Komentarze interesariuszy publicznych na temat rozdziałów ICD-11 dotyczących zdrowia psychicznego i seksualnego (2019)

Komentarze YBOP: Artykuł zawiera rozdział omawiający komentarze dotyczące nowej diagnozy „Kompulsywne zaburzenia zachowania seksualnego”. W pogrubionej sekcji autorzy zakładów opisują Nicole Prause, która komentowała nie 14, ale ponad 20 razy. Większość jej komentarzy dotyczyła osobistych ataków, fałszywych oświadczeń, przeinaczenia wyników badań, wybryków i zniesławienia.

Kompulsywne zaburzenia zachowania seksualnego otrzymały największą liczbę zgłoszeń wszystkich zaburzeń psychicznych (N = 47), ale często od tych samych osób (N = 14). Wprowadzenie tej kategorii diagnostycznej zostało namiętnie omówione3 a komentarze do definicji ICD-11 podsumowały trwającą polaryzację w tej dziedzinie. Zgłoszenia obejmowały antagonistyczne komentarze wśród komentatorów, takie jak oskarżenia o konflikt interesów lub niekompetencję (48%; κ = 0.78) lub twierdzenia, że ​​niektóre organizacje lub ludzie skorzystaliby z włączenia lub wykluczenia w ICD-11 (43%; κ = 0.82). Jedna grupa wyraziła poparcie (20%; κ = 0.66) i uznała, że ​​istnieją wystarczające dowody (20%; κ = 0.76) do włączenia, podczas gdy druga zdecydowanie sprzeciwiała się włączeniu (28%; κ = 0.69), podkreślając słabą konceptualizację (33 %; κ = 0.61), niewystarczające dowody (28%; κ = 0.62) i niekorzystne wyniki (22%; κ = 0.86). Obie grupy przytoczyły dowody neuronaukowe (35%; κ = 0.74) na poparcie swoich argumentów. Niewielu komentatorów zaproponowało faktyczne zmiany w definicji (4%; κ = 1). Zamiast tego obie strony omówiły kwestie nozologiczne, takie jak konceptualizacja stanu jako impulsywności, kompulsywności, uzależnienia behawioralnego lub ekspresji normalnego zachowania (65%; κ = 0.62). WHO uważa, że ​​włączenie tej nowej kategorii jest ważne dla legalnej populacji klinicznej do otrzymywania usług4. Obawy związane z nadmierną patologią są poruszone w CDDG, ale niniejsze wskazówki nie pojawiają się w krótkich definicjach dostępnych dla komentatorów platformy beta.

Jeśli chcesz przeczytać publiczne komentarze w sekcjach ICD-11 CSBD (w tym wrogich / zniesławiających / dyskredytujących), użyj tych linków:

  • https://icd.who.int/dev11/f/en#/http%3a%2f%2fid.who.int%2ficd%2fentity%2f1630268048
  • https://icd.who.int/dev11/proposals/f/en#/http://id.who.int/icd/entity/1630268048
  • https://icd.who.int/dev11/proposals/f/en#/http://id.who.int/icd/entity/1630268048?readOnly=true&action=DeleteEntityProposal&stableProposalGroupId=854a2091-9461-43ad-b909-1321458192c0

Musisz utworzyć nazwę użytkownika, aby przeczytać komentarze.


Fuss, Johannes, Kyle Lemay, Dan J. Stein, Peer Briken, Robert Jakob, Geoffrey M. Reed i Cary S. Kogan.

Psychiatria światowa 18, nie. 2 (2019): 233-235.

Wyjątkowa siła opracowania klasyfikacji ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczącej zaburzeń psychicznych, behawioralnych i zaburzeń neurorozwojowych stanowi aktywny wkład wielu globalnych interesariuszy.

Wersje robocze ICD-11 do statystyk zachorowalności i śmiertelności (MMS), w tym krótkie definicje, są dostępne na platformie beta ICD-11 (https://icd.who.int/dev11/l‐m/en) do publicznego przeglądu i komentowania przez ostatnie kilka lat1. Zgłoszenia zostały przeanalizowane przez WHO w celu opracowania zarówno wersji MMS ICD-11, jak i wersji do użytku klinicznego przez specjalistów ds. Zdrowia psychicznego, opisów klinicznych i wytycznych diagnostycznych (CDDG)1. Tutaj podsumowujemy wspólne tematy zgłoszeń dla kategorii, które wygenerowały największą odpowiedź.

