Funkcjonalna rola domeny N-końcowej ΔFosB w odpowiedzi na stres i leki nadużywania (2014)

Neuroscience. 2014 paź 10. pii: S0306-4522(14)00856-2. doi: 10.1016/j.neuroscience.2014.10.002.

Ohnishi YN 1 , Ohnishi YH 1 , Vialou V 2 , Mouzon E 2 , LaPlant Q 2 , Nishi A 3 , Nestler EJ 4.

Abstrakcja

Poprzednie badania wskazały na udział czynnika transkrypcyjnego ΔFosB, działającego w jądrze półleżącym, w mediacji pronagradzającego działania narkotyków, takich jak kokaina, a także w mediacji odporności na przewlekły stres społeczny. Jednakże transgeniczne i wirusowe modele transferu genów użyte do ustalenia fenotypów ΔFosB, oprócz ΔFosB, ekspresują alternatywny produkt translacji mRNA ΔFosB, określany jako Δ2ΔFosB, któremu brakuje N-końcowego 78 aminokwasów obecnych w ΔFosB. Aby zbadać możliwy udział Δ2ΔFosB w tych fenotypach narkotykowych i stresowych, przygotowaliśmy wektor wirusowy, który nadmiernie ekspresjonuje punktowo zmutowaną formę mRNA ΔFosB, która nie może ulegać alternatywnej translacji, a także wektor, który nadmiernie ekspresjonuje sam Δ2ΔFosB. Nasze wyniki pokazują, że zmutowana forma ΔFosB, po nadmiernej ekspresji w jądrze półleżącym, odtwarza wzrost nagrody i odporności obserwowany w naszych wcześniejszych modelach, bez wpływu na Δ2ΔFosB. Nadmierna ekspresja pełnej długości FosB, drugiego głównego produktu genu FosB, również nie ma wpływu. Odkrycia te potwierdzają wyjątkową rolę ΔFosB w jądrze półleżącym w kontrolowaniu reakcji na narkotyki i stres.

WPROWADZENIE

ΔFosB jest kodowany przez gen FosB i wykazuje homologię z innymi czynnikami transkrypcyjnymi rodziny Fos, takimi jak c-Fos, FosB, Fra1 i Fra2. Wszystkie białka rodziny Fos są indukowane szybko i przejściowo w określonych obszarach mózgu po ostrym podaniu wielu narkotyków [patrz ]. Reakcje te są najbardziej widoczne w jądrze półleżącym (NAc) i prążkowiu grzbietowym, które są ważnymi mediatorami nagradzającego i lokomotorycznego działania narkotyków. Wszystkie te białka rodziny Fos są jednak wysoce niestabilne i powracają do poziomu podstawowego w ciągu kilku godzin od podania leku. Natomiast ΔFosB, ze względu na swoją niezwykłą stabilność in vitro i in vivo ( ; Carle i in., 2006; ), gromadzi się w unikalny sposób w tych samych obszarach mózgu po wielokrotnym narażeniu na działanie leku ( ; ; ). Nowsze badania wykazały, że przewlekła ekspozycja na pewne formy stresu również indukuje gromadzenie się ΔFosB w NAc i że taka indukcja występuje preferencyjnie u zwierząt, które są stosunkowo odporne na szkodliwe skutki stresu (tj. zwierzęta odporne) ( ; , ).

Wykazaliśmy, że nadmierna ekspresja ΔFosB w NAc, zarówno u indukowanych myszy bitransgenicznych, jak i poprzez lokalny wirusowy transfer genów, zwiększa wrażliwość zwierzęcia na nagradzające i aktywujące lokomotorykę efekty kokainy i innych narkotyków ( ; ; ; ; Robison i in., 2013). Taka indukcja zwiększa również konsumpcję i motywację do naturalnych nagród ( ; ; ; ; ; Pitchers i in., 2009; ), zwiększa nagrodę za stymulację mózgu w paradygmatach samostymulacji wewnątrzczaszkowej ( ) i czyni zwierzęta bardziej odpornymi na kilka form przewlekłego stresu ( , ). Podobnie, myszy, którym konstytutywnie brakuje ekspresji pełnej długości FosB, ale wykazują zwiększoną ekspresję ΔFosB, wykazują zmniejszoną wrażliwość na stres ( ). Łącznie, wyniki te potwierdzają pogląd, że ΔFosB, działając w NAc, zwiększa poczucie nagrody, nastrój i motywację u zwierzęcia.

