1. وای چونگ وانگ,
2. Kerstin A. فورد,
3. نیکول اشلی پاجلز,
4. جیمز E. McCutcheonو
5. میشلا مارینلی

+نمایش وابستگی ها

+ یادداشت نویسنده

• آدرس فعلی JE McCutcheon: گروه روانشناسی ، دانشگاه ایلینوی در شیکاگو ، شیکاگو ، IL 60607.

• مشارکت نویسنده: WCW، JEM، و MM طراحی شده؛ WCW، KAF، NEP و MM انجام تحقیقات؛ WCW، KAF، NEP، JEM و MM تجزیه و تحلیل داده ها؛ WCW، JEM و MM مقاله را نوشتند.

1. مجله علوم اعصاب، 13 مارس 2013، 33(11): 4913-4922; doi: 10.1523/JNEUROSCI.1371-12.2013

• چکیده
• متن کامل
• متن کامل (PDF)

چکیده

در انسان، نوجوانی یک دوره تمایل شدید به توسعه اعتیاد کوکائین است. معلوم نیست که آیا این موضوع در ارتباط با دسترسی بیشتر و قرار گرفتن در معرض کوکائین در این سنی است یا اینکه مغز نوجوانان به خصوص خواص اعتیاد آور کوکائین آسیب پذیر است. در اینجا ما موشهای نر بالغ (P42) و بزرگسالان (~P88) را به طیف وسیعی از روش های خودکفا کوکائین اعمال کردیم. علاوه بر این، برای تعیین اینکه آیا تفاوت های رفتاری با تفاوت های رشد در فعالیت های دوپامینرژیک مرتبط است، ما فعالیت نورون های دوپامین را بررسی و دستکاری کردیم. نسبت به بزرگسالان، موش های سالم، کوکائین را به راحتی بیشتر، حساسیت بیشتری نسبت به دوزهای پایین تر داشتند، افزایش بیشتری مصرف کوکائین را افزایش می دادند و کمتر به افزایش قیمت ها حساس بودند (یعنی بیشتر "غیر الاستیک" بودند). به موازات، نوجوانان همچنین نشان دادند که فعالیت های نورون دوپامین ناحیه تنگالال شکمی، یکی از ویژگی های شناخته شده در ارتباط با افزایش رفتار خودآموزی است. دستکاری فارماکولوژیک دپامین D₂ تابع گیرنده با quinpirole (agonist) یا اتیکلوپرید (آنتاگونیست)، برای تغییر فعالیت نورون دوپامین، اختلاف سن در خودکارش کوکائین را از بین می برد. این داده ها نشان دهنده یک رابطه علی بین عوامل رفتاری و الکتروفیزیولوژیک مسئولیت اعتیاد به مواد مخدر کوکائین است. در نتیجه، نوجوانان صفات رفتاری و الکتروفیزیولوژیکی مسئولیت اعتیاد را افزایش می دهند.

معرفی

نوجوانی دوره ای از تمایل شدید به توسعه اعتياد به مواد مخدر در انسان است (Kandel و همکاران، 1992; Chambers et al.، 2003; جانستون و همکاران، 2011)، به وسیله پیشرفت بیماری سریعتر و علائم شدید (آنتونی و پترونیس، 1995; پاتون و همکاران، 2004; Reboussin و آنتونی، 2006; چن و همکاران، 2009) معلوم نیست آیا این حساسیت شدید به علت قرار گرفتن در معرض دارو و آزمایش بیشتر است یا اینکه نوجوانان بیشتر به خواص اعتیاد آور کوکائین حساس هستند. برای تعیین این در انسان دشوار است، زیرا نمی تواند تفاوت های در فرصت های مصرف دارو در طول سنین را در نظر بگیرد. به همین ترتیب، در صورت عدم وجود عوامل غیر بیولوژیکی، مانند تأثیرات اجتماعی و اقتصادی در مصرف مواد، مطالعه مصرف کوکائین غیرممکن است.

با استفاده از مدل های حیوانی، می توانیم در معرض دسترسی به داروهای مساوی مصرف دارو را مطالعه کنیم. اگر چه هیچ یک از رفتارهای رفتاری نمی تواند هر عنصر اعتیاد را مدل کند، روش های مختلف خودمراقبت می تواند جنبه های خاصی از مصرف مواد را مد نظر قرار دهد (برای بررسی، دیدن لینچ و کارول، 2001) ادبیات کنونی نشان می دهد که در مقایسه با موش های بالغ، موش های نوجوان بیشتر از مواد مخدر مورد سوء استفاده قرار می گیرند (Schramm-Sapyta et al.، 2009)، مانند الکل (Doremus و همکاران، 2005; Siegmund و همکاران، 2005)، نیکوتین و آمفتامین (Levin et al.، 2007; شهبازی و همکاران، 2008) با این حال، مطالعات کوکائین ناسازگار هستند و متاسفانه تنها از روش های تک دوز استفاده می کنند. برخی مطالعات نشان می دهد که نوجوانان بیشتر از بزرگسالان مصرف می کنند (Anker و Carroll، 2010; Schramm-Sapyta et al.، 2011)، در حالی که دیگران نشان می دهند که نوجوانان و بزرگسالان متفاوت نیستند (لسلی و همکاران، 2004; Belluzzi و همکاران، 2005; فرانتس و همکاران، 2007; Kantak et al.، 2007; Kerstetter و Kantak، 2007; هاروی و همکاران، 2009; لی و فرانچس، 2009) برای مقابله با این اختلافات، در اینجا از طیف گسترده ای از دوز کوکائین و روش های خودمراقبتی برای مدل سازی ابعاد مختلف مصرف دارو، یعنی مصرف و حساسیت استفاده می کنیم. [دریافت خودآموزی، با استفاده از کوتاه مدت (ShA) / طولانی (LgA) رویه های دسترسی] افزایش مصرف و مصرف کوکائین به عنوان عملکرد قیمت (مصرف کوکائین هنگامی که نسبت به دریافت دارو افزایش می یابد). با استفاده از این روش ها، ما دریافتیم که در مقایسه با موش های بالغ، موش های نوجوانان رفتارهای خودكارآمدي كوكائین را بیشتر نشان می دهند.

خودكارآمدي كوكائين با افزايش فعاليت نورونهاي دوپامين ناحيه قلبي (VTA) در موشهاي بالغ (مارینلی و سفید، 2000) جالب توجه است که فعالیت نورونهای دوپامین نیز در دوران نوجوانی افزایش می یابد (McCutcheon و Marinelli، 2009; McCutcheon و همکاران، 2012) ما در پی ایجاد رابطه عاطفی بین مسئولیت های اعتیاد و فیزیولوژیک مسئولیت اعتیاد با استفاده از داروهایی که فعالیت نورون دوپامین را در طی خود تزریق کوکائین تغییر می دهند، ایجاد شد. به طور خاص، ما فرضیه را بررسی کردیم که کاهش فعالیت نورون دوپامین در موش های سالم باعث کاهش مصرف بالای کوکائین در سطوح مشاهده شده در بزرگسالان می شود. برعکس، افزایش فعالیت نورون دوپامین در بزرگسالان مصرف کوکائین خود را به سطوح مشاهده شده در نوجوانان افزایش می دهد.

مواد و روش ها

نتایج

خودکفائی کوکائین

آزمایش 1: اختلاف سن در دستیابی به خودمختاری

ش.

ما رفتار خودمراقبتی برای سالین و پنج دوز کوکائین را مقایسه کردیم. برای تمام دوزها، مصرف کوکائین به طور معمول پس از 2 د خودکامه کوکائین تثبیت شد (داده ها نشان داده نشده است)؛ بنابراین، پروفایل های کسب شده نشان داده شده در شکل 1A فقط شامل اطلاعات از روز 3 به بعد است.

 

نمایش نسخه بزرگتر: 

• در این صفحه
• در یک پنجره جدید
• دانلود به عنوان اسلایدر پاورپوینت

شکل 1. 

دريافت رفتار خودكارآمدي كوكائين در دوزهاي كوكائين. A، تزریق سالین یا کوکائین در حد بسیار پایین (75 μg / kg در هر تزریق)، کم (150 μg / kg در هر تزریق)، متوسط ​​(300 μg / kg در هر تزریق)، متوسط ​​(600 μg / kg در هر تزریق)، کم یا بالا (1200 μg / kg در هر تزریق) دوز در روز ShA (1.5 ساعت). هر نقطه نشان دهنده میانگین ± SEM هر گروه در هر جلسه خود اداری 1.5 h است. نوجوانان (n = 6، 8، 8، 16، 20 و 12) و بزرگسالان (n = 6، 8، 9، 11، 18 و 13) در دوزهای 0، 75، 150، 300، 600 و 1200 μg / kg در هر تزریق؛ n = 14 برای نوجوانان پیش دبستانی با دوز 300 μg / kg در هر تزریق. B، دريافت خودكار كوكائين در دوزهاي مختلف كوكائين در نوجوانان نسبت به بزرگسالان. هر نقطه نشان دهنده میانگین ± SEM از آخرین روز خود اداره 3 در دوز نشان داده شده در A.

