Physiol Behav ။ စာရေးသူ၏ လက်ရေးစာမူ; PMC ၂၀၁၂ ဇူလိုင် ၂၅ တွင် ရရှိနိုင်ပါသည်။
: နောက်ဆုံးတည်းဖြတ်ပုံစံထဲမှာရှိသကဲ့သို့ Published
Physiol ပြုမူနေ။ 2011 ဇူလိုင် 25; 104 (1): 149-156 ။
၂၀၁၁ ခုနှစ် မေလ ၈ ရက်နေ့တွင် အွန်လိုင်းတွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ doi: 10.1016/j.physbeh.2011.04.063
PMCID: PMC3304465
NIHMSID: NIHMS297622
Sarah L Parylak ၊ a, b, c George F Koob ၊ a, c နှင့် Eric P Zorrilla a, b, c, 1
ြဒပ်မဲ့သော
မူးယစ်ဆေးစွဲများတွင်မှီခိုဖို့ပေါ့ပေါ့မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲမှုကနေအကူးအပြောင်းကွာအပြုသဘောအားကောင်းရာမှတစ်ဦးပြောင်းကုန်ပြီဖို့နဲ့အနှုတ်လက္ခဏာအားဖြည့်ဆီသို့ဦးတည်ဆက်နွယ်နေခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်း, မူးယစ်ဆေးဝါးများနောက်ဆုံးမှာမဟုတ်ရင် abstinence (ဥပမာရုပ်သိမ်းရေး) မှသို့မဟုတ်ဆိုးရွားသောသဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ခွအေနမြေား (ဥပမာ, စိတ်ဖိစီးမှု) မှဖြစ်ပေါ်ကြောင်းအနုတ်လက္ခဏာပြည်နယ်များတားဆီးသို့မဟုတ်မှသက်သာရာရစေရန်အပေါ်မှီခိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ မကြာသေးမှီကအလုပ်ဒီ "မှောင်မိုက်ဘက်" ပြောင်းကုန်ပြီလည်းအစားအသောက်စွဲလမ်း၏ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက်သော့ချက်ကြောင်းအကြံပြုခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာအရေးပါတယ်လို့အစားအစာစားသုံးမှုအပြုသဘောအားဖြည့်, ပျြောမှေ့စဆိုးကျိုးများနှင့်စူးရှသောကဖိစီးမှုမှသက်ရှိတုံ့ပြန်မှုပုံမှန်နိုငျသောအနုတ်လက္ခဏာအားဖြည့်, "နှစျသိမျ့" သက်ရောက်မှုနှစ်မျိုးလုံးရှိပါတယ်။ ထပ်ခါတလဲလဲ, အရေးပါတယ်လို့စားနပ်ရိက္ခာပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းစားသုံးမှုအစားဦးနှောက်စိတ်ဖိစီးမှု circuitry များကိုချဲ့ထွင်ခြင်းနှင့်ဆက်လက်စားသုံးမှုအနုတ်လက္ခဏာအားဖြည့်မှတဆင့်အနုတ်လက္ခဏာစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြည်နယ်များမှကာကွယ်ရန်တာဝန်ဖြစ်လာသည်ထိုကဲ့သို့သောဦးနှောက်ဆုလာဘ်လမ်းကြောင်း downregulate လိမ့်မည်။ စိတ်ဖိစီးမှု, စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့်စိတ်ဓာတ်စိတ်ဓါတ်များမြင့်မားတဲ့အတူ comorbidity နှင့်လူသားတွေအတွက်စွဲတူသောစားအပြုအမူများအကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ပေါ်ဖို့အလားအလာပြသခဲ့ကြသည်။ တိရိစ္ဆာန်မော်ဒယ်များအရေးပါတယ်လို့ဖို့အလားအလာဆန္ဒရှိအကျိုးဆက်များရှိနေသော်လည်းအရေးပါတယ်လို့အစားအစာ compulsive ရှာ, ဦးနှောက်ဆုလာဘ် circuitry ၏သည်းခံစိတ်နဲ့လြော့, အစားအစာမရနိုင်တော့သည့်အခါအရေးပါတယ်လို့အစားအစာများဖို့ထပ်ခါတလဲလဲ, ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း access ကိုဆုတ်ခွာ၏စိတ်ခံစားမှုနှင့် somatic ဆိုင်းဘုတ်များဖို့ဦးဆောင်လမ်းပြနိုင်မညွှန်ပြခြင်း, relapse အစားအစာ-ရှာကြံ anxiogenic ကဲ့သို့လှုံ့ဆော်မှုတုံ့ပြန်ပါတယ်။ အစားအသောက်စွဲလမ်း၏ "မှောင်မိုက်" ဘက်များတွင်ယနေ့အထိဖော်ထုတ်အဆိုပါ neurocircuitry သှေးမူးယစ်ဆေးနှင့်အရက်မှီခိုနှင့်ဆက်စပ်ကြောင်းဆင်တူပါသည်။ ပစ္စုပ္ပန်ပြန်လည်သုံးသပ်သူ့ကိုနောက်တော်သို့လိုက်ကြပါပြီသောသူတို့၏ဆက်စပ်အလုပ်များနှင့်အတူစားနပ်ရိက္ခာစွဲရှိ "မှောင်မိုက်ဘက်" ၏အခန်းကဏ္ဍကိုနားလည်သဘောပေါက်ဖို့ Bart Hoebel ရဲ့ groundbreaking အယူအဆရေးရာနှင့်ပင်ကိုယ်မူလပံ့ပိုးမှုများကိုအကျဉ်းဖော်ပြပေး။
1 ။ နိဒါန်း
မူးယစ်ဆေးစွဲသည်ကာလရှည်၊ ပြန်လည်ထူထောင်သောရောဂါဖြစ်သည်။ အဆင့်သုံးဆင့်ပါသောမူးယစ်ဆေးဝါး၏အရသာရှိသောဂုဏ်သတ္တိများ၊ မူးယစ်ဆေးဝါး၏ထူးခြားသောလက္ခဏာများ၊ ဆိုးဆိုးရွားရွားစိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာအခြေအနေများနှင့်အတူမူးယစ်ဆေးဝါးများ၏ပြင်းထန်သောမူးယစ်ဆေးဝါးဂုဏ်သတ္တိများပြတ်တောက်သွားခြင်း၊ အသစ်တဖန်မူးယစ်ဆေးဝါးစားသုံးမှုမတိုင်မီကြောင်းမျှော်လင့်အဆင့်။ ဒေါက်တာ Bartley Hoebel သည်သကြားနှင့်အခြားအာဟာရရှိသောအစားအစာများကိုစားသုံးခြင်းသည်ဤစွဲလမ်းမှုအဆင့်သုံးဆင့်၏လွှမ်းမိုးမှုဖြစ်လာနိုင်သည်ဟုယူဆသောအစောဆုံးရှေ့ဆောင်များဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦး ဆောင်မှုသည်သူ၏စမ်းသပ်မှုများမှတဆင့်စွဲလမ်းမှုနှင့်အစာကျွေးခြင်းအပြုအမူများကိုပေါင်းကူးပေးရုံသာမကသိပ္ပံအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းလူကြိုက်များခြင်းမရှိသောအငြင်းပွားဖွယ်ယူဆချက်ကိုတရားဝင်ဖြစ်စေရန်ကြိုးပမ်းမှုများတွင်ပါ ၀ င်ခဲ့သည်။ "အစားအသောက်စွဲ။ " ဆန်ဖရန်စစ္စကိုတွင်ကျင်းပသော ၂၀၀၈ ခုနှစ်စမ်းသပ်မှုဇီဝဗေဒအစည်းအဝေးတွင်“ စားနပ်ရိက္ခာစွဲလမ်းမှု၊ အချက်အလက်သို့မဟုတ်စိတ်ကူးယဉ်မှု” အစည်းအဝေးကိုယေးလ်ရှိစားနပ်ရိက္ခာပေါ်လစီနှင့်အဝလွန်ခြင်းဆိုင်ရာ Rudd စင်တာမှကျင်းပသည့်အစားအစာနှင့်စွဲလမ်းမှုဆိုင်ရာစားနပ်ရိက္ခာနှင့်စွဲလမ်းမှုဆိုင်ရာညီလာခံကဲ့သို့သောအစားအစာစွဲလမ်းမှုဆိုင်ရာဆွေးနွေးပွဲများ၊ သိပ္ပံပညာရှင်များ၊ ဆေးသမားများ၊ ပြည်သူ့ရေးရာမူဝါဒချမှတ်သူများနှင့်နောက်ခံအမျိုးမျိုးမှကျန်းမာရေးဆိုင်ရာထောက်ခံသူများကို ၂၀၀၉ ခုနှစ်အဝလွန်ခြင်းနှင့်စားနပ်ရိက္ခာစွဲခြင်းဆိုင်ရာထိပ်သီးအစည်းအဝေးများမှပုံမှန်အစည်းအဝေးများပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင်ဒေါက်တာ Hoebel ၏အခြေခံအုတ်မြစ်သည် Food စွဲလမ်းမှုအင်စတီကျုနှင့်သန့်ရှင်းသောစားနပ်ရိက္ခာစွဲသုတေသနသုတေသနဖောင်ဒေးရှင်းအပါအဝင်စားနပ်ရိက္ခာစွဲသုတေသနပြုခြင်းများကိုအထူးတလည်မြှုပ်နှံသည့်အဖွဲ့အစည်းများတည်ထောင်ရန်အားပေးခဲ့သည်။
မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲသူများသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန်သုံးစွဲမှုမှ စွဲလမ်းမှုသို့ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးသည့်အချက်များသည် အရေးပါမှုအရ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ယူဆရသည်။ ကနဦးသုံးစွဲမှုသည် မူးယစ်ဆေးဝါး၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အကျိုးကျေးဇူးများ ပေးစွမ်းနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော်လည်း၊ စွဲလမ်းသူများတွင် အသုံးပြုမှုသည် အပြုသဘောဆောင်သော အားဖြည့်မှု (ဥပမာ- ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော မြင့်မားမှု) ကြောင့် လျော့နည်းသွားသော်လည်း၊ အပျက်သဘောဆောင်သော အားဖြည့်မှုဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသည်ဟု ယူဆရသည်- ရှောင်ကြဉ်မှု (ဥပမာ- မူးယစ်ဆေးဝါးဖြတ်ခြင်း) သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်၏ မကောင်းတဲ့အတွေ့အကြုံ (ဥပမာ- စိတ်ဖိစီးမှု) မှ ပေါ်ပေါက်လာသော အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေကို ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် သက်သာစေရန် [ 1 ]။ အာရုံကြောဆိုင်ရာဇီဝဗေဒအဆင့်တွင်၊ ဤပြောင်းလဲမှုသည် မူးယစ်ဆေးဝါးအပေါ် နှစ်သက်ဖွယ်တုံ့ပြန်မှုများကို လက်အောက်ခံ ဦးနှောက်ဆုလာဘ်စနစ်များ လျော့ကျခြင်းနှင့် ဦးနှောက်ဖိစီးမှု သို့မဟုတ် “ဆုလာဘ်ဆန့်ကျင်ရေး” စနစ်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် ကိုက်ညီပါသည်။ ဤဘောင်တွင်၊ အစားအသောက်စွဲလမ်းမှု၏ “မှောင်မိုက်သောဘက်” သို့ ရွေ့လျားခြင်းကို စွဲလမ်းမှုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် အဓိကအကူးအပြောင်းတစ်ခုအဖြစ် အလားတူ အယူအဆပြုနိုင်သည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို အတင်းအကျပ် စားသုံးခြင်းသို့ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အစားအစာများ၏ လတ်ဆတ်သော အကျိုးကျေးဇူးရှိသော တန်ဖိုးသည် ထိုကဲ့သို့သော နှစ်သက်ရာ အစားအစာများ ရရှိနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အခါ သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်က မကောင်းသည့်အခါတွင် ခံစားရသည့် အပျက်သဘောဆောင်သော အခြေအနေများ (ဥပမာ- စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း၊ စိတ်တိုလွယ်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြတ်ထုတ်ခြင်း လက္ခဏာများ) ကို ကာကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခြင်းထက် နောက်ထပ်စားသုံးမှုကို လှုံ့ဆော်ရာတွင် အရေးပါမှု နည်းပါးနိုင်ပါသည်။
2 ။ လူ့လေ့လာမှုများအနေဖြင့် "မှောင်မိုက်ဘက်" အတွက်သက်သေအထောက်အထား