Jednakże, głównym zastrzeżeniem tych badań jest to, że inny produkt genu FosB , zwany Δ2ΔFosB, jest również wyrażany we wszystkich tych genetycznych zmutowanych myszach i systemach wektorów wirusowych, co pozostawia otwartą kwestię możliwego wkładu Δ2ΔFosB w obserwowane fenotypy behawioralne. Δ2ΔFosB jest tłumaczony z alternatywnego kodonu startowego zlokalizowanego w transkrypcie mRNA Δ FosB ( ). Ta alternatywna translacja prowadzi do powstania Δ2ΔFosB, któremu brakuje 78 N-końcowych aminokwasów ΔFosB. W tym badaniu przeanalizowaliśmy rolę Δ2ΔFosB w modelach nadużywania narkotyków i stresu poprzez nadmierną ekspresję go, lub ΔFosB lub FosB, z wektorami AAV (wirus związany z adenowirusem); użyliśmy zmutowanej formy mRNA Δ FosB , która nie może podlegać temu alternatywnemu mechanizmowi translacji. Nasze wyniki potwierdzają, że działania sprzyjające nagrodzie i odporności, obserwowane we wcześniejszych badaniach, są rzeczywiście pośredniczone przez ΔFosB, a nie przez dwa inne produkty białkowe genu FosB , pełnej długości FosB lub Δ2ΔFosB.

METODY

Zwierzęta

Przed eksperymentem 9-11-tygodniowe samce myszy C57BL/6J (The Jackson Laboratory, Bar Harbor, ME, USA) były grupowane po pięć w klatce w pomieszczeniu kolonijnym o stałej temperaturze (23°C) w 12-godzinnym cyklu światło/ciemność (światło włączane o 7 rano) z dostępem ad libitum do pożywienia i wody. W niektórych eksperymentach wykorzystano myszy bitransgeniczne, u których nadmierna ekspresja ΔFosB jest kontrolowana przez system regulacji genu tetracykliny, jak opisano ( ). Myszom podawano doksycyklinę (aby utrzymać ekspresję genu wyłączoną) lub doksycyklinę bez doksycykliny, co umożliwia ekspresję ΔFosB. Wszystkie protokoły zostały zatwierdzone przez Institutional Animal Care and Use Committee (IACUC) w Mount Sinai.

Wektory AAV

Użyliśmy serotypu AAV2 do pakowania wektorów AAV ekspresujących pełnej długości FosB, ΔFosB lub Δ2ΔFosB pod kontrolą ludzkiego natychmiastowego wczesnego promotora cytomegalowirusa (CMV) z białkiem fluorescencyjnym Venus kodowanym po pośrednim IRES2 (wewnętrzne miejsce powrotu rybosomu 2). Konstrukt AAV-ΔFosB ekspresował zmutowaną formę mRNA Δ FosB , w której kodon reprezentujący Met79 został zmutowany do Leu, aby zablokować alternatywne miejsce startu translacji, które generuje Δ2ΔFosB.