As شکل 1A نشان می دهد، نوجوانان و بزرگسالان خود را به مقدار مشابه از سالین (اثر سن، F_(1,10) = 0.01، ns)، کوکائین در یک دوز بسیار پایین (75 μg / kg در هر تزریق، اثر سن، F_(1,14) = 0.03، ns) و کوکائین در دوزهای بالا (1200 μg / kg در هر تزریق، اثر سن، F_(1,23) = 0.22، ns). نوجوانان خودکامه کوکائین بیشتری نسبت به بزرگسالان با دوز کم دارند (150 μg / kg در هر تزریق، اثر سن، F_(1,15) = 11.27، p <0.01) ، دوز متوسط ​​کم (300 میکروگرم / کیلوگرم در هر تزریق ، اثر سن ، F_(2,38) = 9.85، p کمتر از 0.001) ، و یک دوز متوسط ​​(600 میکروگرم / کیلوگرم در هر تزریق ، اثر سن ، F_(1,36) = 19.83، p <0.001) موشهای صحرایی قبل از بلوغ نیز با دوز متوسط ​​(300 میکروگرم / کیلوگرم در هر بار تزریق) مورد آزمایش قرار گرفتند. میزان مصرف با توجه به سن متفاوت است (اثر سن ، F_(2,38) = 2.85، p <0.001) به طور خاص ، بزرگسالان و بزرگسالان قبل از بلوغ مصرف مشابه کوکائین (ns) را نشان دادند ، در حالی که نوجوانان نسبت به بزرگسالان و بزرگسالان مصرف بیشتری نشان دادند (p 0.001/XNUMX> شکل 1B میانگین مصرف هر دوز در طول آخرین 3 d از خود تجویز در هر دوز نشان می دهد. مقایسه گروه های مستقیم انجام نشد زیرا دوزهای مختلف در آزمایش های جداگانه در چند ماه آزمایش شدند. کمترین دوز (μg / kg 75) شامل نمی شود، زیرا میانگین گروه ها توسط یک موش نوجوانان و یک موش بالغ که مقدار بسیار بالایی از مصرف دارو را تحریک می کنند، اغلب برای دوزهای بسیار پایین اتفاق می افتد. شکل نشان دهنده منحنی دوز واکنشی کلاسیک منفی U به شکل خودکاران کوکائین است (لینچ و کارول، 2001) در هر دو گروه سنی.

ما بعدا بررسی کردیم که آیا نوجوانان خود را سریعتر از بزرگسالان به دست می آورند، با بررسی نسبت موش هایی که به خودکامه کوکائین دست یافتند و تعداد روزهایی که برای رسیدن به آن دست یافتند. برای انجام این آزمایش، معیاری را به عنوان پیشنهادی تعیین کردیم میچل و همکاران (2005) با استفاده از توزیع bimodal واکنش ها بر روی دستگاه فعال، جمع آوری شده در تمام جلسات خود اداره. چای نشان دهنده یک نقطه تغییر در رفتار است، به این ترتیب، موش های صحرایی که کمتر از مقادیر چاه هستند، رابطه بین بینی و پاداش را یاد نمی گیرند، در حالی که موش های صحرایی که بیشتر از مقدار چربی پاسخ می دهند، رفتار خودآموزی را به دست آورده اند. ما یک گروه بزرگ جداگانه از موشها (نوجوانان، n = 55؛ بزرگسالان n = 58)، که در آن نوجوانان دوباره مصرف بیش از بزرگسالان را نشان دادند (شکل 2A؛ اثر سن F_(1,111) = 26.89، p <0.001) بزرگسالان یک توزیع دو حالته فشار زدن بینی را نشان دادند ، با یک نفوذ در 15 فشار بینی. در مقابل ، نوجوانان توزیع دو حالته نشان ندادند ، زیرا فاقد نسبت بالایی از نرخ پاسخ کم بودند (شکل 2C)، پیشنهاد می کند که سریعتر شدن خودمراقبتی به دست آید. در حقیقت، با استفاده از معیار خرید از تزریقات 15، نوجوانان میزان سریعتر و بیشتر از بزرگسالان را نشان دادند (شکل 2B؛ فیشر دقیق ، دو دم ، p = 0.001) علاوه بر این، در آخرین روز، 29٪ از بزرگسالان به اندازه کافی برای انجام معیارهای خرید به تنهایی تنها در٪ 5٪ در نوجوانان شکست خورد. بنابراین، نوجوانان بیشتر از بزرگسالان بیشتر بدست آوردن خودکفائی کوکائین و سریعتر شدن آن را دریافت می کنند.

 

نمایش نسخه بزرگتر: 

• در این صفحه
• در یک پنجره جدید
• دانلود به عنوان اسلایدر پاورپوینت

شکل 2. 

الگوی جذب خود تزریق کوکائین در دوز متوسط ​​(600 μg / kg در هر تزریق) در طی شان (1.5 ساعت). Aدريافتي در گروه مورد استفاده براي ايجاد معيارهاي خريد. هر نقطه نشان دهنده میانگین ± SEM هر گروه در هر جلسه خود اداری 1.5 h است. Inset، پروتئین تزریق نماینده از یک موش بالغ و یک بزرگسال در یک جلسه خودآموزی 1.5 h. Bمیزان مصرف مکمل خودکشی کوکائین. خطوط نشان دهنده درصد موش هایی که معیارهای کسب را بدست آورده اند. C، توزیع چرک بینی در سوراخ فعال در هنگام دریافت خودکامه کوکائین. تعداد چانه بینی از همه موش ها و تمام جلسات در فواصل 5 باینند. میله ها تعداد چرخه حفره ای فعال در هر یک از فواصل خاص باین است. نوجوانان n = 55؛ بزرگسالان n = 58.

LgA

برای اطمینان از این که تفاوت در مصرف کوکائین به زمان نمونه گیری ناکافی منجر نمی شود، ما همچنین رفتار خرید از موش های بزرگسالان و بزرگسالان را در طول LgA به خود تجویز کوکائین مقایسه کردیم. مانند شکل 3 نشان می دهد، نوجوانان در مقایسه با بزرگسالان در یک روش LgA بیشتر مصرف کوکائین را نشان داد (جلسات 6 h) (اثر سن، F_(1,19) = 25.45، p <0.001 اثر جلسه ، F_(9,171) = 9.89، p <0.001 تعامل بین سن و جلسه ، F_(9,171) = 3.41، p 0.001/XNUMX>

 

نمایش نسخه بزرگتر: 

• در این صفحه
• در یک پنجره جدید
• دانلود به عنوان اسلایدر پاورپوینت

شکل 3. 

دریافت رفتار رفتاری کوکائین در دوز متوسط ​​(600 μg / kg در هر تزریق) در طول LgA (6 h). هر نقطه نشان دهنده میانگین ± SEM تزریق هر گروه در هر جلسه خود اداری 6 h است. نوجوانان n = 9؛ بزرگسالان n = 12.

آزمایش 2: اختلاف سن در تشدید خودکامه کوکائین

برای مقادیر مصرف در بین گروه ها، در طول جلسات آموزشی که پیش از آزمون تشدید، مصرف به تزریق 15-20 در هر جلسه محدود شد (شکل 4A؛ اثر سن F_(1,18) = 2.56، ns؛ جلسه جلسه F_(7,126) = 3.53، p <0.01 تعامل بین سن و جلسه ، F_(7,126) = 0.39، ns). در طول این جلسات آموزشی، نوجوانان در هنگام رسیدن به تزریق 15-20 سریعتر از بزرگسالان (شکل 4A، inset؛ t₍₂₀₎ = -2.92 p 0.01) سپس موش ها به گروه های ShA و LgA تقسیم شدند ، با مصرف مشابه در طول آموزش (اثر شرایط دسترسی ، F_(1,18) = 0.006، ns؛ سن × گروه تعامل F_(1,18) = 0.12، ns).

 

نمایش نسخه بزرگتر: 

• در این صفحه
• در یک پنجره جدید
• دانلود به عنوان اسلایدر پاورپوینت

شکل 4. 

افزایش مصرف خودسرانه کوکائین در دوز متوسط ​​(600 μg / kg در هر تزریق). A، جلسات تمرین محدود که در آن تمام گروه ها فقط به تزریق 15-20 خود در هر جلسه تقسیم شدند، دو بار در روز برای 4 d، هر جلسه حداکثر 3 ساعت است. Inset، Time مورد نیاز برای رسیدن به تزریق 15-20 در هر جلسه (نوار سیاه، نوجوانان، نوار سفید، بزرگسالان). Bمصرف در طول جلسات 6 ساعت LgA. Cمصرف در طول 1.5 ساعت در گروه ShA و برای اولین 1.5 ساعت در گروه LgA. هر نقطه نشان دهنده میانگین ± SEM تزریق هر گروه در هر جلسه خود مدیریت است. نوجوانان LgA، n = 5؛ نوجوانان ShA n = 5؛ بزرگسالان LgA n = 6؛ و بزرگسالان ShA n = 6 *p <0.05 **p <0.01؛ ***p <0.001 در مقایسه با روز 1.

برای اولین بار، مصرف بیش از 6 h در گروه LgA مورد بررسی قرار گرفت. مانند شکل 4B نشان می دهد که نوجوانان کوکائین بیشتری نسبت به بزرگسالان مصرف کرده اند (اثر سن، F_(1,9) = 12.27، p <0.01) مصرف با گذشت زمان تغییر کرد (اثر جلسه ، F_(11,99) = 6.76، p <0.001) ، و رابطه بین گروههای سنی نیز با گذشت زمان تغییر کرد (تعامل بین سن و جلسه ، F_(11,99) = 8.31، p <0.001) در حقیقت ، افزایش مصرف کوکائین در بزرگسالان مشاهده شد (اثر جلسه در نوجوانان ، F_(11,44) = 3.4، p کمتر از 0.002) اما در بزرگسالان اینگونه نیست (اثر جلسه در بزرگسالان ، F_(11,55) = 1.2، ns). به طور خاص، مصرف کوکائین در نوجوانان از جلسه 4 (p 0.05/1 <در مقایسه با جلسه XNUMX) و پس از آن (همه افزایش یافت) p مقادیر <0.01). برعکس ، مصرف کوکائین در بزرگسالان هرگز افزایش نیافته است (تعداد کل جلسه در مقابل جلسه 1).