စွဲလမ်းမှုကဲ့သို့သော “မှောင်မိုက်သောဘက်” သည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည်ဖြစ်စေ မဖြစ်စေ ဆုံးဖြတ်ရန်အတွက် အသုံးဝင်သော အစပြုချက်တစ်ခုမှာ စွဲလမ်းစေသော အပြုအမူများနှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဆင်တူသော အစားအစာစားသုံးမှုပုံစံများကို ဖော်ထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။ အဝလွန်ခြင်းနှင့် စွဲလမ်းစေသော အစားအစာစားသုံးမှုအပြုအမူများသည် ထပ်တူဖြစ်နိုင်သော်လည်း “အစားအစာစွဲလမ်းမှု” သည် လူသားအဝလွန်ခြင်း၏ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ရှင်းပြရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ ပုံမှန်အလေးချိန်ရှိသူအချို့သည် စွဲလမ်းစေသော အစားအစာပုံစံများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ “အစားအစာစွဲလမ်းမှု” အတွက် ဘုံသဘောတူညီချက် ရောဂါရှာဖွေခြင်းဆိုင်ရာ စံနှုန်းများ လက်ရှိတွင် မရှိသေးပါ [ 2၊ 3 ] ။ သို့သော် မကြာသေးမီက Yale Food Addiction Scale (YFAS) ကို DSM-IV-TR ရှိ မူးယစ်ဆေးဝါးစွဲလမ်းမှုအတွက် ရောဂါရှာဖွေခြင်းဆိုင်ရာ စံနှုန်းများနှင့် ဆင်တူသော စွဲလမ်းစေသော အစားအစာစားသုံးမှုအပြုအမူများ၏ အညွှန်းကိန်းအဖြစ် မိတ်ဆက်ခဲ့သည် [ 4 ]။ YFAS သည် (က) လူတစ်ဦးချင်းစီသည် ၎င်းတို့၏ စားသုံးမှုကို ကန့်သတ်ရန် အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားသော်လည်း အချို့သော အစားအစာများကို အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်း၊ (ခ) ၎င်းတို့၏ အစားအစာစားသုံးမှုအပြုအမူများသည် လူမှုရေးနှင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လှုပ်ရှားမှုများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခြင်းနှင့် (ဂ) အချို့သော အစားအစာများကို ရှောင်ကြဉ်သောအခါ ဆေးဖြတ်ခြင်းလက္ခဏာများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း အတိုင်းအတာကို တိုင်းတာသည်။ ဤစံနှုန်းများ၏ ကနဦးအသုံးချမှုက အလွန်အကျွံစားသောက်ခြင်းရောဂါတွင် တွေ့ရသော အစားအစာပမာဏကို အတင်းအကျပ်၊ မထိန်းချုပ်နိုင်သော စားသုံးမှုသည် မူးယစ်ဆေးဝါးစွဲလမ်းမှုအတွက် လက်ရှိရောဂါရှာဖွေခြင်းဆိုင်ရာ စံနှုန်းများနှင့် အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုထားသည်။ ထို့ကြောင့် YFAS ရှိရမှတ်များသည် အလွန်အကျွံစားခြင်းအပြုအမူနှင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာစားခြင်းကို ခန့်မှန်းခဲ့သည် [ 4 ] သို့သော် အစာစားခြင်းဆိုင်ရာရောဂါမရှိကြောင်း သတင်းပို့သော ကိုယ်အလေးချိန်ထိန်းသိမ်းမှုစမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်သော အမျိုးသမီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထုထည်ညွှန်းကိန်း (BMI) နှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိပါ [ 5 ]။ ဤရလဒ်များက YFAS မှ လုပ်ဆောင်သည့်အတိုင်း အစားအစာစွဲလမ်းမှု၏ “မှောင်မိုက်သောဘက်” ကို ကျပန်းရွေးချယ်ထားသော အဝလွန်သူများထက် အလွန်အကျွံစားသူများတွင် ပိုမိုအကျိုးရှိစွာ လေ့လာနိုင်သည်ဟု အကြံပြုထားသည်။
မူးရူးစား 2.1 စိတ်ရောဂါ comorbidity
အစားအစာစွဲလမ်းမှုတွင် "မှောင်မိုက်သောဘက်" အတွက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အခန်းကဏ္ဍနှင့်အညီ၊ အလွန်အကျွံစားသုံးသူများသည် ယေဘုယျလူဦးရေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေများနှင့်ပတ်သက်သည့် စိတ်ရောဂါရှာဖွေတွေ့ရှိမှုနှုန်း ပိုများသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ bulimia nervosa သို့မဟုတ် အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းရောဂါရှိသော လူကြီးများနှင့် ဆယ်ကျော်သက်များသည် အစားအသောက်ရောဂါမရှိသူများထက် အဓိကစိတ်ကျရောဂါ၊ bipolar ရောဂါ၊ စိုးရိမ်စိတ်ရောဂါနှင့် အရက် သို့မဟုတ် မူးယစ်ဆေးဝါးအလွဲသုံးစားမှုတို့ ပိုမိုဖြစ်ပွားသည်ကို ပြသသည် [ 6-8 ] ။ အဓိကစိတ်ကျရောဂါဖြစ်ပွားမှုနှုန်းသည် အဝလွန်သူများတွင်လည်း မြင့်မားသော်လည်း၊ အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းနှင့် စိတ်ကျရောဂါရမှတ်များ မြင့်တက်လာခြင်းဆက်စပ်မှုသည် အဝလွန်သူနှင့် အဝလွန်သူများ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကိုက်ညီသော နှိုင်းယှဉ်မှုများတွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည် [ 9 ] ။ အလွန်အကျွံစားသုံးသူများတွင် မိမိကိုယ်ကိုသတ်သေရန် အကြံအစည် အလွန်မြင့်မားခြင်းသည် ဤလူဦးရေတွင် စိတ်ခံစားချက်မမှန်မှု၏ ပြင်းထန်မှုကို သက်သေပြသည်။ ဆယ်ကျော်သက် bulimia ရောဂါရှိသူ ထက်ဝက်ကျော်နှင့် အစားအသောက်ရောဂါရှိသူ သုံးပုံတစ်ပုံသည် မိမိကိုယ်ကိုသတ်သေရန် အကြံအစည်ရှိကြောင်း ဖော်ပြပြီး ဆယ်ကျော်သက် bulimia ရောဂါရှိသူ သုံးပုံတစ်ပုံသည် မိမိကိုယ်ကိုသတ်သေရန် ကြိုးစားကြောင်း ဖော်ပြသည် [ 6 ]။ အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းနှင့် အဓိကစိတ်ကျရောဂါကြား အကြောင်းရင်း၏ ဦးတည်ရာကို ခိုင်မာစွာ မသတ်မှတ်ရသေးဘဲ အပြန်အလှန် ဖြစ်နိုင်သည် [ 10-12 ] ။ ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ရောဂါဆိုင်ရာ တွဲဖက်ရောဂါသည် ရေရှည်ကုသမှုရလဒ် ညံ့ဖျင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 13 ] နှင့် အလွန်အကျွံစားခြင်း ပိုများလာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 14 ]။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် SSRIs သို့မဟုတ် tricyclics ကဲ့သို့သော စိတ်ကျရောဂါကုဆေးများစွာသည် အလွန်အကျွံစားခြင်းလက္ခဏာများ၏ ကြိမ်နှုန်းနှင့် ပြင်းထန်မှုကို လျှော့ချနိုင်သည် [ 15 ]။
2.2 အပျက်သဘောဆောင်သောစိတ်ခံစားမှုပြည်နယ်များအားနည်းချက်လူဦးရေအတွက်အရေးပါတယ်လို့အစားအစာစားသုံးမှုတိုးမြှင့်
အလွန်အကျွံစားသုံးသူများတွင် စိတ်ကျရောဂါနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ၏ ပျံ့နှံ့မှုနှင့် ပြင်းထန်မှုသည် အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေများသည် အလွန်အကျွံစားသုံးမှုအပြုအမူကို ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်ဟူသော ယူဆချက်ကို အကြံပြုထားသည်။ အမှန်စင်စစ်၊ စိတ်ကျရောဂါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနည်းပါးခြင်းနှင့် အာရုံကြောဆိုင်ရာရောဂါများကဲ့သို့သော အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ လက္ခဏာများကို ကိုယ်တိုင်အစီရင်ခံခြင်းသည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံးတွင် အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 16 ]။ အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေများနှင့် အခြေအနေများတွင်၊ ပုံမှန်နှင့် ကိုယ်အလေးချိန်မပြည့်သူများသည် အပြုသဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေများနှင့် အခြေအနေများထက် အစားအစာနည်းပါးစွာ စားသုံးကြောင်း ဖော်ပြကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ အပျက်သဘောဆောင်သော အခြေအနေများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဤလျှော့စားခြင်းကို အဝလွန်သူများတွင် မတွေ့ရှိရဘဲ၊ အခြားအုပ်စုများထက် အပျက်သဘောဆောင်သော အခြေအနေများတွင် သိသိသာသာ ပိုမိုစားသုံးကြောင်း ဖော်ပြကြသည် [ 17 ]။ အလွန်အကျွံစားသုံးမှုအပြုအမူကို မောင်းနှင်ရာတွင် အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေများ၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့်အညီ၊ bulimia ရောဂါရှိသူများ၏ စိတ်ခံစားချက်ရမှတ်များသည် အလွန်အကျွံမစားသည့်ရက်များထက် အလွန်အကျွံမစားမီ ချက်ချင်းနိမ့်ကျသည် [ 18 ]။