Transfer genów za pośrednictwem wirusa

Myszy umieszczono w małych zwierzęcych urządzeniach stereotaktycznych pod znieczuleniem ketaminą (100 mg / kg) i ksylazyną (10 mg / kg), a ich powierzchnie czaszkowe odsłonięto. Trzydzieści trzy igły strzykawkowe zostały obustronnie obniżone do NAc w celu wprowadzenia 0.5 μl wektora AAV pod kątem 10 ° (przedni / tylny + 1.6; przyśrodkowy / boczny + 1.5; grzbietowy / brzuszny - 4.4 mm). Napary wystąpiły z szybkością 0.1 μl / min. Zwierzęta otrzymujące zastrzyki AAV pozostawiono do wyzdrowienia przez co najmniej 24 h po operacji. W celu potwierdzenia ekspresji, myszy znieczulono i perfundowano dosercowo za pomocą 4% paraformaldehyd / PBS (sól fizjologiczna buforowana fosforanem). Mózgi poddano krioprotekcji za pomocą 30% sacharozy, a następnie zamrożono i przechowywano w -80 ° C aż do użycia. Skrawki czołowe (40 μm) pocięto na kriostacie i poddano obróbce w celu skanowania za pomocą mikroskopii konfokalnej.

Testy behawioralne

Myszy badano za pomocą kilku standardowych testów behawioralnych zgodnie z opublikowanymi protokołami w następujący sposób:

Przewlekły (10 dni) stres społeczny porażki przeprowadzono dokładnie tak, jak opisano ( ; ). W skrócie, jedną mysz eksperymentalną i jedną mysz agresora CD1 umieszczono razem na 5 minut w klatce domowej myszy CD1. Następnie rozdzielono je plastikową przegrodą, która była perforowana, aby umożliwić kontakt sensoryczny na przypomnienie dnia. Każdego ranka przez 10 dni mysz eksperymentalną przenoszono do klatki innej myszy agresora. Niepokonane myszy kontrolne poddano podobnej ekspozycji, ale z innymi myszami C57BL/6J. Testy interakcji społecznych przeprowadzono tak, jak opisano wcześniej ( ; ). W skrócie, mysz testową umieszczono w nowej arenie, która zawierała małą klatkę z jednej strony. Ruch (np. przebyty dystans, czas spędzony w pobliżu tej małej klatki) monitorowano początkowo przez 150 sekund, gdy klatka była pusta, a następnie przez kolejne 150 sekund z myszą CD1 w tej klatce. Informacje o ruchu uzyskano za pomocą oprogramowania EthoVision 5.0 (Noldus).

Użyliśmy standardowej, bezstronnej procedury warunkowej preferencji miejsca (CPP) ( ; Robison i in., 2013). Krótko mówiąc, zwierzęta testowano wstępnie przez 20 minut w monitorowanym wiązką światła pudełku z trzema komorami, z wolnym dostępem do bocznych komór o odmiennych warunkach środowiskowych. Następnie myszy podzielono na grupę kontrolną i eksperymentalną z równoważnymi wynikami testu wstępnego. Po manipulacji eksperymentalnej myszy przeszły cztery 30-minutowe sesje treningowe (naprzemienne parowanie kokainy i soli fizjologicznej). W dniu testu myszy miały 20 minut nieograniczonego dostępu do wszystkich komór, a wynik CPP obliczono, odejmując czas spędzony w komorze z kokainą od czasu spędzonego w komorze z solą fizjologiczną. Aktywność lokomotoryczną wywołaną kokainą mierzono za pomocą przerw w wiązce światła w pudełku CPP przez 30 minut po każdym wstrzyknięciu testowym.

Testy labiryntu krzyżowego z podwyższonym położeniem przeprowadzono z użyciem czarnego pleksiglasu z białymi powierzchniami dolnymi dla zapewnienia kontrastu ( ). Myszy umieszczono w centrum labiryntu krzyżowego i pozwolono im swobodnie eksplorować labirynt przez 5 minut w warunkach czerwonego światła. Pozycję każdej myszy w otwartych i zamkniętych ramionach monitorowano w czasie za pomocą sprzętu do śledzenia ruchu (Ethovision) i kamery zamontowanej na suficie.

Ocenę ogólnej aktywności lokomotorycznej podczas fazy nocnej wykonywano w klatkach domowych przy użyciu urządzenia z siatką fotokomórek (Med Associates Inc., St. Albans, VT, USA), które zliczało liczbę przerw w działaniu wiązki fotoelektrycznej podczas chodzenia w okresie 12 godzin ( ).