Wszystkie komentarze i propozycje zostały poddane przeglądowi dla kategorii obecnie sklasyfikowanych w rozdziale dotyczącym zaburzeń psychicznych i behawioralnych w ICD-10, chociaż niektóre z nich zostały ponownie zinterpretowane i przeniesione do nowych rozdziałów ICD-11 dotyczących zaburzeń snu i stanów związanych ze zdrowiem seksualnym2.

W okresie od 1 stycznia 2012 r. Do 31 grudnia 2017 r. Zgłoszono 402 komentarze i 162 propozycje dotyczące zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych, zaburzeń snu i zaburzeń związanych ze zdrowiem seksualnym. Najwięcej zgłoszeń dotyczyło zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych skoncentrowanych na kompulsywnych zaburzeniach zachowania seksualnego (N = 47), zespole stresu pourazowego (N = 26), zaburzeniach stresu cielesnego (N = 23), zaburzeniach ze spektrum autyzmu ( N = 17) i zaburzenia gry (N = 11). Zgłoszenia dotyczące warunków związanych ze zdrowiem seksualnym dotyczyły głównie niezgodności płci w okresie dojrzewania i dorosłości (N = 151) oraz niezgodności płci w dzieciństwie (N = 39). Niewiele zgłoszeń dotyczyło zaburzeń snu (N = 18).

Przeprowadziliśmy jakościową analizę treści, aby zidentyfikować główne tematy zgłoszeń związane z kategoriami, do których było co najmniej 15 komentarzy. Zatem 59% wszystkich komentarzy i 29% wszystkich propozycji zostało zakodowanych. Zgłoszenia były oceniane niezależnie przez dwóch oceniających. Do każdego zgłoszenia można zastosować wiele kodów treści. Rzetelność między oceniającymi obliczono przy użyciu kappa Cohena; pod uwagę brane są tylko kodowania z dobrą wiarygodnością oceniającą (κ≥⃒0.6) (82.5%).

Kompulsywne zaburzenia zachowania seksualnego otrzymały największą liczbę zgłoszeń wszystkich zaburzeń psychicznych (N = 47), ale często od tych samych osób (N = 14). Wprowadzenie tej kategorii diagnostycznej zostało namiętnie omówione3 a komentarze dotyczące definicji ICD-11 podsumowały trwającą polaryzację w tej dziedzinie. Zgłoszenia zawierały antagonistyczne komentarze wśród komentujących, takie jak oskarżenia o konflikt interesów lub niekompetencję (48%; κ = 0.78) lub twierdzenia, że ​​niektóre organizacje lub osoby skorzystałyby na włączeniu lub wykluczeniu w ICD-11 (43%; κ = 0.82) . Jedna grupa wyraziła poparcie (20%; κ = 0.66) i uznała, że ​​istnieją wystarczające dowody (20%; κ = 0.76) do włączenia, podczas gdy druga zdecydowanie sprzeciwiała się włączeniu (28%; κ = 0.69), podkreślając słabą konceptualizację (33 %; κ = 0.61), niewystarczające dowody (28%; κ = 0.62) i niekorzystne wyniki (22%; κ = 0.86). Obie grupy przytoczyły dowody neuronaukowe (35%; κ = 0.74) na poparcie swoich argumentów. Niewielu komentatorów zaproponowało faktyczne zmiany w definicji (4%; κ = 1). Zamiast tego obie strony omówiły kwestie nozologiczne, takie jak konceptualizacja stanu jako impulsywności, kompulsywności, uzależnienia behawioralnego lub ekspresji normalnego zachowania (65%; κ = 0.62). WHO uważa, że ​​włączenie tej nowej kategorii jest ważne, aby legalna populacja kliniczna mogła otrzymać usługi4. Obawy związane z nadmierną patologią są poruszone w CDDG, ale niniejsze wskazówki nie pojawiają się w krótkich definicjach dostępnych dla komentatorów platformy beta.

Szereg zgłoszeń związanych ze złożonym zespołem stresu pourazowego wspierało jego włączenie do ICD-11 (16%; κ = 0.62), przy czym żaden z nich nie sprzeciwił się wyraźnie inkluzji (κ = 1). Jednak kilka zgłoszeń sugerowało zmiany w definicji (36%; κ = 1), przesłano komentarze krytyczne (24%; κ = 0.60) (np. Dotyczące konceptualizacji) lub omówiono etykietę diagnostyczną (20%; κ = 1) . Kilka komentarzy (20%; κ = 0.71) podkreśliło, że rozpoznanie tego stanu jako zaburzenia psychicznego pobudzi badania i ułatwi diagnozę i leczenie.