စိတ်ဖိစီးမှုနှင့် အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုများကို အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်း၏ အစပျိုးမှုများအဖြစ် ညွှန်ပြသည့် နောက်ထပ်တည်ဆောက်ပုံတစ်ခုမှာ အစားအသောက် ထိန်းချုပ်မှုဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများ (ဥပမာ အစားအသောက်၊ လေ့ကျင့်ခန်း၊ အစာစားချင်စိတ် နှိမ်နင်းဆေးများ သို့မဟုတ် ဝမ်းနုတ်ဆေးများမှတစ်ဆင့်) သည် ဆယ်ကျော်သက် အမျိုးသမီးများတွင် ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဆက်စပ်နေသည် [ 19 ]။ အစားအသောက် ကန့်သတ်ချက်သည် အလားတူပင် အမျိုးသမီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူများတွင် ရေရှည် ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 20 ]။ ဤထင်ရှားသော ဆန့်ကျင်ဘက်များအတွက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုမှာ အစားအသောက် ကန့်သတ်ထားသူများသည် စိတ်ဖိစီးမှု အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အလွန်အကျွံစားသုံးကြသည်ဟူသော တသမတ်တည်း တွေ့ရှိချက်ဖြစ်သည် [ 21 ]။ ဥပမာအားဖြင့်၊ လူမှုရေးဖိစီးမှုတစ်ခု (လူထုရှေ့မှောက် ဟောပြောခြင်းတာဝန်) ကို မျှော်လင့်ခြင်းသည် အစားအသောက် ကန့်သတ်ထားသူများတွင် အစားအစာစားသုံးမှုကို တိုးမြင့်စေသော်လည်း အစားအသောက် ကန့်သတ်မထားသူများ၏ အစားအစာစားသုံးမှုကို မပြောင်းလဲစေပါ [ 22 ]။ အလားတူပင်၊ သိမြင်မှုဆိုင်ရာ အလုပ်များစွာပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖိစီးမှုနှင့် အပျက်သဘောဆောင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု မြင့်မားကြောင်း သတင်းပို့သော အစားအသောက် ကန့်သတ်ထားသူများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖိစီးမှု အဆင့်နိမ့်ကြောင်း သတင်းပို့သူများထက် ဖိစီးမှုပြီးနောက် အစားအသောက် ပိုမိုစားသုံးကြောင်း ပြသခဲ့သည် [ 23 ]။ အစားအသောက် ထိန်းချုပ်မှုသည် အစားအသောက် ကန့်သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်သည် အစားအသောက် အလွန်အကျွံ မစားသည့် ရက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အစားအသောက် အလွန်အကျွံ မစားမီ ပိုမိုများပြားသောကြောင့် အစားအသောက် ကန့်သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်သည် အစားအသောက် အလွန်အကျွံ မစားသည့် ရက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပိုမိုများပြားသည် [ 18 ]။
ဓာတ်ခွဲခန်းစိတ်ခံစားချက်လှုံ့ဆော်မှုလေ့လာမှုများကို သဘာဝစိတ်ခံစားချက်အခြေအနေများအောက်တွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာစားသောက်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များကို ပုံစံမဖော်ခြင်းအဖြစ် ဝေဖန်ခံရနိုင်သော်လည်း [ 24 ]၊ အလွန်အကျွံစားသောက်ခြင်းသည် လူပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အစုအဖွဲ့လိုက်တွင် စိတ်ဖိစီးမှု သို့မဟုတ် အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုတုံ့ပြန်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟူသော "မှောင်မိုက်သောဘက်" ယူဆချက်ကို ၎င်းတို့က ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ထောက်ခံကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ အဝလွန်သူများသည် ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်ထက် ချောကလက်ပိုမိုစားသုံးလေ့ရှိသည် [ 24 ]။ ဤလေ့လာမှုတွင် ပါဝင်သူအားလုံးသည် စိတ်ခံစားချက်ကို ၎င်းတို့၏ အလွန်အကျွံစားသောက်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည့်အရာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့ပြီး "စိတ်ကျရောဂါ" သို့မဟုတ် "ဝမ်းနည်းမှု" သည် အများဆုံးပါဝင်လေ့ရှိသည်။ အဝလွန်ခြင်းမရှိသော အမျိုးသမီးများတွင် လူမှုရေးဖိစီးမှုများကြောင့် cortisol တုံ့ပြန်မှုပိုမိုများပြားသူများသည် cortisol တုံ့ပြန်မှုနည်းပါးသူများထက် စိတ်ဖိစီးမှုအတွေ့အကြုံပြီးနောက် ပိုမိုစားသုံးကြသည် [ 25 ]။ ဝမ်းနည်းဖွယ်အမှတ်တရ၏ ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေခြင်းဖြင့် အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေကို လှုံ့ဆော်ခြင်းသည် အစားအသောက်မစားသုံးသူများ၏ လေ့လာမှုတစ်ခုတွင် စားသုံးသော မုန့်ပမာဏကိုလည်း တိုးမြင့်စေပြီး "စိတ်ခံစားမှုအရ စားသောက်ခြင်း" ပိုမိုများပြားကြောင်း ဖော်ပြသော ပါဝင်သူများတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အထူးထင်ရှားသည် [ 26 ]။ ပြန်လည်သုံးသပ်ထားသော တွေ့ရှိချက်များနှင့် အစားအသောက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသူများတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်များနှင့် မတူဘဲ၊ အစားအသောက်ကို ထိန်းချုပ်မထားသူများသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ မုန့်စားသုံးမှုကို လျှော့ချခဲ့ကြသည် [ 27၊ 28 ]။
ထိုကဲ့သို့သော အပျက်သဘောဆောင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသော အစားအစာစားသုံးမှုသည် ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ထိန်းသိမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အောင်မြင်စွာ ကိုယ်အလေးချိန်ကျပြီးနောက် ၆ လအတွင်း ကိုယ်အလေးချိန်ပြန်လည်ရရှိခြင်းသည် စိတ်ဖိစီးမှုများသော ဘဝဖြစ်ရပ်များကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် စားသောက်ခြင်း၊ အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားချက်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် စားသောက်ခြင်းနှင့် စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းညှိရန် အစားအစာအသုံးပြုခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 29 ]။ ထို့ကြောင့် ယေဘုယျစိတ်ခံစားချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းခြင်းကို စီမံခန့်ခွဲရန် ကူညီပေးသည့် သိမြင်မှုကုထုံးကို ထည့်သွင်းခြင်းနှင့် အစားအသောက်အပြုအမူနှင့် အစားအသောက်သာမက အဝလွန်ခြင်း ပြန်လည်ဖြစ်ပွားခြင်းကို လျှော့ချနိုင်သည် [ 30 ]။
ခံစားချက်နှင့်ဆုလာဘ် function ကိုအပေါ်အရေးပါတယ်လို့အစားအစာစားသုံးမှု၏ 2.3 သြဇာလွှမ်းမိုးမှု
စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အပျက်သဘောဆောင်သော အခြေအနေများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် စားသောက်ခြင်းသည် အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းသည် "နှစ်သိမ့်မှုအစားအစာ" ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကုစားရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြံပြုထားသည်။ အလွန်အကျွံစားသုံးနေစဉ်အတွင်း စားသုံးလေ့ရှိသော ပုံမှန်အစားအစာများသည် အရသာရှိပြီး စွမ်းအင်များလေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ပေါင်မုန့်၊ ခေါက်ဆွဲနှင့် အချိုပွဲများကဲ့သို့သော ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်များသော ပစ္စည်းများဖြစ်လေ့ရှိသည် [ 31 ]။ အစပိုင်းတွင်၊ ထိုကဲ့သို့သော ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်ကြွယ်ဝသော အစားအစာများသည် ဒေါသ [ 32 ] နှင့် တင်းမာမှု [ 33 ] တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစီရင်ခံစာများကို လျှော့ချပေးပြီး စားသုံးပြီး 1-2 နာရီအတွင်း တည်ငြိမ်မှုကို တိုးမြှင့်ပေးသောကြောင့် အပျက်သဘောဆောင်သော အားဖြည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အရသာရှိသော အစားအစာများကို ထပ်ခါတလဲလဲ အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းသည် ဦးနှောက်ဆုလာဘ်နှင့် စိတ်ဖိစီးမှုလမ်းကြောင်းများတွင် ရေရှည်အာရုံကြောဆိုင်ရာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအစားအစာများကို ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်သည့်အခါ သို့မဟုတ် စားသုံးတော့မည် မဟုတ်သည့်အခါ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတုံ့ပြန်မှုများကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ဤ "မှောင်မိုက်သောဘက်" ယူဆချက်နှင့်အညီ၊ အဆီများသော အစားအစာ (41%) ကို တစ်လကြာ စားသုံးပြီးနောက် အဆီနည်းသော အစားအစာ (25%)၊ ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်များသော အစားအစာသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများသည် အဆီများသော အစားအစာကို ဆက်လက်စားသုံးသူများထက် နောက်တစ်လအတွင်း ဒေါသနှင့် ရန်လိုမှု တိုးလာကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည် [ 34 ]။ အစားအသောက်တွင်ပါဝင်သော အဆီလျော့နည်းခြင်း (သို့မဟုတ် အရသာရှိသည်ဟု ခံစားရခြင်း) သို့မဟုတ် အစားအသောက်တွင်ပါဝင်သော ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်များ မြင့်တက်လာခြင်းကြောင့် ဒေါသများ မြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အရသာအလွန်ရှိသော အစားအစာများကို ထပ်ခါတလဲလဲ အလွန်အကျွံ စားသုံးခြင်းသည် မူးယစ်ဆေးဝါးစွဲလမ်းမှုတွင် အဖြစ်များသော ယန္တရားများကဲ့သို့ striatal dopamine D2 receptor ရရှိနိုင်မှုနှင့် လျော့နည်းသော dopamine ထုတ်လွှတ်မှု [35၊ 36] ကို ထင်ဟပ်စေသည့် ယန္တရားများမှတစ်ဆင့် dopaminergic