Western blotting

Próbki NAc poddano Western blotting zgodnie z opisem ( , ). Zamrożone preparaty NAc zhomogenizowano w 100 μl buforu zawierającego koktajle inhibitorów fosfatazy I i II (Sigma, St. Louis, MO, USA) oraz inhibitory proteazy (Roche, Basel, Szwajcaria) przy użyciu procesora ultradźwiękowego (Cole Parmer, Vemon Hills, IL, USA). Stężenia białka określono przy użyciu testu DC protein (Bio-Rad, Hercules, CA, USA), a 10–30 μg białka naniesiono na 12.5% lub 4%–15% gradientowe żele poliakrylamidowe Tris-HCl w celu frakcjonowania elektroforetycznego (Bio-Rad). Po przeniesieniu białek na filtry nitrocelulozowe, filtry inkubowano z przeciwciałem anty-FosB, które rozpoznaje wszystkie produkty genu FosB , następnie z przeciwciałem wtórnym, a na koniec ilościowo oznaczano je przy użyciu systemu Odyssey (Li-Cor) zgodnie z protokołami producenta.

Statystyki

Zastosowano ANOVA i testy t Studenta, skorygowane o wielokrotne porównania, z istotnością ustaloną na poziomie p <0.05.

WYNIKI

Jak pokazano na Rysunku 1A , gen FosB koduje mRNA dla pełnej długości FosB i dla ΔFosB. Δ FosB mRNA jest generowany z alternatywnego zdarzenia splicingu w eksonie 4 pierwotnego transkryptu FosB ; skutkuje to wygenerowaniem przedwczesnego kodonu stop i skróconego białka ΔFosB, któremu brakuje C-końcowego 101 aa obecnego w FosB. FosB i Δ FosB mRNA mają ten sam kodon startowy ATG, zlokalizowany w kierunku końca 3' eksonu 1. Od czasu pierwotnego klonowania produktów FosB wiadomo , że te dwa mRNA mają również alternatywne miejsca startu translacji w eksonie 2, nazywane Δ1, Δ2 i Δ3 ATG. Poprzednie prace wykazały, że mniejszy produkt białkowy jest generowany z Δ FosB mRNA, ale nie FosB mRNA, poprzez Δ2 ATG; To białko nazywa się Δ2ΔFosB i nie posiada 78-aminokwasowego regionu N-końcowego ΔFosB ( ). Natomiast białka ATG Δ1 i Δ3 wydają się być nieaktywne, ponieważ nie ma dowodów na ich udział w translacji transkryptów FosB lub Δ FosB.

Rysunek 1 

Poziomy wyrażeń FosB produkty genowe

Rycina 1B ilustruje indukcję produktów genu FosB w NAc po serii wielokrotnych podań kokainy, u zwierząt badanych 2 godziny po ostatniej dawce kokainy. W tym momencie zarówno białko ΔFosB, jak i białko FosB wykazują znaczącą indukcję przez kokainę, bez spójnej indukcji Δ2ΔFosB. Należy zauważyć, że indukcja zarówno białka ΔFosB, jak i FosB różni się od wzorca obserwowanego po 24 godzinach lub więcej od ostatniej dawki leku, gdy indukowany jest tylko ΔFosB ze względu na wyjątkową stabilność białka ΔFosB ( ; ; ). Jednakże, w przeciwieństwie do braku indukcji Δ2ΔFosB przez wielokrotne podawanie kokainy, bitransgeniczny system myszy, którego użyliśmy do nadmiernej ekspresji ΔFosB i tym samym do badania jego konsekwencji behawioralnych ( ; ; ), prowadzi do znaczącego, choć niższego poziomu, nadmiernej ekspresji Δ2ΔFosB oprócz ΔFosB ( Rysunek 1C ). Podobny poziom indukcji Δ2ΔFosB obserwuje się w przypadku naszych wektorów wirusowych, które nadmiernie ekspresjonują dziki typ Δ FosB (np. patrz Rysunek 2 ). Te obserwacje podnoszą możliwość, że niektóre z rzekomych działań ΔFosB zgłoszonych wcześniej mogą być pośredniczone częściowo przez Δ2ΔFosB.