پس از آن ما مقادیر تشدید تحت شرایط شانا و لگن را با تجزیه و تحلیل مصرف از اولین 1.5 ساعت هر جلسه از هر دو گروه موش (احمد و کوب، 1998)؛ این امر با شرایط سن و دسترسی به عنوان عوامل بین موضوعی و جلسه به عنوان عامل درون موضوع انجام شد. مانند شکل 4C نشان می دهد، دوباره نوجوانان کوکائین بیشتری را نسبت به بزرگسالان در نظر گرفتند (اثر سن، F_(1,18) = 13.04، p <0.001) مصرف با گذشت زمان تغییر کرد (اثر جلسه ، F_(11,99) = 3.54، p <0.001) ، و رابطه بین گروه های سنی و شرایط دسترسی نیز با گذشت زمان تغییر کرد (تعامل بین سن و جلسه ، F_(11,198) = 4.55، p <0.001 شرایط دسترسی interaction تعامل جلسه ، F_(11,198) = 1.84، p 0.05/XNUMX> تجزیه و تحلیل بعدی از هر گروه (جدا شده از نظر سن و شرایط دسترسی) اثر اصلی جلسه را فقط در موش های نوجوان تحت شرایط LgA نشان داد (LgA نوجوان ، F_(11,44) = 3.38، p <0.01؛ LgA بزرگسال ، F_(11,55) = 1.20، ns؛ نوجوان شان، F_(11,44) = 1.78، ns؛ بزرگسال ش، F_(11,55) = 1.65، ns). پست مدرن آزمونها نشان دادند که برای نوجوانان مبتلا به LgA مصرف از جلسه 8 نسبت به جلسه 1 (p 0.05/1.5> بنابراین ، حتی هنگامی که فقط XNUMX ساعت اول آزمایش در نظر گرفته شد ، افزایش مصرف کوکائین در نوجوانان مبتلا به LgA مشاهده شد اما در نوجوانان مبتلا به SHA یا در بزرگسالان تحت شرایط SHA یا LgA مشاهده نشد.

آزمایش 3: اختلاف سن در مصرف کوکائین به عنوان عملکرد قیمت

As شکل 5A نشان می دهد، نوجوانان بینی بیش از بزرگسالان برای کوکائین در دوزهای بالا (1200 μg / kg در هر تزریق) بیش از بزرگسالان است. برای سوراخ فعال، پاسخ به افزایش به عنوان مورد نیاز FR (یعنی قیمت) افزایش یافته است (نسبت اثر، F_(4,68) = 15.55، p کمتر از 0.001) ، و این بیشتر در بزرگسالان بیشتر از بزرگسالان است (شکل 5؛ اثر سن F_(1,17) = 11.38، p <0.01؛ تعامل نسبت به سن ، F_(4,68) = 2.85، p 0.05/6> به ویژه ، نوجوانان بیشتر از بزرگسالان با قیمت های بالا پاسخ می دهند (FRXNUMX ، p <0.01؛ FR12 ، p <0.05 و FR24 ، p <0.05) اما در قیمت پایین (FR1 و FR3 ، ns) نیست. با افزایش نسبت ، پاسخ سوراخ غیرفعال تغییر نکرد (اثر نسبت ، F_(4,68) = 1.77، ns) در هر دو گروه سنی (اثر سن، F_(1,17) = 3.04، ns؛ تعامل سن × نسبت، F_(4,68) = 0.41، ns). تبعیض بین سوراخ فعال و غیر فعال به طور قابل ملاحظه ای به عنوان نسبت افزایش یافته است، با تبعیض در مرحله اولیه در نوجوانان ظاهر می شود نسبت به بزرگسالان (اثر سوراخ، F_(1,17) = 63.09، p <0.001 نسبت interaction تعامل سوراخ ، F_(4,68) = 21.10، p <0.001 نسبت × سوراخ به تعامل سن ، F_(4,68) = 3.71، p 0.01) به طور خاص ، نوجوانان در FR6 ، FR12 و FR24 تبعیض قائل می شوند (p <0.05) ، در حالی که بزرگسالان فقط در FR12 و FR24 تبعیض قائل می شوند (p 0.05/XNUMX>

 

نمایش نسخه بزرگتر: 

• در این صفحه
• در یک پنجره جدید
• دانلود به عنوان اسلایدر پاورپوینت

شکل 5. 

خودکامه کوکائین (1200 μg / kg در هر تزریق) به عنوان عملکرد قیمت. Aوقتی تعداد کوکائین افزایش می یابد، با افزایش FR برای به دست آوردن مواد مخدر، تعداد بینی افزایش می یابد. Bمصرف کوکائین (تعداد تزریقات خود) به عنوان عملکردی از قیمت (یعنی نسبت)، در یک مقیاس لگاریتمی قرار گرفته و متناسب با معادله تقاضای نمایشی است. Q₀، سطح مصرف با کمترین قیمت؛ α، انعطاف پذیری تقاضای کوکائین؛ پ_حداکثر، قیمت که در آن رفتار از ناپذیر به الاستیک منتقل می شود. R²، مربع ضریب همبستگی (یعنی ضریب تعیین) برای منحنی مناسب است. هر نقطه نشان دهنده میانگین ± SEM مقادیر هر گروه در روز دوم برای هر نسبت است. نوجوانان n = 7؛ بزرگسالان n = 12 *p <0.05 **p <0.01 در مقایسه با بزرگسالان.

ما شیوه ای را که در آن مصرف (به عنوان مثال تعداد خود تزریق) به عنوان عملکرد قیمت (یعنی نسبت) با استفاده از داده ها به منحنی تقاضای نمایشی که توسط حورش و سیلبربرگ (2008). داده های هر دو نوجوان و بزرگسال متناسب با منحنی به خوبی (R² = 0.94 برای نوجوانان؛ R² = 0.96 برای بزرگسالان)، و مقادیر این منحنی ها نشان داده شده است شکل 5بله Q₀ (مصرف حداکثر با کمترین قیمت) در طول سنین مشابه بود (F_(1,5) = 0.001، ns). مصرف به عنوان عملکرد قیمت کاهش یافت و کاهش در نوجوانان نسبت به بزرگسالان کمتر بود. یعنی، نوجوانان کمتر از بزرگسالان داشتند (F_(1,5) = 10.45، p 0.05/XNUMX>) ، که نشان می دهد تقاضا در نوجوانان از کشش بیشتر نیست.

آزمایش 4: اختلاف سن در سطوح کوکائین و متابولیت های آن در مغز

یک روند برای نوجوانان به میزان پایین تر کوکائین در خون (923.24 ± 67.32 در برابر 1119.73 ± 66.94 ng / ml، t₍₉₎ = -2.05 p = 0.070) اما در مغز نیست (5135.20 ± 281.25 در مقابل 6947.00 ± 971.28 ng / g، t₍₉₎ = -1.64، ns) همچنین برای نوجوانان میزان پایین تر از متابولیت کوکائین بنزویل کلسینه در خون وجود دارد (754.72 ± 81.09 vs 1086.70 ± 133.07 ng / ml، t₍₉₎ = -2.02 p = 0.074) و در مغز (123.30 ± 13.80 در مقابل 184.38 ± 25.15 ng / g، t₍₉₎ = -2.00 p = 0.076) اختلاف سن معنیداری در سطوح متابولیت کوکائین اگزون متیل استر در خون (105.84 ± 5.08 vs 87.27 ± 9.48 ng / ml، t₍₉₎ = 1.62، ns) یا مغز (138.54 ± 9.62 در برابر 146.44 ± 5.36 ng / g، U₍₁₁₎ = 14.00، Z = -0.09، ns) همچنین در متابولیت نیکوکایین در خون تفاوت نداشت (8.28 ± 0.96 vs 11.77 ± 1.72، t₍₉₎ = -1.67، ns) سطوح نكوكائین در مغز در بیشتر نمونه ها قابل تشخیص نبودند (داده ها نشان داده نمی شود).

در in vivo ضبط خارج سلولی نورونهای VTA

نسبت به بزرگسالان، نوجوانان بیشترین سرعت شلیک نورون های دوپامین VTA را با ~1 هرتز (~24٪) (شکل 6A; t₍₄₁₎ = 2.33؛ p 0.05/XNUMX> میزان ترکیدن در سنین مشابه بود. این به عنوان درصد سنبله های ساطع شده در انفجار اندازه گیری شد (شکل 6A; t₍₄₁₎ = 0.30؛ ns) و فرکانس حوادث پشت سر هم (0.46 ± 0.08 در مقابل 0.51 ± 0.09 هرتز t₍₄₁₎ = -0.40؛ ns) با این حال، نوجوانان رویدادهای انفجاری بزرگتری را در مقایسه با بزرگسالان نشان دادند، در حالی که بیشتر سنبله هاشکل 6A; t₍₄₁₎ = 2.28؛ p 0.05/256.76 <) و گرایش به مدت زمان طولانی تر انفجار (35.12 ± 157.60 در مقابل 33.40 ± XNUMX میلی ثانیه t₍₄₇₎ = 2.01، p = 0.051) مانند شکل 6B نشان می دهد، منطقه VTA که نمونه گیری شده بود در سراسر سنین قابل مقایسه بود (اثر سن، F_(1,41) = 2.71، ns؛ سن × ساختار تعامل F_(2,82) = 0.28، ns). مختصات (در میلی متر) برای نوجوانان در مقایسه با بزرگسالان به شرح زیر است: anteroposterior، 3.57 ± 0.04 vs 3.66 ± 0.05؛ دو طرفه، 0.84 ± 0.05 در مقابل 0.97 ± 0.07؛ dorsoventral، 7.79 ± 0.05 در مقابل 7.84 ± 0.04. نتایج مشابهی بود اگر تنها آخرین سلول ثبت شده با رنگ سریع سبز مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت (داده ها نشان داده نمی شود).

