Z pewnością nie jestem jedyną osobą, która ma poważne obawy dotyczące artykułu Nicole Prause i Jima Pfausa o zaburzeniach odżywiania ( P&P ). Niedawno magazyn Sexual Medicine Open Access opublikował list do redakcji dr. Richarda A. Isenberga , w którym zawarł wiele z tych samych spostrzeżeń, co ja w swojej krytyce.
Jak to zwykle bywa w przypadku publikacji listu krytykującego badanie, autorzy badania otrzymali szansę na odpowiedź. Pretensjonalna odpowiedź Prause'a zatytułowana „ Red Herring: Hook, Line, and Stinker ” nie tylko pomija argumenty Isenberga (i moje), ale zawiera również kilka nowych przekłamań i kilka ewidentnie fałszywych stwierdzeń. W rzeczywistości odpowiedź Prause'a to niewiele więcej niż dym, lustra, bezpodstawne obelgi i kłamstwa. Na marginesie, sprawdźcie tę rozmowę na Twitterze , w której Prause próbuje zastąpić obelgi pod adresem Isenberga rzeczowymi odpowiedziami na swoje liczne uzasadnione zarzuty:
„ @DrDavidLey to zdecydowanie najzabawniejszy list , jaki miałem okazję opublikować. Zabawne, gdy pierwszy autor nie potrafi pisać, liczyć ani myśleć!”
Szkoda, że „bawiła się”, zamiast faktycznie odpowiedzieć na jego obawy. Wygląda na to, że snuje opowieść o Wielkiej Rybie, pełną fałszywych stwierdzeń i przekłamań. Odniosę się do twierdzeń Prause'a w kolejności, w jakiej będzie odpowiadał.
Brakujące tematy
Prause zaczyna od śmiałego stwierdzenia, że Isenberg się myliła i że policzyła już 280 uczestników:
„Autor opisuje „rozbieżności” w liczbie uczestników, ale rozbieżności nie występują. Tabela 1 przedstawia wszystkich 280 uczestników, w tym podpróbę z wynikami Międzynarodowego Wskaźnika Funkcji Erekcji (IIEF).”
To pierwsze z kilku fałszywych stwierdzeń Prause. Niezaprzeczalnie istnieją rozbieżności w jej oryginalnym artykule, które nadal nie zostały wyjaśnione. Na przykład, zgadnijcie, jak Prause twierdzi teraz, że z 234 osób, które dr Isenberg policzyła w 4 podstawowych badaniach, otrzymuje 280, czyli całkowitą liczbę osób, które deklarowała? To proste. Twierdzi teraz, że istnieje piąte badanie : Moholy i Prause (zakreślone poniżej). Jest to nieopublikowane badanie, o którym nie wspomniano w oryginalnym artykule Prause i Pfausa z oddziału ratunkowego. Nikt go nie widzi, więc nikt nie może go sprawdzić ani podważyć!
Ten niepublikowany artykuł, który może nigdy nie zostać przyjęty do publikacji, jest teraz bezczelnie i niewłaściwie dołączany do istniejącego artykułu, który został już opublikowany (i rzekomo recenzowany). Jak możesz opublikować badanie i powiedzieć, że jest recenzowane, skoro dane, które zawiera i na których opierają swoje twierdzenia, nie zostały recenzowane? Riddle mi to.
W oryginalnym opracowaniu P&P ED wyraźnie stwierdzono (błędnie), że wszystkie osoby i dane wybrano z tych czterech badań ( badanie 1 , badanie 2 , badanie 3 , badanie 4 ):
„W czterech różnych badaniach przeprowadzonych przez pierwszego autora wzięło udział dwustu osiemdziesięciu mężczyzn . Dane te zostały opublikowane lub są obecnie poddawane przeglądowi [33–36] ”,
Albo oryginalny papier ED jest niedokładny, albo bieżąca odpowiedź jest na 5-cie, niedopuszczalne badanie jest drobiazgowe.
Dlaczego ten tajemniczy piąty artykuł nie dodaje tematów do innych kategorii w tabeli? Spójrz poniżej jej tytułu w jej tabeli (powyżej), a zobaczysz dwa duże grube zera. Rzeczywiście bardzo podejrzany.