Większość zgłoszeń dotyczących zaburzeń związanych z ciałem była krytyczna, ale często była dokonywana przez te same osoby (N = 8). Krytyka koncentrowała się głównie na konceptualizacji (48%; κ = 0.64) i nazwie zaburzenia (43%; κ = 0.91). Wykorzystanie terminu diagnostycznego, który jest ściśle związany z inaczej konceptualizowanym zespołem stresu cielesnego5 był postrzegany jako problematyczny. Jedna krytyka dotyczyła tego, że definicja zbyt mocno opiera się na subiektywnej decyzji klinicznej, że uwaga pacjentów skierowana na objawy cielesne jest „nadmierna”. Szereg komentarzy (17%; κ = 0.62) wyraził obawę, że doprowadziłoby to do sklasyfikowania pacjentów jako zaburzonych umysłowo i uniemożliwiłoby im otrzymanie odpowiedniej opieki zorientowanej biologicznie. Niektórzy autorzy przedstawili propozycje zmian w definicji (30%; κ = 0.89). Inni sprzeciwiali się włączeniu tego zaburzenia w ogóle (26%; κ = 0.88), podczas gdy żadne zgłoszenie (κ = 1) nie wyraziło poparcia dla włączenia. WHO postanowiło zachować zaburzenie cielesne jako kategorię diagnostyczną6 i poruszył obawy, żądając w CDDG obecności dodatkowych funkcji, takich jak znaczące upośledzenie funkcjonalne.

Zgłoszenia dotyczące warunków związanych ze zdrowiem seksualnym wykazały silne poparcie dla usuwania dysfunkcji seksualnych i diagnozowania płci z rozdziału zaburzeń psychicznych i tworzenia oddzielnego rozdziału (35%; κ = 0.88)7. Wiele zgłoszeń (25%; κ = 0.97) wykorzystywało wiadomość szablonu dostarczoną przez Światowe Stowarzyszenie Zdrowia Seksualnego. Kilka uwag dowodziło, że zachowanie niezgodności płci w klasyfikacji chorób zaszkodziłoby i stygmatyzowało osoby transpłciowe (14%; κ = 0.80), zaproponowało inne sformułowanie definicji (18%; κ = 0.71) lub inną etykietę diagnostyczną (23%; κ = 0.62). WHO zmieniła definicje częściowo w oparciu o otrzymane komentarze7.

Co ciekawe, duża grupa zgłoszeń dotyczących proponowanej przez ICD-11 definicji niezgodności płci w dzieciństwie wyraziła sprzeciw wobec obecnych standardów opieki, wyraźnie sprzeciwiając się transformacji społecznej i traktowaniu nieletnich afirmacji płci (46%; κ = 0.72), choć ważne i kontrowersyjne, mają raczej związek z leczeniem niż z klasyfikacją. Zaproponowana definicja spotkała się z krytyką lub sprzeciwem w 31% zgłoszeń (κ = 0.62), a niektórzy korzystali z szablonu dostarczonego przez Światowe Stowarzyszenie Zdrowia Seksualnego, aby nakłonić do rewizji na podstawie konsultacji ze społecznością (15%; κ = 0.93). Inni sprzeciwiali się diagnozie wyrażającej lęk przed patologizacją różnorodności płci w dzieciństwie (15%; κ = 0.93) i twierdzili, że jest to niepotrzebne, ponieważ nie byłoby ani cierpienia (11%; κ = 0.80), ani potrzeby opieki zdrowotnej potwierdzającej płeć (28% ; κ = 0.65) u dzieci. Niektórzy argumentowali również, że diagnoza nie jest konieczna do celów badawczych, wskazując, że badania nad homoseksualizmem rozwinęły się od czasu jego usunięcia z ICD (9%; κ = 0.745). Uznając kontrowersje związane z leczeniem, WHO zachowała tę kategorię, aby pomóc w zapewnieniu dostępu do odpowiedniej opieki klinicznej, jednocześnie zajmując się stygmatyzacją poprzez umieszczenie jej w nowym rozdziale warunków związanych ze zdrowiem seksualnym, a także poprzez dodatkowe informacje w CDDG7.

Interpretując te komentarze, oczywiste jest, że wiele zgłoszeń zostało sporządzonych z perspektywy rzecznictwa, często koncentrując się na określonej kategorii. Zaleca się, aby eksperci naukowi przejrzeli swoje zalecenia w świetle doświadczeń pacjentów i informacji zwrotnych. WHO wykorzystała komentarze i propozycje na platformie beta w połączeniu z innymi źródłami informacji, szczególnie w dziedzinie badań rozwojowych8, 9, jako podstawa do wprowadzania zmian w MMS i CDDG.

Referencje