. [PubMed]
  • Gottfried JA, O'Doherty J, Dolan RJ. Kodowanie predykcyjnej wartości nagrody w ludzkim ciele migdałowatym i korze oczodołowo-czołowej. Nauka. 2003; 301: 1104 – 1107. [PubMed]
  • Hamdi A, Porter J, Prasad C. Zmniejszone prążkowia receptory dopaminowe D2 u otyłych szczurów Zucker: zmiany podczas starzenia. Badania mózgu. 1992; 589: 338 – 340. [PubMed]
  • Henson RN, Price CJ, Rugg MD, Turner R, Friston KJ. Wykrywanie różnic w opóźnieniach w odpowiedziach BOLD związanych ze zdarzeniem: Zastosowanie do słów w porównaniu do słów niepoczątkowych i powtórzonych prezentacji twarzy. Neuroobraz. 2002; 15: 83 – 97. [PubMed]
  • Jeffery R, ​​Drewnowski A, Epstein LH, Stunkard AJ, Wilson GT, Wing RR, Hill D. Długoterminowe utrzymanie odchudzania: Obecny status. Psychologia zdrowia. 2000; 19: 5 – 16. [PubMed]
  • Karhunen LJ, Lappalainen RI, Vanninen EJ, Kuikka JT, Uusitupa MI. Regionalny mózgowy przepływ krwi podczas ekspozycji na pokarm u kobiet otyłych i o prawidłowej masie ciała. Mózg. 1997; 120: 1675 – 1684. [PubMed]
  • Kelley AE, Will MJ, Steininger TL, Zhang M, Haber SN. Ograniczone codzienne spożywanie bardzo smacznego jedzenia (czekolada Zapewnij) zmienia ekspresję genu enkefaliny w prążkowiu. European Journal of Neuroscience. 2003; 18: 2592 – 2598. [PubMed]
  • Killgore WD, Yurgelun-Todd DA. Masa ciała przewiduje aktywność orbitalno-czołową podczas prezentacji wizualnych wysokokalorycznych potraw. NeuroReport. 2005; 16: 859 – 863. [PubMed]
  • Kiyatkin EA, Gratton A. Monitorowanie elektrochemiczne pozakomórkowej dopaminy w jądrze półleżącym szczurów naciskając na żywność. Badania mózgu. 1994; 652: 225 – 234. [PubMed]
  • LaBar KS, Gitelman DR, Parrish TB, Kim YH, Nobre AC, Mesulam MM. Głód selektywnie moduluje aktywację kortykolimbiczną do bodźców pokarmowych u ludzi. Neuronauka behawioralna. 2001; 115: 493 – 500. [PubMed]
  • Martin CK, O'Neil PM, Pawlow L. Zmiany w głodzie pokarmowej podczas diet niskokalorycznych i bardzo niskokalorycznych. Otyłość. 2006; 14: 115 – 121. [PubMed]
  • Martinez D, Gil R, Slifstein M, Hwang DR, Huang Y, Perez A, i in. Uzależnienie od alkoholu wiąże się z tępym przenoszeniem dopaminy w brzusznym prążkowiu. Psychiatria biologiczna. 2005; 58: 779 – 786. [PubMed]
  • Nederkoorn C, Smulders FT, Jansen A. Reakcje fazy głowonogowej, apetyt i przyjmowanie pokarmu u zdrowych osób. Apetyt. 2000; 35: 45 – 55. [PubMed]
  • O'Doherty JP, Deichmann R, Critchley HD, Dolan RJ. Reakcje neuronalne podczas oczekiwania na nagrodę za podstawowy smak. Neuron. 2002; 33: 815 – 826. [PubMed]
  • O'Doherty JP, Rolls ET, Francis S, Bowtell R, McGlone F. Reprezentacja przyjemnego i niechętnego smaku w ludzkim mózgu. Journal of Neurophysiology. 2001; 85: 1315 – 1321. [PubMed]
  • Orosco M, Rouch C, Nicolaidis S. Zmiany w rdze- niowej podwzgórzowej monoaminy w odpowiedzi na dożylne infuzje insuliny i glukozy u swobodnie karmionych otyłych szczurów Zucker: Badanie mikrodializy. Apetyt. 1996; 26: 1 – 20. [PubMed]
  • Pelchat ML, Johnson A, Chan R, Valdez J, Ragland JD. Obrazy pożądania: Aktywacja głodu pokarmowego podczas fMRI. NeuroImage. 2004; 23: 1486 – 1493. [PubMed]
  • Rissanen A, Hakala P, Lissner L, Mattlar CE, Koskenvuo M, Ronnemaa T. Nabyte preferencje szczególnie w przypadku tłuszczu dietetycznego i otyłości: badanie niezgodnych z wagą monozygotycznych par bliźniaczych. International Journal of Obesity. 2002; 26: 973 – 977. [PubMed]
  • Robinson TE, Berridge KC. Uwrażliwienie motywacyjne i uzależnienie. Uzależnienie. 2001; 96: 103 – 114. [PubMed]
  • Roefs A, Herman CP, MacLeod CM, Smulders FT, Jansen A. Na pierwszy rzut oka: jak powściągliwi zjadacze oceniają smaczne potrawy o wysokiej zawartości tłuszczu? Apetyt. 2005; 44: 103 – 114. [PubMed]
  • Rothemund Y, Preuschof C, Bohner G, Bauknecht HC, Klingebiel R, Flor H, Klapp BF. Różnicowa aktywacja prążkowia grzbietowego przez wysokokaloryczne wizualne bodźce pokarmowe u osób otyłych. Neuroobraz. 2007; 37: 410 – 421. [PubMed]
  • Saelens BE, Epstein LH. Wzmacniająca wartość żywności u kobiet otyłych i nie otyłych. Apetyt. 1996; 27: 41 – 50. [PubMed]
