Rola dopaminy w rdzeniu nabłonka w ekspresji odpowiedzi warunkowanych przez Pawłowa. (2012)

Abstrakcja

Rola dopaminy w nagrodzie jest tematem debaty. Na przykład, niektórzy twierdzili, że fazowa sygnalizacja dopaminy dostarcza sygnału błędu predykcji niezbędnego do uczenia się bodziec-nagroda, podczas gdy inni postawili hipotezę, że dopamina nie jest niezbędna do uczenia się per se, ale do przypisywania wartości motywacyjnej zachęty („wyróżnienia zachęty”) wskazówkom nagrody . Te psychologiczne procesy są trudne do rozdzielenia, ponieważ mają tendencję do zmieniania się razem. Aby je rozplątać, wykorzystaliśmy naturalną indywidualną zmienność w zakresie, w jakim wskazówkom nagrody przypisuje się wyrazistość zachęty, i zapytaliśmy, czy dopamina (szczególnie w jądrze jądra półleżącego) jest niezbędna do ekspresji dwóch form zachowania zbliżeniowego warunkowanego Pawłowem — jednej, w której wskazówka nabywa silnych właściwości motywacyjnych (śledzenie znaków), i drugiej, blisko spokrewnionej, w której ich nie nabywa (śledzenie celów). Po nabyciu tych warunkowych reakcji (CR), wstrzyknięcie do jądra półleżącego antagonisty receptora dopaminy, flupentiksolu, znacząco osłabiło ekspresję CR śledzącej znaki, ale nie CR śledzącej cel. Co więcej, antagonizm dopaminy nie spowodował stopniowego spadku zachowania przypominającego wygaszanie, ale maksymalnie osłabił ekspresję CR śledzącej znaki już w pierwszej próbie, co wskazuje, że efekt ten nie był spowodowany nowym uczeniem się (tj. wystąpił przy braku nowych obliczeń błędu predykcji). Dane potwierdzają pogląd, że dopamina w jądrze półleżącym nie jest niezbędna do uczenia się skojarzeń bodziec-nagroda, ale do przypisywania bodźcom nagrody istotnej roli bodźca, przekształcając predykcyjne bodźce warunkowe w bodźce motywacyjne o silnych właściwościach motywacyjnych.