reward circuitry ကို လျှော့ချနိုင်သည်။ အမှန်စင်စစ် ၊ အဝလွန် သူများသည် အဝလွန်ခြင်းမရှိသော ထိန်းချုပ်မှုအုပ်စုများထက် dopamine D2 receptor ၏ လျော့နည်းသော striatal ရရှိနိုင်မှုကို ပြသပြီး striatal D2 လျော့နည်းမှုသည် BMI နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည် [ 37၊ 38 ] ။ ချောကလက် milkshake ၏ တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် Caudate activation သည် ပိန်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဝလွန်သူများတွင်လည်း လျော့နည်းသည် [ 39 ]။ ဤ blunted activity level သည် D2 receptor ၏ TaqIA A1 polymorphism ရှိသောသူများတွင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားပြီး D2 receptor expression လျော့နည်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 39 ]။ dopamine လုပ်ဆောင်ချက် လျော့နည်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော နောက်ထပ် polymorphism တစ်ခုဖြစ်သည့် dopamine D4 receptor ၏ 7R allele သည် bulimics များတွင် တစ်သက်တာ အမြင့်ဆုံး BMI မြင့်မားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 40 ] ထို့အပြင် ရာသီအလိုက် စိတ်ကျရောဂါရှိသော အမျိုးသမီးများတွင် အလွန်အကျွံစားသောက်ခြင်း အပြုအမူနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 41 ]။ စုပေါင်းမျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာအချက်အလက်များက striatal dopaminergic အချက်ပြမှုနည်းသူများတွင် ကိုယ်အလေးချိန်တက်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို အကြံပြုထားပြီး၊ ထိုသို့သောလူများသည် ဆုလာဘ်လိုငွေပြမှုကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးပမ်းမှုတွင် အလွန်အကျွံစားကြသည်ဟု ယူဆရသည်။ သို့သော် မကြာသေးမီက အချက်အလက်များက ကိုယ်အလေးချိန်တက်ခြင်း (သို့မဟုတ် ကိုယ်အလေးချိန်တက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မှု၊ အရသာရှိသော အစားအစာများကို အလွန်အကျွံစားခြင်း) သည် striatal dopamine လှုပ်ရှားမှုကို လျော့ကျစေကြောင်း အကြံပြုထားသည်။ BMI ၆ လအတွင်း တိုးလာသော အမျိုးသမီးများသည် BMI တည်ငြိမ်နေသော အမျိုးသမီးများထက် ချောကလက် milkshake သောက်သုံးမှုကြောင့် caudate activation လျော့နည်းသွားပြီး caudate activation လျော့ကျခြင်းသည် BMI တိုးလာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 42 ]။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ gastric bypass သည် bariatric ခွဲစိတ်မှု ၆ ပတ်အတွင်း striatal D2 receptor ရရှိနိုင်မှုကို အလွန်အမင်းဝသော အမျိုးသမီးများအပေါ် လေ့လာမှုငယ်တစ်ခုတွင် တိုးမြင့်စေသည် [ 43 ]။
အဝလွန်သူများတွင် Striatal D2 receptor ရရှိနိုင်မှုသည် dorsolateral prefrontal၊ orbitofrontal နှင့် anterior cingulate cortices အပါအဝင် inhibitory control ကို လက်အောက်ခံသော frontal cortical ဒေသများရှိ glucose metabolism နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည် [ 38 ]။ ဤဆက်နွယ်မှုသည် striatum မှ dopaminergic modulation လျော့နည်းသွားခြင်းသည် အစားအစာစားသုံးမှုအပေါ် inhibitory control ချို့ယွင်းစေပြီး ထို့ကြောင့် အလွန်အကျွံစားခြင်းအန္တရာယ်ကို တိုးမြင့်စေနိုင်သည်ဟူသော ယူဆချက်ကို အကြံပြုထားသည်။ အလားတူပင် dorsolateral နှင့် anterior cingulate cortices ရှိ striatal D2 ရရှိနိုင်မှုနှင့် glucose metabolism အကြား တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်မှုကို အရက်စွဲသူများတွင်လည်း တွေ့ရှိရသော်လည်း အရက်မသောက်သူများ သို့မဟုတ် အဝလွန်ခြင်းမရှိသော ထိန်းချုပ်မှုများတွင် မတွေ့ရှိရပါ [ 38၊ 44 ] ။
စိတ်ဖိစီးမှုအပေါ် အစာစားခြင်းတုံ့ပြန်မှုတွင် ပြန်လည်သုံးသပ်ထားသော အပြုအမူဆိုင်ရာ ကွဲပြားချက်များနှင့်အညီ၊ စားသောက်မှုပုံစံသည် ကွဲပြားသော mesolimbic dopamine စနစ်ပရိုဖိုင်များရှိသော လူဦးရေခွဲများကိုလည်း ခွဲခြားပေးသည်။ “စိတ်ခံစားမှုအရ စားသောက်ခြင်း” ပိုမိုများပြားကြောင်း သတင်းပို့သော အဝလွန်မဟုတ်သူများသည် စိတ်ခံစားမှုမရှိသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက dorsal striatum တွင် အခြေခံ D2 receptor ရရှိနိုင်မှု လျော့နည်းကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ အစားအသောက် ထိန်းချုပ်မှု မြင့်မားသူများသည် အစားအသောက် ထိန်းချုပ်မှု နည်းသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အစားအစာ လှုံ့ဆော်မှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် dorsal striatum တွင် D2 ချိတ်ဆက်မှု မြင့်တက်လာခဲ့သည် [ 45 ]။ နောက်ဆုံးတွင်၊ အဝလွန်သော အလွန်အကျွံစားသုံးသူများသည် အဝလွန်သော အလွန်အကျွံစားသုံးသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ် ပါ က အစားအစာ လှုံ့ဆော်မှုနှင့် methylphenidate စိန်ခေါ်မှု ပေါင်းစပ်မှုအပေါ် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် caudate တွင် D2 receptor ချိတ်ဆက်မှု မြင့်တက်လာသည်ကို ပြသခဲ့သည် [ 44၊ 46 ]။
3 ။ အစားအသောက်စွဲလမ်း၏တိရိစ္ဆာန်မော်ဒယ်များကနေ "မှောင်မိုက်ဘက်" အတွက်သက်သေအထောက်အထား
အစားအသောက်စွဲလမ်းမှု သဘောတရားကို အတည်ပြုရန်နှင့် ၎င်း၏ “မှောင်မိုက်သောဘက်ခြမ်း” ကို ဖော်ပြရန် တိရစ္ဆာန်မော်ဒယ်များ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။ Bart Hoebel ၏အဖွဲ့သည် ကြွက်များတွင် အစားအသောက်စွဲလမ်းမှု၏ ရှုထောင့်များကို မော်ဒယ်လ်လုပ်ရာတွင် ဦးဆောင်ခဲ့သည် [ 47 ]။ တိရစ္ဆာန်မော်ဒယ်များသည် လူသားများတွင် အစားအသောက်စားသောက်မှုအပြုအမူကို လွှမ်းမိုးသော ရှုပ်ထွေးသော လူမှုရေးအချက်အားလုံးကို မလွှမ်းခြုံနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့တွင် စွဲလမ်းစေသော အစားအသောက်စားသောက်မှုအပြုအမူ၏ ရှေ့ပြေးလက္ခဏာများနှင့် အကျိုးဆက်များကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း၊ ပိုမိုတင်းကျပ်သော အစားအသောက်ထိန်းချုပ်မှုကို ထူထောင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မော်လီကျူးယန္တရားများကို ပိုမိုအသေးစိတ်စစ်ဆေးနိုင်ခြင်းတို့ ရှိသည်။
အရေးပါတယ်လို့အစားအစာရရှိမှု၏ချုပ်ရာအပြီးဆုတ်ခွာကဲ့သို့ပြည်နယ်များ 3.1 induction
Hoebel နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှ ဦးဆောင်ခဲ့သော “အစားအစာစွဲလမ်းမှု” ယူဆချက်နှင့်အညီ၊ တိရစ္ဆာန်မော်ဒယ်များတွင် လေ့လာမှုများစွာသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ရံဖန်ရံခါ ရရှိခြင်းမှ ဆုတ်ခွာသွားသော တိရစ္ဆာန်များတွင် ဆုတ်ခွာခြင်းကဲ့သို့သော အခြေအနေများနှင့် ဆင်တူသည့် အပြုအမူနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပရိုဖိုင်များကို ယခုအခါ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ Hoebel နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် သကြားဓာတ်များသော အရည်များ (ဥပမာ ၂၅% ဂလူးကို့စ် သို့မဟုတ် ၁၀% ဆူးခရို့စ်) ကို နေ့စဉ် အလွန်အကျွံ စားသုံးခြင်းသည် endogenous opioid မှီခိုမှုကို ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း အထောက်အထားများ ပေးခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ၁၂ နာရီကြာ ဂလူးကို့စ်နှင့် ချောင်းကို ရယူနိုင်သော ကြွက်များသည် ၁၂ နာရီကြာ အစားအစာ ပြတ်လပ်မှုနှင့် တစ်လှည့်စီ ရရှိခဲ့သောအခါ opioid တားဆီးပေးသည့် naloxone ဖြင့် စိန်ခေါ်သောအခါ သွားများ တွတ်ခြင်း၊ ရှေ့လက်တုန်ခြင်းနှင့် ခေါင်းခါခြင်း အပါအဝင် ဘိန်းဖြူဖြတ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ခန္ဓာကိုယ်လက္ခဏာများကို ပြသခဲ့သည် [ 48 ]။ naloxone ကြိုတင်ကုသမှုမှတစ်ဆင့် ရုတ်ခြည်း ဆုတ်ခွာခြင်းသည် နေ့စဉ် ၁၂ နာရီကြာ ဂလူးကို့စ်စက်ဝန်းရှိသော တိရစ္ဆာန်များတွင် စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သော အပြုအမူကိုလည်း တိုးပွားစေခဲ့ပြီး elevated plus-maze တွင် open arm time လျော့နည်းသွားခြင်းဖြင့် ပြသသော်လည်း chow သို့မဟုတ် ဂလူးကို့စ်ကို ad lib access ရရှိသော တိရစ္ဆာန်များတွင် မတွေ့ရှိရပါ [ 48 ]။ naloxone ကြိုတင်ကုသမှုမရှိခြင်းတွင်၊ နောက်ဆုံးဂလူးကို့စ်ဝင်ရောက်ခွင့်အစည်းအဝေးပြီးနောက် ၂၄-၃၆ နာရီအကြာတွင် somatic discharge လက္ခဏာများလည်းဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ naloxone စိန်ခေါ်မှုမရှိခြင်းတွင်၊ ad lib chow fed controls များနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက ၃၆ နာရီကြာ အစာမစားပြီးနောက် sucrose cycle လည်ပတ်နေသော တိရစ္ဆာန်များတွင် plus-maze တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကဲ့သို့သော အပြုအမူများ တိုးလာသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး သကြားပျော်ရည်သို့ ရံဖန်ရံခါဝင်ရောက်ခွင့်မှ ရပ်တန့်ထားသော စက်ဘီးလည်ပတ်နေသော တိရစ္ဆာန်များတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကဲ့သို့သော အခြေအနေ မြင့်မားလာခြင်းအတွက် အထောက်အထားဖြစ်စေသည် [ 49 ]။