 

نمایش نسخه بزرگتر: 

• در این صفحه
• در یک پنجره جدید
• دانلود به عنوان اسلایدر پاورپوینت

شکل 6. 

A، فعالیت نورونهای دوپامین. چپ، سرعت شلیک؛ میانی، پاره شدن (درصدی)؛ راست، سنبله ها در هر بار بریدن هر نوار عمودی نشان دهنده میانگین ± SEM هر گروه است. نوجوانان n = سلول های 24 از موش های 11؛ بزرگسالان n = سلول های 19 از موش های 11. *p <0.05 در مقایسه با بزرگسالان. Bمکان یابی نورونهای دوپامین در VTA نمونه برداری می شود. مکان ها (در میلی متر) از لامبدا (AP)، ناحیه دو طرفه از خط midline (ML) و dorsoventral از سطح کورتکس (DV) جلوگیری می کنند. هر دایره / مربع نشان دهنده موقعیت یک نورون دوپامین است. C، تصاویر بافت شناسی نماینده از سلول های نشان داده شده توسط مربع در B. قرار دادن الکترودهایی با یک فلش سیاه مشخص شده است. خط سیاه یک نشانگر مرجع است و بخشی از قطعه چشم میکروسکوپ است.

اثرات داروهایی که فعالیت نورون دوپامین را بر روی خود تزریق کوکائین تغییر می دهند

ما رابطه بین فعالیت نورون دوپامین و خودمراقبتی را با تغییرات داروی شناختی فعالیت های نورون دوپامین و بررسی تأثیر آن بر خودكار كردن كوكائین با دوز متوسط ​​(600 μg / kg در هر تزریق) بررسی كردیم. Quinpirole، D₂ آگونیست گیرنده، برای کاهش فعالیت نورون و اتیکلوپرید D استفاده می شود₂ آنتاگونیست گیرنده، برای افزایش فعالیت نورون (Marinelli و همکاران، 2003) موش ها برای اولین بار در FR1 برای 2 d آموزش داده شدند (داده ها نشان داده نشده است)؛ سپس آنها را در FR3 برای روزهای اضافی 4 آموزش دادند. سپس موش ها به سه گروه تقسیم شده با کوکائین تقسیم شدند (اثر داروئی، F_(2,61) = 2.08، ns) که برنامه ریزی شده برای دریافت سالین، کینیریرول (0.2 μg / kg، sc) یا اتیکلوپرید (0.2 μg / kg، sc) بود. همانطور که در شکل 7، در طی پیش درمان، اختلاف نظر نوجوانان و بزرگسالان در مصرف کوکائین در همه گروه ها (اثر سن، F_(1,61) = 31.08، p <0.001 اثر دارویی ، F_(2,61) = 2.08، ns؛ سن + اثر متقابل دارو، F_(2,61) = 1.68، ns). سپس رفتار ما قبل از درمان (قبل از درمان، میانگین 3 قبل از درمان) و بعد از درمان (پس از درمان) مقایسه شد. این کار با استفاده از فاکتور زمان (قبل از پست) به عنوان عامل درون موضوع و سن (نوجوانان در مقابل بزرگسالان) و دارو (سالین، کینپیرول، اتیکلوپرید) به عنوان عوامل بین موضوعی انجام شد. رفتار با توجه به داروهایی که مصرف می شود، تغییر می کند (تعامل با زمان: F_(2,61) = 14,43، p کمتر از 0.001) و سن افراد (تعامل سن-زمان-نقطه ، F_(1,61) = 11.96، p <0.001 تعامل سن ، دارو ، زمان و زمان ، F_(2,61) = 6.84، p 0.01) به طور خاص ، درمان با شور هیچ تأثیری بر روی هر گروه سنی نداشت به طوری که نوجوانان نسبت به بزرگسالان مصرف کوکائین بیشتری را حفظ کردند (برای بعد از درمان ، بزرگسالان در مقابل بزرگسالان ، p <0.05 قبل از درمان در مقابل پس از درمان ، ns). کوینپیرول مصرف کوکائین را در نوجوانان سرکوب می کند ، و نوجوانان را "بزرگسال مانند" می کند (برای پس از درمان ، بزرگسالان در مقابل بزرگسالان ، ns ؛ نوجوانان قبل از درمان در مقابل نوجوانان پس از درمان ، p 0.05/XNUMX> اتیکلوپراید مصرف کوکائین را در بزرگسالان افزایش می دهد ، و آنها را "مانند نوجوانان" می کند (برای پس از درمان ، بزرگسالان در مقابل بزرگسالان ، ns ؛ بزرگسالان قبل از درمان در مقابل بزرگسالان پس از درمان ، p <0.001) برای اطمینان از اینکه اثر کوینپیرول مصنوع رفتار پایه (پیش کوینپیرول) بالا در نوجوانان نبود ، پس از حذف سه موش نوجوان با مصرف پایه در این گروه ، تجزیه و تحلیل خود را تکرار کردیم. نتایج حتی با حذف این موش ها مشابه بود (داده ها نشان داده نمی شوند).

 

نمایش نسخه بزرگتر: 

• در این صفحه
• در یک پنجره جدید
• دانلود به عنوان اسلایدر پاورپوینت

شکل 7. 

مصرف خودکفائی کوکائین در دوز متوسط ​​(600 μg / kg در هر تزریق) قبل از (قبل از) و بعد (پس از) مصرف داروهایی که فعالیت نورون دوپامین را تغییر می دهند. هر نوار عمودی نشان دهنده میانگین ± SEM تزریق / 1.5 ساعت از هر گروه است. مقادیر قبل از 3 قبل از تزریق دارو، متوسط ​​می باشد. مقادیر پست بلافاصله بعد از تزریق دارو است. نوجوانان n = 11، 12 و 11 به ترتیب برای سالین، کوینیرول و اتیل لپریاید؛ بزرگسالان n = 11 در هر گروه. *p <0.05؛ ***p <0.001 در مقایسه با بزرگسالان. ^#p <0.05 ^###p <0.001 در مقایسه با Pre.

بحث

نتایج ما نشان می دهد که در مقایسه با بزرگسالان، نوجوانان مصرف کوکائین بیشتری را دریافت می کنند، سریعتر تزریق خودکشور کوکائین را به دست می گیرند، افزایش مصرف کوکائین را نشان می دهند، برای داروها سخت تر کار می کنند و کمتر به افزایش قیمت ها حساس هستند (به عنوان مثال، بیشتر نازایی هستند) . علاوه بر این، افزایش خودکاستیکاسیون کوکائین با فعالیت بالایی از نورونهای دوپامین VTA همراه بود و می تواند با quinpirole، داروئی که فعالیت این نورون ها را مهار می کند، معکوس شود.

در مقایسه با بزرگسالان، نوجوانان مصرف کوکائین در دوزهای کم و متوسط ​​(150-600 μg / kg در هر تزریق) بیشتر بود. افزایش مصرف کوکائین هنگام مواجه شدن با ShA یا LgA به کوکائین دیده می شود، که نشان می دهد تفاوت بین نوجوانان و بزرگسالان، مصنوعی از زمان نمونه گیری کافی نیست. نتایج ما مطابق با دو مطالعه است که نشان می دهد که نوجوانان مصرف کوکائین خود را بیشتر از بزرگسالان با دوز کم (400 μg / kg در هر تزریق)Anker و Carroll، 2010)] یا یک دوز متوسط ​​است [800 μg / kg در هر تزریق (Schramm-Sapyta et al.، 2011)] ما این کار را با استفاده از طیف گسترده ای از دوزها گسترش دادیم، که به ما اجازه می دهد تعیین کنیم که نوجوانان نسبت به کوکائین حساس تر از بزرگسالان هستند. دريافت مصرف کوکائين در دوزهاي مشابه کم و متوسط ​​ميتواند براي ارزيابي تفاوتهاي حساسيت به اثرات پاداش کوکائين (Piazza و همکاران، 1989).

اختلاف رفتاری برای کوکائین مشخص بود، زیرا در پاسخ به سالین اختلاف سن وجود نداشت. به طور مشابه، اختلاف در دوز کم کوکائین (75 μg / kg در هر تزریق)، که ممکن است کمتر از آستانه برای موش ها برای دستیابی به خود، باشد، مشاهده نشد. در دوز بالا (1200 μg / kg در هر تزریق)، نوجوانان و بزرگسالان در مصرف کوکائین تفاوت نداشتند. این انتظار می رود که تفاوت در حساسیت به داروها در چنین دوزهای بالا مشاهده نمی شود (Piazza و همکاران، 2000) این یافته همگام با مطالعاتی است که مصرف بیشتر در نوجوانان و بزرگسالان با استفاده از دوزهای بالای کوکائین را نشان نمی دهد (Kantak et al.، 2007; Kerstetter و Kantak، 2007).