Rysunek 2

Selektywna ekspresja FosB produkty genowe z wektorami AAV w komórkach Neuro2A

Aby rozróżnić zróżnicowane role ΔFosB i Δ2ΔFosB, wygenerowaliśmy wektor AAV, który nadmiernie ekspresjonuje sam Δ2ΔFosB, a także nowy wektor, który nadmiernie ekspresjonuje zmutowaną formę mRNA Δ FosB ( m Δ FosB mRNA), która nie może podlegać alternatywnej translacji w celu wygenerowania Δ2ΔFosB. Oba wektory ekspresjonują również Venus jako marker ekspresji. Porównaliśmy efekty tych dwóch wektorów z innymi, które ekspresjonują FosB i Venus lub Venus jako kontrolę. Zdolność tych nowych wektorów AAV do selektywnej nadmiernej ekspresji kodowanych transgenów przedstawiono na rysunku 2.

Następnie, aby przetestować wpływ każdego produktu genu FosB działającego w NAc na złożone zachowanie, wstrzyknęliśmy każdy z tych AAV do tego obszaru mózgu obustronnie oddzielnym grupom myszy i, 3 ​​tygodnie później, gdy ekspresja transgenu była maksymalna ( Rysunek 3A ), przeprowadziliśmy baterię testów. Najpierw oceniliśmy zdolność produktów genu FosB do wpływania na fenotyp pro-odporności zgłoszony wcześniej dla ΔFosB w paradygmacie porażki społecznej ( , ). Jak pokazano na Rysunku 3A , myszy kontrolne wyrażające wyłącznie Venus wykazały oczekiwany spadek w zachowaniu interakcji społecznych, dobrze ugruntowanym behawioralnym markerze podatności ( ; ). Nadmierna ekspresja mΔFosB całkowicie odwróciła ten fenotyp, w przeciwieństwie do Δ2ΔFosB i FosB, które nie miały żadnego wpływu.

Rysunek 3 

Efekt FosB produkty genowe w NAc na reakcje behawioralne na kokainę lub stres społeczny

Aby przetestować względny udział każdego produktu genu FosB w nagradzającym efekcie kokainy, nadmiernie ekspresjonowaliśmy sam Δ2ΔFosB, mΔFosB lub FosB dwustronnie w NAc i badaliśmy zwierzęta w paradygmacie warunkowej preferencji miejsca. Jak pokazano na rysunku 3B , obustronna nadekspresja mΔFosB w NAc zwiększa efekty warunkowania miejsca progowej dawki kokainy, która nie wywołała znaczącej preferencji miejsca u zwierząt kontrolnych wyrażających Wenus. Natomiast nadekspresja Δ2ΔFosB lub FosB nie miała wpływu na warunkowanie miejsca kokainy. Ponieważ użyliśmy progowej dawki kokainy, która nie wywołała znaczącej preferencji miejsca u zwierząt kontrolnych, nie możemy wykluczyć możliwości, że FosB lub Δ2ΔFosB mogą zmniejszać nagradzające efekty kokainy.

Na koniec, aby ocenić zachowania wyjściowe, przeanalizowaliśmy aktywność lokomotoryczną w klatce domowej zwierząt, a także zachowania lękowe w labiryncie z uniesionym krzyżem. Nadmierna ekspresja FosB, mΔFosB ani Δ2ΔFosB w NAc miała wpływ na aktywność lokomotoryczną, chociaż FosB i Δ2ΔFosB – ale nie mΔFosB – spowodowały niewielki, ale istotny spadek zachowań lękowych w labiryncie z uniesionym krzyżem ( ryc. 3D, E ). Dane te sugerują, że ekspresja genu FosB nie zmienia znacząco zachowania w normalnych warunkach.