Hoebel နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ဆေးဖြတ်ချိန်တွင် ဆုလာဘ်လုပ်ဆောင်ချက် လျော့နည်းသွားခြင်းနှင့် စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သော အပြုအမူများ တိုးလာခြင်းသည် striatum အတွင်း dopaminergic နှင့် acetylcholinergic (ACh) အချက်ပြမှု ဟန်ချက်ညီမှု ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် naloxone စိန်ခေါ်မှုသည် ad lib chow တွင် ထိန်းသိမ်းထားသော တိရစ္ဆာန်များထက် နေ့စဉ် ၁၂ နာရီ glucose နှင့် chow ဝင်ရောက်မှု စက်ဝန်းသမိုင်းကြောင်းရှိပြီး ၁၂ နာရီ အစာငတ်ခံထားသော ကြွက်များ၏ nucleus access (NAc) တွင် သိသိသာသာ များပြားသော ACh ထုတ်လွှတ်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည် [ 48]။ ACh တုံ့ပြန်မှု၏ ဤတိုးပွားလာမှုသည် naloxone စိန်ခေါ်မှုပြီးနောက် extracellular accumbens dopamine လျော့ကျခြင်းနှင့်အတူ မော်ဖင်းဖြတ်ခြင်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်သည့်အရာနှင့်ဆင်တူသည် [50၊ 51 ] ။ ၃၆ နာရီ အ စာရှောင်ပြီးနောက် glucose/chow စက်ဝန်းရှိသော တိရစ္ဆာန်များတွင် naloxone မရှိခြင်းတွင်ပင် NAc တွင် dopamine နည်းပါးပြီး ACh အဆင့်များ မြင့်မားလာပြီး glucose အစားအစာမှ ရှောင်ကြဉ်စဉ်အတွင်း spontaneous opiate ဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အခြေအနေနှင့် ဆင်တူသည် [ 49 ]။ Hoebel နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက dopamine ထုတ်လွှတ်မှု လျော့နည်းသွားခြင်းနှင့်အတူ ACh ထုတ်လွှတ်မှု မြှင့်တင်ခြင်းဆီသို့ ဤပြောင်းလဲမှုသည် dopamine-mediated approach အပြုအမူများမှ ဝေးကွာပြီး အန္တရာယ်ရှောင်ရှားခြင်းဆီသို့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အပြုအမူပြောင်းလဲမှုကို ထင်ဟပ်စေနိုင်သည်ဟု အဆိုပြုကြသည် [ 52 ]။
တစ်သကြားကြွယ်အစိုင်အခဲအစားအစာထက်အရည်အစားအစာ, ဝါဂွမ်းအသုံးပြုခြင်း et al။ high-sucrose, ချောကလက်-အနံ့အစားအသောက်များတွင်ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း access ကိုကနေဆုတ်ခွာကြွက်များတွင်အလားတူတွေ့ရှိရကောက်ကာငင်ကာတိုးမြှင့်စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သောအပြုအမူ။ အဆိုပါ Chow စဉ်အတွင်းစမ်းသပ်ပြီးတဲ့အခါမှာ 5 ရက်ကြာ / 2 ရက်ကြာစံဓာတ်ခွဲခန်း Chow မှဝင်ရောက်ခွင့်နှင့်အရေးပါတယ်လို့အစားအသောက်များတွင်ပြောင်းနှင့်အတူပေးအပ်ကြွက်တစ်ဦးခုခံကာကွယ်ဆုတ်ခွာတာဝန်အတွက်ဆုတ်ခွာအခန်းထဲကအတွင်းမြင့်မားသောပေါင်း-ဝင်္နှင့်အချိန်ပိုမိုများပွင့်လင်းလက်နက်အပေါ်လျော့နည်းအချိန်ကုန် သူတို့ရဲ့အစားအသောက်သံသရာ၏အဆင့် [53, 54] ။ စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သောအပြုအမူဟာ amygdala (CeA) ၏ဗဟိုနျူကလိယထဲတွင်စိတ်ဖိစီးမှု-related neuropeptide corticotropin-releasing အချက် (CRF) ၏တိုးလာစကားရပ်ဖြင့်လိုက်ပါသွားခဲ့သည်အတွက်တိုးလည်းအရက်ကနေဆုတ်ခွာစဉ်က activated သောစနစ်တစ်ခု [55-59] opiates [60-63] ကင်း [64] cannabinoids [65] နှင့်နီကိုတင်း [66, 67] ။ အဆိုပါရွေးချယ် CRF နှင့်အတူ Pretreatment1 ရန် R121919 [Chow-အောင်ကျွေးထိန်းချုပ်မှု၏အပြုအမူပြောင်းလဲမဆေးများမှာအစားအစာဆုတ်ခွာ-ဆက်စပ်စိုးရိမ်စိတ်ပိတ်ဆို့68-70] ။ analog, CRF1 ရန် [အရက်ကနေဆုတ်ခွာစဉ်အတွင်း aversive- သို့မဟုတ်စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့ပြည်နယ်များ ameliorated59, 71, 72] opiates [73, 74] benzodiazepines [75] ကင်း [76, 77] နှင့်နီကိုတင်း [66] ။ CRF1 ရန် pretreatment လည်းဖြစ်သောအစားအစာ-cycle တိရိစ္ဆာန်များအတွက် sucrose ကြွယ်ဝတဲ့အစားအစာကျွေးမွေး, ဒါပေမယ့်အစားအသောက်စက်ဘီးစီးတဲ့သမိုင်းမပါဘဲ Chow-အောင်ကျွေးထိန်းချုပ်မှုများသို့မဟုတ်တိရစ္ဆာန်များ၏စားသုံးမှုပြောင်းလဲမဆေးများမှာသက်တမ်းတိုး access ကိုအပေါ်သို့ sucrose ကြွယ်ဝတဲ့အစားအစာ overate ဖို့ဒီဂရီကျိုးသကဲ့သို့ဖြစ်ကြပါစေ ။ analog, CRF1 ရန် [အရက်အလွန်အကျွံစားသုံးမှုကိုလျော့ချ57, 78-82] ကင်း [83] opiates [84] နှင့်နီကိုတင်း [66] စွဲ၏မော်ဒယ်များအတွက်, Non-မှီခိုတိရစ္ဆာန်များ၏မူးယစ်ဆေးနှင့်အရက် Self-အုပ်ချုပ်ရေးအပေါ်ပြောင်သက်ရောက်မှုရှိခြင်းနေစဉ်။
ဦးစားပေး၊ sucrose ကြွယ်ဝသော အစားအစာကို ရယူနေစဉ် အစားအသောက် လည်ပတ်မှုရှိသော တိရစ္ဆာန်များကို လေ့လာသောအခါ၊ plus-maze အပြုအမူနှင့် CeA CRF အဆင့်များ နှစ်မျိုးလုံးသည် ပုံမှန်ဖြစ်လာပြီး amygdala CRF စနစ်၏ အသက်ဝင်မှု တိုးလာခြင်းနှင့် စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သော အပြုအမူသည် ရုတ်ခြည်း ဆုတ်ခွာမှုအခြေအနေကို ထင်ဟပ်စေသည်ဟူသော ယူဆချက်ကို ထောက်ခံသည် [ 53၊ 54 ] ။ နောက်ဆုံးတွင် အစားအသောက် လည်ပတ်မှုရှိသော ကြွက်များသည် CRF 1 antagonism မှ modulation ကို CeA GABAergic neurons များ၏ sensitivity တိုးလာကြောင်းလည်း ပြသခဲ့သည်။ R121919 သည် chow-fed controls များထက် အစားအသောက် လည်ပတ်မှုရှိသော ကြွက်များတွင် CeA ရှိ evoked inhibitory postsynaptic potentials များကို ပိုမိုလျှော့ချပေးပြီး အရက်မှ ဆုတ်ခွာစဉ်တွင် မြင်တွေ့ရသော CeA GABAergic synaptic transmission အပေါ် CRF 1 antagonists များ၏ modulatory သြဇာလွှမ်းမိုးမှု မြင့်တက်လာခြင်းကို ထင်ဟပ်စေသည် [ 58 ]။ ထို့ကြောင့်၊ CeA CRF ဖော်ပြမှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သော အပြုအမူတွင် အရသာရှိသော အစားအစာ ဆုတ်ခွာမှုနှင့် ဆက်စပ်နေသော တိုးလာမှုများ၊ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြန်လည်ရရှိသည့်အခါ စားသုံးမှု မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် CRF 1 antagonist pretreatment မှတစ်ဆင့် အပြုအမူ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ခြင်းပုံစံသည် မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် အ ရက်စွဲလမ်းမှု နှစ်မျိုးလုံးတွင် တွေ့ရှိချက်များနှင့် ဆင်တူသည် [ 68–70 ] ။
သီးခြားလေ့လာမှုတစ်ခုတွင် Cottone နှင့်အဖွဲ့သည် ချောကလက်အရသာရှိသော၊ သကြားဓာတ်ကြွယ်ဝသော အစားအစာကို အလွန်ကန့်သတ်ထားသော (တစ်နေ့လျှင် ၁၀ မိနစ်) ရရှိခဲ့ဖူးသော အမကြွက်များသည် ၎င်းတို့၏ အရသာရှိသော အစားအစာစားသုံးမှု သိသိသာသာ မြင့်တက်လာရုံသာမက (၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်စားသုံးမှု၏ ၄၀% ကျော်ကို ၁၀ မိနစ်အတွင်း စားသုံးခြင်း)၊ ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးဝင်ရောက်ခွင့် session ပြီးနောက် ၂၄ နာရီအကြာတွင် လေ့လာခဲ့သောအခါ plus-maze open arm time တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကဲ့သို့သော လျော့ကျမှုကိုလည်း ပြသခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည် [ 85 ]။ open arms ပေါ်တွင် အချိန်အနည်းဆုံးကုန်ဆုံးသော အစားအသောက် cyclic ကြွက်များသည် အရသာရှိသော အစားအစာကို အများဆုံးစားသုံးသူများလည်းဖြစ်ပြီး၊ ခွေးကျွေးထားသော ထိန်းချုပ်သူများတွင် မပေါ်လွင်သော ဆက်စပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤရလဒ်များသည် အရသာရှိသော သကြားဓာတ်ကြွယ်ဝသော အစားအစာကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အစားအစာကို အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေရုံသာမက အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတိုးလာသည့် ဆုတ်ခွာခြင်းကဲ့သို့ အခြေအနေကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟူသော Hoebel ယူဆချက်ကို ထောက်ခံပါသည်။
အဆီစွဲ vs. 3.2 သကြား: တစ်ကွာခြားချက်ရှိပါသလား?