در انسان، شروع بلوغ پیشنهاد شده است که با شروع سوء مصرف مواد (پاتون و همکاران، 2004) در اینجا، ما دریافتیم که افزایش سطح خودکاوی کوکائین تنها در موشهای سالم که در آن بلوغ رخ داده است، پیش از این رخ نداده است. این امر نوجوانان پس از بلوغ را به عنوان یک پنجره "آسیب پذیر" برای اعتیاد به مواد مخدر مورد توجه قرار می دهد. این ممکن است کمک کند توضیح دهد که چرا برخی مطالعات با استفاده از موش های سالم جوانتر تفاوت های مصرفی میان نوجوانان و بزرگسالان را پیدا نمی کنند (لسلی و همکاران، 2004; Belluzzi و همکاران، 2005; فرانتس و همکاران، 2007; Kantak et al.، 2007; Kerstetter و Kantak، 2007; هاروی و همکاران، 2009; لی و فرانچس، 2009) ناهماهنگی در دستکاری های تجربی نیز می تواند به اختلافات دیگر منجر شود. به عنوان مثال، دو مطالعه که در بزرگسالان و بزرگسالان مصرف کوکائین تفاوت نداشت (لسلی و همکاران، 2004; Belluzzi و همکاران، 2005) در فاز غیر فعال و نه فعال فعال در چرخه نور / تاریک انجام شد. علاوه بر این، در مطالعات فوق، موش ها به طور جداگانه به جای گروهی ذخیره می شدند. ما تصمیم گرفتیم که گروه موش های نوجوانان را گروه بندی کنیم، زیرا نوجوانی با تعاملات اجتماعی قوی و رفتار بازی (چاقو و ترمز، 1983; Vanderschuren و همکاران، 1997; داگلاس و همکاران، 2004) عامل مهم دیگر می تواند سن ازدواج باشد که بر نتایج تجربی تاثیر می گذارد (ویلی و ایوانس، 2009) موش هایی که از طریق فروشندگان تجاری خریداری می شوند در هر زمان از P17 به P24 (Harlan) یا P19 به P23 (رود چارلز) بریده می شوند. ما درخواست کردیم که شخم زدن به طور دقیق در P21 اتفاق می افتد تا مانع از تغییرات ناخواسته شود.

مصرف کوکائین در نوجوانان پس از بلوغ افزایش یافته اما در بزرگسالان نیست. تشدید، پدیده ای را در معتادان به وجود می آورد که مصرف مواد مخدر از استفاده ثابت و غیرمستقیم (احمد، 2011) این نوع رفتار یک نشانگر وابستگی به مواد است با توجه به راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، نسخه چهارم (انجمن روانپزشکی آمریکا 2000) از این رو، افزایش بیشتر در نوجوانان نسبت به بزرگسالان، نشانگر اضافی از مسئولیت اعتیاد به مواد است. مطابق با این، یک مطالعه اخیر نشان داد که نوجوانان، اما نه بزرگسالان، مصرف خود را از کوکائین یا متامفتامین (Anker و همکاران، 2012; Zlebnik و همکاران، 2012) دلایل متعددی وجود دارد که چرا ما در بزرگسالان مشاهده نشد. به احتمال زیاد فاکتور این است که مدت طولانی (~10 د) آموزش لازم برای توسعه بعدی تشدید (احمد و همکاران، 2000; Knackstedt و Kalivas، 2007; احمد، 2011) با توجه به مدت زمان محدودی از نوجوانی، ما محدود به آموزش کوتاه (4 د)، که ممکن است مانع از افزایش در بزرگسالان. علاوه بر این، تشدید فشار و وابستگی به زیرین (Freeman و همکاران، 2009; Picetti et al.، 2010)؛ در Long-Evans (Quadros و Miczek، 2009)، ویستار (احمد و کوب، 1998) و موش Sprague Dawley خریداری شده از Harlan (فراریو و همکاران، 2005; Mantsch و همکاران، 2008) اما در موشهای Sprague Dawley که از چارلز ریور (Knackstedt و Kalivas، 2007; Kelamangalath و واگنر، 2010)، که ما در این مطالعه استفاده کردیم.

یکی دیگر از ویژگی های اعتیاد این است که معتادان وقت و تلاش زیادی برای به دست آوردن مواد مخدر صرف می کنند (انجمن روانپزشکی آمریکا 2000) و مصرف آنها به افزایش قیمت ها حساس نیست (بیکل و همکاران، 2011) ما این را با اندازه گیری مقدار موش های کار می کردیم تا کوکائین را با یک افزایش متراکم در قیمت کوکائین بدست آوریم (گریفیث و همکاران، 1978; Risner و Silcox، 1981) ما همچنین نحوه استفاده از داده های ما را به یک منحنی تقاضا (بیکل و همکاران، 2000; حورش و سیلبربرگ، 2008) مطالعات ما نشان می دهد که نوجوانان پس از بلوغ بیشتر از بزرگسالان کار می کنند تا کوکائین را به دست آورند. علاوه بر این، مصرف کوکائین آنها کمتر به افزایش قیمت ها حساس بود (یعنی رفتار آنها بیشتر غیرقابل تحمل بود). با هم، این یافته ها نشان می دهد که نوجوانان ویژگی های رفتاری اعتیاد را نشان می دهند.

مکانیسم های افزایش اعتماد به نفس نوجوانان چیست؟ مغز نوجوانان تغییرات سازمانی و عملکردی فراوانی از جمله تغییرات در سیستم دوپامین mesolimbic (آندرسن و همکاران، 1997; چاقو، 2000; Wahlstrom و همکاران، 2010) ما قبلا نشان داده ایم که فعالیت های نورون های دوپامین VTA در دوران نوجوانی (McCutcheon و Marinelli، 2009; McCutcheon و همکاران، 2012) در اینجا ما این یافته ها را با استفاده از یک substrain متفاوت از موش صحرایی (Crl: Sprague Dawley از رودخانه چارلز در مطالعه حاضر در مقابل Hsd: Sprague Dawley از Harlan در مطالعه قبلی) تکرار کردیم. ما دریافتیم که فعالیت نورون های دوپامین در موش های صحرایی نوجوان ~24٪ بیشتر از فعالیت در بزرگسالان است. در یکی دیگر از مدل های معتبر مبتلا به آسیب پذیری اعتیاد - پاسخگویی بالا نسبت به موش های کم پاسخ دهنده - افزایش مشابهی در فعالیت های نورون دوپامین نشان داده شده است که با افزایش رفتار خوداشتباه (مارینلی و سفید، 2000; McCutcheon و همکاران، 2009) چنین فعالیت شدید سیستم دوپامین ممکن است نوجوانان را به سوء مصرف مواد سوق دهد (Doremus-Fitzwater و همکاران، 2010) ما به دنبال ایجاد رابطه بین مصرف دارو و فعالیت نورون دوپامین با دستکاری فعالیت های نورون دوپامین با استفاده از یک D₂ agonist گیرنده، برای کاهش فعالیت، و یا آنتاگونیست، برای افزایش فعالیت. با استفاده از این داروها، ما تغییرات سن در مصرف کوکائین را تغییر دادیم، که نشان می دهد تفاوت های رفتاری وابسته به فعالیت نورون دوپامین است. این نشان می دهد که یک رابطه علی بین یافته های عصبی فیزیولوژیکی و رفتاری ما و کشف یک مکانیزم ممکن برای اهداف درمانی است. تحویل سیستماتیک عوامل دارویی می تواند مشکلات را داشته باشد؛ با این حال، ما دوز selective autoreceptor را انتخاب کردیم، که به طور مرکزی در بدن های نورون دوپامین عمل می کند (Pucak و Grace، 1991) دوز مورد نظر ما با دوزهای استفاده شده توسط ما و دیگران برای ایجاد تغییرات در شلیک نورون دوپامین، انتشار دوپامین و رفتار (رابرتسون و همکاران، 1993; Marinelli و همکاران، 2003; Zeeb et al.، 2009) بعید به نظر می رسد که دوز کینیرول ما به طور قابل توجهی فعال شده است₂گیرنده های کلاس، چون فعال شدن این گیرنده ها به جای کاهش، مصرف دارو (هاول و همکاران، 1997).

برخی مطالعات نشان می دهد که سطح کوکائین در مغز بین نوجوانان و بزرگسالان بعد از تحویل داخل صفاقی یا داخل وریدی مشابه است (کارست و دیگران، 2005; فرانتس و همکاران، 2007; Schramm-Sapyta et al.، 2011) نتایج ما نشان می دهد که سطح متابولیت های کوکائین و کوکائین در نوجوانان کمی پایین تر از بزرگسالان است. با این حال، بعید است که اختلاف در سطح کوکائین و یا متابولیسم باعث مصرف بیشتر کوکائین توسط نوجوانان شود. در مقایسه با بزرگسالان، نوجوانان مصرف بالای دوز بالای کوکائین را افزایش دادند، در حالی که افزایش قیمت مواد مخدر، اما مصرف آنها مشابه با مصرف پایین (FR1) بود. هر گونه افزایش جبرانی در مصرف متابولیک در مصرف کوکائین در هر دو قیمت پایین و قیمت دیده می شود.