Tak czy inaczej, jak wyjaśniłem w mojej pierwotnej krytyce, 280 było pustą liczbą, wymienioną jedynie w nagłówkach. Artykuł P&P rzekomo dotyczył zaburzeń erekcji u 280 (sic!) mężczyzn, a tymczasem podawał wyniki dotyczące funkcjonowania erekcji zaledwie u 127 mężczyzn (IIEF). I nawet ta liczba (i tak znacznie niższa niż 280 w nagłówkach) nie była poparta czterema podstawowymi badaniami, na których rzekomo opiera się artykuł o zaburzeniach erekcji. Innymi słowy, P&P mógł twierdzić , że 127 (lub 133) mężczyzn przystąpiło do IIEF, ale badania podstawowe podawały wyniki tylko u 47 osób . Ta rażąca rozbieżność nadal nie została wyjaśniona.
Jej tabela ujawnia drugą sztuczkę. Prause twierdzi teraz, że 92 mężczyzn z jednego z czterech badań ( Moholy i in .) przystąpiło do IIEF. Pierwszy problem: to konkretne badanie nie wspomina o IIEF. Drugi, znacznie poważniejszy problem: to badanie wymienia tylko 61 mężczyzn (tabela 1, str. 4). Ojej, chyba uciekło 31 ryb.
Podsumowanie nowych twierdzeń Prause:
- Prause przywołuje niepublikowane badanie 5th, którego nikt nie może sprawdzić, próbując zdobyć temat do 280: Moholy i Prause (w trakcie przeglądu). Ten nowy rozwój jest bezpośrednio sprzeczny z dokumentem P&P ED. Podejrzliwie, dodatkowych 52 mężczyzn nie ma nigdzie indziej w oryginalnym artykule P&P ED.
- Aby dostać się do ludzi 127 dla IIEF, Prause ogłasza, że zaginione osoby 92 były w jakiś sposób obecne w Moholy i in. Niestety, badanie to nie wspomniało o IIEF i wymienia tylko mężczyzn 61.
Chyba będę musiał dodać te dwie dodatkowe nieścisłości i przekłamania do ośmiu w mojej pierwotnej krytyce . Nawiasem mówiąc, punkty 1 i 2 powyżej pozbawiają jej akapit zaczynający się od „ Analiza wtórna …” sensu.
Każde badanie wykorzystało inną skalę podniecenia
Nagłówki w artykule redakcyjnym P&P konsekwentnie donosiły o zwiększeniu sprawności seksualnej poprzez oglądanie pornografii. Co zaskakujące, Jim Pfaus w wywiadzie telewizyjnym fałszywie twierdził , że P&P ocenia zdolność mężczyzn do osiągnięcia erekcji w laboratorium. Pfaus fałszywie stwierdził również: „ Odkryliśmy korelację liniową między ilością oglądanej przez nich pornografii w domu a czasem, w którym na przykład osiągają erekcję, jest krótszy ”.
W rzeczywistości w badaniu poproszono mężczyzn jedynie o ocenę poziomu podniecenia po obejrzeniu pornografii. Nie badano erekcji ani czasu latencji. Odkrycie: Mężczyźni, którzy oglądali więcej pornografii, oceniali swoje podniecenie nieco wyżej niż mężczyźni, którzy oglądali jej mniej. To się nazywa uwrażliwienie , a nie „lepsza wydajność”. Twierdzenia P&P, że oglądanie pornografii prowadzi do większego podniecenia, opierają się na założeniu, że we wszystkich czterech badaniach zastosowano tę samą skalę podniecenia i ten sam bodziec. Żadne z tych stwierdzeń nie wystąpiło.
Prause próbuje wyjaśnić fakt, że żadne z jej czterech podstawowych badań nie wykorzystywało tej samej „skali pobudzenia” do oglądania pornografii. Oto, co faktycznie powiedział oryginalny dokument P&P ED:
Mężczyzn poproszono o wskazanie poziomu „pobudzenia seksualnego” w skali od 1 „wcale” do 9 „skrajnie ”.
Jak zauważyliśmy z Isenbergiem, tylko jedno z czterech badań bazowych używało skali od 1 do 9. Jedno używało skali od 0 do 7, drugie skali od 1 do 7, a jedno badanie nie podało oceny pobudzenia seksualnego. Co jeszcze bardziej mylące, wykres pobudzenia seksualnego w artykule P&P używał skali od 1 do 7. Dwa rażące błędy w oryginalnym artykule.