Hoebel နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် မကြာသေးမီက ရိုးရှင်းသောသကြား (အဆီများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်) သည် “အစားအစာစွဲလမ်းမှု” ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် စွမ်းရည်နှင့်ပတ်သက်၍ ကွဲပြားသောအရာတစ်ခုခု ရှိနိုင်သည်ဟုလည်း အဆိုပြုခဲ့ကြသည် [ 86 ]။ သကြားပျော်ရည်များ သို့မဟုတ် အစိုင်အခဲအစားအစာများကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်စားသုံးမှု ရပ်တန့်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အာရုံကြောနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကဲ့သို့သော ဆုတ်ခွာမှုလက္ခဏာများကို တွေ့ရှိရသော်လည်း၊ အဆီ သို့မဟုတ် ချိုသောအဆီ ရောစပ်ထားသော အစားအစာများကို အဓိကအားဖြင့် စားသုံးပြီးနောက် ဆုတ်ခွာမှုလက္ခဏာများအတွက် ဖြစ်ရပ်မှာ သိပ်မရှင်းလင်းပါ။ သကြားအစားအစာများကဲ့သို့ပင် ကြွက်များသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အတိုကောက် [ 87 ] နှင့် ချိုသောအဆီ ချောင်းကြော် ရောစပ်ထားသော အစားအစာများ [ 88 ] ကဲ့သို့သော သန့်စင်သောအဆီများကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်စားသုံးသည့်အခါ အလွန်အကျွံ စားသောက်မှုပုံစံများကို ဖွံ့ဖြိုးစေသည်။ သို့သော် ဂလူးကို့စ်လည်ပတ်သော ကြွက်များတွင် ဘိန်းဖြူကဲ့သို့သော ဆုတ်ခွာမှု၏ ခိုင်မာသောတွေ့ရှိချက်များနှင့်မတူဘဲ၊ naloxone စိန်ခေါ်မှုနှင့် အစာရှောင်ခြင်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အဆီ သို့မဟုတ် ချိုသောအဆီ ချောင်းကြော်ကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်စားသုံးသော ကြွက်များတွင် ဘိန်းဖြူကဲ့သို့သော ဆုတ်ခွာမှုလက္ခဏာများကို မဖြစ်ပေါ်စေပါ [ 86 ]။
သို့တိုင်၊ ဆိုမာတစ် ဘိန်းဖြူဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့သော လက္ခဏာများ မရှိခြင်းသည် အဆီများသော အစားအစာမှ နုတ်ယူထားသော တိရစ္ဆာန်များတွင် အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေ (ဆိုလိုသည်မှာ “စိတ်ခံစားမှု နုတ်ယူခြင်း”) ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေကို မတားဆီးနိုင်ပါ။ အမှန်စင်စစ်၊ အချို့သည် နှစ်သက်ရာ အဆီများသော အစားအစာကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် အပျော့စားဖိစီးမှုများအပေါ် အပြုအမူဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများ ပြောင်းလဲလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ အဆီများသော အစားအစာကို အဆက်မပြတ် စားသုံးနေသော ကြွက်များသည် စံ chow သို့ ပြောင်းလဲပြီးနောက် ၂၄ နာရီအကြာတွင် ပွင့်လင်းသော ကွင်းဆင်းစမ်းသပ်မှုတွင် လှုပ်ရှားမှု တိုးလာသည်ကို ပြသခဲ့ပြီး၊ သကြားများသော အစားအစာမှ နုတ်ယူထားသော ကြွက်များတွင် မတွေ့ရှိရသော အကျိုးသက်ရောက်မှု [ 89 ]။ ထို့အပြင်၊ အဆီများသော အစားအစာမှ ၂၄ နာရီ နုတ်ယူခြင်းသည် CeA တွင် CRF mRNA အဆင့်များကိုလည်း မြင့်တက်စေသည် [ 89 ]၊ ၎င်းသည် Cottone နှင့် အဖွဲ့၏ သကြားများသော အစားအစာဖြင့် တွေ့ရှိချက်များနှင့် ဆင်တူသည် [ 53 ]။ အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ စကျင်ကျောက်မြှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် မြင့်မားသော plus-maze အပြုအမူ အပါအဝင် စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သော အပြုအမူ၏ အခြားညွှန်းကိန်းများတွင် အုပ်စုကွာခြားချက်များကို မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။ ယခင်က သုံးသပ်ခဲ့သော သကြား “ထုတ်ယူခြင်း” လေ့လာမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤစမ်းသပ်မှုမှ ရလဒ်များကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန်အတွက် နောက်ထပ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့်အချက်များတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ရံဖန်ရံခါထက် စဉ်ဆက်မပြတ် ပံ့ပိုးပေးခြင်း၊ ဤနေရာတွင် အဆီများသော အစားအစာသည် သကြားဓာတ်များသော အစားအစာထက် ပိုမိုနှစ်သက်ခြင်း၊ နှင့် သကြားဓာတ်များသော အစားအစာသည် အဓိကအားဖြင့် သို့မဟုတ် သန့်စင်သော သကြားဓာတ်အစား အဟာရဓာတ်များ ရောနှောထားခြင်း ပါဝင်သည်။
အရသာရှိသော အစားအစာကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ စိုးရိမ်စိတ် ဖြတ်သွားခြင်းကဲ့သို့သော လက္ခဏာများကိုလည်း မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ အချက်များကြောင့် လျော့ပါးစေနိုင်သည်။ Cottone နှင့် အဖွဲ့သည် ကြွက်များ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကဲ့သို့သော အပြုအမူအတိုင်းအတာနှင့် ဆက်စပ်နေသော sucrose မြင့်မားသော အစားအစာကို အလွန်အကျွံ စားသုံးမှုအတိုင်းအတာတွင် တည်ငြိမ်သော တစ်ဦးချင်း ကွဲပြားမှုများကို လေ့လာတွေ့ရှိခဲ့သည် [ 85 ]။ Pickering နှင့် အဖွဲ့သည် အရသာရှိသော အဆီများပြီး သကြားများသော အစားအစာကို ၇ ပတ်ကြာ စားသုံးပြီးနောက် ပုံမှန် chow အစားအစာသို့ ပြောင်းလဲပြီးနောက် ၂ ပတ်အကြာတွင် အဝလွန်လွယ်သော်လည်း အဝလွန်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်မရှိသော ကြွက်များသည် ပွင့်လင်းသော လယ်ကွင်းအလယ်တွင် လှုပ်ရှားမှု လျော့နည်းသွားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည် [ 90 ]။ အဝလွန်လွယ်သော တိရစ္ဆာန်များသည် chow-only ထိန်းချုပ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် အဝလွန်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော တိရစ္ဆာန်နှစ်မျိုးလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက chow ကို လျှော့စားနေဆဲဖြစ်သည်။
နှစ်သက်ရာ အစားအစာများမှ နုတ်ထွက်သော ကြွက်များသည် အသစ်ဝင်ရောက်ခွင့်ရရှိရန်အတွက် အပျက်သဘောဆောင်သော အကျိုးဆက်များကိုလည်း ခံရလိမ့်မည် [ 89၊ 91 ] ။ ဥပမာအားဖြင့်၊ အဆီများသော အစားအစာမှ နုတ်ထွက်သော ကြွက်များသည် အဆီများသော အစားအစာ သို့မဟုတ် ခွေးစာကျွေးသော ထိန်းချုပ်ထားသော ကြွက်များထက် အဆီများသော အလုံးလေးများကို စားနိုင်သည့် လင်းထိန်တောက်ပသော မနှစ်မြို့ဖွယ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အချိန်ပိုမိုကုန်ဆုံးကြသည် [ 89 ]။ အရသာရှိသော ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကို ပိုမိုဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသော ကြွက်များသည်လည်း ခြေထောက်တုန်ခါမှုဖြစ်ပေါ်သည့် အချက်ပြမှုရှိနေသော်လည်း အရသာရှိသော အစားအစာအတွက် တုံ့ပြန်မှုကို လျှော့ချခြင်းမရှိပါ [ 91 ]။ နောက်ဆုံးအပြုအမူသည် ခြေထောက်တုန်ခါမှုကို ခန့်မှန်းသည့် အချက်ပြမှုရှိနေသော်လည်း ကြွက်များတွင် ကိုကင်းရှာဖွေသည့် အပြုအမူ၏ တည်တံ့မှုနှင့် ဆင်တူသည်။ ရလဒ်များက မနှစ်မြို့ဖွယ် မူးယစ်ဆေးဝါးသောက်သုံးမှုနှင့် ဆင်တူသော အတင်းအကျပ်စားသောက်မှုပုံစံများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမှုကို အကြံပြုထားပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ်ရလဒ်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည် [ 92 ]။
3.3 စိတ်ဖိစီးမှု-သွေးဆောင်အစားအစာ-ရှာခြင်းနှင့်စားသုံးမှု
အရသာရှိသော အစားအစာများသည် အပျက်သဘောဆောင်သော အားဖြည့်မှု သို့မဟုတ် “နှစ်သိမ့်မှု” အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိနိုင်သောကြောင့်၊ မြင့်တက်လာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စိတ်ဖိစီးမှုများသည် အရသာရှိသော အစားအစာမှ နုတ်ထွက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များသာမက ရှောင်ကြဉ်မှုကာလတစ်ခုပြီးနောက် စားသုံးမှု တိုးမြှင့်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည့် အချက်များပါ ဖြစ်သည်။ တိုးချဲ့မှုအနေဖြင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ဖိစီးမှုအောက်တွင် အရသာရှိသော “နှစ်သိမ့်မှု” အစားအစာများကို ရယူရန်၊ စားသုံးရန်နှင့် ရွေးချယ်ရန် လှုံ့ဆော်မှု တိုးလာခြင်းသည် အရသာရှိသော အစားအစာမှ နုတ်ထွက်စဉ် လုပ်ဆောင်နေသော လုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် ဆင်တူသော အပျက်သဘောဆောင်သော အားဖြည့်မှု လုပ်ငန်းစဉ်များကို ထင်ဟပ်စေသည်ဟု ယူဆနိုင်သည် [ 49၊ 54၊ 93၊ 94 ] ။ အပြုအမူ၊ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်၊ အာရုံကြောဆိုင်ရာနှင့် အာရုံကြောဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ တိုင်းတာမှုများတွင် သက်သေပြထားသည့်အတိုင်း အချို့သောအခြေအနေများအောက်တွင် အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးခြင်း၏ ခိုင်မာသောစွမ်းရည်သည် စိတ်ဖိစီးမှုစနစ်များ၏ ပြင်ပလှုံ့ဆော်မှုကို လျော့ပါးစေရန်၊ အပြုအမူဆိုင်ရာ၊ အလိုအလျောက်လုပ်ဆောင်မှုဆိုင်ရာနှင့် အာရုံကြောဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ တိုင်းတာမှုများ [ 94–111 ] သည် ဤ ယူဆချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံပါသည် ။