تغییرات متناوب در اقدامات شناختی و رفتاری نیز ممکن است در تفاوت سن در نحوه خودکشی کوکائین شرکت کنند. نوجوانان "ریسک گیرندگان" را در نظر گرفته و برای محیط های جدید بیشتر از بزرگسالان ترجیح می دهند (داگلاس و همکاران، 2003; Stansfield و Kirstein، 2006) پیشنهاد شده است که ریسک پذیری در نوجوانان ناشی از ناسازگاری بین اخلاق و احساسات (که در نوجوانی افزایش می یابد) و خودمراقبتی (که در بزرگسالی به بلوغ می رسد) (استینبرگ، 2004) به طور مشابه شواهد قانع کننده نشان می دهد که پاکسازی کنترل مهار کننده به عنوان حیوانات بالغ ممکن است رفتار کاهش خطر (Ridderinkhof و ون دمرین، 1997; Geier et al.، 2010) و مهار رفتاری بیشتر (استورمن و همکاران، 2010; Andrzejewski و همکاران، 2011) در طول بزرگسالی نسبت به دوران نوجوانی. اگر چه ما این صفات را در اینجا آزمایش نمی کردیم، این عوامل می تواند در افزایش خطر اعتیاد در نوجوانان نقش داشته باشد.

با هم، یافته های ما نشان می دهد که نوجوانان پس از بلوغ بیشتر از افراد بزرگسال نسبت به خواص اعتیاد آور کوکائین حساس هستند. علاوه بر این، این مسئولیت اعتیاد شدید در نوجوانی با فعالیت شدید نورونهای دوپامین VTA همراه است و می تواند توسط داروهایی که فعالیت این نورون ها را سرکوب می کند، معکوس شود. بنابراین یافته های ما بینش سازمانی عصبی مسئولیت اعتیاد نوجوانان را با برجسته کردن نورون های دوپامین به عنوان عنصر کلیدی خطر عوارض ارائه می دهد. یافته های ما همچنین نشان می دهد که حساسیت شدید به مصرف مواد مخدر کوکائین محصولی از علم نوین زناشویی است و می تواند در عدم تاثیرات اجتماعی و اقتصادی خارجی نشان داده شود. بنابراین، استراتژی های درمانی که عوامل خطر زیستی را در دوران نوجوانی هدف قرار می دهند باید اولویت بالایی داشته باشند، چرا که نوجوانی چنین حساسیت شدیدی به رفتارهای اعتیاد آور دارد.

پانویسها و منابع

• دریافت ماه مارس 8، 2012.
• ویرایش دسامبر 28، 2012 دریافت شد.
• 26، 2013 ژانویه، پذیرفته شد

• این کار توسط موسسه ملی بهداشت Grant R01DA020654 پشتیبانی شد. ما از میچ بیالز و لوریسا لاموروکس برای کمک های فنی، دکتر سرخ احمد برای ارائه اطلاعات مفیدی در مورد رویه های افزایش و دکتر روبرت مسیینگ برای توضیحات مفصلی در این دست نوشته تشکر می کنیم. از دکتر Dave Moody و کارکنان مرکز سم شناسی انسان در دانشگاه یوتا برای بررسی سطح کوکائین مغزی با حمایت موسسه ملی N01DA-9-7767، از Dr. ما از دکتر پیت روم از موسسات منابع رفتاری (www.ibrinc.org) برای مشاوره خود در تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از مدل نمایشگر تقاضا.

• نویسندگان هیچگونه منافع مالی رقابتی را اعلام نمی کنند.

• مکاتبه باید به Michela Marinelli، گروه داروسازی سلولی و مولکولی، دانشگاه پزشکی و علمی Rosalind Franklin، دانشکده پزشکی شیکاگو، 3333 Green Bay Road، شمال شیکاگو، IL 60064 خطاب شود. [ایمیل محافظت شده]

منابع

1. ↵
   1. احمد س

   (2011) در مدل های حیوانی اعتیاد به مواد مخدر، Neuromethods، افزایش استفاده از مواد مخدر، Ed Olmstead M (Humana، نیویورک).

   جستجو در Google Scholar
2. ↵
   1. احمد ش،
   2. Koob GF

   (1998) انتقال از مصرف متوسط ​​تا بیش از حد مواد مخدر: تغییر در نقطه تنظیم هودونیک. علم 282: 298-300.

   چکیده / متن کامل رایگان
3. ↵
   1. احمد ش،
   2. واکر JR،
   3. Koob GF

   (2000) افزایش مداوم انگیزه برای مصرف هروئین در موش صحرایی با سابقه افزایش مواد مخدر. Neuropsychopharmacology 22: 413-421.

   CrossRefMedline
4. ↵
   1. انجمن روانپزشکی آمریکا

   (2000) راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (انجمن روانپزشکی آمریکا، واشنگتن، DC) نسخه ویرایش متن، اد 4.

5. ↵
   1. Andersen SL
   2. Rutstein M،
   3. بنزو جی. م.
   4. Hostetter JC
   5. Teicher MH

   (1997) اختلاف جنسیتی در تولید بیش از حد تولید گلوکز و حذف آن. Neuroreport 8: 1495-1498.

   CrossRefMedline
6. ↵
   1. Andrzejewski ME،
   2. Schochet TL
   3. Feit EC
   4. هریس ر
   5. مک کی BL
   6. کلی AE

   (2011) مقایسه رفتارهای بالغ و نوجوانی موش در یادگیری عملی، انقراض و پارادایم های مهار رفتاری. بهوان نوروزی 125: 93-105.

   CrossRefMedline
7. ↵
   1. Anker JJ
   2. کارول ME

   (2010) بازگرداندن کوکائین ناشی از داروها، نشانه ها و استرس در موش های سالم و بالغ. روانپزشکی (برل) 208: 211-222.

   CrossRefMedline
8. ↵
   1. Anker JJ
   2. بارون TR،
   3. Zlebnik NE
   4. کارول ME

   (2012) افزایش خودآزمایی متامفتامین در موش های سالم و بالغ. وابسته به الکل مواد مخدر 124: 149-153.

   CrossRefMedline
9. ↵
   1. آنتونی جی سی،
   2. Petronis KR

   (1995) استفاده از داروهای زودرس و خطر مشکلات بعد از مصرف مواد مخدر. وابسته به الکل مواد مخدر 40: 9-15.

   CrossRefMedline
10. ↵
    1. Belluzzi JD،
    2. وانگ ر
    3. لسلی FM

    (2005) استالدئید باعث افزایش جذب نیکوتین در موش های صحرایی می شود. Neuropsychopharmacology 30: 705-712.

    CrossRefMedline
11. ↵
    1. بیکل WK،
    2. مارچ ل.
    3. کارول ME

    (2000) کاهش توانایی تقویت نسبی و تطابق اقدامات تقویت دارویی با اقتصاد رفتاری: یک پیشنهاد نظری. روانپزشکی (برل) 153: 44-56.

    CrossRefMedline
12. ↵
    1. بیکل WK،
    2. Jarmolowicz DP،
    3. Mueller ET،
    4. KM Gatchalian

    (2011) اقتصاد رفتاری و اقتصاد عصبی آسیب شناسی تقویت کننده: پیامدهایی برای علت و درمان اعتیاد. مجله روانپزشکی Curr 13: 406-415.

    CrossRefMedline
13. ↵
    1. Bunney BS
    2. والترز جی. ر.
    3. رات RH
    4. آغاجانیان GK

    (1973) نورون های دوپامینرژیک: اثر داروهای ضد پریشیوتیک و آمفتامین بر فعالیت تک سلولی. J Pharmacol Exp Ther 185: 560-571.

    چکیده / متن کامل رایگان
14. ↵
    1. Cassidy RN
    2. Dallery J

    (2012) اثر نوع اقتصاد و نیکوتین بر ارزش اساسی غذا در موش صحرایی. J مقیاس بهانه بالا 97: 183-202.

    CrossRefMedline
15. ↵
    1. کاستور JM،
    2. واکر QD
    3. کوهن CM

    (2005) پاسخ رفتاری پیشرفته به کوکائین مکرر دوز در موش های سالم. روانپزشکی (برل) 183: 218-225.

    CrossRefMedline
16. ↵
    1. Chambers RA،
    2. تیلور جی. ر.،
    3. Potenza MN

    (2003) ساختار عصبی رشدی انگیزه در نوجوانی: یک دوره بحرانی آسیب پذیری اعتیاد. ام آی جی روانپزشکی 160: 1041-1052.

    CrossRefMedline
17. ↵
    1. چن CY
    2. Storr CL
    3. آنتونی جی سی

    (2009) استفاده از داروهای زودرس و خطر مشکلات مربوط به وابستگی به مواد مخدر. اعتیاد به آب 34: 319-322.

    CrossRefMedline
18. ↵
    1. Doremus TL
    2. Brunell SC،
    3. راجندرن P
    4. چپ LP

    (2005) عوامل موثر بر مصرف اتانول بالا در نوجوانان نسبت به موش صحرايي بالغ. الکل Clin Exp Res 29: 1796-1808.

    CrossRefMedline
19. ↵
    1. Doremus-Fitzwater TL،
    2. Varlinskaya EI،
    3. چپ LP

    (2010) سیستم های انگیزشی در نوجوانی: پیامدهای ممکن برای تفاوت های سنی در سوء مصرف مواد و سایر رفتارهای ریسک پذیری. ذهن مغزی 72: 114-123.

    CrossRefMedline
20. ↵
    1. داگلاس ل.
    2. Varlinskaya EI،
    3. چپ LP

    (2003) تهیه شرایط جدید ریشه در موش های صحرایی نر و ماده بالغ و جوان: اثرات انزوای اجتماعی. فیزیول بوهو 80: 317-325.

    CrossRefMedline
21. ↵
    1. داگلاس ل.
    2. Varlinskaya EI،
    3. چپ LP

    (2004) خواص پاداش تعاملات اجتماعی در موش های صحرایی نر و ماده بالغ و جوان: تاثیر مسکن اجتماعی و انزوای افراد و همکاران. Dev Psychobiol 45: 153-162.