  • Schultz W, Apicella P, Ljungberg T. Reakcje małpich neuronów dopaminowych na nagradzane i warunkowane bodźce podczas kolejnych etapów uczenia się zadania opóźnionej odpowiedzi. Journal of Neuroscience. 1993; 13: 900 – 913. [PubMed]
  • Schultz W, Romo R. Neurony dopaminy małpiego śródmózgowia: Nieprzewidziane reakcje na bodźce wywołujące natychmiastowe reakcje behawioralne. Journal of Neurophysiology. 1990; 63: 607 – 624. [PubMed]
  • Mały DM, Gerber J, Mak YE, Hummel T. Różnicowe reakcje neuronalne wywołane przez pertoksyjną i pozapłasową percepcję zapachową u ludzi. Neuron. 2005; 47: 593 – 605. [PubMed]
  • Małe DM, Jones-Gotman M, Dagher A. Wywołane żywieniem uwalnianie dopaminy w prążkowiu grzbietowym koreluje z ocenami przyjemności posiłku u zdrowych ochotników. Neuroimage. 2003; 19: 1709 – 1715. [PubMed]
  • Małe DM, Zatorre RJ, Dagher A, Evans AC, Jones-Gotman M. Zmiany aktywności mózgu związane z jedzeniem czekolady: Od przyjemności do niechęci. Mózg. 2001; 124: 1720 – 1733. [PubMed]
  • Stice E, Shaw H, Marti CN. Metaanalityczny przegląd programów zapobiegania otyłości dla dzieci i młodzieży: chudy przy interwencjach, które działają. Biuletyn Psychologiczny. 2006; 132: 667 – 691. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  • Stoeckel LE, Weller RE, Cook EW, Twieg DB, Knowlton RC, Cox JF. Powszechna aktywacja systemu nagród u otyłych kobiet w odpowiedzi na zdjęcia wysokokalorycznych pokarmów. Neuroobraz. 2008; 41: 636 – 647. [PubMed]
  • Stunkard AJ, Berkowitz RI, Stallings VA, Schoeller DA. Pobór energii, a nie produkcja energii, jest wyznacznikiem wielkości ciała niemowląt. American Journal of Clinical Nutrition. 1999; 69: 524 – 530. [PubMed]
  • Temple JL, Legerski C, Giacomelli AM, Epstein LH. Jedzenie jest bardziej wzmacniające dla osób z nadwagą niż szczupłe dzieci. American Journal of Clinical Nutrition In Press.
  • Veldhuizen MG, Bender G, Constable RT, Small DM. Degustacja bez smaku: Modulacja wczesnej kory smakowej przez dbałość o smak. Zmysły chemiczne. 2007; 32: 569 – 581. [PubMed]
  • Volkow ND, Fowler JS, Wang GJ. Rola dopaminy we wzmacnianiu leków i uzależnieniu u ludzi: Wyniki badań obrazowych. Farmakologia behawioralna. 2002; 13: 355 – 366. [PubMed]
  • Volkow ND, Wang GJ, Maynard L, Jayne M, Fowler JS, Zhu W, i in. Dopamina mózgowa jest związana z zachowaniami żywieniowymi u ludzi. Międzynarodowy dziennik zaburzeń odżywiania. 2003; 33: 136 – 142. [PubMed]
  • Wang GJ, Volkow ND, Felder C, Fowler J, Levy A, Pappas N, i in. Zwiększona aktywność spoczynkowa jamy ustnej kory somatosensorycznej u osób otyłych. Neuroreport. 2002; 13: 1151 – 1155. [PubMed]
  • Wang GJ, Volkow ND, Fowler JS. Rola dopaminy w motywacji do jedzenia u ludzi: konsekwencje otyłości. Opinia eksperta na temat celów terapeutycznych. 2002; 6: 601 – 609. [PubMed]
  • Wang GJ, Volkow ND, Logan J, Pappas NR, Wong CT, Zhu W, i in. Dopamina w mózgu i otyłość. Lancet. 2001; 357: 354 – 357. [PubMed]
  • Wardle J, Guthrie C, Sanderson S, Birch D, Plomin R. Preferencje żywieniowe i aktywność u dzieci szczupłych i otyłych rodziców. International Journal of Obesity. 2001; 25: 971 – 977. [PubMed]
  • Westenhoefer J, Pudel V. Przyjemność z pożywienia: znaczenie wyboru jedzenia i konsekwencje zamierzonego ograniczenia. Apetyt. 1993; 20: 246 – 249. [PubMed]
  • Biały MA, Whisenhunt BL, Williamson DA, Greenway FL, Netemeyer RG. Opracowanie i zatwierdzenie wykazu głodu żywności. Badania nad otyłością. 2002; 10: 107 – 114. [PubMed]
  • Worsley KJ, Friston KJ. Ponowna analiza serii czasowych fMRI. [list; komentarz] Neuroimage. 1995; 2: 173-181. [PubMed]
  • Yamamoto T. Substancje neuronowe do przetwarzania poznawczych i afektywnych aspektów smaku w mózgu. Archiwa histologii i cytologii. 2006; 69: 243 – 255. [PubMed]
  • Yang ZJ, Meguid MM. Aktywność dopaminergiczna u otyłych i chudych szczurów zucker. Neuroreport. 1995; 6: 1191 – 1194. [PubMed]
  • Zald DH, Parvo JV. Aktywacja korowa indukowana przez stymulację wewnątrzustną wodą u ludzi. Zmysły chemiczne. 2000; 25: 267 – 275. [PubMed]