DYSKUSJA

Wyniki niniejszego badania potwierdzają, że fenotyp zgłoszony wcześniej dla ΔFosB jest rzeczywiście pośredniczony przez ΔFosB, a nie przez Δ2ΔFosB, alternatywnie tłumaczony produkt mRNA Δ FosB , który nie ma N-końca ΔFosB. Podczas gdy nasze wcześniej używane narzędzia do nadmiernej ekspresji ΔFosB również skutkują generowaniem niskich poziomów Δ2ΔFosB, pokazujemy tutaj, że nadmierna ekspresja w NAc zmutowanej formy mRNA Δ FosB , która nie może generować Δ2ΔFosB ze względu na mutację zaangażowanego alternatywnego kodonu startowego, odzwierciedla wzrost zarówno nagrody kokainowej, jak i odporności na stres porażki społecznej zgłoszony wcześniej dla ΔFosB ( ; ). Co więcej, sama nadmierna ekspresja Δ2ΔFosB nie ma wpływu ani na reakcje na kokainę, ani na stres. Wykazaliśmy również po raz pierwszy, że nadmierna ekspresja pełnej długości FosB w NAc również nie ma wpływu na reakcje behawioralne na kokainę ani stres.

Chociaż wyniki te nie wykluczają możliwości, że Δ2ΔFosB, jako drugorzędny produkt białkowy genu FosB , może wywierać wpływ funkcjonalny na inne obszary mózgu lub tkanki obwodowe, nasze odkrycia potwierdzają jednak wyjątkową rolę ΔFosB, działającego w obwodzie nagrody NAc, w promowaniu nagrody w postaci kokainy i odporności na stres.

Najważniejsze

  • ΔFosB mRNA prowadzi do ΔFosB i do mniejszego alternatywnie tłumaczonego Δ2ΔFosB.
  • Nadekspresja samego ΔFosB potwierdza jego fenotyp pro-nagradzający i prowzrostowy.
  • Natomiast Δ2ΔFosB nie ma wpływu na podatność na kokainę lub podatność na stres.
  • Pełna długość FosB, kodowana przez FosB mRNA również nie wpływa na nagrodę lub odporność.

Podziękowanie

Praca ta była wspierana przez granty Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego i Narodowego Instytutu Narkomanii oraz fundacji Ishibashi i Japońskiego Towarzystwa Promocji Nauki (numery JSPS KAKENHI: 24591735).

Przypisy

Zastrzeżenie wydawcy: To jest plik PDF nieedytowanego manuskryptu, który został zaakceptowany do publikacji. W ramach usługi dla naszych klientów udostępniamy tę wczesną wersję manuskryptu. Manuskrypt zostanie poddany redakcji, składowi i weryfikacji korekty przed publikacją w ostatecznej, możliwej do cytowania formie. Należy pamiętać, że w trakcie procesu produkcyjnego mogą zostać wykryte błędy, które mogą wpłynąć na treść, w związku z czym obowiązują wszystkie zastrzeżenia prawne dotyczące czasopisma.