Zamiast przepraszać za fałszywe stwierdzenia i błędy graficzne zawarte w oryginalnym artykule, Prause oferuje Isenbergowi lekcję na temat tego, co teoretycznie badacze mogliby zrobić przy użyciu różnych skal liczbowych:
„Autor listu złożył również fałszywe stwierdzenie statystyczne:„ Wyniki z różnych skal Likerta nie podlegają łączeniu ”. Oczywiście że są! W rzeczywistości istnieją co najmniej trzy różne metody ich łączenia ”.
Dobrze wiedzieć, ale nic nie wskazuje na to, że Prause połączył cztery różne skale pobudzenia. Podejrzewam, że tego nie zrobiła, ponieważ 1) powiedziałaby tak, 2) jedno z badań nie miało skali, więc nie można go było połączyć żadną metodą, i 3) odmówiła uznania swoich wcześniejszych błędów, więc dlaczego miałaby przyznać się do tego?
Badania Stosowane różne bodźce seksualne
Cztery podstawowe badania nie tylko miały różne skale pobudzenia (lub nie miały ich wcale), ale również wykorzystywały różne bodźce. W dwóch z nich wykorzystano 3-minutowy film ; w jednym 20-sekundowy ; a w jednym wyłącznie zdjęcia . Żaden badacz nie może oczekiwać wiarygodnych wyników, stosując takie podejście. Powszechnie wiadomo, że filmy są bardziej pobudzające niż zdjęcia . Szokujące jest to, że oryginalny artykuł P&P ED błędnie twierdzi , że we wszystkich 4 badaniach wykorzystano filmy o tematyce seksualnej:
"VSS przedstawione w badaniach były wszystkie filmy."
Jak więc Prause radzi sobie z tym rażącym błędem metodologicznym i fałszywym stwierdzeniem w swoim badaniu? Za pomocą kolejnego fałszywego stwierdzenia, a nawet dwóch, wytłuszczonych:
Autor złożył również fałszywe stwierdzenie, że bodźce różniły się między badaniami, co nie było „ kontrolowane ”. Oceniliśmy i kontrolowaliśmy bodźce zgodnie z treścią naszego oryginalnego artykułu („zgłaszane pobudzenie seksualne nie różniło się w zależności od długości filmu, dlatego dane z różnych badań zostały połączone w ramach tej analizy”, s. E4).
Pierwsze fałszywe stwierdzenie: nigdzie dr Isenberg nie powiedział, że bodźce „[nie były] kontrolowane”.
Drugie fałszywe stwierdzenie: Bodźce różniły się w zależności od badania: film 3-minutowy, film 20-sekundowy, zdjęcia.
„Kontrolowani” nie ma tu żadnego znaczenia, a Prause odmawia wyjaśnienia, w jaki magiczny sposób udało jej się dokonać niemożliwego: kontrolować niektórych facetów oglądających zdjęcia, podczas gdy inni oglądali 3-minutowe filmy porno.
Niektórzy z badanych byli gejami
Prause rozpoczyna kolejny akapit kolejnym fałszywym stwierdzeniem:
„Wreszcie, wbrew twierdzeniom autora, w żadnym badaniu nie było „czterech gejów”.
Jedynym odniesieniem dr. Isenberga do słowa „gej” było wpisanie „w tym 4 gejów” w tabeli w badaniu Prause'a „ Błędy w treściach afektywnych i seksualnych w wielowymiarowej analizie skalowania: perspektywa różnic indywidualnych” (2013, Prause, Moholy, Staley). Ze strony 2 tego badania.
„W sumie 157 ( N = 47 mężczyzn, 1 osoba transpłciowa ) studentów psychologii powyżej 18 roku życia wzięło udział w programie wymiany punktów ECTS. Większość deklarowała orientację heteroseksualną. Czterech mężczyzn deklarowało orientację homoseksualną , a czterech biseksualną ”.
Czterech gejów, tak jak stwierdził dr Isenberg. Wygląda na to, że Isenberg potrafi „matematykować” wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że 4 oznacza 4.
Dlaczego dr Isenberg wymieniła w tabeli czterech gejów? Powszechnie wiadomo (i jest to zgodne ze zdrowym rozsądkiem), że mózgi mężczyzn homoseksualnych i heteroseksualnych bardzo różnie reagują na heteroseksualne porno. Uwzględnienie gejów, jak zrobiła Prause, zaburza wyniki dotyczące „pobudzenia seksualnego” i wynikające z nich korelacje. Podważa to jej ustalenia.