    CrossRefMedline
22. ↵
    1. فراریو CR،
    2. Gorny G
    3. Crombag HS
    4. لی Y،
    5. کلب ب
    6. Robinson TE

    (2005) پلاستیسیته عضلانی و رفتاری در ارتباط با انتقال از مصرف کوکائین کنترل شده به افزایش یافته است. Biol روانپزشکی 58: 751-759.

    CrossRefMedline
23. ↵
    1. فرانتس کج
    2. O'Dell LE ،
    3. پارسونز LH

    (2007) پاسخ های رفتاری و عصبی به کوکائین در موش های صحرایی بالغ و بالغ. Neuropsychopharmacology 32: 625-637.

    CrossRefMedline
24. ↵
    1. فریمن KB
    2. Kearns DN
    3. Kohut SJ
    4. رایلی ال

    (2009) اختلاف فشار در الگوهای مصرف مواد در طول مدت طولانی دسترسی به خودکامه کوکائین. بهوان نوروزی 123: 156-164.

    CrossRefMedline
25. ↵
    1. Geier CF،
    2. Terwilliger R
    3. Teslovich T،
    4. Velanova K
    5. لونا ب

    (2010) بی ثباتی در پردازش پاداش و تاثیر آن در کنترل مهار در نوجوانی. قشر Cereb 20: 1613-1629.

    چکیده / متن کامل رایگان
26. ↵
    1. گریس AA،
    2. Bunney BS

    (1983) الکتروفیزیولوژی داخل سلولی و خارج سلولی نورونهای دوپامینرژیک نجال. 1 شناسایی و مشخصه علوم اعصاب 10: 301-315.

    CrossRefMedline
27. ↵
    1. گریس AA،
    2. Bunney BS

    (1984) کنترل الگوی شلیک در نورون های دوپامین نجال: شلیک تک سنسور. J Neurosci 4: 2866-2876.

    چکیده
28. ↵
    1. گریفیتس RR،
    2. برادی جی. ال.،
    3. اسنل جی دی

    (1978) عملکرد پیشرونده نسبت به تزریق دارو: مقایسه کوکائین، دیاتیل پروپیون، کلروفنترم و fenfluramine. روانپزشکی (برل) 56: 5-13.

    CrossRefMedline
29. ↵
    1. هاروی RC
    2. دیبرو کا
    3. Rajagopalan K
    4. Mutebi MM
    5. Kantak KM

    (2009) اثرات کوکائین خودارضایی در موش های صحرایی نر و ماده بالغ بر عملکرد عصبی ناشی از قشر اوربیتوفرنتال. روانپزشکی (برل) 206: 61-71.

    CrossRefMedline
30. ↵
    1. هاول LL
    2. شوت PW
    3. Byrd LD

    (1997) اثر متقابل فارماکولوژیک میان سروتونین و دوپامین بر رفتار در میمون سنجاب. روانپزشکی (برل) 131: 40-48.

    CrossRefMedline
31. ↵
    1. هورش SR

    (1993) اقتصاد رفتاری خودآزاری مواد مخدر: مقدمه. وابسته به الکل مواد مخدر 33: 165-172.

    CrossRefMedline
32. ↵
    1. حسش SR
    2. رم PG

    (2013) اقتصاد رفتاری و سیاست عمومی امپریالیستی. J مقیاس بهانه بالا 99: 98-124.

    Medline
33. ↵
    1. حسش SR
    2. سیلبربرگ A.

    (2008) تقاضای اقتصادی و ارزش اساسی. روانشناسی 115: 186-198.

    CrossRefMedline
34. ↵
    1. جانستون LD
    2. O'Malley PM ،
    3. باخمن جی جی،
    4. شولنبرگ جی

    (2011) نظارت بر نتایج ملی آینده در مصرف مواد مخدر نوجوانان: خلاصه ای از یافته های کلیدی، 2010 (موسسه تحقیقات اجتماعی، دانشگاه میشیگان، آن آربور، MI).

    جستجو در Google Scholar
35. ↵
    1. Kandel DB
    2. یاماگوچی ک.
    3. چن ک

    (1992) مراحل پیشرفت درگیری مواد مخدر از نوجوانی تا بزرگسالی: شواهد بیشتری برای نظریه دروازه. J Stud Alcohol 53: 447-457.

    Medline
36. ↵
    1. Kantak KM
    2. Goodrich CM
    3. اوربی V

    (2007) تأثیر جنسیت، چرخه عضلانی و سن شروع مصرف دارو بر روی مصرف خود کوکائین در موش صحراییRattus norvegicus) Exp Clin Psychopharmacol 15: 37-47.

    CrossRefMedline
37. ↵
    1. Kelamangalath L
    2. واگن جی جی

    (2010) درمان D-serine باعث کاهش تجویز کوکائین در موش صحرایی پس از دسترسی گسترده به خود تزریق کوکائین می شود. علوم اعصاب 169: 1127-1135.

    CrossRefMedline
38. ↵
    1. Kerstetter KA
    2. Kantak KM

    (2007) اثرات افتراق کوکائین خوداثیری در موش های سالم و بالغ بر یادگیری تحرک و پاداش. روانپزشکی (برل) 194: 403-411.

    CrossRefMedline
39. ↵
    1. ناتکستت ل.
    2. Kalivas PW

    (2007) دسترسی گسترده به خودكار كردن كوكائین موجب بهبود مجدد داروهای مقاربتی می شود، اما حساسیت رفتاری را افزایش نمی دهد. J Pharmacol Exp Ther 322: 1103-1109.

    چکیده / متن کامل رایگان
40. ↵
    1. Kolho KL
    2. نیکولا ه
    3. هومانمی I

    (1988) بلوغ جنسی در موشهای صحرایی پس از زایمان با آنتاگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین درمان می شود. J Endocrinol 116: 241-246.

    چکیده / متن کامل رایگان
41. ↵
    1. لسلی FM
    2. Loughlin SE
    3. وانگ ر
    4. پرز ل
    5. لطیف پور س،
    6. Belluzzia JD

    (2004) توسعه نوجوانان از پاسخ انگیزه انگشتی: بینش از مطالعات حیوانی. Ann نیویارک Acad Sci 1021: 148-159.

    CrossRefMedline
42. ↵
    1. لوین ED
    2. لاورنس اس اس،
    3. پترو A
    4. هورتون ک،
    5. رضوانی احمد،
    6. Seidler FJ
    7. Slotkin TA

    (2007) مصرف خودسرانه نیکوتین در بزرگسالان مبتلا به بالغ در موشهای صحرایی نر و ماده: مدت زمان اثر و گيرنده گيرنده نيکوتين ديفرانسيلی متفاوت است. Neurotoxicol Teratol 29: 458-465.

    CrossRefMedline
43. ↵
    1. لی C،
    2. فرانتس کج

    (2009) انکوباسیون ملتحمه ای از کوکائین در موش های نر که برای تزریق کوکائین خود در دوران نوجوانی آموزش دیده اند. روانپزشکی (برل) 204: 725-733.

    CrossRefMedline
44. ↵
    1. لین SN،
    2. مودی د،
    3. بیگلو GE
    4. Foltz RL

    (2001) یک روش کروماتوگرافی مایع معتبر - فشار اتمسفر طیف سنجی جرم یونیزاسیون تندیم شیمیایی برای اندازه گیری کوکائین و بنزویل کجونن در پلاسمای انسانی. J مقعد Toxicol 25: 497-503.

    چکیده / متن کامل رایگان
45. ↵
    1. لین SN،
    2. والش SL،
    3. مودی د،
    4. Foltz RL

    (2003) تشخیص و دوره زمان کوکائین N-اکسید و سایر متابولیت های کوکائین در پلاسمای انسانی با استفاده از کروماتوگرافی مایع / طیف سنج جرم دو طرفه. شیمی مقدماتی 75: 4335-4340.

    CrossRefMedline
46. ↵
    1. لینچ WJ
    2. کارول ME

    (2001) مقررات مصرف دارو. Exp Clin Psychopharmacol 9: 131-143.

    CrossRefMedline
47. ↵
    1. مانتس جرارد
    2. یوفروف V
    3. متیو کیا AM
    4. هو A
    5. Kreek MJ

    (2004) اثرات دسترسی طولانی به دوزهای بالای کوکائین نسبت به دوزهای کم بر روی خودمراقبتی، بازسازی ناشی از کوکائین و سطح mRNA مغز در موش صحرایی. روانپزشکی (برل) 175: 26-36.

    CrossRefMedline
48. ↵
    1. مانتس جرارد
    2. بیکر DA،
    3. فرانسیس دی. سی.
    4. Katz ES
    5. هک MA،
    6. سرگرد JP

    (2008) واکنش های رفتاری ناشی از فاکتور آزاد کننده استرس و کورتیکوتروپین و پاسخ های رفتاری مرتبط با استرس فعال پس از دستیابی به خودکامه کوکائین طولانی مدت توسط موش ها افزوده می شود. روانپزشکی (برل) 195: 591-603.

    CrossRefMedline
49. ↵
    1. مارینلی M
    2. FJ سفید

    (2000) آسیب پذیری پیشرفته به خودکاوی کوکائین با فعالیت عصبی بالا از نورون های دوپامین میانی مغز مرتبط است. J Neurosci 20: 8876-8885.

    چکیده / متن کامل رایگان
50. ↵
    1. مارینلی M
    2. کوپر DC
    3. بیکر لک،
    4. FJ سفید

    (2003) فعالیت های حرکتی نورونهای دوپامین میانی مغز رفتار رفتاری با مواد مخدر را تعدیل می کند. روانپزشکی (برل) 168: 84-98.