Referencje

  1. Był LE, Hedges VL, Vialou V, Nestler EJ, Meisel RL. Ekspresja Delta JunD w jądrze półleżącym zapobiega nagrodzie seksualnej u samic chomików syryjskich. Genes Brain Behav. 2013; 12: 666 – 672. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  2. Berton O, McClung CA, DiLeone RJ, Krishnan V, Russo S, Graham D, Tsankova NM, Bolanos CA, Rios M, Monteggia LM, Self DW, Nestler EJ. Istotna rola BDNF w mezolimbicznym szlaku dopaminowym w stresie społecznym. Nauka. 2006; 311: 864 – 868. [PubMed]
  3. Carle TL, Ohnishi YN, Ohnishi YH, Alibhai IN, Wilkinson MB, Kumar A, Nestler EJ. Brak konserwatywnej domeny C-końcowej degronu przyczynia się do wyjątkowej stabilności ΔFosB. Eur J Neurosci. 2007; 25: 3009 – 3019. [PubMed]
  4. Chen JS, Kelz MB, Hope BT, Nakabeppu Y, Nestler EJ. Chroniczne antygeny związane z Fos: stabilne warianty deltaFosB indukowane w mózgu przez przewlekłe leczenie. J Neurosci. 1997; 17: 4933 – 4941. [PubMed]
  5. Colby CR, Whisler K, Steffen C, Nestler EJ, Self DW. ΔFosB zwiększa motywację do kokainy. J Neurosci. 2003; 23: 2488 – 2493. [PubMed]
  6. Grueter BA, Robison AJ, Neve RL, Nestler EJ, Malenka RC. ΔFosB moduluje różnicowo funkcję jądra półleżącego bezpośrednio i pośrednio. Proc Natl Acad Sci USA. 2013; 110: 1923 – 1927. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  7. Żywopłoty VL, Chakravarty S, Nestler EJ, Meisel RL. Nadekspresja ΔFosB w jądrze półleżącym zwiększa nagrodę seksualną u samic chomików syryjskich. Genes Brain Behav. 2009; 8: 442 – 449. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  8. Hiroi N, Brown J, Haile C, Ye H, Greenberg ME, Nestler EJ. Myszy mutanta FosB: Utrata przewlekłej indukcji kokainy białek związanych z Fos i zwiększona wrażliwość na psychomotoryczne i nagradzające efekty kokainy. Proc Natl Acad Sci USA. 1997; 94: 10397 – 10402. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  9. Hope BT, Nye HE, Kelz MB, Self DW, Iadarola MJ, Nakabeppu Y, Duman RS, Nestler EJ. Indukcja długotrwałego kompleksu AP-1 złożonego ze zmienionych białek podobnych do Fos w mózgu przez przewlekłe leczenie kokainą i innymi przewlekłymi metodami. Neuron. 1994; 13: 1235 – 1244. [PubMed]
  10. Kelz MB, Chen J, Carlezon WA, Jr, Whisler K, Gilden L, Beckmann AM, Steffen C, Zhang YJ, Marotti L, Self DW, Tkatch R, Baranauskas G, Surmeier DJ, Neve RL, Duman RS, Picciotto MR, Nestler EJ. Ekspresja czynnika transkrypcyjnego ΔFosB w mózgu kontroluje wrażliwość na kokainę. Natura. 1999; 401: 272 – 276. [PubMed]
  11. Monteggia LM, Luikart B, Barrot M, Theobald D, Malkovska I, Nef S, Parada LF, Nestler EJ. Nokaut warunkowy BDNF pokazuje różnice płci w zachowaniach związanych z depresją. Biol Psychiatry. 2007; 61: 187 – 197. [PubMed]
  12. Muschamp JW, Nemeth CL, Robison AJ, Nestler EJ, Carlezon WA., Jr ΔFosB zwiększają satysfakcjonujące efekty kokainy przy jednoczesnym zmniejszeniu efektów depresyjnych agonisty opioidowego kappa U50488. Biol Psychiatry. 2012; 71: 44 – 50. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  13. Nestler EJ. Transkrypcyjne mechanizmy uzależnienia: rola deltaFosB. Philos Trans R Soc Londyn B Biol Sci. 2008; 363: 3245 – 3255. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  14. Ohnishi YN, Ohnishi YH, Hokama M, Nomaru H, Yamazaki K, Tominaga Y, Sakumi K, Nestler EJ, Nakabeppu Y. FosB Jest niezbędny dla zwiększenia tolerancji na stres i antagonizuje uczulenie narządu ruchu przez FosB. Biol Psychiatry. 2011; 70: 487 – 495. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  15. Perrotti LI, Hadeishi Y, Ulery P, Barrot M, Monteggia L, Duman RS, Nestler EJ. Indukcja ΔFosB w regionach mózgu związanych z nagrodą po przewlekłym stresie. J Neurosci. 2004; 24: 10594 – 10602. [PubMed]