W badaniach mózgu nad uzależnieniami lub zachowaniami kompulsywnymi, wiarygodność wyników zależy od jednorodności badanych. Mówiąc prościej, aby uzyskać wiarygodność wyników, badani muszą być tej samej płci, w podobnym wieku, o podobnym ilorazie inteligencji i, generalnie, wszyscy praworęczni. Prause ignoruje standardowe protokoły, nakazując mężczyznom, kobietom i osobom nieheteroseksualnym oglądanie heteroseksualnej pornografii. Nie jest to możliwe, ponieważ wiele badań potwierdza istotne różnice między mężczyznami i kobietami w reakcji na obrazy o charakterze seksualnym ( 1 , 2 , 3 , 4 , 5 ).
To jeden z wielu powodów, dla których badanie EEG Prause z 2013 roku dotyczące użytkowników pornografii spotkało się z ostrą krytyką . Uczestnicy badania byli różni (kobiety, mężczyźni, osoby heteroseksualne, osoby nieheteroseksualne), a mimo to wszystkim pokazano ten sam standardowy film porno z podziałem na płeć męską i żeńską. Już samo to podważa twierdzenia badania, że „obala uzależnienie od pornografii”. Należy pamiętać, że Prause ogłosiła już, że wykorzystała tę samą wadę (mieszane grupy badanych) w badaniu , które, jak twierdzi, ponownie obala uzależnienie od pornografii. Ze strony internetowej jej SPAN Lab :
Który naukowiec ogłasza na swoim twitterze i osobistej stronie internetowej, że ich pojedyncze, niepublikowane badanie „obala” całą dziedzinę badań?
Nieokreślone godziny na tydzień
Ta sekcja wymaga pewnych wyjaśnień, ale prowadzi nas do kolejnego ewidentnie fałszywego stwierdzenia Prause'a . W poniższym akapicie dr Isenberg wyjaśnia, że P&P nie opisał w pełni liczby godzin tygodniowo spędzanych na oglądaniu pornografii. Innymi słowy, Prause nie wyjaśnił, czy liczba godzin tygodniowo odnosiła się do poprzedniego tygodnia, miesiąca, roku, czy kto wie.
ISENBERG: „Sam parametr dotyczący wyświetlania godzin jest słabo zdefiniowany. Nie dowiadujemy się, czy samoocena godzin odnosiła się do poprzedniego tygodnia, średniej z ostatniego roku, czy też była całkowicie pozostawiona do interpretacji podmiotowej. Czy były osoby, które wcześniej były dużymi użytkownikami, a które niedawno ograniczyły lub wyeliminowały oglądanie pornografii? W przypadku braku dobrze zdefiniowanego i spójnego odniesienia dane dotyczące wykorzystania pornografii są nie do zinterpretowania ”.
Prause odpowiada, mówiąc nam to, co już wiemy – że powiedziała „ godzin tygodniowo ”:
„Autor twierdzi, że nie opisaliśmy odpowiednio zmiennej widoku filmu erotycznego. Opisaliśmy tę zmienną w co najmniej 13 miejscach w rękopisie. („Średnia tygodniowa” w skrócie; „podana średnia liczba godzin spędzonych przez VSS w tygodniu”… ..
Ponownie, dr Isenberg chciał wiedzieć: czy pytasz tematy o „poprzedni tydzień”, czy „ostatni rok”, może „odkąd zacząłeś oglądać porno”, czy o inne ramy czasowe? Prause kończy swoją powtarzającą się dwustopniową tyradę kolejnym fałszywym stwierdzeniem:
„ Pytanie było dokładnie takie, jak opisano : « Ile czasu tygodniowo spędziłeś na oglądaniu pornografii w ciągu ostatniego miesiąca? », a w polu odpowiedzi znajdował się opis „godzin”, dla którego można było wskazać część godziny(-y)”.
Przeszukaj artykuł P&P ED, a nie znajdziesz takiego pytania (wspominając o minionym miesiącu).
Prause uzupełnia to fałszywe stwierdzenie dwoma akapitami, w których argumentuje, że godziny tygodniowo są odpowiednim środkiem. Dr Isenberg nie komentował jej „stosowności”. Zwrócił tylko uwagę, że danych nie można interpretować bez wiedzy, jak badani rozumieją pytanie. Ponieważ musiała złożyć fałszywe twierdzenie, aby odpowiedzieć na punkt widzenia Isenberga, być może stwierdzeniem Prause jest czerwony śledź, do którego odnosi się w swoim pompatycznym tytule.