ထို့ကြောင့် လူသားများနှင့် ကြွက်များတွင် မြင့်မားသော စိုးရိမ်စိတ်အခြေအနေများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကြွက်များတွင် ကိုကင်း၊ အရက်နှင့် မက်သမ်ဖက်တမင်း ရှာဖွေသည့် အပြုအမူကို ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေသည့် ဆေးဝါးဗေဒဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုတစ်ခုဖြစ်သည့် alpha-2 adrenergic antagonist yohimbine သည် အရသာ ရှိသော အစားအစာ အလုံးများနှင့် sucrose အရည်များအတွက် တုံ့ပြန်မှုကို ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေသည် [115-117 ] ။ Yohimbine သည် sucrose မဟုတ်သော ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်၊ sucrose နှင့် အဆီများသော အလုံးများ အပါအဝင် စွမ်းအင်ပါဝင်သော အစားအစာအလုံးအမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေခြင်းကို ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေသည်၊ သို့သော် စွမ်းအင်မရှိသော နှင့် အရသာနည်းသော cellulose fiber အလုံးများမဟုတ်ပါ [ 118 ]။ CRF၊ orexin နှင့် dopaminergic စနစ်များ အပါအဝင် အာရုံကြောထုတ်လွှတ်မှုစနစ်များစွာကို ဤအကျိုးသက်ရောက်မှု၏ downstream modulators အဖြစ် ယူဆထားသည်။ CRF 1 receptor antagonist antalarmin ဖြင့် စနစ်တကျ ကြိုတင်ကုသခြင်းသည် yohimbine ကြောင့် အရသာရှိသော အစားအစာရှာဖွေခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိစေခြင်း [ 115 ] ကဲ့သို့ပင် orexin-1 antagonist SB334867 ဖြင့် ကြိုတင်ကုသခြင်း [ 117 ]။ yohimbine ကြောင့် အရသာရှိသော အစားအစာရှာဖွေခြင်းကို ပိတ်ဆို့ရာတွင် ဤဒြပ်ပေါင်းများအတွက် လုပ်ဆောင်သည့်နေရာ(များ)ကို မသိရသေးပါ။ သို့သော် ဖိစီးမှု သို့မဟုတ် yohimbine ကြောင့် အရသာရှိသော အစားအစာရှာဖွေခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိစေခြင်း၏ အာရုံကြောဆိုင်ရာခန္ဓာဗေဒအပေါ် အခြေခံ၍ [ 119 ]၊ တိုးချဲ့ထားသော amygdala တွင် သို့မဟုတ် inhibitory control တွင်ပါဝင်သော ဒေသများသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေများပါသည်။ အမှန်စင်စစ်၊ nucleus accumbens ထဲသို့ CRF ကို microinjection သည် sucrose အတွက် cue ကြောင့် အရသာရှိသော တုံ့ပြန်မှုကို ပိုမိုအားကောင်းစေနိုင်သည် [ 120 ] နှင့် dorsomedial prefrontal cortex ထဲသို့ dopamine D1 antagonist SCH23390 ကို ထိုးသွင်းခြင်းသည် yohimbine ကြောင့် အရသာရှိသော အစားအစာရှာဖွေခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိစေခြင်း [ 121 ] ကို အားနည်းစေနိုင်သည် ။
စိတ်ဖိစီးမှုများသော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများသည် ကြွက်များ အရသာရှိသော အစားအစာများကို အဆက်မပြတ်စားသုံးမှုကိုလည်း အားပေးနိုင်သည်။ နာတာရှည် ပြောင်းလဲနေသော စိတ်ဖိစီးမှုအောက်တွင်၊ ကြွက်များသည် ၎င်းတို့၏နေ့စဉ်ကယ်လိုရီစားသုံးမှုကို ပရိုတင်းဓာတ်မြင့်မားသော သို့မဟုတ် ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်မြင့်မားသော အစားအစာရွေးချယ်မှုများထက် အဆီများသော အစားအစာမှ ပိုမိုရွေးချယ်ကြသည် [ 111 ]။ CRF 2 ချို့တဲ့သော ကြွက်များသည် စိတ်ဖိစီးမှုအပေါ် HPA-axis တုံ့ပြန်မှု အလွန်အကျွံပြသပြီး အဆီများသော အစားအစာကို နေ့စဉ် ၁ နာရီကြာ ပံ့ပိုးပေးပါက သဘာဝအမျိုးအစား ထိန်းချုပ်မှုအုပ်စုများထက် နာတာရှည် ပြောင်းလဲနေသော စိတ်ဖိစီးမှုပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အဆီများသော အစားအစာစားသုံးမှုကို ပိုမိုတိုးမြှင့်ကြသည်။ နာတာရှည် ပြောင်းလဲနေသော စိတ်ဖိစီးမှုအတွင်း အဆီ၊ ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်နှင့် ပရိုတင်းဓာတ်မြင့်မားသော အစားအစာများကို ၂-၃ ပတ်ကြာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိတွေ့ပြီးနောက် ဤကြွက်များသည် စိတ်ဖိစီးမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် CORT ထုတ်လွှတ်မှု လျော့ကျသွားကြောင်းလည်း ပြသသည် [ 111 ]။
Boggiano နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ကြွက်များတွင် အလွန်အကျွံစားခြင်းကဲ့သို့သော အစားအစာများ စားသုံးမှုကို မြှင့်တင်ရာတွင် အစားအစာကန့်သတ်ချက်နှင့် စိတ်ဖိစီးမှုကြား ပေါင်းစပ်ဆက်နွယ်မှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး၊ ယခင်က ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သော လူသားများတွင် အလွန်အကျွံစားခြင်းကို လှုံ့ဆော်ပေးသည့် အစားအသောက်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် စိတ်ဖိစီးမှု၏ အပြန်အလှန် ဆက်စပ်မှုကို ပုံစံပြုနိုင်ပါသည်။ မော်ဒယ်တွင်၊ ကယ်လိုရီကန့်သတ်ခြင်း သမိုင်းကြောင်း သို့မဟုတ် ခြေထောက်ဖြင့် ဖိစီးမှုကင်းသော ချော့ကျွေးသော ကြွက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်အကျွံစားခြင်းကို မြှင့်တင်ရန် မလုံလောက်ပါ။ ඒ වෙනුවට၊ အစားအသောက်ကန့်သတ်ခြင်း + ခြေထောက်ဖြင့် ဖိစီးမှု သံသရာများ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါင်းစပ်ခြင်းသည် ဖိစီးမှုဖြစ်စေသော အရာပြီးနောက် အရသာရှိသော အစားအစာ (ကွတ်ကီးများ) စားသုံးမှု တိုးလာစေသည် [ 122၊ 123 ] ။ အစားအသောက်အချိန်ဇယားသည် ကန့်သတ်ထားသော အုပ်စုများအား ခြေထောက်ဖြင့် စိန်ခေါ်မှုမတိုင်မီ ပုံမှန်ကိုယ်အလေးချိန်အထိ ချော့ကျွေးခြင်းကို ပြန်လည်ကျွေးမွေးခွင့်ပြုသောကြောင့် စားသုံးမှု တိုးလာခြင်းသည် လက်ရှိဇီဝဖြစ်စဉ် လိုအပ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ပါ [ 124 ]။ စံချော့ကျွေးခြင်းသာ ရရှိနိုင်ပါက အလွန်အကျွံစားခြင်းကဲ့သို့သော အပြုအမူ မဖြစ်ပေါ်ပါ၊ သို့သော် စံချော့ကျွေးခြင်းနှင့်အတူ အရသာရှိသော အစားအစာ နမူနာအနည်းငယ်ကို ပံ့ပိုးပေးပါက ကြွက်များသည် ချော့ကျွေးခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ဤဒေတာများသည် လူသား bulimia ရောဂါခံစားနေရသူများထံမှ တွေ့ရှိချက်များကို ပဲ့တင်ထပ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် စားချင်စိတ်ပေါက်နေသော အစားအစာကို ဦးစွာစားသုံးပါက (မည်သည့်အစားအစာကိုမဆို) အလွန်အကျွံစားသုံးရန် အလားအလာပိုများပါသည် [ 125 ]။ အခြားအုပ်စုများသည် ခြေထောက်တုန်ခါမှုဖိစီးမှုကို အရသာရှိသော အစားအစာကို ၁၅ မိနစ်ကြာ မြင်နိုင်၊ အနံ့ခံနိုင်သော အစားအစာဖြင့် အစားထိုးပါက စက်ဝန်းအစားအစာ ကန့်သတ်မှုသမိုင်းကြောင်းအပြီးတွင် အလားတူ အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းနှင့်တူသော အပြုအမူကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုအတောအတွင်း စားသုံးခြင်းကို ခွင့်မပြုပါ [ 126 ]။ ကန့်သတ်ခြင်း၊ စိတ်ဖိစီးမှုနှင့် ပြန်လည်အစာကျွေးခြင်း သံသရာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိကျသော အာရုံကြောဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများကို ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြရန် ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း၊ endogenous opioids များသည် စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းနှင့်တူသော အပြုအမူကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ Naloxone စိန်ခေါ်မှု လျော့ကျလာပြီး mu/kappa agonist butorphanol သည် အထူးသဖြင့် ကန့်သတ်ထားသော+စိတ်ဖိစီးမှုရှိသော အုပ်စုတွင် အရသာရှိသော အစားအစာစားသုံးမှုကို တိုးမြင့်စေသည် [ 127 ]။
ယခင်ကလှုံ့ဆော်မှုဆုချီး၏ hedonic တန်ဖိုး 3.4 ဆုံးရှုံးမှု
မူးယစ်ဆေးဝါးစွဲလမ်းမှု၏ “မှောင်မိုက်သောဘက်” ၏ ထင်ရှားသောလက္ခဏာများထဲမှတစ်ခုမှာ သည်းခံမှုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတွင် တူညီသော စိတ်ကျေနပ်မှုအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် မူးယစ်ဆေးပမာဏ ပိုများလာရန် လိုအပ်ပါသည်။ ပမာဏနည်းလာသည်နှင့်အမျှ ဆုလာဘ်အဖြစ် မယူဆတော့ပါ။ အစားအစာဆုလာဘ်များအပေါ် အလားတူ စိတ်ကျေနပ်မှုတုံ့ပြန်မှု ဆုံးရှုံးမှုသည် အရသာရှိသော အစားအစာကို ရယူနိုင်သည့် သမိုင်းကြောင်းရှိသော တိရစ္ဆာန်များတွင် ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။ အမှန်စင်စစ်၊ Hoebel နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ၁၂ နာရီကြာ ကန့်သတ်ထားသော ဝင်ရောက်ခွင့်၏ ဆက်တိုက်ရက်များအတွင်း ဂလူးကို့စ်စားသုံးမှု သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် ဝင်ရောက်ခွင့်၏ ပထမတစ်နာရီအတွင်း ဂလူးကို့စ်စားသုံးမှု ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ကို သည်းခံမှုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းသို့ ပြောင်းလဲလာခြင်းနှင့်အညီ ဖြစ်သည် [ 128 ]။ ဂလူးကို့စ်အစားအစာကို ရယူရန် လှုံ့ဆော်မှု မြင့်တက်လာခြင်းကို နှစ်ပတ်ကြာ ရှောင်ကြဉ်ပြီးနောက်တွင်လည်း တွေ့ရှိခဲ့သည် [ 47 ]။ အခြားစုံစမ်းစစ်ဆေးသူများသည် အစားအစာအမျိုးမျိုးနှင့် က န့်သတ်ထားသော ဝင်ရောက်ခွင့်အဆင့်များကို အသုံးပြု၍ သည်းခံမှုကို ညွှန်ပြနိုင်သည့် ထိုကဲ့သို့သော အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းကဲ့သို့သော တိုးတက်မှုကို ပုံတူကူးယူခဲ့ကြသည် [ 85၊ 87၊ 129၊ 130 ] ။
ထို့အပြင် သည်းခံမှုနှင့် ဆင်တူနိုင်သည့် အခြားယခင်က လက်ခံနိုင်သော ဆုလာဘ်များသည် operant responding နှင့် mesolimbic reward circuitry ကို ပါဝင်စေရာတွင် ထိရောက်မှု နည်းပါးလာပါသည်။ ချောကလက်အရသာရှိသော၊ sucrose ကြွယ်ဝသော အစားအစာကို ရံဖန်ရံခါ ရရှိသော ကြွက်များသည် progressive ratio schedule တွင် နှစ်သက်မှုနည်းသော်လည်း အရသာရှိသော ပြောင်းဖူး-ရည်ချိုသော chow ကို တုံ့ပြန်ရန် တောင်းဆိုသောအခါ break point များ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျလာပါသည် [ 53 ]။ နှစ်သက်မှုနည်းသော အစားအစာကို ရရှိရန် လှုံ့ဆော်မှုဆိုင်ရာ လိုငွေပြမှုများကို CRF 1 antagonist ဖြင့် ကြိုတင်ကုသခြင်းဖြင့် ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး နီကိုတင်းဖြတ်ခြင်းအတွင်း တုံးနေသော ဆုလာဘ်လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြောင်းပြန်လှန် နိုင်စွမ်းနှင့် ဆင်တူပါသည် [ 131 ] ။