  16. Perrotti LI, Weaver RR, Robison B, Renthal W, Maze I, Yazdani S, Elmore RG, Knapp DJ, Selley DE, Martin BR, Sim-Selley L, Bachtell RK, Self DW, Nestler EJ. Wyraźne wzory indukcji ΔFosB w mózgu przez narkotyki. Synapsa. 2008; 62: 358 – 369. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  17. Dzbanki KK, Frohmader KS, Vialou V, Mouzon E, Nestler EJ, Lehman MN, Coolen LM. ΔFosB w jądrze półleżącym ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia efektów nagrody seksualnej. Genes Brain Behav. 2010; 9: 831 – 840. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  18. Dzbanki KK, Vialou V, Nestler EJ, Lehman MN, Coolen LM. Doświadczenia seksualne zwiększają nagrodę amfetaminy i jądra półleżącego spinogenezę poprzez aktywność receptora dopaminy D1 i indukcję deltaFosB. J Neurosci. 2013; 33: 3434 – 3442. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  19. Roybal K, Theobold D, DiNieri JA, Graham A, Russo S, Krishnan V, Chakravarty S, Peevey J, Oehrlein N, Birnbaum S, Vitaterna MH, Orsulak P, Takahashi JS, Nestler EJ, Carlezon WA, Jr, McClung CA. Zachowanie podobne do manii wywołane zaburzeniem ZEGARA. Proc Natl Acad Sci USA. 2007; 104: 6406 – 6411. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  20. Teegarden SL, Bale TL. Zmniejszenie preferencji żywieniowych powoduje zwiększenie emocjonalności i ryzyka nawrotu diety. Biol Psychiatry. 2007; 61: 1021 – 1029. [PubMed]
  21. Ulery PG, Rudenko G, Nestler EJ. Regulacja stabilności ΔFosB przez fosforylację. J Neurosci. 2006; 26: 5131 – 5142. [PubMed]
  22. Ulery-Reynolds PG, MA Castillo, Vialou V, Russo SJ, Nestler EJ. Fosforylacja ΔFosB pośredniczy w jego stabilności in vivo. Neuroscience. 2009; 158: 369 – 372. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  23. Vialou V, Robison AJ, LaPlant QC, Covington HE, III, Dietz DM, Ohnishi YN, Mouzon E, Rush AJ, III, Watts EL, Wallace DL, Iñiguez SD, Ohnishi YH, Steiner MA, Warren B, Krishnan V, Neve RL, Ghose S, Berton O, Tamminga CA, Nestler EJ. ΔFosB w obwodach nagrody mózgowej pośredniczy w odporności na stres i odpowiedzi przeciwdepresyjne. Natura Neurosci. 2010a; 13: 745 – 752. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  24. Vialou V, Maze I, Renthal W, LaPlant QC, Watts EL, Mouzon E, Ghose S, Tamminga CA, Nestler EJ. Czynnik odpowiedzi surowicy sprzyja odporności na przewlekły stres społeczny poprzez indukcję ΔFosB. J Neurosci. 2010b; 30: 14585 – 14592. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  25. Wallace DL, Vialou V, Rios L, Carle-Florence TL, Chakravarty S, Kumar A, Graham D, Green TA, Iniguez SD, Perrotti LI, Barrot M, DiLeone RJ, Nestler EJ, Bolaños CA. Wpływ ΔFosB w jądrze zachodzi na zachowanie związane z nagrodami naturalnymi. J Neurosci. 2008; 28: 10272 – 10277. [Artykuł bezpłatny PMC] [PubMed]
  26. Werme M, Messer C, Olson L, Gilden L, Thorén P, Nestler EJ, Brené S. ΔFosB regulują pracę kół. J Neurosci. 2002; 22: 8133 – 8138. [PubMed]
  27. Zachariou V, Bolanos CA, Selley DE, Theobald D, Cassidy MP, Kelz MB, Shaw-Lutchman T, Berton O, Sim-Selley LJ, DiLeone RJ, Kumar A, Nestler EJ. ΔFosB: Istotna rola ΔFosB w jądrze półleżącym w działaniu morfiny. Natura Neurosci. 2006; 9: 205 – 211. [PubMed]