Więcej zmiennych niż obecne godziny na tydzień
Jednym z najczęściej zadawanych pytań na forach poświęconych powrotowi do zdrowia jest: „Dlaczego rozwinęło się u mnie PIED, skoro moi znajomi oglądają tyle samo (lub więcej) pornografii niż ja?”. Zamiast tylko aktualnej liczby godzin tygodniowo, wydaje się, że na zaburzenia erekcji wywołane pornografią wpływa kombinacja czynników. Dr Isenberg podkreśla wagę zbadania wielu innych zmiennych, zanim, podobnie jak autorzy, stwierdzi, że zaburzenia erekcji wywołane pornografią to mit (i nie wspomina nawet o nowości, jaką jest oglądanie pornografii w internecie, prawdopodobnie najważniejszy czynnik):
ISENBERG: „Ponadto autorzy nie podają istotnych parametrów oglądania, takich jak całkowity poziom korzystania z pornografii, wiek rozpoczęcia, występowanie eskalacji i zakres aktywności seksualnej z partnerem, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie seksualne mężczyzn [ 11,12 ] ”.
W powyższym zdaniu dr Isenberg cytuje dwa badania jako przykłady badań, które badały dwie dodatkowe zmienne: w cytacie 11 wykorzystano „lata korzystania z pornografii”, a w cytacie 12 wykorzystano „wiek rozpoczęcia korzystania z pornografii”. Prause poświęca kolejny akapit na atakowanie pozorowanego argumentu , a mianowicie, że dr Isenberg twierdziła, że oba badania oceniały każdą zmienną, którą wymienił. Dlaczego zamiast tego nie wyjaśniła, dlaczego nie zapytała swoich badanych o ważne zmienne, zanim wyciągnęła bezpodstawny wniosek, że pornografia nie jest przyczyną zaburzeń erekcji u młodych osób?
Średni wynik erekcji faktycznie wskazuje ED
Podczas gdy Prause przyznaje się do tylko jednego przeoczenia, dobrze jest, że dodaje do swoich przeprosin jeszcze jedno fałszywe przedstawienie (pogrubienie):
„Zdajemy sobie również sprawę, że w jednym miejscu stwierdziliśmy, że IIEF jest skalą „19-punktową” (s. E3). W rzeczywistości skala składa się z 15 punktów. Bardzo przepraszamy za to rażące niedopatrzenie, chociaż wyniki, rezultaty i wnioski były dokładne i wskazywały na prawidłową funkcję erekcji ”.
Jak wskazałem w mojej krytyce, P&P uzyskało średni wynik 21.4 na 30 w 6-punktowym teście IIEF (średni wiek 23 lata). Jest to wynik daleki od „normalnej funkcji erekcji” u 23-latków. W rzeczywistości wynik ten wskazuje na „łagodną dysfunkcję erekcji” , skłaniając się ku „umiarkowanej dysfunkcji erekcji”.
Nadal brak danych korelujących wyniki IIEF z wykorzystaniem porno
Isenberg był również zaniepokojony tym, że P&P oferuje niewystarczające dane dla ich twierdzenia, że nie istnieje korelacja między wynikami IIEF a godzinami oglądanymi w tygodniu:
ISENBERG: Jeszcze bardziej niepokojące jest całkowite pominięcie wyników statystycznych dotyczących miary wyniku funkcji erekcji. Brak jakichkolwiek wyników statystycznych. Zamiast tego autorzy proszą czytelnika, aby po prostu uwierzył w ich bezpodstawne stwierdzenie, że nie ma związku między godzinami oglądania pornografii a funkcją erekcji. Biorąc pod uwagę sprzeczne twierdzenie autorów, że erekcja u partnera może w rzeczywistości ulec poprawie poprzez oglądanie pornografii, brak analizy statystycznej jest najbardziej rażący.
Red Herring pozostawia nas w tym krytycznym punkcie. Mamy przełknąć wnioski autorów „hak, linka i smród”.
Pojawiły się pytania dotyczące „mocnego” wyniku P&P
Poniższy fragment, zaczerpnięty z drugiego akapitu, twierdzi, że Isenberg nie zadał pytań o „zdecydowane” ustalenia P&P. Przeczytaj uważnie, ponieważ Prause zmienia kluczowe słowa, aby dać czytelnikowi fałszywe wrażenie:
„Nie zakwestionowano istotnego odkrycia, że im więcej mężczyźni oglądali filmy erotyczne w domu, tym silniejsze odczuwali pożądanie seksualne wobec partnerki . W rzeczywistości wynik ten określono jako „niezbyt nowatorski”.