အရသာနည်းပြီး အခြားရွေးချယ်စရာဆုလာဘ်များအပေါ် တုံ့ပြန်မှုလျော့နည်းသွားခြင်း၏ အခြားအထောက်အထားများမှာ ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကို ရယူသုံးစွဲဖူးသော ကြွက်များတွင် ဆဲလ်ပြင်ပ dopamine အဆင့်များကို တိုင်းတာသည့် microdialysis စမ်းသပ်ချက်များမှ လာပါသည်။ ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကျွေးမွေးခြင်းသည် ၁၄ ပတ်ကြာ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် nucleus accumbens တွင် dopamine ၏ အခြေခံအဆင့်ကို နိမ့်ကျစေပြီး accumbens နှင့် dorsal striatum နှစ်ခုလုံးတွင် လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် dopamine ထုတ်လွှတ်မှု လျော့နည်းသွားသည် [ 132 ]။ ချော့ကျွေးထားသော ကြွက်များတွင် စံဓာတ်ခွဲခန်းခွေးအစာကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် dopamine ထုတ်လွှတ်မှု တိုးလာသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး ဤတိုးလာမှုကို ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကျွေးထားသော ကြွက်များတွင် မတွေ့ရှိရတော့ပါ။ အခြားဆုလာဘ်လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုဖြစ်သည့် amphetamine ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် Dopamine ထုတ်လွှတ်မှုကို ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကျွေးထားသော ကြွက်များတွင်လည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာသည် accumbens တွင် dopamine ထုတ်လွှတ်မှုကို ဆက်လက်လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီး နာတာရှည် dopamine ထုတ်လွှတ်မှုလိုငွေပြမှုကို ရှောင်ရှားရန် ဤတိရစ္ဆာန်များအတွက် ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကို ဆက်လက်စားသုံးရန် လိုအပ်ကြောင်း အကြံပြုထားသည် [ 132 ]။ အရသာရှိသော အစားအစာကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် striatal dopamine ထုတ်လွှတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းကိုလည်း သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည်။ ၁၂ နာရီကြာ sucrose ကို ရံဖန်ရံခါ ရရှိသော ကြွက်များတွင် sucrose သည် သုံးပတ်ကြာပြီးနောက် accumbens တွင် dopamine efflux ကို ဆက်လက်လှုံ့ဆော်ပေးသော်လည်း ad libitum sucrose ကို ရရှိသော တိရစ္ဆာန်များတွင် ဤအာနိသင် ပျောက်ကွယ်သွားပါသည် [ 133 ]။
အရသာရှိသော ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကို တိုးချဲ့ရရှိသော်လည်း အကန့်အသတ်မရှိ ရရှိသော ကြွက်များတွင် Intracranial lateral hypothalamic self-stimulation threshold များသည်လည်း တိုးလာပါသည်။ [ 91 ]။ ဦးနှောက်ဆုလာဘ်လုပ်ဆောင်ချက် ချို့ယွင်းခြင်း၏ အညွှန်းကိန်းတစ်ခုဖြစ်သည့် self-stimulation threshold များ မြင့်မားလာခြင်းသည် အစားအသောက်ကြောင့် အဝလွန်ခြင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာမှ နှစ်ပတ်ကြာ အတင်းအကျပ် ရှောင်ကြဉ်ပြီးနောက်ပင် ဆက်လက်တည်ရှိနေပါသည်။ လူသားများတွင် ယခင်က သုံးသပ်ထားသော တွေ့ရှိချက်များနှင့် ဆင်တူသည်မှာ ကော်ဖီဆိုင်အစားအစာကို တိုးချဲ့ရရှိပြီးနောက် striatal dopamine D2 receptor အဆင့်များသည်လည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပါသည်။ lentivirus မှတဆင့် D2 receptor expression ကို ဖြိုခွင်းခြင်းသည် ဆုလာဘ် threshold များ တိုးလာမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဦးနှောက်ဆုလာဘ်စနစ် ချို့ယွင်းမှုတွင် အစားအသောက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော neuroadaptation အတွက် အကြောင်းရင်းခံ အခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြသည် [ 91 ]။ striatal D2 ချိတ်ဆက်မှု [ 134 ] နှင့် D2 receptor mRNA [ 135 ] လျော့နည်းသွားခြင်းကို sucrose ကို နေ့စဉ် အလွန်အကျွံ ကန့်သတ်ဝင်ရောက်ခြင်းအပေါ် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့်လည်း တွေ့ရှိရပြီး D3 receptor mRNA နှင့် dopamine transporter expression များ တိုးလာသည် [ 136 ]။ လျော့နည်းသွားသော mesolimbic dopaminergic transmission သည် ကိုယ်အလေးချိန်တက်နိုင်ခြေအတွက် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုများရှိနိုင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဝလွန်လွယ်သောကြွက်များသည် ကိုယ်အလေးချိန်ကွာခြားမှုမတိုင်မီတွင်ပင် အဝလွန်ခံနိုင်ရည်ရှိသောကြွက်များထက် accumbens တွင် basal extracellular dopamine အဆင့်နိမ့်ပြီး lipid emulsion ထိုးသွင်းခြင်းသည် အဝလွန်လွယ်သောအုပ်စုတွင် accumbens dopamine အဆင့်များကို မြှင့်တင်ရန် မအောင်မြင်သောကြောင့်ဖြစ်သည် [ 137 ]။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ အစားအစာကန့်သတ်ခြင်းသည် အဝလွန်သော Zucker ကြွက်များတွင် D2 အဆင့်များတိုးလာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် [ 138 ]။ အလုံးစုံပြောရလျှင် အရသာရှိသော အစားအစာစားသုံးမှုသည် ဦးနှောက်ဆုလာဘ်စနစ်များတွင် ရေရှည်ချို့ယွင်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်း ရလဒ်များက အကြံပြုထားသည်။
4 ။ နိဂုံး
မှီခိုဖို့မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲမှုကနေအကူးအပြောင်းဦးနှောက်ဆုလာဘ် circuitry တစ် downregulation နှင့် "antireward" circuitry တစ်ဦးတွင်တစ်ပြိုင်တည်းတိုးမြှင့်ခြင်းဖြင့်လိုက်ပါသွားဖြစ်ပါတယ်သကဲ့သို့အစားအသောက်စွဲလမ်းဖို့အကူးအပြောင်းတစ်ခုပါဝင်မှပေါ်လာပါဘူး "မှောင်မိုက်ဘက်။ " လူ့မူးရူးစားချင်သောသူ၏ပလေ့လာရေး, အဘယ်သူ၏အပြုအမူအများဆုံးနီးကပ်စွာအစားအသောက်စွဲလမ်း၏လက်ရှိကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့်အတူ aligns ၎င်း၏အနုတ်လက္ခဏာအားဖြည့်သက်ရောက်မှုများအတွက်အရေးပါတယ်လို့အစားအစာစားသုံးဖို့စိတ်ဖိစီးမှုနှင့်ဤအကူးအပြောင်း၏ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့်ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုအတွက်စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့်စိတ်ကျရောဂါစိတ်ဓါတ်များပြည်နယ်များပတ်သက်သည်ဟုယူဆရပါပြီ။
တိရိစ္ဆာန်လေ့လာမှုများ, Bart Hoebel ရဲ့အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အားဖြင့်ကြီးမားတဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအတွက်အစပျိုးခြင်းနှင့်ယခုအရှိန်အဟုန်အတွက်ရရှိမှု, အမူအကျင့်, အာရုံကြောနှင့် endocrine စိတ်ဖိစီးမှုစနစ်များကိုပြောင်းလဲထဲမှာရှိသကဲ့သို့ကောင်းစွာအဖြစ် hedonic တုံ့ပြန်မှု dampening အတွက်အစားအစာအချိန်ဇယား, ဖွဲ့စည်းမှုနှင့်အာခေါင်၏တိကျသောအခန်းကဏ္ဍရှင်းလင်းဖို့စတင်ပါပြီ အစားအသောက်နှင့်အခြားရွေးချယ်စရာဆုလာဘ်။ သို့သော်သိသာထင်ရှားသောစိန်ခေါ်မှုများရှိနေဆဲဖြစ်ပါသည်။ နောက်ထပ်အလုပ်လူသားတွေအတွက်အစားအသောက်စွဲလမ်းများအတွက်အဖြေရှာတဲ့စံအပေါ်သဘောတူညီမှုရောက်ရန်လိုအပ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သောစံ၏သနျ့ပိုကောင်းဒီရောဂါရဲ့အရေးအကြီးဆုံးရှုထောင့်လေ့လာသင့်လျော်သောတိရိစ္ဆာန်မော်ဒယ်များ၏ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကိုဆက်ပါလိမ့်မယ်။
သုတေသနပျေါလှငျ
- မူးယစ်ဆေးစွဲအနုတ်လက္ခဏာပြည်နယ်များအနေဖြင့်ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့သိသိသာသာ "မှောင်မိုက်ဘက်" ရှိပါတယ်။
- အလားတူမှောင်မိုက်ဘက်အစားအသောက်စွဲလမ်း၏ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက်အရေးပါဖြစ်နိုင်သည်။
- စိတ်ဖိစီးမှုနှင့်အပျက်သဘောအရေးပါတယ်လို့အစားအစာပိုလျှံစားသုံးမှုဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါတယ်အကျိုးသက်ရောက်စေသည်။
- ထပ်ခါတစ်လဲလဲအရေးပါတယ်လို့အစားအစာစားသုံးမှုဦးနှောက်ဆုလာဘ်များနှင့်စိတ်ဖိစီးမှု circuitry ပွောငျးလဲ။
ကျေးဇူးတင်လွှာ
ဒီအလုပ်အတွက်ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုအရက်နှင့်စွဲလမ်းမှုသုတေသနများအတွက် Pearson စင်တာ, Harold L ကို Dorris အာရုံကြောဆိုင်ရာသုတေသနအင်စတီကျု, နှင့် NIH ကနေထောက်ပံ့ငွေ DK070118, DK076896 နှင့် DA026690 ပေးခဲ့ပါသည်။ အဆိုပါအကြောင်းအရာတစ်ခုတည်းကိုသာစာရေးသူ၏တာဝန်ဖြစ်ပါသည်နှင့်သေချာပေါက်ကနျြးမာရေးအမျိုးသား Institutes ၏တရားဝင်အမြင်များကိုကိုယ်စားပြုခြင်းမရှိပါ။
အောက်ခြေမှတ်ချက်များ
အကျိုးစီးပွား၏ပဋိပက္ခ
EPZ နှင့် GFK CRF1 ရန် (: # 2010 / 0249138 USPTO Applicaton #) များအတွက်တင်သွင်းမယ့်မူပိုင်ခွင့်အပေါ်တီထွင်သူဖြစ်ကြသည်။
ထုတ်ဝေသူ၏ ငြင်းဆိုချက်- ဤသည်မှာ ထုတ်ဝေရန် လက်ခံထားသော တည်းဖြတ်မထားသော လက်ရေးစာမူ၏ PDF ဖိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဖောက်သည်များအတွက် ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်ရေးစာမူ၏ ဤအစောပိုင်းဗားရှင်းကို ပေးဆောင်နေပါသည်။ လက်ရေးစာမူကို ၎င်း၏နောက်ဆုံးကိုးကားနိုင်သောပုံစံဖြင့် ထုတ်ဝေခြင်းမပြုမီ မိတ္တူတည်းဖြတ်ခြင်း၊ စာစီခြင်းနှင့် ရရှိလာသောအထောက်အထားကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အကြောင်းအရာကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် အမှားများကို တွေ့ရှိနိုင်ပြီး ဂျာနယ်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် တရားဝင်ငြင်းဆိုချက်အားလုံးသည် သက်ဆိုင်ကြောင်း ကျေးဇူးပြု၍ သတိပြုပါ။
ကိုးကား