    CrossRefMedline
51. ↵
    1. مارینلی M
    2. ردیك سی.
    3. هو XT
    4. FJ سفید

    (2006) هیجان انگیز بودن نورون های دوپامین: مدولاسیون و پیامدهای فیزیولوژیکی. CNS Neurol Disord داروهای هدف 5: 79-97.

    CrossRefMedline
52. ↵
    1. McCutcheon JE
    2. مارینلی م

    (2009) سن مهم است. Eur J Neurosci 29: 997-1014.

    CrossRefMedline
53. ↵
    1. McCutcheon JE
    2. FJ سفید
    3. مارینلی م

    (2009) تفاوتهای فردی در پیشگیری از عوارض سلولی دوپامین پس از خودکشی کوکائین. Biol روانپزشکی 66: 801-803.

    CrossRefMedline
54. ↵
    1. McCutcheon JE
    2. کنراد KL،
    3. کار SB،
    4. فورد KA،
    5. McGehee DS
    6. مارینلی م

    (2012) نورون های دوپامین در ناحیه تنگنال شکمی سریعتر در موش های نوجوانان نسبت به بزرگسالان سریع تر می شوند. J Neurofysiol 108: 1620-1630.

    چکیده / متن کامل رایگان
55. ↵
    1. میچل جی. م.
    2. Cunningham CL،
    3. مارک GP

    (2005) فعالیت locomotor پیش بینی دستیابی به رفتار خودمراقبت، اما مصرف کوکائین را پیش بینی می کند. بهوان نوروزی 119: 464-472.

    CrossRefMedline
56. ↵
    1. Patton GC
    2. McMorris BJ
    3. Toumbourou JW،
    4. Hemphill SA،
    5. Donath S
    6. Catalano RF

    (2004) بلوغ و شروع مصرف و سوء مصرف مواد. طب اطفال 114: e300-e306.

    چکیده / متن کامل رایگان
57. ↵
    1. پیتزا PV
    2. Deminière JM،
    3. Le Moal M،
    4. سیمون ه

    (1989) عواملي كه آسيب پذيري فرد را به خودكار آمفتامين پيش بيني مي كنند. علم 245: 1511-1513.

    چکیده / متن کامل رایگان
58. ↵
    1. پیتزا PV
    2. Deroche-Gamonent V
    3. روژپونت F
    4. Le Moal M

    (2000) تغییرات عمودی در عملکردهای دوز واکنش خودجوش، یک فنوتیپ آسیب پذیر به مواد مخدر را پیش بینی می کند که مستعد ابتلا به اعتياد است. J Neurosci 20: 4226-4232.

    چکیده / متن کامل رایگان
59. ↵
    1. Picetti R
    2. هو A
    3. Butelman ER
    4. Kreek MJ

    (2010) ترجیح دادن دوز و افزایش دوز در خودكار بودن كوكائین با دسترسی طولانی در موش های فیشر و لوئیس. روانپزشکی (برل) 211: 313-323.

    CrossRefMedline
60. ↵
    1. Pucak ML
    2. گریس AA

    (1991) تخریب های جزئی دوپامین منجر به افزایش حساسیت نورون های دوپامین مانده به آپومورفین می شود. محل تماس دو عصب 9: 144-155.

    CrossRefMedline
61. ↵
    1. Quadros IM،
    2. میکزک KA

    (2009) دو حالت شدید کوکائین bingeing: افزایش پایداری پس از استرس شکست اجتماعی و افزایش میزان مصرف به دلیل شرایط دسترسی گسترده در موش صحرایی. روانپزشکی (برل) 206: 109-120.

    CrossRefMedline
62. ↵
    1. ربوسین BA
    2. آنتونی جی سی

    (2006) آیا شواهد اپیدمیولوژیک برای حمایت از ایده وجود دارد که سندرم وابستگی کوکائین به زودی پس از شروع مصرف کوکائین ظاهر می شود؟ Neuropsychopharmacology 31: 2055-2064.

    CrossRefMedline
63. ↵
    1. Ridderinkhof KR
    2. van der Molen MW

    (1997) منابع ذهنی، سرعت پردازش و کنترل مهاری: یک دیدگاه توسعه. Biol Psychol 45: 241-261.

    CrossRefMedline
64. ↵
    1. ریزنر من،
    2. Silcox DL

    (1981) خود سواد روانشناسی توسط سگهای بگل در یک پارادایم نسبت نسبی. روانپزشکی (برل) 75: 25-30.

    CrossRefMedline
65. ↵
    1. رابرتسون GS
    2. Tham CS
    3. ویلسون سی
    4. Jakubovic A
    5. Fibiger HC

    (1993) در مقایسه مقادیری از اثرات کینپیرول و آگونیست های پیش بینی دوپامینرژیک B-HT 920 و SND 919 در دوپامین و استیل کولین منتشر شده است. J Pharmacol Exp Ther 264: 1344-1351.

    چکیده / متن کامل رایگان
66. ↵
    1. Schramm-Sapyta NL،
    2. واکر QD
    3. کاستور JM،
    4. لوین ED
    5. کوهن CM

    (2009) آیا نوجوانان نسبت به اعتیاد بیشتر آسیب پذیرند؟ شواهد از مدل های حیوانی روانپزشکی (برل) 206: 1-21.

    CrossRef
67. ↵
    1. Schramm-Sapyta NL،
    2. MC Cauley
    3. Stangl DK
    4. Glowacz S،
    5. استاپ KA،
    6. لوین ED
    7. کوهن CM

    (2011) نقش تفاوت های فردی و رشد در مصرف داوطلبانه کوکائین در موش صحرایی. روانپزشکی (برل) 215: 493-504.

    CrossRefMedline
68. ↵
    1. شهبازی م
    2. Moffett AM
    3. ویلیامز BF
    4. فرانتس کج

    (2008) مصرف خودسرانه آمفتامین وابسته به سن و جنس در موش صحرایی. روانپزشکی (برل) 196: 71-81.

    CrossRefMedline
69. ↵
    1. Siegmund S،
    2. Vengeliene V
    3. خواننده MV
    4. Spanagel R.

    (2005) تأثیر سن شروع نوشیدن در طولانی مدت خود اتانول با مراحل محرومیت و استرس. الکل Clin Exp Res 29: 1139-1145.

    CrossRefMedline
70. ↵
    1. چپ LP

    (2000) مغز و عواقب رفتاری مربوط به سن نوجوانان است. Neurosci Biobehav Rev 24: 417-463.

    CrossRefMedline
71. ↵
    1. چپ LP
    2. ترمز SC

    (1983) سن سنی: رفتار وابسته به سن و حساسیت روانی و فیزیولوژیک در موش صحرایی. Dev Psychobiol 16: 83-109.

    CrossRefMedline
72. ↵
    1. استنسیفیلد KH،
    2. کیرستین CL

    (2006) اثر نوآوری بر رفتار در موش بزرگ نوجوان و بالغ. Dev Psychobiol 48: 10-15.

    CrossRefMedline
73. ↵
    1. استینبرگ ل

    (2004) ریسک گرفتن در نوجوانی: چه تغییری می کند و چرا؟ Ann نیویارک Acad Sci 1021: 51-58.

    CrossRefMedline
74. ↵
    1. استورمن د،
    2. ماندل DR
    3. مقدم ب

    (2010) نوجوانان تفاوت های رفتاری را از بزرگسالان در هنگام یادگیری ابزار و انقراض نشان می دهند. بهوان نوروزی 124: 16-25.

    CrossRefMedline
75. ↵
    1. Twining RC
    2. بولان م
    3. Grigson PS

    (2009) تحویل در حال تحویل کوکائین است و در برابر انگیزه دارو برای موش صحرایی محافظت می کند. بهوان نوروزی 123: 913-925.

    CrossRefMedline
76. ↵
    1. بی انصافی MA
    2. گریس AA

    (2012) شما هستید یا نیستید؟ چالش های مرتبط با شناسایی سلول های عصبی دوپامین از نظر فیزیولوژیکی. روند Neurosci 35: 422-430.

    CrossRefMedline
77. ↵
    1. Vanderschuren LJ
    2. Niesink RJ
    3. ون ر ی م

    (1997) نوروبیولوژی رفتار بازی اجتماعی در موش صحرایی. Neurosci Biobehav Rev 21: 309-326.

    CrossRefMedline
78. ↵
    1. Wahlstrom D
    2. کالینز P،
    3. سفید T
    4. لوسیانا م

    (2010) تغییرات رشدی در انتقال نوروپاتان در نوجوانی: پیامدهای رفتاری و مسائل در ارزیابی. ذهن مغزی 72: 146-159.

    CrossRefMedline
79. ↵
    1. ویلی جی ل،
    2. ایوانز RL

    (2009) برای پرورش یا عدم تولید؟ بررسی تجربی اثرات دارو در موش های صحرایی نوجوانان. Int J Dev Neurosci 27: 9-20.

    CrossRefMedline
80. ↵
    1. Zeeb FD
    2. رابینز TW،
    3. Winstanley CA

    (2009) مدولاسیون سروتونرژیک و دوپامینرژیک رفتار قمار به عنوان ارزیابی با استفاده از وظیفه قمار جدید موش صحرایی. Neuropsychopharmacology 34: 2329-2343.

    CrossRefMedline
81. ↵
    1. Zlebnik NE
    2. Anker JJ
    3. کارول ME

    (2012) تمرین برای کاهش تشدید خود تزریق کوکائین در موش های سالم و بالغ. روانپزشکی (برل) 224: 387-400.

    CrossRefMedline