Co w rzeczywistości ustalono? Mężczyźni, którzy oglądali więcej pornografii, wykazywali większą chęć masturbacji i seksu z partnerką . W powyższym stwierdzeniu Prause pominął większą chęć masturbacji (prawdopodobnie do pornografii), co sugeruje, że kwestionariusz wskazywał na pożądanie seksualne wobec „ ich” partnerki . Tak nie było. Z badania P&P ED:
„Mężczyźni zgłaszali chęć uprawiania seksu z partnerką i chęć uprawiania seksu w pojedynkę ”
Prause dodał „ich” i usunął „seks w pojedynkę”. Ponieważ sformułowanie w kwestionariuszu brzmiało „seks z partnerem ”, osoby kochające porno równie dobrze mogły fantazjować o seksie ze swoją ulubioną gwiazdą porno. Podejrzewam, że wiele osób tak właśnie robiło, ponieważ duży odsetek badanych nie miał partnerów (50% w jednym z badań).
W rzeczywistości, silniejsze „pragnienie” masturbacji lub seksu może świadczyć o uwrażliwieniu , czyli silniejszej aktywacji układu nagrody i pragnienia w reakcji na bodźce pornograficzne. Uwrażliwienie może być prekursorem lub dowodem uzależnienia.
Dwa niedawne badania Uniwersytetu Cambridge wykazały, że osoby intensywnie korzystające z pornografii mogą odczuwać większe pożądanie (głód), ale jednocześnie mieć problemy z erekcją w relacjach z partnerem. Mózgi uczestników rozświetlały się po zetknięciu z pornografią, jednak 60% z nich zgłaszało problemy z podnieceniem/erekcją w relacjach z partnerami . Z badania Cambridge :
„Badani z CSB zgłosili, że w wyniku nadmiernego używania materiałów o charakterze jednoznacznie seksualnym… .. doświadczyli obniżonego libido lub funkcji erekcji, szczególnie w związkach fizycznych z kobietami (chociaż nie w związku z materiałem o charakterze jednoznacznie seksualnym)”
Mówiąc prościej, nie ma podstaw do twierdzenia, że większe pragnienie użytkownika porno do masturbacji i uprawiania seksu przewiduje lepszą wydajność w sypialni. Pamiętaj, średnie wyniki erekcji u osób z P&P wskazywały na zaburzenia erekcji.
Prause Tweety i posty o jej odpowiedzi
Oto pierwsza odpowiedź Prause na krytykę Isenberga na Twitterze :
„Red Herring: Hook, Line, and Stinker” Nasza zabawna, opublikowana odpowiedź na szalone twierdzenia grup anty-pornograficznych
Następnego dnia Prause publikuje to na swojej stronie internetowej laboratorium SPAN:
Niesamowity. Jak przeczytałeś powyżej, twierdzenia Isenberga są ważne, podczas gdy Prause składa fałszywe oświadczenie po fałszywym oświadczeniu. Co więcej, próbuje dodać niepublikowane badanie po fakcie w desperackiej intencji, aby sprostać jej opublikowanemu twierdzeniu, obejmującemu 280 badanych. Wyczarowuje osoby z IIEF, które nie mogą istnieć przez jej wcześniejsze przyjęcie. Następnie nazywa uro-ginekologa Isenberg „szaloną grupą anty-pornograficzną”. Zapraszam do Google jego imię. Zobaczysz, że opublikował recenzowane badania, ale nigdy nie powiedział słowa, które byłoby anty-pornograficzne. Obracaj bez zajmowania się zawartością.
Dlaczego organizacja Sexual Medicine Open Access pozwoliła Prause opublikować liczne fałszywe oświadczenia zarówno w oryginalnym artykule P&P, jak i w jej odpowiedzi dla Isenberg? Dlaczego pytania Isenberg nie zostały potraktowane poważnie i nie udzielono na nie profesjonalnej odpowiedzi? Dlaczego nie przeprowadzono żadnego poważnego dochodzenia w sprawie przyczyny nagłego wzrostu częstości występowania zaburzeń erekcji w ciągu ostatnich kilku lat? Wskaźniki gwałtownie wzrosły do około 30% wśród młodych mężczyzn.